Ambassadeur vd Liefde
Meer weten >>
SamenZijn en Spiegeling Lezingen
Meer weten >>
Donaties Projecten Shanti
Doneren >>

Lichtbaken

Aforismen

Curaçao en St. Maarten

Curaçao

 

Dinsdag 25 september 2001

Giri brengt me gezellig met de trein naar Schiphol. Om 19.00 uur Antilliaanse tijd kom ik aan in Curaçao. We vertrekken een uur te laat wegens de strenge controles. Misschien wordt de KLM nog een keertje zo wijs dat ze stoppen gratis alcohol te schenken, dan hoeven ze ook geen vluchten meer aan de grond te zetten.
Overigens een voortreffelijke vlucht met een speciaal voor mij gearrangeerde plaats! Met tussenstop op Bonaire ben ik ruim 12 uur onderweg. Al is het drie jaar geleden, mijn engelen staan te wachten, as always…

Terwijl ik boven Curaçao vlieg: krijg ik het oude beeld terug: wanneer Nederland zou stoppen met haar ontwikkelingshulp, kan Curaçao eindelijk volwassen worden en haar eigen schatten aan gaan boren….
Helaas is niet iedereen het met mij eens, het is het oude liedje wat speelt in vele relaties: liever afhankelijk en vertrouwd dan het onbekende tegemoet. Maar een liefdevolle ouder schopt haar kinderen op tijd de deur uit om hen de kans te geven op eigen benen te gaan staan en hun eigen bronnen aan te boren. Dat is onvoorwaardelijke liefde, ook al zijn die bronnen anders dan de jouwe, loslaten, niet afhankelijk maken!

Het is zo warm om bij zussie Jeltje te zijn – zo thuis voor mij! Die avond lekker bijkletsen met Jeltje en Elvira. Elvira noemt mij een ‘Christ in action’. Het raakt mij diep: Elvira was een van mijn drie engelen, ze had lange tijd andere prioriteiten. Ze heeft dat losgelaten en is er weer helemaal, zonder voorwaarden en onze liefde heeft zich verdiept! Ja het vraagt moed om de veiligheid van een groep los te laten en te gaan staan voor je eigen unieke zijn. Voordat je zover bent moet je door diepe lagen van angst. Angst om alleen te zijn, om anders te zijn. Voor mij is het inmiddels morgen wanneer ik ga slapen…

Woensdag 26 sept.

Om 4.00 uur ben ik klaarwakker. Ik sta op, pak mijn koffer uit en doe mijn meditaties en oefeningen. Breng Jeltje naar haar werk, zodat ik het autootje kan hebben en ga naar de beach. Heerlijk zo vroeg in het water, goed voor de jetlag. Het is verdraaid warm en ik heb het gevoel dat ik nauwelijks vooruit kom.

Die avond heb ik mijn eerste lezing. Bij de Marine, een nieuw terrein voor mij! Heleen, mijn oude maatje uit de vrouwentijd heeft fantastisch werk gedaan. Er komen maar liefst 45 mensen en het is een prachtige groep. Ik begin met kaarsjes aan te steken: de eerste voor de slachtoffers…. de tweede voor de daders…. Absolute stilte!! We zitten in de open lucht, maar de aandacht blijft geboeid. Tot mijn verbazing zijn er verschillende mensen die mijn eerste en tweede boek bij zich hebben. Corine, nooit eerder ontmoet, wil dat ik er iets in schrijf. Ik schrijf in haar exemplaar van ‘Weg naar het Licht’: ‘Wees vrij en vlieg als een vlinder’. Ik begrijp er niets van, totdat Corine de sluier wegtrekt: haar zoontje van vijf maanden is ruim een jaar geleden op noodlottige wijze gestikt. Ze zocht naar een passende tekst op het grafje. Toen vond ze mijn boek, las het hoofdstuk over ‘Everhard’ en zijn tekst: ‘En hij sloeg zijn pas verworven vleugels uit en vloog de weg terug naar het licht’. Ze maakte onmiddellijk een kaartje met het vers van Inayat Khan erop en de tekst van Everhard gaat het grafje versieren! Ontroering…

Gelukkig is de lading nieuwe boeken aangekomen. Ik verkoop er 12! Mensen willen niet naar huis. De eersten geven zich op voor de workshop. Vele brazas: knuffels: het stroomt. Jeltje en ik gaan een pinacolada drinken aan de beach, as always…

Donderdag 27 september

Elvira komt me rond tienen halen. Ze wil graag dat ik Myrna zie. Myrna is haar hulp, een prachtige Colombiaanse vrouw. Ik heb haar pakweg 10 jaar geleden ingewijd. Ze heeft 2 enorme olifantsbenen, je houdt het niet voor mogelijk. Ontstaan na een vloek! Beiden hopen ze dat ik het verlossende woord spreek. Dat doe ik, maar anders als zij verwachten: accepteer wat is, accepteren en doorvoelen is de eerste stap op weg naar genezing. Al wat is, is oké, jouw ziel zou nooit zo mooi geworden zijn, zou nooit zoveel LIEFDE geworden zijn als je een perfect lichaam had gehad. Tranen bij Elvira, straling bij Myrna, brazas en knuffelen. Jeetje wat is ze mooi! Tja de ware leermeesters komen nog steeds via de achterdeur…

