Religie & Mystiek

‘Een rivier kun je in goede banen leiden door er dammen, dijken en stuwen in of langs aan te brengen, maar hoe dam je een spraakwaterval in?’

De onderhavige spraak –en lachwaterval luistert naar de naam Yasmin Verschure, schrijfster van een vijftal boeken vol belevenissen op het Spirituele Pad. Wat mij zo bevalt aan haar boeken is dat zij uit eigen ervaring schrijft over het ‘bewandelen’ zelf, over de vele hindernissen, worstelingen, valkuilen en afleidingen die zij (en ik, en u ook als u daadwerkelijk serieus op Weg bent) op deze Weg is tegen gekomen en heeft overwonnen.

Verlichting
Mijns inziens is dit een ondergeschoven aspect binnen de Spirituele Beweging. Er zijn ongelooflijk veel boeken geschreven over de verschillende religies, over hun grondleggers, filosofieën, theologieën, gedachtegoederen en rituelen en minstens net zoveel over Mystieke (vaak verward met astrale) ervaringen, de beloften van Nirvana, de zegeningen van de Verlichte Staat en de ´maakbaarbeid´ van het leven. En toch lijkt het niemand te verbazen dat er tussen de miljarden mensen op deze planeet het aantal Heiligen of Verlichte Zielen niet verder reikt dan enkele tientallen, hooguit honderden. Welke Meester was het ook al weer die zei: ‘van elke 1000 mensen is er slechts 1 die mij volgt en van elke 1000 die mij volgen is er slechts 1 die de Verlichting zal bereiken’? Dit geeft al voldoende aan hoe moeilijke het Spirituele Pad daadwerkelijk is, ondanks alle goede bedoelingen. Juist over de obstakels die je ‘onderweg’ tegenkomt, dit nog nauwelijks beschreven terrein, en waar niemand je op heeft voorbereid, schrijft Yasmin.

Is Yasmin, wat genoemd wordt, een Goeroe? Een Spiritueel Leraar?
‘Het woord goeroe is wel gebruikt in betrekking tot mij, maar ik gebruik die term liever niet en zie mezelf ook niet zo. Ik zie mezelf ook niet als een Spiritueel Leraar; mensen willen graag aan een handje genomen worden, maar ik doe in mijn boeken en tijdens lezingen juist een beroep op de zelfwerkzaamheid van mensen. In die zin zie ik mezelf meer als een brug ‘

Of een medium misschien?
‘Hoewel ieder van ons een Kanaal van Liefde is, wens ik allerminst een medium te zijn. Ik ben kritisch op wat ik binnen laat en ik ‘channel’ niemand; ik werk puur vanuit eigen inspiratie, rechtstreeks vanuit de goddelijke Bron. (‘channelen’ is het doorgeven van boodschappen ‘van gene zijde’. In de praktijk betekent dat meestal dat mediums putten uit hun eigen onderbewuste of hooguit iets uit de (zwaar vervuilde) astrale wereld oftewel de gevoelswereld, waarin de collectieve (solar-plexus) gevoelens van de mensheid liggen opgeslagen. Dit heeft niets te maken met de goddelijke Bron; PT). Ik bedenk niet wat ik schrijf, het ‘is’ er gewoon. Als ik inspiratie voel opkomen, trek ik me terug in mijn ‘cave’ (haar tuinhuisje) en laat de energie stromen. Schrijven is een van de gaven die ik meegenomen heb in dit leven om mezelf in uit te drukken en anderen te mogen ondersteunen. Het is voor mij vergelijkbaar met beeldhouwen. Een boek ontstaat – ik bedenk dat niet. Het openbaart zich door mij op het moment dat de impuls er is en ik daar uitdrukking aan geef. En wanneer het klaar is, begin ik te ‘polijsten’, net als met mijn beelden. Ik kan dan ook alleen maar schrijven als die innerlijke impuls er is. Op het moment dat ik een beeld WIL maken, een boek WIL schrijven ben ik aan het MAKEN en niet meer aan het SCHEPPEN. Dat is voor mij het verschil met PRODUCEREN en CREËREN. Het betekent trouw blijven aan mijn innerlijke impulsen en me niet focussen op enig resultaat. ‘

