Curaçao en Aruba

Curaçao – 19 februari 2002

Wonderen gebeuren er iedere dag. Geheel onverwacht staat daags voor vertrek de auto met mijn nieuwe boek ‘Meesterschap voorbij de Dood’ voor de deur. Dit kan geen toeval zijn, ze zouden pas over een week klaar zijn. Zo kan ik toch zelf de presentexemplaren versturen en de eerste gaat naar Freek Simon. Freek, een prachtmens die mij zeven jaar geleden interviewde voor Tros Perspectief, ligt op zijn sterfbed. Toen ik hem via een microfoon bij zijn bed zijn ode voorlas, vond hij dat aangrijpend genoeg om nog even te willen blijven. Gelukkig zijn de overige boeken vooruit gestuurd. Ik prop mijn koffer vol. Zonder problemen accepteren ze de 25 kilo.

Thuis

De reis verloopt prettig. Om 4.00 uur de volgende morgen word ik opgewacht door Elfje, een van mijn engelen die me in alle opzichten zal ondersteunen. Ze brengt me naar ‘huis’. Durf ik inmiddels wel te zeggen dat het huis van Jeltje en Obbey mijn thuis is op Curaçao na zoveel malen. Voor de eerste keer logeer ik in het huis zelf, de appartementjes zijn bezet. Na even wennen verloopt dit smootly. We zijn alle drie mensen die ruimte kunnen geven en ruimte durven te nemen.

Lezing

Sylvia heeft haar nieuwe centrum aangeboden voor een lezing. De volgende dag ga ik kijken. Het centrum is niet klaar maar wordt ongetwijfeld fantastisch. Sylvia vindt het een eer dat ik, haar ‘meester’, als eerste deze ruimte kom ‘inwijden’. Nou die eer is geheel wederzijds. Ik maak kennis met Peter, degene die dit alles mogelijk maakt, en ontmoet ook de rest van de familie. Er wordt een opname gemaakt voor TV 11 en later ga ik met Syl zwemmen. Die avond hangen we met z’n allen voor de buis. Ik ben niet ontevreden!

Sylvia en de ‘meiden’ hebben hun werk fantastisch gedaan. Er zijn maar liefst 50 mensen op de lezing. Ik verkoop aardig wat boeken. Mijn energie stroomt.

Intens

Weet je nog die vrouw die me tien jaar geleden ontzettend ‘uitgespuugd’ heeft? Je leest het goed, ook zij was op de lezing. Ze kocht het boek van de Meesters en kwam me na afloop vertellen dat ze blij was dat ik zo veranderd was. Zo lelijk als ik eerst was, zo mooi was ik nu. Ik denk dat ze anders heeft leren kijken. Elva en Jeltje denken dat ook. Zij vinden me niet echt veranderd, hooguit meer intens geworden…

Als afsluiting lees ik uit het nieuwe boekje ‘Meesterschap’ de Ode aan Freek voor al weet ik niet waarom. Het is 22 februari. De volgende dag komt er een mailtje. Freek is die dag, de 22e aan zijn reis naar het Licht begonnen. Toeval bestaat niet!

Brasami

Er is geen voorbereiding geweest, maar het programma van Brasami is nu rond. Ze zijn blij dat ik terug ben en de mensen die ik vorige keer in de groep gehad heb, reageren enthousiast! Marcel de directeur, is net terug van een training van Cuba – hij herkende daar veel van wat ik hen leerde de vorige keer – dus ‘please ga door!’ We zullen zien hoe het gaat lopen. Er is een groot tekort aan personeel, zowel op Brasami als in de gevangenis, waar de vorige keer alle bewakers ontslagen zijn nadat er een aantal gevangenen waren ontsnapt. Deze week zijn er opnieuw zes zware jongens ontsnapt. Dit keer staan er grote beloningen op hun hoofden en dat blijkt te werken!