Elvira stelt voor om naar Gerda te gaan. Ze heeft je nodig, zegt ze. Terwijl ze vertelt weet ik dat Gerda zich klaarmaakt voor haar reis naar het licht… Twee dagen later wordt ze opgenomen in het ziekenhuis. Ruim tien jaar geleden namen ze me mee naar Gerda. Een spiritueel leermeester die een auto ongeluk kreeg en in een klap compleet invalide en volledig afhankelijk werd. Ik wijdde haar in. Zag haar strijd en we spraken over de zin ervan. Ze begreep het en accepteerde het volkomen…. in haar hoofd. Ze vertelde het volgende: Elk oudjaar trok ze een medicijnkaart: voor haar ongeluk was dat de vleermuis op haar kop: De vleermuis staat voor dood en wedergeboorte: de dood van het ego – dit kan ook de fysieke dood betekenen! Het oudjaar na het ongeluk trok ze weer de vleermuis, dit maal rechtop: de wedergeboorte van de sjamaan, de wedergeboorte in het licht. Mijn God wat een opgave voor een vrouw met een spirit als Gerda!

Ik gaf haar een scarabeetje uit Egypte. Op de een of andere manier voelde ik nadien dat ze niet echt open was voor het contact. En nu ineens sta ik naast haar bed en voel me zeer aangeraakt door haar schoonheid. Zo fragiel, zo mooi: Ziel straalt in alle opzichten door het lichaam. Ze is zo blij me te zien. Elvira had mijn vredesboodschap doorgestuurd en Gerda bedankte me persoonlijk per e-mail en voelde zich opnieuw verbonden. Ze vertelt me dat ze klaar is om te gaan. Ze vertelt over het scarabeetje, ze heeft het nog steeds. Gerda gaf het nooit op: met allerlei hulpmiddelen geeft ze schilderles vanuit haar rolstoel en bedient ze, volledig verlamd, de computer. Intense liefde en eindeloos respect stromen vanuit mijn hart. Mededogen is niet voor lafaards, mededogen is durven voelen wat jij voelt, durven ervaren wat die ander ervaart en toch niet mee gaan lijden!

Met de belofte om terug te komen nemen Elvira en ik afscheid, we gaan zwemmen bij de Vaarsenbaai, heerlijk verfrissend dat azuurblauwe water, terwijl de schoonheid van het spectrum onder je doortrekt. Het valt me onderweg op hoeveel luxe winkeltjes er zijn gekomen. Zelfs de grote Amerikaanse supermarkten ontbreken niet. Ik vergaap me aan de dure auto’s, dit ken ik helemaal niet! Tegenstrijdig wetende dat door de slechte economische situatie 70.000 van de 180.000 eilandbewoners naar Nederland vertrokken zijn. De drughandel zorgt dat de winkeltjes floreren, zonder die drughandel is Curaçao bankroet. Vele huizen staan leeg, anderen zijn niet afgebouwd. Deze laatste zijn gebouwd van drugsgelden. Niemand zal het in zijn hoofd halen een dergelijk huis te betrekken. Bang als ze zijn voor de slechte vibraties.

’s Avonds komt Joceline, de prachtige voorvechtster van onafhankelijkheid en eigen identiteit. Er is een intense liefde en wederzijds respect tussen ons. Joceline is van het zeldzame soort, je mag haar of je hebt een hekel aan haar… We kletsen bij met zijn drieën, heerlijk. Joceline geeft haar ongekleurde visie op het hele wereldgebeuren. Hoewel ze veel beter ingewijd is in politiek dan ik, is onze visie dezelfde: deze situatie geeft ons allen de mogelijkheid om een turning around te maken: de westerse wereld, het hoofd, mag ophouden om alles wat niet westers is naar haar hand te willen zetten. Angst om de controle te verliezen lijdt naar machtsmisbruik. Met vingers blijven wijzen, meteen in de actie gaan, betekent lekker niet naar jezelf hoeven te kijken. Het is tijd om bruggen te slaan. Bruggen van liefde. Het is tijd dat het Westerse hoofd zich verbindt met het Oosterse gevoel. Dan brengen we deze twee ‘culturen’ samen in het hart en kunnen we leven vanuit harmonie en wederzijds respect. Nou wij gaan ervoor, we verbeteren de wereld door aan onszelf te blijven werken. Door te DURVEN onderscheiden, zonder te oordelen!

Joceline vroeg zich af waarom dit alles gebeurde op 11 september. Totdat ze ontdekte dat op 11 september 1973, precies 28 jaar geleden, een volledige Saturnus-cyclus, Allende in Chili ten val werd gebracht met behulp van Amerika…