Ook lezingen bereid Yasmin niet voor op de ‘normale’ manier.
‘Uitgaande van het thema voor die bepaalde lezing, pik ik de sfeer op uit het publiek en ik spreek vanuit spontane inspiratie. Dat heb ik eigenlijk altijd zo gedaan. Toen ik nog in het vrouwenwerk zat, moest ik ooit eens een toespraak houden voor de gemeenteraad. Ik was behoorlijk nerveus en dat heb ik bij het begin van mijn toespraak ook gezegd. Daarmee raakte ik mijn angst kwijt en kon ik vrij-uit en vanuit mezelf spreken. Sindsdien ben ik nooit meer nerveus; ik hoef mezelf niet meer te bewijzen; waardoor de angst om af te gaan inmiddels is verdwenen.’

Hoe is Yasmin op het Spirituele Pad terecht gekomen?
‘Ik heb het eigenlijk van kinds af aan al in me gehad. Als kind was ik erg onzeker, had het gevoel in het verkeerde nest geboren te zijn, voelde me niet thuis in mijn lijf. Ik zat toen, bij wijze van spreken, ‘onder de tafel’, terwijl ik er nu vaak (letterlijk) op zit. Ik had, ook als kind al, vaak behoorlijke problemen met mijn fysieke lichaam en ben tijdens mijn leven een aantal maal ernstig ziek geweest. Toen ik in opleiding was voor Maatschappelijk Werker en in het ziekenhuis stage ging lopen, kreeg ik op een gegeven moment in de gaten dat de artsen waar ik zo tegen op keek even onzeker waren, dat ze bang waren dat iemand onder hun handen zou sterven en dat ze dus eigenlijk ook maar gewone mensen waren. Toen ik dat in de gaten kreeg verdween mijn onzekerheid. Ik kreeg ook in de gaten dat mijn worsteling met mijn fysieke lichaam er mee te maken had dat ik moeite had met incarneren, met helemaal in het lichaam indalen, het fysieke leven te ‘leven’. Ik ben toen heel intensief gaan leven, was me er erg van bewust dat ‘ik hier ben’ (het pure ‘Zijn’). Ik leerde steeds meer aanwezig te zijn, ook tijdens moeilijke perioden. Ik begon te beseffen dat ‘de Hemel hier op Aarde is’ en niet ergens ver weg daarboven of na de dood. Het valt me op dat veel mensen niet helemaal geïncarneerd zijn (zeker in spirituele kringen; PT), hetgeen o.a. blijkt uit de manier waarop wij met onze planeet om gaan.’

Vooral de natuur is heel helend voor haar geweest
‘De wereld is het vrouwelijke aangezicht van God. De schoonheid van de goddelijke schepping kan mij tot in alle diepte raken. Het jonge tere blaadje dat verschijnt na de winter. De vogeltjes die in alle zuiverheid de nieuwe dag, de nieuwe lente aankondigen. Mijn boom die onvermoeibaar op mij wacht en me ondersteunt, terwijl ik mijn moede lijf tegen haar stam uitstrek. De goddelijke zorgeloze lach van een pasgeboren kind dat zonder enige beperking de wereld in schouwt. Dankbaarheid voor het Leven dat door mij stroomt. Altijd en eeuwig.’

