Egypte

De telefoon gaat. Een oude bekende vertelt enthousiast over Egypte. Er ligt een boodschap in verborgen. Hoewel ik nauwelijks in staat ben om op mijn benen te staan, boek ik diezelfde week mijn derde reis naar Egypte. Dit keer niet alleen of met Giri, maar georganiseerd, met een groep genezers uit Engeland en Nederland…

Een uitdaging op zich!

 

 

Zondag 13 april

Mijn vlucht heeft bijna drie uur vertraging. Ik zit op het vliegveld in mijn eigen ‘ei’ en het lijkt of de buitenwereld niet langer bestaat. Vanmorgen was ik toch even nerveus. Tijdens de meditatie bracht ik mezelf terug in het eeuwige hier en nu. In dat bewustzijn is er niets om bang voor te zijn. Angst heeft te maken met voorstellingen en gedachten over situaties, over hoe het zou kunnen zijn.

Ik draag een hoedje om minder kwetsbaar te zijn, en reëel of suggestief, ik kan me volledig ontspannen en overgeven. Vliegen is iets waarbij je de controle los moet laten, een oefening in overgave. De vlucht gaat voorspoedig, we doen er slechts vier uur over. Na het kopen van een visum en de douane, ga ik op zoek naar mijn koffer. Als ik die gevonden heb, vind ik mijn weg naar buiten, waar ik onderhandel voor een taxi. Dat lukt me nog evengoed als voorheen. Om 2.00 uur ’s morgens kom ik aan in het hotel. De receptionist werpt een verwonderde en geamuseerde blik op mijn zigeuneruiterlijk en belooft vriendelijk om me vier uurtjes later te wekken.

Om 7.30 vertrekt mijn vlucht naar Luxor. Wonder boven wonder slaap ik een paar uurtjes. De volgende morgen om 8.30 uur land het vliegtuig in Luxor. Ik geniet van de taxirit naar het hotel. Dit is echt Egypte: mannen, gekleed in lange gewaden, werken op het land of rijden op hun ezeltjes en soms op een fiets. Vrouwen zie je minder op straat, ze zijn gekleed in het zwart. Wuivende palmbomen, enorme droogte, een echt oosters plaatje. Het is tussen de 28 en de 35 graden, te warm voor de tijd van het jaar. Ik word ontvangen in het hotel door een Egyptische band. Hoor mij: ik geniet ervan, hoe anders dan voorheen! Terwijl mijn kamer wordt klaargemaakt, zit ik op het immense terras aan de Nijl. Laat de atmosfeer op me inwerken en ervaar een intense stilte en rust in mezelf. Dit is het paradijs. Het is aan mij om hier te mogen zijn zonder te oordelen. Gewoon wéten dat het goed is, dat ik het waard ben. Hoe ongestoord kan ik hier van de Nijl genieten met zijn prachtige feluka’s en wuivende palmbomen, het voelt uiterst romantisch.

De kamerjongen biedt mij een prachtige roos aan. Ik neem hem aan, ontroerd en dankbaar. Vanaf die dag ligt er elke dag op het onberispelijke witte laken een prachtige roos. De volgende morgen aan het ontbijt ontmoet ik de overige groepsleden, we zijn met tienen. Voor de afsluitceremonie in de grote piramide in Caïro hebben we echter twaalf mensen nodig. Ook dit zal zich oplossen. Later die dag gaan we met een prachtige boot de Nijl op. De tocht is sprookjesachtig, de Nijl is vruchtbaar, dus vele mensen leven langs de Nijl. Voortdurend zien we kleine nederzettingen. Mensen en kinderen baden zichzelf in de rivier en doen hun was. We zwaaien naar elkaar. Heerlijk dit ‘gewone’ volk. Hoe gemakkelijk om mijn liefde te laten stromen, geest is immers onbeperkt. Mijn hart bloeit helemaal open.

We beginnen onze missie in de tempel van Dendera. Die bevindt zich in het midden van het chakra-systeem. Het is de tempel van het tweede- en van het hartchakra. Vrouwen hebben eigenlijk twee harten, het is dus een typische vrouwentempel. Het tweede hart, behorende bij het sacrale chakra, is verbonden met het gevoelscentrum en met de fysieke geboorte. De tempel is verbonden met de Hathor energie, de liefdeswezens van Venus met hun grote oren. Er zijn hier vele kinderen geboren begeesterd met de liefdesenergie van Venus Een crypte op de wand met een cobra illustreert de Tantrische inwijdingen. We doen een aantal ceremonies op verschillende, niet toeristisch toegankelijk plaatsen en ik ervaar dit alles heel intens. Ik word aangeraakt door de energie van Abraham. Wat in godsnaam, vraag ik me af, doet Abraham hier? Pas veel later zal dit me duidelijk worden…

Ik word verbonden met de energie van Abraham in alle volheid in de tempel van de godin Hathor, de tempel van de liefde. Abraham, hij die het licht draagt. De vader in ieder van ons. Hij is degene die de mensen door de woestijn leidt, door de weg van uiterlijke gevangenschap naar innerlijke vrijheid. Hij is het symbool voor absolute overgave aan het allerhoogste, aan de stem van God, de stem van je ware Zelf. Abraham, hij die bereid was tot volledige gehoorzaamheid, tot het offeren van alles wat hem lief en dierbaar was.

