Ambassadeur vd Liefde
Meer weten >>
SamenZijn en Spiegeling Lezingen
Meer weten >>
Donaties Projecten Shanti
Doneren >>

Lichtbaken

Aforismen

Recentie’s Liefde

Anna de Jong
– Psychosofia

Na haar eerdere boeken ‘Weg naar het Licht’ en ‘Met een open hart’ heeft Yasmin Verschure met haar nieuwste boek ‘Liefde is Al wat Is’ de kracht van onvoorwaardelijke liefde verder ‘vorm’ gegeven. Direkt al bij het lezen van de eerste pagina’s voelde ik enorme energiegolven door mij heen gaan. Soms zo in mijn kern aangeraakt, dat ik het boek echt even opzij moest leggen.

Yasmin draagt dit boek aan twee mensen op: aan Nelson Mandela, die zij beschouwt als de vader van Zuid-Afrika en aan Ellen Kuzwayo als symbool voor de moeder van Zuid-Afrika. Beiden strijders voor hetzelfde doel: het neerhalen van de afscheiding, de gevangenis in onszelf, waardoor alle berperkingen worden overstegen en alle verschillen verdwijnen, er geen verschil bestaat tussen blank en zwart, doch enkel een universeel verlangen naar onvoorwaardelijke liefde, acceptatie en harmonie.

Het boek is geinspireerd door de periode die Yasmin in Zuid-Afrika doorbracht, waarbij zij enige tijd in een zwarte gemeenschap verbleef. In de strijd die zich in Zuid-Afrika afspeelt, de uiterlijke strijd tussen zwart en wit, ziet Yasmin ons aller innerlijke strijd gesymboliseerd. Prachtig beschrijft zij haar uiterlijke en haar innerlijke reis hierin. Als lezer wordt je daarin ‘op’genomen en kun je deze reis in jezelf meebeleven. Mijns inziens een boek dat nog vele harten zal openen door haar intensiteit, zo treffend steeds de essentie van het leven beroerend, in alle eenvoud, zonder pretenties, zonder waardeoordeel en bovenal doordrongen van een enorme Liefdeskracht.
Karen Hamaker
– Koördanser

Dagelijks horen we dreigende taal in het nieuws. Angst voor nieuwe aanslagen in het westen, angst voor vergelding in Afghanistan, angst voor terroristisch gebruik van biologische wapens, angst voor de ongrijpbaarheid van de vijand, en Bush en Bin Laden, die elkaar slechts met dreigementen kunnen benaderen. Het is een macaber spel der Schaduwen waar we allemaal in betrokken zijn, rechtstreeks of indirect. De manier waarop zowel Amerika als de Talibaan als Bin Laden reageren is kernachtig samen te vatten in het beeld ‘overdreven jang’, en allen zien zichzelf als heldhaftig, krachtig en strijdbaar, en zijn er van overtuigd het gelijk voor honderd procent aan hun zijde te hebben. De ander is de enige die fout is. Vooral je kop niet buigen, wát het ook kost, is een denken in afgescheidenheid. Dat is een vorm van denken waarin jij losstaat van de ander, en vooral ook waarin je jezelf en je eigen waarden als beter dan die van die ander ziet. In het westen is die manier van denken heel gewoon: winst maken ten koste van een ander bijvoorbeeld, zelfs als die ander ten onder gaat, is dagelijkse kost en een uitvloeisel van het gebrek aan besef van verbondenheid, en een gebrek aan het besef hoe belangrijk liefde is.