Welkomsttelefoontjes, opgaven voor de workshop en dan belt Marlene uit St. Maarten. Ze heeft drie maanden geleden mijn boek meegenomen vanuit Nederland en begon pas afgelopen week te lezen… Ze is helemaal ontdaan: hoe kun je zo’n boek geschreven hebben Yasmin, wat zo past in deze tijd, in deze situatie. Het lijkt wel of je wist wat er ging gebeuren. Het is zo ongelofelijk toepasselijk en zo ondersteunend in deze tijd… Ik begrijp inmiddels heel goed waarom Giri en ik al onze energie mogen wijden aan dit boek. Waarom het bij de niet insiders zoveel weerstand oproept, terwijl de lezers het unaniem fantastisch vinden. Liefde is moeilijk toe te laten, het is veel makkelijker om een wereld, om een media van geweld in stand te houden om ons te laten geloven dat dit realiteit is. Als ik zie hoe ENG eenzijdig hier de Amerikaans berichtgeving is, dan begrijp ik waarom velen zich achter Amerika scharen en schreeuwen om wraak, afschuwelijk! Alsof er niet een stroom van liefdevolle acties plaatsvindt! Ik weet al jaren dat positieve berichtgeving niet gehonoreerd wordt. Het bolwerk achter de media is niet gediend met vrede…

Marlene wil naar Curaçao komen voor de cursus. Helaas heeft ze dan geen vakantie. Ze gaat onderzoeken of er mogelijkheden zijn in St. Maarten zelf. Ja, als je flexibel bent is alles mogelijk.

Curaçao – vervolg

 

Vrijdag 28 september

Vandaag gaan we demonstreren op Otrabanda. Daar is een nieuwe tent geopend met de naam: ‘West Indisch Compagnie’, onder het motto: Laten we de glorie van het verleden terughalen! Deze compagnie bracht in het verleden de slaven naar Curaçao. Dom of onwetendheid, laten we het maar op het laatste houden…

Zaterdag 29 september

Dom dus! Het verleden moet maar eens voorbij zijn vinden de blanke eigenaars van het restaurant. Dat kan dan wel zo zijn, maar dan moet je wel eerst de pijn hebben doorvoeld. Wanneer dit niet gebeurd is, is er geen loslaten mogelijk. We gaan deze morgen terug voor een verder gesprek. Jeltje, Joceline, ikzelf en anderen zitten samen met de eigenaars rond de tafel. Ik voel bewondering voor de manier waarop Joceline dit aanpakt. Dat kan alleen maar respect oproepen bij de tegenpartij. En dat gebeurd ook. Deze hele affaire staat dagenlang in de publiciteit. Radio, televisie, kranten, iedereen bemoeit er zich mee. Maar mijn rol is uitgespeeld. In eerste instantie wordt de naam veranderd in ‘De Compagnie’. Ook dit wordt niet geaccepteerd. Dan gaan de eigenaars overstag en vragen zij de demonstrerende partij om een creatieve nieuwe naam te bedenken. Dit vreugdevolle besluit wordt gevierd met een culturele avond waarbij vele plaatselijke artiesten optreden. Het aangaan van deze confrontatie heeft gemaakt dat twee tegenovergestelde partijen bereid waren om naar elkaar te luisteren. Het heeft uiteindelijk aan beide zijden meer begrip gebracht en het resultaat is tenslotte meer wederzijds respect en meer eenheid. Zo kan het dus gaan wanneer beiden partijen bereid zijn om naar elkaar te luisteren en elkaar te ontmoeten, prachtig!

Die zondag ga ik met Jeltje in alle vroegte naar haar speciale plek: Choloma. Wanneer we de heuvel opklimmen wordt in aangeraakt door een diepe emotie. Twee prachtige valkachtige roofvogels zitten op een enorme cactus en we kunnen hen naderen zonderen dat zij wegvliegen. Ze steken koninklijk af tegen de strak blauwe hemel. Het is een vorstelijk stel. Vanaf deze plek kunnen we een groot deel van het eiland overzien. Later zwemmen we in het zilte binnenwater. Mijn dag kan niet meer stuk! Gelukkig maar, want die avond heb ik een pittig gesprek met iemand die op dit moment alles behalve in haar eigen kracht staat. En wat doen we als we niet in onze eigen kracht staan? Juist ja, we geven de hele wereld de schuld van onze ellende, zonder dat het zelfs maar in ons opkomt dat we dit wel eens zelf gemanifesteerd zouden kunnen hebben!

Maandag 1 oktober

Met Elvira en Jeltje gaan we naar Emaus – de plek waar ik de workshop ga geven. Prachtige plek, maar hoewel we een afspraak hebben met zr. Diana is ze er niet. Ik kan het niet geloven, ze heeft zich zo op onze ontmoeting verheugd! Later blijkt dat ze het verkeerd in haar agenda heeft staan. De overige zusters spreken geen Nederlands maar de taal van het hart begrijpen ze volkomen en knuffelen daar houden ze ook wel van! Op weg naar huis ‘redden’ we twee pasgeboren geitjes van een wisse dood door ze terug de knoek in te jagen. Ze zijn prachtig.

Dinsdag 2 oktober

Jeltje en ik gaan zwemmen en maken ons klaar voor de lezing die avond in de bibliotheek. Elvira gaat Irma van het vliegveld halen. Het is erg rustig, zo’n 20 mensen, waaronder mijn lieve Eddy. Knuffelen dus. De energie is gaaf. Irma is laat vanwege gedonder in het vliegtuig. Later hoor ik dat dit ook bij de vlucht van de ALM het geval was. Ik vraag me af hoe dit in godsnaam kan op een dag? Maar natuurlijk, het is vandaag volle maan. Elke dag worden er 10 tot 15 mensen opgepakt vanwege de cocaïnesmokkel. En aangezien ze niet voldoende capaciteit hebben in de gevangenis, moeten ze het merendeel laten gaan. We gaan gedrieën wat drinken bij Avila-Beach. Heerlijk vertrouwd.