Het vrouwelijke speelt nogal een grote rol in je boeken. Hoe zie jij de rol van het vrouwelijke in de spiritualiteit?
‘God is man en vrouw. Het vrouwelijk aspect van God in onze samenleving is decennialang ontkend. Het gevolg is dat we onszelf losgeweekt hebben van onze herkomst. We zijn ons gaan gedragen als goden en proberen wereldwijd alles te beheersen en te onderdrukken wat kwetsbaar en vrouwelijk is. We hebben de aarde uitgebuit ver voorbij het toelaatbare. We hoeven slechts te kijken naar de manier waarop we onze dieren geïndustrialiseerd hebben om het schaamrood op onze kaken te laten verschijnen. Alles wat niet ‘perfect’ is hebben we veilig opgeborgen. We hebben een schijnmaatschappij gecreëerd waarin geen ruimte is voor verlies, pijn en de dood. Daarmee hebben we ook de vreugde uit ons leven verbannen. De positie waarin vele islamitische vrouwen op dit moment verkeren, ligt velen van ons nog vers in het geheugen. De feministische beweging is succesvol geweest om vrouwen en mannen voor de wet gelijke rechten te geven. De schaduwzijde van dit alles is dat vrouwen vergeten zijn dat ze biologisch anders in elkaar zitten. Ze hebben het meest verhevene in zichzelf ontkend: dat zij de bron zijn waaruit het leven hierop aarde ontspringt en zijn vaak halve manwijven geworden om zichzelf te handhaven. Ongetwijfeld is dit een proces wat moest plaatsvinden om uiteindelijk harmonie te creëren tussen de beide tegenpolen: het mannelijke en het vrouwelijk in onszelf: Maria en Maria Magdalena, de heilige en de hoer. Een sterke ik-gerichtheid vormt een goede basis voor een samenleving waar het ‘wij’ centraal zal gaan staan. We krijgen nu een nieuwe feministische golf: respect voor het vrouwelijke in de vrouw – respect voor het vrouwelijke in ieder mens. Het vrouwelijk is de vruchtbare schoot waarin de geest kan rusten, de basis waaraan de mannelijke geest haar vorm ontleent. De Spirit krijgt handen en voeten op deze aarde als het kan indalen in het vrouwelijke. Anders blijft het iets wat zweeft en niet beklijft. Wanneer we de mannelijke logica een trapje laten afdalen en het vrouwelijke een treetje laten stijgen, sluiten we in onszelf het heilige huwelijk en brengen we de weegschaal in balans. We verheffen onszelf naar de plaats waar we behoren te staan: goddelijke wezens die in alle oprechtheid MENS durven zijn en zichzelf in volheid durven te omarmen. Vanuit een positie van eigen waardigheid worden we niet alleen goede behoeders van onszelf, maar verspreiden we onze liefde over de hele planeet en al haar wezens. ‘

Yasmin heeft niet alle opleidingen op therapeutisch of spiritueel gebied afgemaakt en heeft inmiddels ook het Reiki-meesterschap achter zich gelaten.
(lacht) Ik ben veel te eigenwijs om opleidingen af te maken waar ik mezelf niet langer in kan vinden. Tijdens mijn workshops gebruik ik dingen die ik op mijn weg heb opgepikt. Zo gebruik ik lichaamsoefeningen, dans en adem om mensen bewust te maken van hun lijf en voeloefeningen en meditaties om de stilte binnen te gaan. Ik werd me pijnlijk bewust dat ik uiteindelijk Reiki achter me moest laten. Het was als zwemmen met zwembandjes aan, terwijl ik allang kon zwemmen. Het zat nog teveel vast aan ‘de vorm’. Momenteel merk ik dat het steeds minder om vormen gaat, maar om het samen ‘zijn’. Ik kijk anders naar mensen, niet langer vanuit imperfectie; ik zie het volmaakte in ieder mens en spreek hen daar op aan. Dat doet wonderen! Ik heb ontdekt dat de wereld goed is zoals ze is, met alles er op en er aan. Voor zover ik een doel beoog is het mijn doel om in alle eenvoud Liefde te zijn en Liefde te leven. Zonder toeters en bellen. En met liefde bedoel ik allerminst ‘lief‘ zijn. Dat is de grootste valkuil voor ieder mens die spiritueel begint te ontwaken. Integendeel: Liefde kan zeer confronterend zijn. Wanneer het licht in ons sterker begint te schijnen, worden we meer en meer heldere spiegels voor onze buitenwereld. (gatverdamme, ik heb als zo’n moeite met wat mijn binnenwereld me steeds scherper voorspiegelt; PT). We maken alles zichtbaar en de wereld om ons heen gaat ons gebruiken als projectiescherm om haar lichte en duistere kanten op te projecteren. Dit roept confrontaties op en vraagt om een eerlijke en oprechte houding naar jezelf. We bieden niet langer doekjes voor het bloeden, maar spreken de mensen aan op hun kracht en niet op hun zwakte. We zijn niet bang om ons ‘werk’ te verliezen en hebben geen behoefte om mensen te betuttelen en klein te houden. We weten uit ervaring dat ieder zijn eigen bron van wijsheid in zich draagt en spreken eenieder aan op innerlijke kracht en niet op hun zwakte. Wanneer we leven wat we preken zijn we een levend voorbeeld en een poort voor anderen. Ons ‘zijn’ wordt het gereedschap waarin mensen zich kunnen koesteren en herkennen.