Gevangenis

Die maandag ga ik met een, voor mij, nieuwe begeleidster van Brasami naar de gevangenis, dit keer is het een mannengroep. Het duurt uren voordat er van de potentiële 14 mannen 5 aanwezig zijn en die lijken matig geïnteresseerd. Het is een totaal andere ervaring dan in oktober. Deze begeleidster is zeer begeesterd door haar geloofsovertuiging en staat te ‘preken’ met een enthousiasme wat naar fanatisme riekt. Natuurlijk is het goed om je sores in handen van God te geven, maar dat werkt pas als je daar aan toe bent en niet eerder. De jongens vragen of ik wat wil zeggen. Hoewel ik niet veel verstaan heb, is de tendens me duidelijk. Ik deel mijn beeld van God met hen, een beeld wat Liefde heet. Ze komen me bedanken en een hand geven. Wat zou ik ze graag willen knuffelen, maar deze keer hou ik mezelf maar in. Ik probeer met Gina te praten over mijn ervaringen, ze is er open voor maar tegelijkertijd zo begeesterd…

Lyme

Lyme steekt opnieuw de kop op, ik zit vol vocht en pijn. Dat was al van tevoren maar wordt heftiger. Dr. Ronald, een prachtige alternatieve arts en zoon van een van mijn vroegere Reikistudenten, vertrouwt het niet. Dus krijg ik onderzoeken en lymfedrainages. Ook de zee en de zon doen me goed.

Eddy, mijn lieve Eddy, ook een stukje van mijn ziel, neemt me mee naar zijn nieuwe project: samen met twee anderen heeft hij een plantage gekocht waar niet alleen papaja’s en andere lokale producten verbouwt worden, maar waar ook massages en lezingen gegeven zullen worden. Hij heeft al ‘ingepland’ dat ik daar een lezing ga geven. Onder het bladerendak kunnen heerlijke verse sappen geserveerd worden. Het is een schitterende plek aan de voet van een heuvel. Heel krachtig van energie.

Ongeluk

De volgende dag ga ik met Elva zwemmen. Het lukt ons waarachtig de plek terug te vinden. Eddy is er niet. Ik geef Elva een rondleiding. Ontmoet een prachtige jonge vrouw die helemaal perplex is als ze mijn naam hoort. Ze heeft zoveel over me gehoord en wilde me altijd al graag ontmoeten! Ze is van het kaliber pure schoonheid en pure kracht! Als ik haar dat vertel zegt ze dat ze dit van mij kan ontvangen, want ik ben echt! Ze raakt me diep. Elva en ik gaan Gerda opzoeken. Ze is er nog steeds die mooie dappere Gerda, bijna doorschijnend, bijna 12 jaar bedlegerig na dat vreselijke ongeluk. Wat een voorbeeld, wat een lichtje. Ik ben verbaasd dat ze er nog is na mijn bezoek van oktober. Ze is klaar en bereid. Maar alleen God weet waarom ze nog hier moet zijn. Ongetwijfeld deelt ze nog vele lichtjes uit.

De nieuwe locatie voor de workshop voelt goed – de eerste aanmeldingen zijn er al en gisterenavond waren mensen zo enthousiast dat we verwachten dat de cursus moeiteloos vol zal lopen. Ik zie over het hoofd dat mensen hier liever geen weekenden van huis zijn. Bovendien is een groot deel van het middenkader naar Nederland vertrokken en is er weinig geld in bepaalde kringen (in andere kringen teveel). Ook doe ik iets ‘nieuws’, lees onbekend.

Chaloma

Ik help dat weekend Jeltje met haar ongelofelijke berg correctiewerk. We gaan naar Chaloma, onze ‘plek’, genieten van de rust en zwemmen in het brakke binnenwater. Later die week zijn we daar getuige van een drugs-dropping. De helikopter cirkelt na een aantal keren ook boven ons. Wegwezen, zegt Jeltje, die lui staan voor niets!

Brasami

De eerste morgen bij Brasami is intens. Het is gelukt om een groep bij elkaar te krijgen. We werken enthousiast en ik doe een oefening over goed en kwaad. Wanneer ik ze vraag om voor alle eigenschappen “Ik ben” te zetten, wordt dat unaniem geweigerd. Ik laat me niet uit het veld slaan. Deze oefening heeft een aardig staartje. De volgende morgen deelt een van de groepsleden zijn ervaring. Het liet hem niet los. Zou het dan toch waar zijn dat al datgene wat hij in de buitenwereld zag, ook in hemzelf zat, zij het dan misschien in minder heftige mate? Hij ging een stap verder en zag plotseling dat hij inderdaad onrechtvaardig was geweest. Onrechtvaardig naar zijn kinderen. Die avond vertelde hij dit aan zijn kinderen en vroeg hen vergeving!

