Ambassadeur vd Liefde
Meer weten >>
SamenZijn en Spiegeling Lezingen
Meer weten >>
Donaties Projecten Shanti
Doneren >>

Lichtbaken

Aforismen

Peru – land van de Inca’s

Een Visioen

 

Ik zit op een opleiding tot aurareader. Op een dag lezen we de energievelden van verschillende stenen. Ik kijk naar een amethist en weet onmiddellijk dat deze steen uit Brazilië afkomstig is. Ik neem de steen tussen mijn handen. Tijdens de meditatie neemt hij me niet mee naar de plaats van herkomst, maar openbaart me het volgende visioen: ik loop de trappen op van de Machu Picchu in Peru. Ik ben gekleed als een hogepriester uit de tijd van de Inca’s en draag een lang wit gewaad. Als ik op de top ben aangekomen, strek ik mijn handen uit naar de hemel. De zon valt in haar volle glorie op mijn kruin.

Dit is een duidelijk antwoord op mijn vraag of het de bedoeling is om dit jaar alsnog naar Peru te gaan.
Innerlijke en uiterlijke kennis. Diezelfde week boeken we onze trip. Ik vraag me niet af wat ik daar moet gaan doen. Evenmin bereid ik me voor op zaken die me slechts weerhouden om te voelen. Als ik me van tevoren had verdiept in uiterlijke vormen, had ik nooit de plek gevonden en ervaren die voor mij van zo’n groot belang bleek te zijn, naast uiteraard de Machu Picchu zelf. Simpel, Qenco wordt nauwelijks noemenswaardig gevonden.

Paititi

Het zoeken naar oude wijsheid, ook hier in Peru, is gerelateerd aan het feit dat met name wij westerlingen decennialang ons hoofd hebben laten heersen over ons hart. We zijn door het verlies van onze vrouwelijke schaduwkant verworden tot een volk van uiterlijke kennis die bewijsbaar en aantoonbaar moet zijn. We willen alles controleren en beheersen. Door onszelf af te snijden van onze goddelijke intuïtie, zien we niet langer de Eenheid en de verbinding tussen het Vele. Dit betekent dat we leven in een kant en klare consumptiemaatschappij waarin alles voor ons bedacht en geregeld is. De bron van inspiratie en schepping in ons lijkt opgedroogd. Wanneer we in contact komen met onze innerlijke verscheurdheid gaan we wanhopig op zoek. We zoeken de oplossing voor onze afgescheidenheid aanvankelijk buiten onszelf en hopen in oude culturen een antwoord te vinden op onze vragen. Datgene wat we buiten onszelf zoeken, is het verloren land: het Shambhala of wat de Indianen Paititi noemen. Dat deel waar ieder mens in de stof vroeg of laat naar op zoek gaat om zichzelf te helen en weer in harmonie te komen met de scheppende getijden in zichzelf. Ook de verlichte meester van nu en van voorheen is zijn reis ergens begonnen. Om daarmee in contact te komen, zullen we eerst onze schaduwzijde, onze vrouwelijke verborgen kant, moeten omarmen. Dat deel van ons wat we meestal projecteren op de wereld buiten ons, op anderen.

Krachtplaatsen

Vele oude culturen waren zich nog bewust van die wijsheid. Zij leefden min of meer in harmonie tussen hemel en aarde en waren in meer of mindere mate verbonden met de Bron. Het is eigen aan de mens om te idealiseren. Om datgene te willen zien wat we graag zouden willen zien. Als iemand gestorven is herinneren we ons ineens zijn goede kwaliteiten en vergeten zijn onprettige kant. Dat geldt ook min of meer voor oude culturen. We veronderstellen dat daar een schat aan kennis is die wij niet in ons hebben. Ongetwijfeld is het zo dat we een hele hoop kunnen leren en ontdekken door het onderzoeken en bezoeken van oude culturen en krachtplaatsen. Maar indianen waren niet per definitie allen heiligen en de kennis zul je er heden ten dagen niet meer vinden. Die is verdwenen tegelijkertijd met de ondergang van de verschillende dynastieën. Of toch niet. Hij ligt te wachten in het verborgene om opnieuw tevoorschijn te komen wanneer wij daar rijp voor zijn. De verschillende creaties van verdwenen volkeren zullen haar kennis onthullen aan diegene die er ontvankelijk voor zijn. De meesters van weleer zijn hard aan het werk in die andere dimensie om ons te inspireren. Want dit keer zijn wij het zelf die de verborgen kennis opnieuw vorm zullen mogen geven, passende in deze tijd. De kennis die we buiten ons zoeken ligt opgeslagen in de verborgen kamers, het Shambhala van ons hart.