Toen in de Verenigde Staten het vliegverbod na de aanslagen weer was opgeheven, vertrok uit Los Angeles een boeing voor een binnenlandse vlucht.De deur naar de cockpit zat stevig in het slot. Maar de gezagvoerder zette een symbolische deur open toen hij zich meldde met de volgende woorden: ‘Goedemorgen, hier spreekt uw captain. Wij zitten afgescheiden van u en we kunnen elkaar niet meer gewoon bereiken. Maar we kunnen elkaar wel op een andere manier bereiken. Laten we beseffen dat we allemaal één zijn en er voor elkaar moeten zijn. Kijk uw buurman of buurvrouw aan, geef elkaar een hand, praat met elkaar en informeer naar elkaar. Leer elkaar kennen en begrijpen, en als er iemand opstaat om tot een terroristische daad over te gaan, keer u dan gezamenlijk tegen hem. Want alleen als we ons isolement verbreken en weer wezenlijk contact met elkaar aangaan, en wezenlijk willen klaarstaan voor elkaar, kunnen we de macht van de terreur breken. Niet vechten maar betrokkenheid en liefde is dat wat een terrorist geen kans geeft.’ Een kennis van me die in dit vliegtuig zat vertelde dat er een golf van warmte en ontroering door het vliegtuig ging.

Liefde is ‘Al wat is’ is het nieuwste boek van Yasmin Verschure, het had niet op een beter tijdstip kunnen verschijnen dan nu, en we vinden er tal van uitspraken in die heel direct op de gespannen wereld van deze periode van toepassing zijn. ‘We bannen het kwaad niet uit de wereld door het steeds opnieuw energie te geven. We bannen het kwaad niet uit de wereld door het steeds te bestrijden’. zegt ze al meteen op de eerste bladzijde, en toont ons verderop aan de hand van ervaringen in haar eigen leven hoe je in plaats van het kwaad juist de líefde kunt voeden. Liefde is overvloed, puur bewustzijn en totale vrijheid. Echte liefde kan loslaten, omdat ze niet afhankelijk is van bezit.

Liefde is het absolute begin van alles en een voorwaarde voor alles, maar op het moment dat je voorwaarden gaat stellen begin je ook de scheppende kracht van liefde te beperken. Alles waaraan je (krampachtig) probeert vast te houden remt de vrije expressie en het ervaren van liefde. Niet alleen het vasthouden aan bezit, vooral ook het vasthouden aan ideeën en opvattingen, en aan controle en macht beperkt ons om werkelijk lief te hebben.In een cultuur die niet kan spelen is liefde een probleem. De christelijke cultuur heeft het echte geluk in de hemel geprojecteerd, en op aarde moeten we vooral hard werken om het paradijs te verdienen. Dat was eeuwenlang de gangbare houding, en of je nu atheïst bent of niet, je draagt de cultuur van het verleden met je mee. Daarin was er sprake van liefde op voorwaarden, een liefde die je moet verdienen. De Talibaan-interpretatie van de islam heeft spelen en genieten ook naar het hiernamaals verwezen. Het vliegeren, eens de populairste sport in Afghanistan, is sinds het Talibaan-bewind verboden. Je mag je alleen maar op het leven na de dood richten. Ook hier een liefde onder voorwaarden, en een barrière om liefde voor het leven in het alledaagse te ervaren. Zien we dan niet dat naar wélke plek op aarde je ook kijkt (en onze wereld dus niet uitgezonderd) we liefde slechts weten te koppelen aan bepaalde opvattingen? Ik denk dat juist het gebrek aan ware, onvoorwaardelijke liefde mede zulke vreselijke uitwassen schept.

‘Leven in de stof is een kostbaar geschenk’ zegt Yasmin, omdat het ons ‘de mogelijkheid geeft om onszelf te verwezenlijken, onszelf te openen, thuis te komen bij onszelf en de volledige vreugde te kunnen belichamen.’ Genieten van het leven zonder anderen te schaden is het ervaren van en vormgeven aan liefde.