Ik was perplex en aangeraakt. ‘En hoe voelt dat nu’, vroeg ik hem. ‘Bevrijd en verlicht’, zei hij. Inderdaad, wanneer we het donker in onszelf durven te zien, zijn we op weg om licht te worden! ‘Waar heb je al deze wijsheid geleerd’, vraagt een van de groepsleden. ‘Het leven zelf is mijn leraar’, geef ik ten antwoord.

Aandacht

Het valt niet mee om mensen uit de afdeling te trekken. Afgelopen week waren er drie internationale conferentiedagen over drugs waar niemand enthousiast over is. Marcel moet opnieuw naar Cuba en Joyce die eigenlijk vakantie heeft en op haar laatste benen loopt moet de leegte invullen. Dat gaat moeizaam, zeker met het huidige personeelstekort. Dus zit ik onverwachts een ochtend op de detox: de verslaafden die pas zijn opgenomen. Gelukkig ben ik flexibel en hou ik wel van uitdagingen. Het wordt zelfs een levendige ochtend, maar het is niet wat we bedoeld hadden. De verslaafden en de gedetineerden krijgen aandacht genoeg. Wat je tegenwoordig al niet moet doen om aandacht te krijgen! De hulpverleners lopen maar te geven en vergeten zichzelf. Hoe herkenbaar! Hoe ver ben ik niet gegaan in deze. Hoe vaak heeft mijn leven aan een zijden draadje gehangen voordat ik begreep dat het geen zoden aan de dijk zet om de wereld te willen redden?

Jacob Gelt Dekker

Ik ontmoet Rodney van het leerlingenstelsel. Hij begeleidt jonge mensen voor de horeca en doet dat met verve. Nadat hij jaren in Nederland en in Colombia is geweest kiest hij nu met hart en ziel voor Curaçao. En dit zijn de pareltjes die jonge mensen weten te inspireren.

Er volgt een heerlijk weekend. Jeltje en ik gaan naar het Jacob Gelt Dekker project in Otrabanda. Jeetje ongelofelijk, die man is een genie. Alleen iemand die werkelijk geïnspireerd is, kan scheppen zoals hij dat heeft gedaan en nog steeds doet. Wanneer ik hem zie, voel ik echter zijn eenzaamheid. Er is weinig begrip voor geniën zoals hij. Het is niet de juiste tijd om hem te vertellen hoezeer ik aangeraakt ben door zoveel schoonheid.

Watamula

Zondag gaan we naar een nieuw baaitje: Watamula. Het is niet om te zwemmen, maar we genieten en spelen als kinderen. We gaan naar het landhuis St. Juan en waden door het water naar de grotten waar de oudste grottekeningen van het eiland te vinden zijn. Daarna bezoeken we het project Siloam. Een koppel van de Pinkstergemeenschap uit Nederland heeft een groot huis gehuurd en zij vangen samen zes tot twaalf ernstige zieke kindertjes op. Ook hier mag aids niet vernoemd worden….. Ik ben onder de indruk door zoveel liefde en zorg. Als ik naar haar kijk dan zie ik dat het teveel is. Ook al is God hun drijfveer, godzijdank zonder fanatisme, we blijven nu eenmaal mens.

Die maandag, 3 maart, kom ik wederom op radio Hoyer. Zelfs Sonia is dit keer niet zo vrolijk. Er is die nacht ingebroken bij de bank en ze vraagt wanhopig: Yasmin wat moet er toch van Curaçao worden? Lieve Sonia, er is zoveel schoonheid op deze aarde, ook hier op Curaçao. Zonder mijn kop in het zand te duwen, wil ik graag mijn oog daarop richten. Ik vertel dat ik die woensdag signeer voor Siloam.

