RECENSIES īDe Kracht van het Zijnī
Door Trees Willemse
Psychosofia
Het werkt
bij mij zo, als ik een boek in handen krijg, dat ik bij de eerste regel
die ik lees al weet: neen, dit is het niet, of yes, lezen! Zo ook bij
dit boek. De opdracht voorin luidt:
Ik
draag dit boek op aan alle vrouwen die de Godin in zichzelf bekrachtigen.
Het gaat inderdaad over vrouwenkracht, scheppende kracht die we allemaal
in ons hebben. Deze scheppende godinnenkracht in jezelf gaan ontdekken
en dan waar gaan maken in je leven. Dit boek is daar een meer dan helpende
hand bij, zeker ook door de heldere taal.
Dingen vallen samen en in elkaars verlengde: onlangs was ik op een symposium
voor het 10-jarig bestaan van het tijdschrift voor spiritualiteit en
mystiek ‘Herademing’ en luisterde naar een lezing van Anselm
Grun, getiteld: ‘Het leven vieren’.
Hij zei: “dit is niet meer het tijdperk van verlossing van zonde en schuld,
maar van de schepppingsspiritualiteit (zoals door Matthew Fox naar voren
gebracht).Niet meer de tijd van lijden en dood en daarin blijven steken,
maar van opstanding, het leven vieren.” Dat is wat in dit boek
ook steeds heel sterk naar voren komt: Zijn in het nu is ‘het
leven vieren’...
Natuurlijk
gebeuren er in ieders leven soms/vaak heel erg moeilijke dingen, maar
we leren, mogen dat nu ook, naar de andere kant te kijken, naar het
lichtpuntje in de duisternis. Dat is precies waar de schrijfster telkens
weer attent op maakt. ‘Iedereen’ schrijft zij ‘die
door de poort naar heelheid is gegaan, weet uit ervaring dat de ziekte,
burn-out of het rouwproces het ingredient was dat de poort opende naar
de onderwereld, de poort naar heelheid. We zijn pas bereid om af te
dalen in onze diepste kelders als al ons verzet niet langer mogelijk
is en er niets anders overblijft dan onszelf in alle kwetsbaarheid over
te geven aan de stroom van het leven.’
Dan gaat er iets nieuws geboren worden. Dat kan pas naar buiten als het in onszelf
een rijpingsproces heeft doorgemaakt. Zij maakt ons er steeds weer op
attent hoe waardevol het is ook de andere kant te zien van moeilijke
situaties, personen, problemen zodat je er evenwichtiger naar kunt kijken.
In verband daarmee vond ik treffend de passage b.v. over Pim Fortuyn.
Als je het aandurft ‘rebel te zijn’ te zien als een –
misschien onbewust – gekozen opdracht, dan ga je anders aankijken
tegen iemands handelen. Ik moet hier ook ineens denken aan Judas’
plaats in het Nieuwe Testament. Hoe lang hebben we niet gedacht aan
hem als een lelijke verrader, van Jezus nog wel, maar wat wordt tegenwoordig
gezegd op de vraag ”Wie is Judas ?’’ :
‘Hij had een hoge opdracht en was daarvoor uitgekozen. In zijn aardse leven
was dat heel moeilijk, maar onbewust had hij daar ja tegen gezegd.’
Yasmin Verschure plaatst in haar boek ook de figuur van Jezus in een
ander licht.
Zij schrijft:
‘Hoewel we maar al te graag een heiligenbeeldje willen maken van
de mens Jezus, had hij in die tijd het effect van een aardverschuiving.
Zijn dood aan het kruis kon dan ook niet uitblijven. Tweeduizend jaar
lang hebben we de materiele kruisdood ofwel het lijden verheerlijkt.
Het wordt nu tijd om zijn verrijzenis te vieren!’
Maar, zoals
ik al zei, het vergt moed om niet te blijven hangen in ons (voor)oordeel,
in alleen de positieve of negatieve kant van iets of iemand.
In deze
tijd van je kwetsbaar op durven stellen leer ik veel bij deze auteur,
omdat zij alle ups en downs weergeeft in haar eigen queeste, haar Vision-Guest
in Zweden. Het is niet alleen interessant, maar door haar manier van
vertellen werd ik meegenomen in haar proces alsof ik het zelf meemaakte
en putte kracht uit haar ervaringen. Zo kun je dus leren loslaten, je
overgeven, de dualiteit overstijgen!
De Kracht
van het Zijn is een niet aflatende roep om te leren in het hier en nu
te zijn, het verleden los te laten, geen verwachtingen naar de toekomst,
of zoals Yasmin het zegt: ‘Ik heb zitten mijmeren deze dag. Niet
over gisteren, gisteren is vannacht gestorven. Niet over morgen, morgen
is er immers nog niet. Gewoon lekker over vandaag. In de opening in
het wolkendek cirkelen regelmatig vogels rond. Vandaag zijn het adelaars.
Wat een geschenk!
De adelaar
is verbonden met geest en heeft het overzicht. Hij heeft het vermogen
om vanuit grote hoogte te schouwen. De boodschap van de adelaar vandaag
aan mij is dat ik me geen zorgen hoef te maken. Dat ik verbonden ben
met AlWat Is. Dat voelt in alle opzichten als waarheid.’