Woensdag 3 oktober

We staan vroeg op, brengen Jeltje naar school en gaan samen naar de beach. Dat is de beste anti-jetlag ook voor Irma. Om 11.00 uur heb ik een interview met het Algemeen Dagblad. Een schitterende meid met een open houding levert uiteraard een open gesprek op. Verder gaat het er op lijken dat ik naar St. Maarten zal gaan, dus proberen we de vlucht om te boeken.

Donderdag 4 oktober

Elisabeth haalt ons op voor de indianenroute. Dat wordt puur genieten! Op deze verborgen oude plekjes komen geen toeristen, dus qua energie zijn ze erg gaaf gebleven. Irma en ik hebben soortgelijke intense flashbacks en ervaringen…

Vrijdag 5 oktober

Om 8.00 uur heb ik een interview bij radio Hooyer. Sonia begroet me als een oude bekende en vertelt me dat ze me ruim 11 jaar geleden bij mijn eerste bezoek aan het eiland interviewde over Reiki! Ze is ontzettend open en een half uur lang stroomt mijn boodschap van pure liefde de wereld in. Te laat voor de workshop maar het is het zaad wat nu gezaaid mag worden, nu op dit moment en wat ongetwijfeld op de juiste tijd en de juiste plaats wortel zal schieten.

We doen boodschappen en kopen het Algemeen Dagblad. Het interview staat er in haar volle glorie in. Het is een van de krachtigste interviews tot nu toe. Zo mooi, zo open!

Elvira haalt Irma en mij op zodat we op tijd bij Emmaus zullen zijn. Onderweg stoppen we bij boekwinkel Harmonia en ontmoeten, juist ja, Zr. Diana! Er wordt uitgebreid geknuffeld. Ze is echt heel erg mooi en bedankt me voor alle positieve vredesboodschappen die ze in haar e-mailbakje vond! Ik heb het gevoel dat ik haar al jaren ken.

We starten die avond met elf prachtige vrouwen. Alles mag en alles kan. Ik kan eten wanneer ik dat wens. Ik mag herrie maken. We krijgen het meest verrukkelijke vegetarische voedsel en de groep gaat vrij eenvoudig de stilte in. Er is maar een probleem. De hitte. Het is niet alleen de heetste tijd van het jaar, het is heet voor de heetste tijd van het jaar…

Maandag 8 oktober

Het is een intense driedaagse en als altijd is het prachtig om mensen zo te zien veranderen: sommigen schieten eerst in de weerstand en uiteindelijk naar de volledige overgave te gaan. Hoe ontroerend, steeds opnieuw. Om 9.00 uur ronden we de groep af met een kleine ceremonie. Patrice vraagt wanneer ik terug kom. Spontaan en zonder na te denken zeg ik dat ik er met carnaval weer zal zijn. Op datzelfde moment krijg ik een impuls die ik met de groep wil delen: ik vertel dat ik een aantal pogingen heb gedaan om iets in de gevangenis te gaan doen. In Nederland blijkt dat absoluut onmogelijk. Maar misschien is hier een mogelijkheid, ik wil het gewoon delen met jullie, je weet maar nooit…

De groep gaat huiswaarts, wij gaan zwemmen bij Playa Lagun, een echte vissersbaai, daar waar ik zeven jaar geleden logeerde toen ik mijn Reikistuk kwam afsluiten! Zeven jaar is een cyclus, de cirkel is rond, het nieuwe mag gezaaid worden. Wanneer we eindelijk thuiskomen is er al meerdere malen voor mij gebeld: Joyce van het afkickcentrum Brasami wil me meenemen naar de gevangenis, nu meteen, morgen dus!!

Dinsdag 9 oktober

Joyce komt Irma en mij ophalen. Ze vertelt dat ze gisteren met Marlene – de vriendin van Irma – aan het praten was over haar project in de gevangenis. Ergens was ze enthousiast en tegelijkertijd miste ze iets. Marlene reageerde onmiddellijk: ‘Ik weet wat je mist: je hebt Yasmin nodig…’ Om 9.00 uur stoppen we voor de gevangenis. Na het inleveren van mijn rijbewijs en een strenge controle worden we doorgelaten. Het zou ongelooflijk zijn als ik niet zo sterk geloofde in het feit dat alles wat onmogelijk lijkt mogelijk kan worden – want ook hier kom je normaal gesproken niet binnen! Vandaag gaan we naar de vrouwen, de drugskoeriers. Elke dag worden er 10 tot 15 gepakt. Ze smokkelen cocaïne naar Nederland in de vorm van bolitos: cocaïne verpakt in condooms wordt ingeslikt. Wanneer de bolitos springen gaan ze dood. Zo’n transport kan echter 20.000 gulden opleveren. Erg verleidelijk als je kinderen hebt die je alleen op moet voeden. Van de 20 vrouwen wonen er 18 in Nederland.