Radio Paradise

De aanvankelijke vijandige houding van de eigenares van boekhandel Bloempot, draaide plotseling om als een blad aan de boom. Ze stelde me voor mijn eigen boeken te verkopen en te signeren in haar winkel en zij zou zorgen voor voldoende publiciteit. Ik was geroerd door die mooie kant van haar en bood aan om te signeren voor Siloam. Daarom zit ik plots bij Jack Visser in Radio Paradise. Hij heeft me ertussen kunnen lassen voor 10 min. Hij is onder de indruk en vraagt me te bellen voor een uitgebreid interview als ik terugkom. De voorkant van mijn nieuwe boekje, geschilderd door mijn lieve vriend Bob, raakt hem zeer aan!

Het weer is minder heet dan in oktober, voor mij zeer aangenaam. Mijn dagen zijn gevuld. Ik sta rond vijven ’s morgens op. Doe mijn oefeningen op de porch, ga mediteren en geniet van mijn papajaontbijt en de verse aloë vera. Daarna ga ik een duik nemen in de zee en begin fris en vrolijk aan de nieuwe dag. Er gebeurt weer van alles in interactie met mensen. Ik heb oude en nieuwe ontmoetingen en geniet. Ik heb het oude autootje van Jeltje en kan me zelfstandig verplaatsen en dat is heerlijk.

Ik krijg eindelijk een email: in Aruba kijken ze ook naar me uit. Ze zijn dus niet blij dat ik besloten heb de 15e, vier dagen eerder, naar huis te vliegen in verband met de Onkruidbeurs en mijn nieuwe boek.

Die donderdag zit ik voor de laatste keer bij Brasami. Het is rommelig. Er is een spoedopname: Joyce moet er regelmatig tussenuit, anderen komen zomaar binnenvallen. Goed het is zoals het is: meet het resultaat niet aan de acties maar geef wat je te geven hebt. Het is aan ieder persoonlijk wat die er weer van mee zal nemen. Ik leg de nadruk op het versterken van de innerlijke kracht, zodat we als hulpverlener onszelf niet voortdurend verliezen in een stroom van geven, lees opofferen. Joyce is hard aan vakantie toe en ik hoop dat zij zich dit kan gunnen. Want alles gaat gewoon door – ook al denken we soms dat we niet gemist kunnen worden. En het heeft weinig zin om op te branden. Niemand heeft daar iets aan.

Noordkant

Ik ga met Roos naar de Noordkant. We vinden onze grot terug en bezoeken Boca Tabla, mijn lievelingsplek. Die laatste vrijdagmorgen besluit ik de cursus af te lassen. Ik voel me opgelucht! Wanneer ik toegeef aan de wijze raad van Jeltje en mensen een reading aanbied, zit ik binnen no-time het hele weekend volgeboekt met aura-readingen! Dat is dus echt wat mensen willen en nodig hebben. Ze krijgen de reading op tape en kunnen in alle opzichten voorlopig vooruit. En nu ik eenmaal ‘ja’ heb gezegd, voelt het goed!

Tussendoor nog tijd om even naar het strand te gaan met Jeltje en Elva. Die laatste zondagavond ga ik met Jeltje en Obbey uit eten. Heerlijk is het bij ‘Kontiki’ aan het water. Voor de eerste keer deze periode eten Jeltje en ik een volledige maaltijd; een verrukkelijke vegetarische schotel. We genieten van elkaar en van het heerlijke eten. Ik heb me ondergedompeld gevoeld in een wolk van LIEFDE deze weken – ONVOORWAARDELIJK – geweldig!

Maandagmorgen neem ik nog afscheid van Veronica en Roos. Het is dezelfde stralende Roos die ik twaalf jaar geleden mocht ontmoeten. Hoe heerlijk!