De meeste Christenen hebben tot nu toe niet veel meer begrepen van de leer van Christus als de uiterlijke, exoterische boodschap. We hebben in onze grenzeloze arrogantie overal ter wereld oude volkeren en hoogstaande culturen schandalig onderdrukt en uitgemoord alsof het heidenen waren. En dat in de naam van God wel te verstaan. Wanneer we inzicht hebben in de innerlijke wetten die de Meester Jezus naar de aarde heeft gebracht, dan zien we dat daarin feilloos de aanwijzingen liggen verborgen voor hetzelfde innerlijke pad dat iedere religie en ieder oude cultuur ons spiegelen zal. Hoe verheven de Inca’s ook waren en hoeveel wij ook van hen kunnen leren, het gaat hier om een elitaire groep en niet om een heel volk. Ongetwijfeld waren er slechts weinigen die daadwerkelijk het antwoord hadden op de vragen die wij onszelf nu stellen. Dat was voorbehouden aan de ingewijden onder hen.

Incapriester

Veel van onze vooroordelen zullen we moeten herroepen. Het is een schande dat de kerk onder leiding van de Paus, als directe vertegenwoordiger van Christus, zovele moorden op haar geweten heeft. Door de Inca’s en andere volkeren te beschuldigen van primitiviteit en barbaarsheid wassen we onze gewelddadige handen niet schoon. Wat wij aanzagen voor barbaars en heidens, waren andere gebruiken als de onze. Onze conclusie dat de Inca’s de zon aanbaden is onjuist. Maar ware dat wel zo dan is dat zeker niet primitiever te noemen dan het aanbidden van heiligenbeelden. Beiden staan symbool voor de onnoembare Bron van alle creaties die zich niet laat uitdrukken in welk beeld of symbool dan ook. Rituele offers waren in die tijd niet ongewoon. Integendeel, het was een eer voor een ingewijde om zich door de incapriester en zijn tumi het hart uit het lichaam te laten rukken en op te gaan in het rijk van de Apu’s: de universele Melkweg. Zij wisten maar al te goed dat het leven niet te doden valt. Dit mag in onze ogen primitief en barbaars lijken, we zullen het moeten zien in het verlengde van die tijd. Het is niet minder barbaars om uit naam van God de dood van zoveel anders denkenden te rechtvaardigen, integendeel dat is godslastering. En we gaan daar gewoon mee door. In deze tijd, waarin we voldoende hebben gezien om beter te kunnen weten, schromen wij beschaafde westerlingen niet om hele volkeren andersdenkenden door geweld aan onze denkbeelden te onderwerpen. Toch zullen we eens klaar moeten komen met deze ondragelijke last van schuld en boete voor we onszelf in alle waardigheid een plaats kunnen geven naast andere religies, naast andere culturen. Door de eeuwen heen zijn we onderdrukt en hebben wij anderen onderdrukt. De cirkel kan slechts doorbroken worden wanneer wij er niet langer deel van uit wensen te maken.

Shambhala

Een opwaardering en idealisering van alles wat geweest is, is een natuurlijke reactie, maar evenmin realistisch. We mogen ons openen voor de kennis die niet oud is maar altijd nieuw blijft. We kunnen dit uitsluitend door het evenwicht in onszelf te herstellen tussen hemel en aarde. Het goddelijke weer een plek te geven in onszelf en het goddelijke te eren in ons dagelijks leven. Dit zal leiden tot de waarnemer: we zien wat we missen en we zien wat we niet langer nodig hebben. We observeren onszelf en anderen vanuit respect. Het is niet de bedoeling dat we terugkeren naar oude gebruiken en rituelen. Het is de bedoeling dat we de verantwoordelijkheid nemen voor onze eigen onbegrensde goddelijkheid. Dat we nieuwe vormen vinden om de Liefde die we zijn uit te drukken die passen in deze tijd. Ongetwijfeld kunnen uiterlijke aanrakingen van meesters, boeken en oude culturen innerlijke reacties op gang brengen die ons in contact kunnen brengen met een innerlijk weten. Het zijn die vergeten aspecten in onszelf die naar bovenkomen, ons doen ontwaken en heel zullen maken, waardoor we de reis naar binnen kunnen aanvangen. We zijn niet op aarde om het leven te ontkennen. We zijn op aarde om het leven in al haar goddelijke manifestaties te leren kennen en herkennen en op die manier de sleutel te vinden van onze innerlijke Zon, ons eigen Shambhala. Of zoals de Indianen dat noemen: het land van Paititi.

Noemenswaardig

Het is vijf jaar later als ik deze aantekeningen weer ter hand neem. De bijzondere ketting met de zaden en het stenen kruis, voor mij gemaakt door onze lieve vriend en sjamaan Alfredo en intensief gedragen, hangt al jarenlang als decoratie aan de muur over een schilderijtje van een vrouwelijke sjamaan. De dag dat ik deze aantekeningen ter hand nam viel de ketting op de grond. Op dit moment hangt hij weer om mijn nek, want toeval bestaat immers niet…

1999 – Lees verder in het boek ‘Oorspronkelijk’

3Reisverhalen

Share