Ik schrik van de houding van de bewakers, waar heb ik dat eerder gezien? Eenmaal door die afgeslotenheid heen, bij de gevangenen zelf, zie ik pure schoonheid. Ik zit bij de les van Joyce en Yatsuri en geniet van de interactie tussen hen en de vrouwen. En af en toe doe ik op verzoek mijn duit in het zakje. Ik ben direct en zeer open. Spreek ze aan op hun eigen verantwoordelijkheid. Zeg dat ik geen medelijden heb, uiteindelijk heb ik dit niet uitgevreten. Ik voel wel met ze mee en voel me ook geen spat beter of slechter. Begrijp als moeder volkomen waarom ze zo handelen. Maar tegelijkertijd zet ik ze aan het denken: door jouw kinderen een extra’s kans te willen geven help je zoveel anderen kinderen aan de cocaïne. Is dat wat je wilt? Zijn we niet verantwoordelijk voor alle kinderen? Zijn niet alle kinderen onze kinderen? Ze schrikken eraf. Daar hebben ze niet over nagedacht.

Ze openen zich als bloemen welke de honing opzuigen. Na de afsluitronde ga ik – dwars tegen de regels in – twintig mooie vrouwen knuffelen. Ze laten het helemaal toe, ik heb zelden zo’n openheid gevoeld. Een van de vrouwen krijgt een enorme huilbui, wat een ellende torsen zij met zich mee. Ik krijg, uitzonderlijk genoeg, een cel te zien. De bewaking maakt me echter niet blij. Er is geen enkele vorm van communicatie tussen hen en de vrouwen. Opnieuw vraag ik me af wie de kip is en wie het ei. Wie moet er eigenlijk in therapie? Hoe dan ook, dit is waanzin. Legalisering van de drugs zou deze ellende grotendeels de wereld uit helpen. Maar zolang er een aantal kopstukken zich enorm verrijken aan deze situatie zal dit ongetwijfeld niet gebeuren. En dat zijn de uiteindelijke criminelen, die mensen die achter dit alles zitten en dit in stand houden.

Niet deze vrouwen, dat zijn maar kruimeldieven.

Marcel, de directeur van het afkickcentrum Brasami, Joyce, Yatsuri, Irma en ik gaan samen lunchen. We zitten uren later nog in het restaurant. Marcel en de vrouwen laten zich in alle openheid aan me zien, ze willen niets liever dan me wat langer hier houden. Maar om een aantal zaken te regelen hebben we meer tijd nodig. Oké, februari dan, dat vibreert beter voor beide partijen. Maar alsjeblieft Yasmin, wil je morgen niet een paar uurtjes komen, we hebben jouw energie hier zo hard nodig! Graag, ik laat in liefde alle leuke uitstapjes los en ben er helemaal voor jullie morgenvroeg.

Het dagje met Obbey is in het water gevallen, maar om 16.00 uur neemt hij ons nog een paar uurtjes mee door het andere Curaçao, dat wat de toerist niet wil zien. Tussen de rijke hotels en de enorme weelde aan nieuwe supermarkten en Amerikaanse winkelcentra vind je de stinkende armoede, de criminaliteit en de drugsverslaafden. Hier kun je beter alleen en ’s avonds maar niet komen. We genieten later van een prachtige zonsondergang aan de kust.

Amy uit Aruba is onverwacht op het eiland. Ze wil me dolgraag zien en dat gebeurt dezelfde avond. We genieten van elkaar met volle teugen. Wat een aangename verrassing. Ze wil me heel graag in Aruba zien in februari.

Woensdag 10 oktober

Om 8.30 uur staat de auto van Brasami, wat omhelzing betekent, voor. Maximo, de chauffeur is een ex-verslaafde en erg mooi. Hij is trots op zijn ‘vader’ Marcel. Ik word warm ontvangen in het instituut en de ruimte is al klaar gemaakt. Marcel heeft bedacht dat ik met 2 groepen iets moet doen. Ik werk anderhalf uur met een vrij grote groep en anderhalf uur met een kleinere. Er komt een krachtige stroom van hartenergie vrij. Er is een gretige openheid, zo’n prachtige bodem om te zaaien. Ze zijn zo dankbaar. Maar ik, ik voel me bevoorrecht dat ik hier mag zijn, mag delen en mag ontvangen. Het voelt alsof ik terug ben in Zuid Afrika! De zes boeken die ik bij me heb ben ik in een mum kwijt. Ik heb nauwelijks nog wat over van mijn vijftig boeken voor St. Maarten. Marcel en Yatsuri nemen me mee naar de beach, waar we lunchen in een echt Antilliaans restaurantje, heerlijk. Daarna maken we plannen voor februari. Marcel wil alle betrokken organisaties gaan bundelen, van het afkickcentrum, tot de psychiatrie en de gevangenis. Het lijkt me te gek om met zo’n combinatie te werken! De gevangen krijgen aandacht genoeg voorlopig. Hij geeft me een check voor deze morgen. Ik schrik ervan, ik deed dit niet voor geld. ‘Yasmin wat je ons hebt gegeven is met geen geld te betalen’. Marcel, dat kan wel zijn, maar wat ik hier mocht ontvangen, is van even zo grote waarde. Jij Marcel bent een voorbeeld waar ik van kan leren. Jouw geloof in deze mensen, verslaafden en werkers, stimuleert hen om in hun eigen kracht te gaan staan. Je gelooft in wat je doet en het resultaat mag er zijn. Er is hoop voor de mens die echt af wil kicken!