Vliegveld

Sylvia brengt me naar het vliegveld. We bezoeken nog het huis van de grootste kunstenaar van Curaçao. Hij is een gigant die van alle afval, bumpers etc. schitterende kunstwerken maakt. Later zitten we aan het water en genieten van de vis welke door de lokale vrouwen wordt klaargemaakt. Mooie krachtige vrouwen die op die manier hun geld verdienen, eerlijk en oprecht. Het is immers geen schande om te werken voor geld, integendeel. En minder ‘verslavend’ en gevaarlijk dan het slikken van bolletjes cocaïne, die in je maag kunnen klappen. En in het gunstigste geval je je leven lang kunnen verdoemen, want de weg terug is moeilijk en stijl.

Op naar Aruba. Ongetwijfeld zijn daar andere engelen die op me wachten!!

Aruba – 11 maart 2002

Twee van deze engelen staan me stralend op te wachten op het vernieuwde vliegveld. Het is acht jaar geleden dat ik hier voor de laatste keer was. Als ik tenminste die tussenstop van drie jaar geleden even niet mee tel. Ik word ontvangen als de Koningin en thuisgebracht in een heuse eigen woning, wat een luxe. De enige persoon die me in het verleden nachtmerries heeft bezorgd komt als eerste op bezoek. Zij is open en oprecht en vertelt me dat ik de basis ben van de spirituele groei op Aruba. Nou dat zal dan wel! Die avond gaan we eten en ontmoet ik de rest van het zeskoppige organisatieteam. Wat een heerlijk weerzien. Julieta overhandigt me haar celphone. Zal ik toch nog moeten leren hoe ik met zo’n ding om moet gaan! Na de verrukkelijke maaltijd onder de bomen bij life-muziek krijg ik de sleutels van een heuse truck en rijd ik in het donker achter Linda aan naar huis. De volgende morgen sta ik vroeg op na een slapeloze nacht, het is hier veel warmer, en ga met mijn eigen truck naar de zee. Aruba heeft, in tegenstelling met Curaçao, prachtige zandstranden en er is nog een strook tussen de vele nieuwe hotels die onbebouwd is. Ik zie een stralende zon opkomen achter een schitterende palmboom. Het is adembenemend. Pelikanen scheren soms rakelings over mijn hoofd en ik ben blij dat ze in de gaten hebben dat ik geen vis ben. Ook de meeuwen schuwen de nabijheid niet. Iedere duik levert een visje op. Dat er nog vis over is in de zee!

Casa del Mar

Terug naar huis voor een douche en dan naar Casa del Mar waar ik een lezing zal geven voor het management. Samen met Reggie maken we een cirkel. Hoewel iedereen aanvankelijk een beetje sceptisch is: Zuid Amerikanen, Arubanen en Antilianen zijn nu eenmaal niet zo direct in de groep dan wij, lukt het me toch om na mijn inleiding in het Engels en de vragen die daarop volgen, ieder te laten delen over zichzelf, hun speciale kwaliteit die zij mee hebben genomen naar deze aarde om te delen. Wanneer een van de vrouwen uit de Filippijnen haar verdriet openlijk laat zien: zij was getuige dat haar vriend omkwam bij een aardbeving, is iedereen aangeraakt. Een van de vrouwen komt na afloop naar me toe: het lijkt wel alsof ik je al heel lang ken, ik voel me zó met jou verbonden!

Brisas del Mar

Linda neemt me mee voor een lunch bij Lucia van Brisas del Mar. Lucia, een van mijn Reiki-studenten straalt wanneer ze me ziet. Linda mag niet betalen, Lucia is veel te blij dat ‘haar’ Yasmin er weer is! Om drie uur moeten we bij de televisie zijn voor een opname. Wanneer ik die later op video zie, zie ik dat ik er behoorlijk moe uitzie. Niet zo gek toch?

Die avond geef ik een lezing. Er zijn ruim veertig mensen, bijna allemaal oud studenten. Het is feest. Knuffelen en nog eens knuffelen. Het wordt een heerlijke avond en mijn laatste twintig boeken zijn in een mum verdwenen. Julieta stelt een vraag over het huidige onderwijs. Ze weet niet hoe ze zich op moet stellen in de huidige klassen waarin leerlingen steeds problematischer, minder geïnteresseerd en onrustiger worden. Ik vertel haar dat haar ‘zijn’ naar mijn gevoel een belangrijke baken is voor de leerlingen en vergelijk haar daarin met Jeltje, hoewel ik hen beiden nooit aan het werk heb gezien. Julieta vraagt of ik de volgende morgen twee lesblokken met haar ‘probleemklas’ wil verzorgen. Hoewel ik me na de ervaring in België voorgenomen had die niet meer te doen, zeg ik spontaan ja!