Vanuit deze visie heb ik niet langer de behoefte om de mensheid te redden. Uit ervaring weet ik inmiddels dat er niets valt te redden. Het ware Leven is onsterfelijk en kan nimmer vernietigd worden.

Als ik de ‘mensheid’ al iets wil laten zien dan wijs ik hen op hun onmeetbare kracht en grenzeloze schoonheid. Ik daag mensen uit om te rebelleren. Om niet langer als willoze pionnen achter systemen aan te hobbelen die anderen bedacht hebben. Om zelf de verantwoordelijkheid te nemen voor het bestaan hier op deze aarde. Bewust zijn is bewust ZIJN. Niet de ogen sluiten voor alle gruwelijke systemen die we bedacht hebben: de dierenindustrie – de mensenhandel: onze vluchtelingen die we de grens over zetten. Alles wat we verborgen hebben omdat het ons herinnert aan verlies en verval. Het leven IS verlies, pijn, dood en vreugde. Door alles te omarmen en niet langer onderscheidt te maken tussen goed en slecht, worden we heel. Ik heb geleerd van mijn fouten – dus moedig ik mensen aan om fouten te maken. Om los te laten dat ze perfect moeten zijn. Er is geen mens perfect op deze aarde. Zelfs de Dalai Lama heeft nog wel ergens een vlekje. Gelukkig maar. Het is zo’n bevrijding als je gewoon jeZelf mag zijn en zonder gehechtheid kunt genieten van het aardse bestaan.

Een rebel hoeft niet per definitie op de barricades te gaan staan, maar schopt alle heilige huisjes om in zichzelf. Zij ontdoet zich van haar valse identiteit, schuldgevoel en plichtsbesef en wordt meer en meer de zuivere liefdesvonk die daaronder verborgen zit.

Liefde speelt dus een grote rol in Yasmin´s leven.
‘De kern van ons wezen is Onvoorwaardelijke Liefde. Dat is datgene wat overblijft wanneer we door het vuur van loutering zijn gegaan. We openen ons hart voor de liefdesvibratie, de CHRISTUS in onszelf, leggen het kleed der afgescheidenheid af en ontwaken in onze ware realiteit. Vanaf dat moment ervaren we ons zelf en anderen als goddelijke wezens, er bestaat niet langer een IK en een JIJ. We zoeken voortdurend vervulling voor deze Liefde buiten onszelf en vergeten dat wijzelf de BRON zijn van waaruit ALLES ontspringt. Wanneer we in deze Liefde ontwaken vervult ons zielsverlangen zich, materiele begeerten verdwijnen naar de achtergrond: Ons mededogen en onze aanwezigheid worden de instrumenten waardoor de wonderen van het universum zich kunnen ontvouwen. Wij worden de BRON van alle creaties.’

Welke rol speelt meditatie in haar leven?
‘Ondertussen wordt het leven zelf steeds meer een continue meditatie voor me, zelfs als ik sta af te wassen. Ik hoef er niet meer echt voor te gaan zitten, alhoewel ik dat nog wel regelmatig doe, vooral om te bedanken voor de dag. Ik gebruik geen specifieke meditatietechnieken, maar werk met de stilte zelf. Ook het werken met de ‘A’-sound vind ik prettig en het werkt erg helend (de ‘A’ is de eerste gemanifesteerde klank die voortkomt uit ‘nada’, het nog ongemanifesteerde geluid; het is de oerklank. Bij verdere verdichting komen uit de ‘A’ klank de andere klinkers, de zaadmantra´s (bija’s) en tenslotte de ‘gewone’ taal te voorschijn; PT).’