Ik word thuisgebracht door twee ex-verslaafden. Ik voel me volkomen op mijn gemak. Tijd om dingen te regelen. Joceline bedankt me omdat ik ben die ik ben en naar Curaçao kom zoals ik kom. Vanavond gaat Duhli voor ons koken, een afscheidsdinertje met mijn engelen. En morgen zullen Irma en ik in alle vroegte naar St. Maarten vertrekken.

Sint Maarten

 

Donderdag 11 oktober

Jeltje brengt ons naar het vliegveld. Daar zijn Marlen en Elvira om ons uit te zwaaien. Hans wacht ons op in St. Maarten. Marlene zit nog op school. Jeetje het is windstil en moordend warm hier. En ik dacht dat het al warm was op Curaçao. Poeh. Marlene komt thuis en Mary komt ons begroeten. Wat ik stiekem hoopte gebeurt: Marlene bevrijdt me van de pijn in mijn nek, restant van de evenwichtstoornissen na een fatale spuit. De ondraaglijke pijn in mijn nek welke deze weken tot een hoogtepunt kwam, wordt in een klap draaglijk, godzijdank! Maar er is meer dan dat. Het weerzien is zo warm, zo liefdevol. Ze zijn echt blij dat ik er ben. Meer nog, ze zijn ervan overtuigd dat ik er MOET zijn, ook al is er niets veranderd in het aantal voor de workshop: er zijn maar 4 deelnemers. Maar wat maakt het uit. Ik hoor hier te zijn, dat is wel duidelijk. Hoe anders voelt de energie als tien jaar geleden, toen ik voor de eerste keer hier kwam. Vier jaar later raasde de eerste orkaan over St. Maarten. Het was pure vuurkracht. De daken vlogen over het eiland. Geen blad stond er nog aan de boom. Nauwelijks een jaar later kwam de tweede, minstens even heftig, gepaard gaande met een enorme wateroverlast. Het waterelement waste de restanten welke nog overgebleven waren na het vuur, weg. Het eiland was schoon en kon verrijzen. Dat was echter niet het einde, vier andere orkanen volgden. Zes in zes jaar, maar gelukkig veel minder heftig. Dit is het eerste jaar dat er geen orkaan is geweest, maar het seizoen is nog niet voorbij.

Die middag, na het heerlijke vegetarische voedsel, gaan we de berg op. Irma en ik krijgen de beschikking over het huis van een van mijn oude Reikistudenten. Ze is op dit moment op Curaçao. Een frisse wind waait om onze oren. Het is hier heerlijk, nou dat zal wel uit te houden zijn. We hebben prachtige adembenemende, ja in de morgen zelfs mystieke uitzichten op St. Barth. Negen jaar geleden nam een van mijn Reikistudenten me op een catamaran mee naar dit prachtige eiland. Het was windkracht negen. De golven sloegen over ons heen. Maar ik wist inmiddels na mijn ervaringen op Curaçao hoe ik het ritme van het water kon worden. Ik werd niet zeeziek! Irma voelt zich onmiddellijk thuis, dat is overduidelijk! Aan de andere kant van het huis kijken we op Guana Bay. Daarachter ligt mijn lievelingsplek: de ruige inham die Flip me liet zien toen ik de eerste keer bij hem logeerde. Op die berg heb ik zeven-en-een-half jaar geleden, toen ik terug kwam om Marlene als meester in te wijden en het Reikigebeuren hier af te sluiten, afscheid genomen van Flip die inmiddels overleden was, maar ook van mijn dierbare vriend Everhard! Daarmee bevrijdde ik mezelf van mijn laatste gehechtheid en kon ik later volledig aanwezig zijn bij zijn sterven.

Ik heb nog een interview bij de Daily Herald. Het stelt niets voor, maar wat maakt het uit. We doen boodschappen voor de komende dagen, want we zitten echt geïsoleerd. Marlene en ik zitten hand in hand in de auto en hernieuwen onze doopbeloften…

Het huis zit potdicht. Greta woont hier alleen en er is zes keer ingebroken in zes jaar. Ik word gek van al die deuren die op slot zijn. Maar uiteindelijk begint alles te ademen en te stromen. Het voelt steeds meer als een heerlijke plek.

Vrijdag 12 oktober

Mary komt op bezoek met de nodige aanvullingen voor ons menu. Verder maken we alles klaar voor die avond. Het begint steeds harder te waaien. Dit keer wordt het geen interne cursus. Opnieuw wordt er een stuk flexibiliteit gevraagd. De stilte zal ik maar loslaten en verder zie ik wel wat echt van belang is. Uiteindelijk zal iedereen toch datgene krijgen wat zij nodig heeft.

Ik zie die avond ook Rian terug. Kort na de laatste keer overleed haar man. Ze is dolblij om me te zien, ze vertelt dat ze de kristal die ik haar gaf elke dag gebruikt. Deze dingen hoor ik regelmatig, maar ook dit keer weet ik van niets!

Het weer wordt gedurende deze dagen steeds ruiger en af en toe waaien we bijna de berg af. De activiteiten verschuiven naar binnen. De vrouwen stappen er helemaal in, met een enorme overgave en een diep vertrouwen. Ik ben verbaasd over zoveel toewijding. ’s Avonds gaan ze naar huis en ’s morgens zijn ze er weer. Barbara vertelt over haar 11 kinderen van verschillende vaders en moeders. Ze is een bewonderenswaardige vrouw, een oermoeder. Dansen, ademen, oefeningen en mediteren en toch is er ook soms die spontane stilte.