Paringsdans Kraanvogels

Linda en ik kletsen nog na en het is al laat wanneer ik naar bed ga. Vroeg op, we gaan samen naar de zonsopgang aan de Noordkust. Daar krijg ik weer energie van! We rijden met mijn truck naar Tiera del Sol. Wanneer we achter de nederzetting zijn, komen we in een schitterend natuurgebied vol tropische vogels, een witte en een zwarte reiger. Daar ben ik getuige van een van de grootste wonderen die ik ooit mocht aanschouwen: we zien de paringsdans van twee kraanvogels. Het is adembenemend! Een werveling van energie en liefde die geen einde lijkt te hebben. Het doet me denken aan de derwishdans: de soefidans naar God! Opnieuw realiseer ik me dat wanneer mensen zich een moment werkelijk zouden verbinden met de schoonheid en het perfecte goddelijke in de natuur, ze zich onmiddellijk zouden herinneren wie ze werkelijk zijn!

Feedback

Opgeladen komen we thuis. Douchen en op weg naar de Mavo IV, als altijd onvoorbereid. Stop even Linda, ik pak even mijn zelfgemaakte dierkaarten. Wat een goede impuls blijkt dat te zijn! We maken een cirkel, Julieta en ik. Ik leg op ieder stoel een kaart. De leerlingen hebben al voorpret voor we beginnen. Een enkeling kan het giechelen niet laten tijdens de visualisatie. Maar wanneer we met onze persoonlijke eigenschappen beginnen, gesymboliseerd door de dierkaarten, zie ik langzaam maar zeker een enorme betrokkenheid ontstaan. Het duurt zelfs niet lang of ze geven elkaar op een ondersteunende manier feedback. Ook Julieta krijgt te horen dat haar kaart van ‘verantwoordelijkheid’ betekent dat ze soms téveel op haar rug neemt. Maar, zegt een van de prachtige meiden tegen mij, deze juffrouw is de enige die betrokken is bij wat ze doet. Ze geeft les vanuit haar hart en de rest…. Nou daar hebben we gewoon geen binding mee!

Probleemklas

Een van de meisjes zou een goede psychologe kunnen zijn. Wanneer ik dat opmerk zegt ze dat ze dat ook wil. De manier waarop ze feedback geeft, daar kunnen vele psychologen een voorbeeld aan nemen. Zelfs de meest verlegen jongen gaat rechter op zijn stoel zitten. Prachtig! Ik vertel hun dat onze generatie er een zootje van heeft gemaakt. Maar dat zij de toekomst hebben en kunnen maken en dat ik daar volop vertrouwen in heb als ze op deze manier daar aan zullen werken. Zo eerlijk en open. Hoezo probleemklas? Ik zou haast willen dat ieder klas een probleemklas was, wat een potentie! De directrice betreurt het dat ik zo snel wegga. Anders zou ze me vragen het team te komen trainen. Nou dat klinkt verleidelijk, maar meer en meer realiseer ik me dat de tijd van hulpverlenen voorbij is. De tijd is rijp dat ieder voor zichzelf ontwaakt en haar eigen beslissingen neemt. Er valt weinig meer te redden!

Marjorie komt me ophalen en wederom rijden we ergens naar zee voor de lunch. Er wordt mij niets gevraagd, ik moet eten of ik wil of niet! Na het eten kan ik mijn ogen niet langer open houden. Alsjeblieft Marjorie, breng me maar naar huis, ik moet even plat.

Workshop

Die avond geef ik een workshop voor 21 mensen. Iedereen is stralend enthousiast. Hoe moet je vier dagen in een avond stoppen, vroeg ik me af. Gewoon loslaten en laten gebeuren wat belangrijk is. En het WAS goed, ook voor mezelf. Aangeraakt door Valerie die in een jaar haar man, haar moeder, haar broer en haar zoon verloor. Het is nu vijf jaar geleden, ze ziet er mooi en evenwichtig uit. Jeetje, ik voel zoveel respect: ze wil een voorbeeld zijn voor haar overige twee zoons. Nou ze is een voorbeeld voor de hele wereld!