Het boek
eindigt met enkele seizoenenmeditaties, die je kunnen helpen steeds
beter in het hier en nu te komen. De komende wintermaanden zijn daar
een uitgelezen tijd voor!
Door Peter Thijssens
Religie & Mystiek
Een
vergelijking tussen Jezus en Pim Fortuyn als inleiding; da’s even
schrikken. Dus! Er zit inderdaad een overeenkomst in ‘het noodzakelijke
wakker schudden van de gevestigde orde’, maar Jezus was en is
zo ongelooflijk veel meer dan wat er in de Bijbel staat (zelfs zonder
overschaduwd te zijn door de Christus), ook veel meer dan een ‘gewone’
mens.
Ook
het inkorten van de menselijke geschiedenis tot een ‘ideale’
vrouwvriendelijke samenleving van een paar duizend jaar geleden vind
ik wat kort door de bocht. De kans dat er in het miljoenen jaren oude
bestaan van de mensheid net zoveel matriarchale als patriarchale samenlevingen
(beide zijn ‘polen’ en dus uit balans), met alle kwalijke
gevolgen van dien, hebben bestaan lijkt me aannemelijk. Van Maria Magdalene
weet ik te weinig om een gefundeerde mening te geven (het Evangelie
van Maria Magdalena uit de Nag Hammadi geschiften vind ik te zwaar beschadigd
en fragmentarisch om daar nou echt conclusies aan te verbinden), maar
wie ik wel heel nadrukkelijk mis is die andere Maria, de Moeder van
Jezus (en tevens de evenknie van Jezus in de Spirituele Hiërarchie);
dat lijkt me toch bij uitstek de verpersoonlijking van de vrouwelijke
energie als Moeder der Creatie (zij die zowel Mater Maria als Virgo
Maria ‘is’).
Al met al een begin dat bij mij, na eerder het fantastische 'Met een Open
Hart' van Yasmin gelezen te hebben, toch enige vertwijfeling wakker
roept. Als ik dit wat dieper bekijk, zie ik dat dit wordt veroorzaakt
doordat Yasmin in het begin van dit boek toch een wat andere manier
van schrijven gebruikt dan ik van haar gewend ben; meer betogend en
beargumenterend, dan vanuit haar gevoel. Juist het schrijven vanuit
haar eigen doorleefde ervaring gekoppeld aan de duidelijk aanwezige
esoterische inzichten is wat voor mij 'Met een Open Hart' zo’n
prachtig boek maakt; ik kon me er mee identificeren.
Gelukkig is mijn vertwijfeling van relatief korte duur, want in het overgrote
deel van het boek, met name het deel gewijd aan haar ‘vision quest’,
is wel degelijk vanuit haar gevoel en vanuit haar eigen ervaring geschreven.
En ook haar, ‘echt doorleefde’, warmte, mededogen, liefde
en wijsheid, komen duidelijk aan de oppervlakte. Frappant ook weer om
te merken hoe hetgeen zij beschrijft aansluit op mijn eigen leven (op
mijn eigen bescheiden niveau dan) en precies op het goede moment lijkt
te komen. Daar kan ik wat mee, het steunt me en geeft me handvaten om
mee te werken. Ik ben onmiddellijk er op uit getrokken, heb een boom
omarmd (is toch nog erg onwennig voor mij) en vervolgens een Kali-chant
gezongen aan de waterkant (waarom zouden mannen niet met Kali kunnen
werken?).
Ook de afwisseling tussen vreugdevolle en liefdevolle ervaringen en aan
de andere kant de soms opkomende twijfel en fysieke problemen vind ik
erg herkenbaar en rukken me weer los van het catharsis-idee dat ik,
tegen beter weten in, toch nog steeds koester. Wat in dit boek wat duidelijker
naar voren komt dan in Met een open hart, zijn de sjamanistische roots
van Yasmin; het is niet helemaal mijn pakkie an, maar de manier waarop
zij het linkt aan de esoterie en de rechtstreekse input vanuit de ziel,
laat zien dat het bij haar wel degelijk in evenwicht is. Het evenwicht
tussen mannelijk en vrouwelijk, hemel en aarde, is trouwens de rode
draad door dit boek heen (zoals de subtitel de Heilige en de Hoer ook
al aangeeft). Wat dat betreft onderschrijf ik zonder enige terughoudendheid
dat het vrouwelijke in ons (wat mij betreft dus ook in mannen) en in
onze samenleving nodig aan herwaardering toe is.
Alleen
al vanuit die optiek zou ik dit boek, ondanks de in mijn ogen wat te
rationele opening, als aanrader willen bestempelen. Dit soort boeken
is waar het nou echt om gaat: het ‘Licht’ helemaal neergehaald
tot in het fysieke, tot in de persoonlijkheid (denken, voelen, doen);
doorleefde Goddelijkheid. Nog extra aan te raden voor diegene die zelf
het Spirituele Pad bewandelen en ook de schaduwzijden daarvan ontdekt
hebben. Chapeau!