Het weer is vermoeiend, de atmosfeer is drukkend. Gelukkig is er hier meer koelte, ook al blijft het rond de 35 graden.

Maar die zondagmiddag is iedereen werkelijk herboren. Met verbazing heb ik geluisterd naar de ervaringen waar de mensen doorheen gingen. De pijnen die voorgoed zijn verdwenen. De openheid, het nieuwe voelen. De harten zijn open, Christus kan zijn werk gaan doen! Prachtige vrouwen, oude sjamanenzusters zitten in de cirkel, zes stuks. De honden ruiken het. Ze worden weer levend en speels. Het huis ademt een andere sfeer uit. Het is gewoon goed.

Maandag 15 oktober

Vandaag gaan we een dagje met Marlene en Mary naar het Franse deel van het eiland. Het eiland is prachtig groen. De flamboyant staan ook hier weelderig in bloei. Wat een schoonheid! We lopen over dezelfde markt dan de laatste keer, zeven-en-een-half jaar geleden. Werkelijk niet te geloven, ZO lang geleden. We eten in een Antilliaans restaurantje, gerund door vrouwen. Heel veel werk wordt ook hier door de vrouwen gedaan. Veel mannen lopen rond met een fles bier in hun hand. ’s Avonds is er tijd om lekker op de bank te liggen en heerlijk te lezen – buiten is het te ruig. De televisie en andere dingen zijn gestolen en ook hebben we geen telefoon. Maar televisie daar ben ik niet aan gewend en Mary heeft ons voor noodgevallen haar celphone geleend. We kunnen niet gebeld worden, maar zelf bellen als dit nodig is.

Dinsdag 16 oktober

Giri en Annemie staan vandaag op het Lichtcirkelcongres in Nederland met mijn boeken en affirmatiekaarten. Ze hebben ongetwijfeld een geweldige dag! Wij hebben hier ruimte om onze oefeningen te doen, te dansen en te mediteren. Wat een heerlijke start van de dag. Zwemmen moeten we helaas vergeten. De onderstroom is te sterk en het water te ruig. Maar vandaag gaan we naar mijn speciale plekje. Ik ben als eerste bij het water en klauter over de keien. Wat een energie, de ruigheid van de kust, de immense golven, de energieconcentraties, ongelooflijk. Flip had een goeie afstemming, dat is zeker! We klimmen de berg op. Prachtig met al die bolcactussen. Ook deze kleine vruchtjes zijn eetbaar. Mijn dag is volmaakt. Ik ben helemaal tevreden en hoef nergens meer heen. Marlene kookt verrukkelijk voor ons en het is heerlijk op haar plek nu de wind zich laat horen en verkoeling brengt. Ik geniet in de hangmat van onze filosofische gesprekken.

Ik voel me volmaakt gelukkig. Voor het eerst zie ik het programma van Opray Winfrey. Al meerdere keren suggereerde men dat ik in haar programma moest. Mocht dit ooit gebeuren dan weet ik in ieder geval hoe ze eruit ziet! Daarna is er ineens het Nederlandse nieuws. Een van onze ministers ontvangt een grootheid uit Amerika. Wouw Nederland je doet het goed. Je formuleert een mening en durft ervoor te gaan staan, geweldig. Ik ben blij dat we niet klakkeloos achter de besluiten van Amerika aandraven. Mooi om te zien! Deze Amerikaan zit stik vol angst. En in plaats dat hij luistert en binnen laat komen wat er tegen hem gezegd wordt, kan hij niet ontvangen en veegt hij alle argumenten van tafel. Angst maakt helaas stekeblind en liefde maakt dat je kunt zien. Dat is wel duidelijk.
We mediteren ’s avonds voor we gaan slapen.

Woensdag 17 oktober

Om 5.30 uur ben ik op en geniet van een prachtige zonsopgang. Onder het dansen zie ik dat het regent. Dan moet er dus ook ergens een regenboog zijn. Jawel hoor, een hele regenboog, een dubbele zelfs. Wouw, wat een geschenk – de regenboog verbindt alle culturen – alle rassen. Ik hou mijn adem in.

Om 9.00 uur komt Marlene ons halen. Even wat praktische zaken regelen en dan krijg ik mijn verwendag. Ik krijg een gezichtsbehandeling met zoveel liefde dat ik me de koningin zelf voel. Daarna worden mijn voeten door Mary gemasseerd. En dan staat er weer iets heerlijks op tafel! Ik neem afscheid van Hans en we worden naar huis gebracht. Even een tukkie doen en dan alles voorbereiden voor deze laatste afscheidsavond. Ze komen allemaal, ook Liz. Ieder brengt iets te eten mee. Het is een overvloedig buffet met een heerlijk toetje wat mijn naam draagt. Grappig om te merken dat Liz haar energie zo anders is dan van degenen die deelnamen aan de cursus. Ze wil maar weten wat ik doe en als ik zeg dat ik gestopt ben met Reiki en niet langer meer een doe-er ben maar min of meer een ‘zijner’ met als enige ‘gereedschap’ een open hart en een rugzak vol inspiratie, is ze daar niet echt tevreden mee. Afijn, ik ga uiteindelijk gewoon lekker dansen. Het gezelschap geniet van het kijken, maar Liz danst met me mee. Wanneer ik naar haar kijk realiseer ik me dat ze nog steeds zoekende is, ze heeft het nog steeds niet gevonden, wil liever ‘vliegen’.