In het plafond van één van de tempels bevindt zich een kopie van een astrologische dierenriem. Op deze plek vonden de rituele bevruchtingen plaats. Een priesteres werd op een astrologisch gekozen tijdstip bevrucht door een kring van priesters om kinderen met een hoog bewustzijn, het Hathor bewustzijn, te verwekken. Zij leerden astraal te reizen en connecties met de verschillende sterrenstelsels te onderhouden. Er komen oude herinneringen omhoog…

Woensdag

Het is fantastisch dat ik in de afgelopen jaren de kunst van het geduld heb bestudeerd, dat zal me in deze dagen regelmatig te pas komen. Om 10.00 uur zijn we toch echt op weg naar de tempel van Karnac. De bouw aan de tempel van Karnac is begonnen in de elfde dynastie: 2134 voor Christus en loopt tot in de Romeinse tijd. De ark van het verbond werd hier lange tijd bewaard. Op enkele pilaren vinden we afbeeldingen van de levensboom. Een aanwijzing dat de levensboom ouder zou kunnen zijn dan wij denken. We doen genezingsrituelen en bezoeken de katachtige godin Sechmet. Zij is verbonden met het hartchakra en met genezing.

Donderdag

We bezoeken de vallei der koningen en koninginnen. Als we de dodenvallei binnenrijden stoppen we bij twee reusachtige wachters, Mennons genaamd, welke maar liefst zeven meter hoog zijn. Die hoogte is geen toeval, het is de afmeting van ons auraveld en in vroegere tijden leefden hier beschavingen die veel groter waren dan wij. Ann en ik maken ons los van de groep. We bezoeken drie graven. De eerste is het graf van Ramses de VI. Ik ervaar een krachtige mannelijke energie. Mijn derde oog gaat sterker werken en ik krijg een gevoel van Hemelvaart. De volgende tempel van Seti II verbindt me met de moeder energie. Het graf van Tuthmoses IV brengt beide polen weer in harmonie: het brengt me in het midden tussen licht en donker. We gaan naar de vallei der koninginnen: Deir el Bahari met de dodentempel van koningin Hatchepsut. Hatchepsut, de enige vrouwelijke farao, was zich volledig bewust van de eenheid in het universum. Tijdens haar regeringsperiode van 1498 – 1483 voor Christus waren er vele kontakten met buitenaardse wezens. Er was in die tijd een landingsplateau voor de tempel. Binnenin de tempel vind je afbeeldingen van de godin Hathor. Het Hathor-ras is afkomstig van de planeet Venus. Het is niet verwonderlijk dat deze tempel verbonden is met het derde en vierde chakra.

Omdat we morgenvroeg naar Caïro vertrekken, gaan we diezelfde middag naar Luxor. Wanneer we in de tempel aankomen is het bijna sluitingstijd, we hebben slechts vijfentwintig minuten om door de tempel te racen. Dat is uitermate jammer, ik weet uit ervaring dat deze plek zeer de moeite waard is. Daarna gaan we naar de lichtshow in de tempel van Karnac. Mijn aandacht wordt plotseling getrokken door een komeet met de naam Helibopp. Hoe fascinerend, ik voel mezelf oplossen in het universum. Die avond stop ik mijn laatste roos als een kostbaar kleinood onder in mijn koffer.

Vrijdag 18 april

We zijn te laat op het vliegveld. Geen nood, we hebben een voorspoedige vlucht en landen een uur na vertrek in Caïro. De piramide, geassocieerd met het Christusbewustzijn, vertegenwoordigt het hoofddoel van onze trip. We nemen een taxi naar het hotel. Het is een heerlijke ongeorganiseerde oosterse bende op straat, ik heb contacten met mensen en geniet.

Zaterdag

Eerst maken we een trip met kamelen en dan gaan we naar de Sfinx. Al bij mijn eerste bezoek heeft de Sfinx diepe indruk op mij gemaakt. Ongetwijfeld heb ik toen al iets gevoeld van haar mysteries. Ik krijg beelden van inwijdingskamers en een onderaardse gang die naar de piramide loopt. Later zie ik tekeningen waarop die gang en die ruimtes onder de Sfinx er werkelijk zijn.

Zondag 20 april

Na een verfrissende duik in het zwembad, bezoeken we Sakara, even buiten Caïro. De eerste oude mysterieschool van Egypte werd hier gesticht. Masada in Israël was de laatste, hier werd de orde der Essenen gesticht. Geen wonder dat Masada zoveel indruk op mij maakte! De trappenpiramide van farao Djoser in Sakara, zo wordt aangenomen, is de oudste piramide van Egypte.