Yasmin’s leven wordt gekenmerkt door een indringend proces waarbij ze de jaren van ‘doen’ achter zich heeft gelaten en meer vanuit het ‘zijn’ is gaan leven. Hoe leef je dan? Je hebt nog gewoon je emoties, nog gewoon je vraagtekens, nog gewoon je lichamelijke gewaarwordingen, maar ze staan allemaal in het licht van iets groters, van liefde. Dat laat Yasmin ook in haar boek zien, waarin ze na een inleiding in dagboekvorm verslag doet van haar reis door Zuid-Afrika, een land waarin de tegenstelling tussen licht en donker zo op de voorgrond heeft gestaan. Ze geeft alledaagse impressies zoals we die allemaal op reis kunnen meemaken, maar lardeert dat met opmerkingen en inzichten waardoor de reis in een dieper en voller perspectief kan worden gezien, een perspectief waarin liefde voor het leven en de schepping het uitgangspunt is.Irene Bruyninckx
– Religie & Mystiek

In Liefde is ‘Al Wat Is’ komt eerst een stuk over de auteur, daarna een prachtige uitspraak van Nelson Mandela, die ons duidelijk maakt dat we vaak vooral bang zijn voor het Licht in onszelf. Daarna vertelt Yasmin over haar eigen transformatieproces. Iets waar veel lezers zich ieder op hun eigen wijze in zullen herkennen.
Ze vertelt over de plaatsen die ze bezocht heeft en dit wordt steeds afgewisseld met stukjes over haar groeiproces, en stukjes spirituele teksten. Toch is het boek nergens zweverig. Ieder mens wordt bemoedigd zijn eigen weg te gaan, hoe verschillend die ook voor een ander is. En in zijn eigen kracht te blijven staan. Uit te groeien tot een sterke persoonlijkheid zodat je in staat bent een ander te steunen en te bemoedigen in haar eigenheid. In het hoofdstuk ‘Het Lichtproces ‘ vertelt ze over het leven van Prana. Het niet eten dus. Zij geeft toe dat dit een omstreden proces is en ook later in het boek komt ze hier regelmatig op terug. Zij wenst hier overigens geen nieuw geloofssysteem te introduceren.
Hierna vertelt ze over drie maanden in Zuid Afrika. Dit is het grootste deel van het boek en het handelt over de belevenissen die ze daar had en de spirituele ervaringen. Over hoe dingen op je pad komen als het moment daar is. Het laat de lezer zien hoe het Afrika van nu in elkaar steekt. En dat is heel boeiend om te lezen. Ook hier tussendoor steeds stukjes spirituele verklaringen en korte zinnen die er uit springen. Soms net een zin waar jij persoonlijk wat aan hebt. Hierna volgen hoofdstukken die gaan over het spiritueel groeien van de mens.

Het boek leest prettig en is zo opgezet dat het ook begrijpelijk is en blijft. Yasmin wil duidelijk maken dat het gaat over Liefde, de Kracht van onvoorwaardelijke Liefde. Datgene wat we in wezen allemaal zijn.Willeke Leuver
– Diamental

Hoewel het derde boek van Yasmin Verschure, het eerste boek was dat ik van haar onder ogen kreeg, is Yasmin geen totaal onbekende voor me. Destijds was een artikel van haar, dat gelijktijdig in hetzelfde tijdschrift verscheen met een artikel van mijn huidige partner Harrie de Kroon, aanleiding om mijn eerste (gepubliceerde) artikel ‘Zalig zijn de onwetenden van geest’ te schrijven. (te vinden op de Xanthe-site)

Zoals Yasmin in haar boek schrijft: “Ware schepping, ware creativiteit kun je niet dwingen. Het is er of het is er niet. Het is steeds wachten op de juiste impuls.”

Ook dit boek bleek, net als haar artikel destijds, voor mij de juiste impuls. Het viel vlak voor het vertrek naar Hongarije, dat eerst niet door dreigde te gaan, in de bus en werd hierbij mijn begeleiding en tevens de aanleiding om de belevenissen tijdens deze ‘Vision Quest’ op papier te zetten.