Er zijn drie manieren om in het leven te staan op dit moment:
  • Je wilt gaan hemelvaarten – oftewel je zou deze realiteit willen ontvluchten.
  • Je leeft vanuit angst en probeert tegen de verdrukking in de controle over anderen en over jezelf
    niet te verliezen, je houdt de touwtjes krampachtig in handen.
  • Je opent je hart, leeft vanuit die openheid en transformeert angst naar liefde. Steeds opnieuw verbind je jezelf met jouw innerlijke staat van vrede. Je wordt en leeft datgene wat je bent: innerlijk harmonie. Je bent toeschouwer. Je bent in de wereld maar niet langer van de wereld. Eenvoud is de sleutel en je hebt nauwelijks meer iets nodig om gelukkig te zijn.

– Voor dit laatste is MOED nodig. Maar zeg nou zelf, meer keuze is er niet!

De nachten zijn vol tropische geluiden. De salamanders, de krekels, de wind, ook zij zingt haar lied. Alles ademt een sfeer van devotie. De honden genieten al evenzeer als wij. Wat een prachtige open plek nu de sloten ontsloten zijn!

Donderdag 18 oktober

Ik ben weer vroeg op en geniet in alle stilte van het prachtige wolkendek, de lucht die begint te kleuren van zacht roze tot rood, tot de zon haar kop boven de zee uitsteekt. Het wordt voor het eerst weer een zachte zonnige dag. Allerlei gezichten vertonen zich in de wolken en tegen de bergwand. Na ons ochtendprogramma genieten we van het laatste fruitontbijt op het balkon, dat kan weer vandaag zonder eraf te waaien. We ruimen het huis op, brengen het terug in haar voormalige staat. De boel gaat weer op slot. Ik ben nauwelijks klaar met het afscheid nemen van de plek, als Marlene en Mary er zijn om ons naar het vliegveld te brengen. De vlucht heeft een uur vertraging weten ze ons te vertellen. Dus drinken we koffie op het vliegveld. Ik voel voor de zoveelste maal hoe verbonden ik me voel met Marlene en Mary, maar ook met Barbara en Rian. Ik neem deze week, dit speciale geschenkje als een kostbaar kleinood mee in mijn hart. Het netwerk krijgt meer en meer haar onzichtbare vorm…

In Curaçao mogen we het vliegtuig verlaten. We vliegen met extra bewaking. Maar ik voel me volkomen veilig, er kan ons immers niets gebeuren. Marlene heeft voor prachtige plaatsen gezorgd. Op het vliegveld zie ik een eenvoudige man in trainingspak met een prachtige uitstraling. Ik vertel hem hoe mooi ik hem vind. Hij begint nog intenser te stralen, vraagt onmiddellijk waar ik woon en of ik alleen woon. Eens komt er een tijd dat mensen gewoon durven te ontvangen, zonder iets te ‘moeten’. Tot die tijd blijf ik rustig bezig met verspreiden als ik voel dat ik dat moet doen.

Vrijdag 19 oktober

Om half twaalf zijn we op Schiphol. De hasjhonden komen al de sluis in. Het is om te grinniken, wat een mop. Mijn nagelschaartje moest ik achterlaten in Curaçao. Ik kan er nog geen nagels mee knippen, laat staan van… Giri staat op ons te wachten. Irma neemt de Schiphol-taxi. Wij gaan eerst koffie drinken en bijkletsen en nemen daarna de trein. Gezellig. Giri heeft kruidkoek gebakken en hij deelt koek uit in de trein. Niemand wil, ja toch, een meisje komt terug op haar besluit en geniet van haar koek. We zijn hier niet meer gewend om met elkaar te delen. Maar het blijft een mooie gewoonte, dat is zeker.

De weergoden zijn genadig. Het weer is zacht en zonnig. Die zelfde middag zit ik nog tegen mijn boom. Heerlijk. De eerste grote rode paddenstoelen staan daar in volle glorie. De volgende dag fietsen we naar de markt. Komen zussie Nga tegen uit Vietnam en moeten onmiddellijk koffie komen drinken. Wat een heerlijk gezinnetje! Heerlijk om nog even te kunnen genieten van de mildheid van het weer voordat de winter haar intrede doet.

Ik voel me goed, ik voel me stevig. Het voelt alsof het proces van Zuid Afrika zich verdiept heeft…

Nawoord

Vandaag, 22 oktober, krijg ik een mailtje uit Curaçao. Alle bewakers van de gevangenis zijn ontslagen nadat er vier mannen zijn ontsnapt! Jeltje, je zult ongetwijfeld zeggen dat ik dit alles op mijn geweten heb, net als het beeld van de televisie dat ineens in elkaar kromp. Maar geloof me, eerlijk, ik heb hier niets mee te maken…

Om Shanti – Yasmin
– Oktober 2001

3Reisverhalen

Share