Er ligt hier een ondergrondse stad. Mijn keelchakra wordt sterk geactiveerd. Elke groep pilaren staat in verbinding met een bepaalde chakra en de bijbehorende organen. Het is fascinerend, ik kan voelen welke delen in mijn lichaam worden aangeraakt. Na de tempel verlaat ik de groep en volg intuïtief mijn eigen weg. Loop rond de piramide en kom bij de piramide van Unas. Via een wenteltrap ga ik diep de aarde in. Er zijn drie onderaardse ruimtes en in de middelste ruimte bevindt zich een graf. Ik voel dat ik mijn missie heb vervuld: dit blijkt later de plek waar de energie van het komende waterman-tijdperk geactiveerd wordt. Wonderlijk!

Maandag

Die middag gaan we met een klein busje naar de piramide van Meidoem in de woestijn. De piramide ligt in het midden van ‘nowhere’. Ik verbaas me niet langer over het feit dat mijn lichaam geen enkele last schijnt te hebben van alle ongemakken. Wie wel eens piramides heeft beklommen weet dat het heel wat anders is als trappen lopen, het gaat me echter moeiteloos af. Mijn doel was genezing en op een dieper niveau vindt die genezing zeker plaats. Dus ondanks alle nevenverschijnselen is het helemaal goed dat ik hier ben.

Dinsdag 22 april – volle maan

Vandaag is het de grote dag. Het is ‘s morgens al 37 graden en de temperatuur zal gedurende de dag oplopen tot 42 graden. Ik voel me ongedurig, heb last van de volle maan-energie. Die avond oefenen we de Merkaba, een bewustzijnsverruimende ademhaling die we zullen toepassen wanneer we in de sarcofaag liggen. Om 2.00 uur vertrekken we. De maan staat stralend boven de piramides. We beginnen onze missie beneden bij de Pit, de plek waar alle angsten naar boven komen. Om Liefde te zijn, moeten eerst alle angsten getransformeerd worden. Hier in de schacht vonden in het verleden de eerste inwijdingen plaats. We mediteren in het donker en de tijd gaat veel te snel voorbij. We klimmen naar de koningskamer, het tweede deel van de inwijdingsweg. De kandidaten lagen tijdens de inwijding in de sarcofaag en ervoeren doorgaans een sterke lichtflits welke hun derde oog opende. Na meditatie en afstemming volgt een intense stilte voordat de eerste persoon de sarcofaag ingaat. Ik ervaar een intens gevoel van eenheid, een volledig zijn, los van tijd en ruimte.
Ik heb geen besef van tijd wanneer we afdalen naar het midden van de piramide, de koninginnekamer. Hier kwamen de kandidaten na de inwijding tot rust en kon het eenheidsbewustzijn verder indalen. We zitten in absolute stilte in het donker. Wanneer we buiten komen moet ik mijn ogen beschermen tegen de felle zon. Ik kan me niet voorstellen dat het bijna 8.00 uur is. Tijd en ruimte bestaan niet, dat is wel duidelijk na zo’n ervaring!

Donderdag 24 april

Ik sta om 5.30 uur op om de groep uit te zwaaien. Ik rij een stukje met de bus mee en laat me afzetten bij de ingang van de piramide. De poort gaat pas om 8.00 uur open. Ik neem de ‘achterdeur’, schudt een ‘bereidwillige’ begeleider van me af en klim over de mulle, zanderige heuvel. Een hele krachttoer! Ik ga onder de hoofdingang zitten. Om 8.00 uur ga ik alleen de grote piramide in. Al mediterende en mantra’s zingend zit ik met mijn rug tegen de sarcofaag in de Koningskamer. Een koor van engelen weerkaatst de klanken naar mij terug. Ik raak in extase en vergeet alles om me heen. Als uiteindelijk de eerste groep arriveert, wordt het tijd om te gaan. Het proces is afgerond, ik voel me intens dankbaar en volkomen in harmonie.

Ik loop richting Sfinx. Vanaf onze eerste ontmoeting heb ik een liefdesrelatie met haar. Ik klim omhoog zodat ik een fantastisch uitzicht op haar heb. Ik weet niet hoe lang mijn lichaam daar zit. Mijn geest waart rond onder de Sfinx.

Ik besluit naar het hotel te lopen. Moe en bezweet kom ik daar aan. Op weg naar het zwembad heb ik een intense ontmoeting met een prachtige vrouw. Ik ben te beduusd om haar naam te vragen. Die laatste avond lig ik klaarwakker in mijn bed…

Vrijdag 25 april

Ik kom keurig op tijd op het vliegveld. Op het moment dat ik in het vliegtuig stap, ben ik weer terug in de driedimensionale aardse realiteit. De aangename onaantastbaarheid van de vierde dimensie is weg en ik voel weer in alle opzichten dat ik een lichaam heb…

Om Shanti
april 1997

 

3Reisverhalen

Share