Hoe zie jij de rolverdeling tussen Spiritualiteit en Religie?
Spiritualiteit is de totaliteit van alles – in alles. Religie is de weg – spiritualiteit is het DOEL. Iedere weg beoogt uiteindelijk hetzelfde doel – alleen de vormen verschillen. Het water in de Bron, de essentie van iedere religie is hetzelfde. De uiterlijke verschillen zijn door mensen bedacht. Schitterend dat ieder zijn eigen kleur mag geven aan de uitdrukking van het goddelijke in zijn leven. Wanneer die kleur betekent dat we elkaar gaan onderdrukken dan heeft dat niets met religie te maken, maar met onze menselijke angst die religie misbruikt uit naam van het allerhoogste.

Voor de kijkers thuis: wie zouden jouw boeken moeten lezen?
Toen mijn uitgever het boek Weg naar het Licht op zijn bureau vond, begon hij te lezen en vergat alles om zich heen. De nacht verstreek zonder dat hij behoefte voelde om naar bed te gaan en de volgende dag belde hij: YES ik wil – en ik zal geen woord veranderen in je boek. Een ieder die het lef heeft om een boek van mij in handen te nemen, gaat door diezelfde ervaring. Het maakt niet uit of mensen ‘beginnen’ of menen dat zij de ‘top’ bereikt hebben. Doordat er vele lagen schijnen te zijn in mijn boeken, zijn beide groepen lezers even enthousiast.
Mijn boeken tonen niet alleen de weg – zij laten ook de valkuilen zien die je op weg tegenkomt. Niet iedereen is bereid om mijn boeken ter hand te nemen. Velen van ons willen niet zelf de weg lopen, ze willen het liefst gedragen worden of op zijn minst een hand hebben die hen begeleidt. Ik gooi ieder mens onherroepelijk terug op zichzelf – spreek hen aan op hun eigen kracht. Dus mijn boeken zijn voor iedereen die bereid is de volledige verantwoordelijkheid te nemen voor zijn goddelijkheid en zijn menselijkheid. Voor iedereen die genoeg heeft geshopt in de spirituele supermarkt om verzadigt te zijn en uiteindelijk tot de ontdekking is gekomen dat niemand anders dan hijzelf de weg kan bewandelen. In mijn weg, de manier waarop ik die bewandel, herkennen velen hun eigen strijd en vreugde en ze voelen zich bemoedigd en ondersteund op hun Pad.

Een eenzijdig streven naar het licht door het donker te ontkennen – de ontkenning van het vrouwelijk aangezicht van God – is een enorme valkuil. In het donker groeit het zaad dat eens zichtbaar of onzichtbaar haar vruchten zal afwerpen in het licht. Door ons Licht te laten schijnen op onze schaduwzijde en deze niet langer te ontkennen – ervaren we het duister niet langer als duister.

Het zijn niet onze zogenaamde vrienden die ons helpen te groeien door ons voortdurend te bevestigen in aangepast gedrag. Het zijn onze zogenaamde ‘vijanden’ die ons uitdagen oude patronen te doorbreken en onze grenzen te verleggen. Kortom onze ‘tegenstanders’ tonen ons de weg naar ons Ware Zelf.

Of Yasmin het nou leuk vindt of niet, ze vertoont wel degelijk de karaktertrekken van iemand die dezelfde staat van ontwikkeling heeft bereikt van waaraf ook Goeroe’s of Spirituele Leraren hun werk doen (het Boeddhische Niveau): het loslaten van de vorm, het leven vanuit Volledige Acceptatie en Onvoorwaardelijke Liefde (niet als idee, maar als gerealiseerde Werkelijkheid), het ervaren van het leven als een continue meditatie en het rechtstreeks (zonder gids of andere intermediair) spreken, schrijven en creëren vanuit de Goddelijke Bron. Soms heb je het geluk om iemand te mogen ontmoeten in wie het Goddelijke, ontdaan van zijn/haar sluiers, vrij kan stralen. ‘Today was my lucky day’.

Interview Religie & Mystiek door Peter Thijssens

Share