Yasmin noemt Zuid-Afrika “een schitterend voorbeeld van de zichtbare dualiteit in de stof” en dat is het dan ook. Yasmins boek is, zoals de titel al doet vermoeden, een totale liefdesverklaring aan het menselijke ras, blank en zwart; symbool voor onze eigen innerlijke strijd. Leven in Hongarije en het lezen van dit boek, bleek naast een ‘goddelijk duwtje in de rug’ haast een schoolvoorbeeld van synchronisiteit. Hierdoor werden naast de scherpe tegenstellingen ook de overeenkomsten sterk geaccentueerd en durf ik volmondig de stelling te onderschrijven dat de strijd, die in de buitenwereld zichtbaar gemaakt wordt, in jezelf bestreden dient te worden.

‘Liefde is Al wat Is’ blijkt (gelukkig) geen zoetsappig samenraapsel waarin angstvallig op (v)(h)eilige grond gewandeld wordt. Nee, Yasmin schroomt er niet voor om met evenveel liefde talloze heilige huisjes omver te halen. Ze schuwt hierbij ook delicate onderwerpen als de ‘duistere kant’ van Sai Baba en de ‘nieuwe afgoden’ van de Nieuwe Tijds beweging niet. Duidelijk geeft ze in haar bewoordingen, die gebaseerd zijn op eigen ervaringen, aan dat de medaille twee zijden bevat. Ze licht toe dat licht en duisternis slechts twee zijden zijn van dezelfde medaille en schuwt daarbij zelf geen van beide zijden. Beide worden op nuchtere, kritische wijze belicht, zonder dat ze daar een waardeoordeel aan hecht.

Het boek bestaat uit verschillende facetten. Het begint met een toelichting van zaken als licht en duisternis, oordelen en veroordelen, kortom, alledaagse zaken waar ieder mens mee geconfronteerd wordt en ons tevens de kans geeft om te laten zien wie we werkelijk zijn. Daarbij laat ze het niet na om ons te wijzen op het belang van het leven in het hier en nu, om daarna over te gaan op een aantal ontwikkelingen en reizen die de aanloop vormen van deze reis naar Zuid-Afrika, welke vervolgens de spil is waar dit boek om draait.

De reis door Zuid-Afrika zelf is geschreven in de vorm van een dagboek waarin Yasmin, naast de feitelijke gebeurtenissen, een aantal van haar spirituele denkbeelden verweven heeft. De oplettende lezer zal in staat zijn de transformatie ‘mee te voelen’, die zich gedurende deze reis voltrokken heeft.

Hoewel Yasmin naast haar ervaringen wel schrijft over haar emoties, kreeg ik tijdens het lezen de indruk dat ze veel van haar persoonlijke gevoelens tijdens deze reis achterwege liet. Verder kreeg ik tijdens het deel over Zuid-Afrika het gevoel dat er iets essentieels ontbrak en dat ze slechts het ‘topje van de ijsberg’ liet zien. Ik kreeg de bevestiging hiervan in het hoofstuk dat volgt op het hoofdstuk over ‘Thuis Komen’. In dit hoofdstuk; ‘Liefde is onze Inwijdingsweg’, zet Yasmin in schitterende bewoordingen haar conclusies neer;

“De paradox dat we enerzijds zo naar liefde streven en daar tegelijkertijd zo bang voor zijn, eindigde destijds in de kruisiging van Jezus. Werkelijke liefde toelaten betekent kruisiging van je zelf.”

En hierbij vertolkt ze mijn inziens het ware thuiskomen!

Over de andere boeken van Yasmin Verschure:
Haar eerste boek Weg naar het licht is het integere verslag van een pelgrimstocht van een Reiki-meester. Het is in het Engels en het Duits vertaald en beleefde een tweede druk.

Haar tweede boek Met een Open Hart is een beschrijving van de wijze waarop iemand die bewust leeft, verdriet en wanhoop verwerkt.

Share