De volgende morgen ga ik voor de laatste keer naar mijn strand. Weer ben ik de enige in de zee, er zijn uitsluitend een aantal wandelaars langs de kust. Het water is verrukkelijk! Ik ben oprecht dankbaar voor de truck en voel mezelf volkomen veilig ermee. Na de douche gaan Linda en ik boekwinkels bezoeken. Boeken heb ik niet meer, wel prachtige nieuwe folders. Mijn eerste boek kennen ze wel en de contacten verlopen soepel. Een meneer zegt: waar heb ik deze boeken eerder gezien? O ja, in de krant, ik heb het uitgeknipt. Het ligt op mijn bureau om te bestellen! Mooi, mijn boeken krijgen nu ook een plek op Aruba.

Massage

We drinken koffie in een heerlijke koffieshop. Die middag houden we het bij een salade en daarna brengt Linda mij naar Julieta. Die wil me verwennen met een massage. Ik kies voor een voetreflex-massage, mijn lijf kan wel wat doorstroming gebruiken. Ze doet het fantastisch en we kunnen op deze manier lekker bijkletsen. Ze zit al in een extra jaar op school en geeft maatschappijleer en godsdienst. Wat moet ik doen Yasmin. Wat wil je? Ze kijkt me verbaasd aan. Niemand vraagt me dat ooit. Nee daarom. Ik wil stoppen, zegt ze. Nou stop dan maar lieve Julieta. Je kunt een schip wat zinkt niet krampachtig boven water blijven houden en eerst moet een schip meestal zinken voordat het nieuwe de kans krijgt haar kop boven water te steken. Ze voelt zich begrepen en opgelucht!

Seroo Colorado

Amy pikt me hier op aan het einde van de middag. We gaan samen naar Seroo Colorado, de Boka Tabla van Aruba. Dat is onze plek en we genieten ervan! Ze zet me thuis af en ik zeg haar dat ze die avond niet hoeft te komen, ik hou toch wel van haar! Ze realiseert zich plotseling dat ze ECHT moe is! Na een douche en opknapbeurt pak ik mijn koffer en rijd ik achter Linda aan in de truck naar het huis van Reggie en Unita. Daar is mijn afscheidsfeestje! Julieta heeft afgebeld, ze heeft zich nu echt toegestaan om ziek te zijn! In de meditatieruimte word ik helemaal in het licht gezet. Daarna is er nog wat lekkers en tikt de klok haar laatste minuten van dit gezegende verblijf weg. Tijd om afscheid te nemen van allen die mij zo dierbaar zijn. Maar we nemen immers nooit afscheid? Linda en Carla zetten me even na middernacht af op het vliegveld waar ik drie uur moet doorbrengen voordat het vliegtuig vertrekt. Stom dat mijn tekenblokje in de koffer zit! Goed ook deze tijd verdwijnt.

Het vliegtuig is op tijd. Ik sta mijn plaats af aan een dankbaar verliefd meisje en zit naast een vrouwelijke afgevaardigde van het parlement in Peru. Het is een zelfde vlucht komende uit Lima als waarmee ik drie jaar geleden hier een tussenstop maakte…

Voorspoedig

De vlucht is voorspoedig, slechts hier en daar wat turbulentie. Binnen negen uur, aan het einde van diezelfde dag, zijn we in Amsterdam, waar Giri uitgelaten staat te wachten. We nemen de trein naar Den Bosch. Ontspannend en een gezellige manier om bij te kletsen. Het is grauw en koud, zes graden.

De volgende dag, zaterdag 16 maart, zet het voorjaar zich in. De zon breekt door de wolken. We zitten heerlijk in de tuin en genieten van een koor van vogels. Ik word van alle kanten welkom geheten!

Om Shanti – Yasmin

15 maart 2002

3Reisverhalen

Share