We zijn voortdurend op zoek naar het paradijs, tot we ons plotseling realiseren dat we al die tijd al in het paradijs waren…

Wat maakt Brazilië zo speciaal?

Als ik ga vergelijken – wat je natuurlijk nooit moet doen – dan verliest het in alle opzichten qua cultuur – historie en kleur van andere Zuid- en Midden Amerikaanse landen. Het heeft geen Machu Picchu – Palenqua – Tikal en het straatbeeld ziet er min of meer westers uit. Toch voel ik me in alle opzichten thuis en ik ben niet eens verliefd op het land – ik BEN hier in alle opzichten aanwezig in alles…

De mensen zijn zo heel gewoon en daardoor ook zo heel speciaal. Ze zijn in alle opzichten meer zichzelf als waar dan ook. Ze zijn trots op zichzelf, durven zichzelf te laten zien en zijn tegelijkertijd niet opdringerig aanwezig. Daar waar nodig zijn ze er om je te helpen en elk probleem wordt opgelost – nog sterker al je wensen worden onuitgesproken vervuld…
Ik zou in alle opzichten meer met ze kunnen babbelen – maar het is net of mijn mond geen woorden wil maken. Ik zit en kijk en glimlach en krijg zomaar heel spontaan zo nu en dan een liefdevolle pakker – zomaar op straat of op de boot…

Belém

Wanneer de taxi ons ophaalt om naar het vliegveld te brengen worden we uitgezwaaid door onze buren. Het voelt hartverwarmend en ontroerend! We vliegen midden in de nacht in 2,5 uur van Brasilia naar Belém. Op het vliegveld brengen we de rest van de nacht door en worden in de ochtend alleraardigst geholpen – zoals overal…

De taxichauffeur brengt ons naar Hotel Unidos en dat voelt als een goed plekje. We stallen onze bagage en gaan de straat op. En ondanks de gewone westerse kledij zijn de visafslag en de open markt zeer kleurrijk. Ik neem maar meteen wat fotootjes – hebben we dat ook weer gehad. Voel me kiplekker en tegelijkertijd bekruipt me het gevoel dat ik op mijn hoede moet zijn. Ik heb de neiging om achter Giri te gaan lopen maar ik doe het niet en plots weet ik het gewoon: Het rugzakje staat open en de camera is weg.

Ik ben niet boos, hooguit verbaasd over mezelf. Waarom reageerde ik niet op mijn gevoel? Ruim 100 prachtige foto’s – de oogst van al die tijd – gewoon weg. Camera is tot daar en toe – die kun je immers vervangen. En zo zitten we even later op het politiebureau bij 2 alleraardigste agenten, waarvan – o wonder – de jongeman Engels spreekt…
Het leven gaat door. Even voelen of ik een andere camera wil – dat wordt uiteindelijk nee – en 14 dagen later voel ik dat werkelijk als een bevrijding! Ik heb hem dus gewoon niet nodig.

Amazone

De volgende middag nemen we de lijnboot over de Amazone naar Santarem. Drie dagen en drie nachten zitten we op de boot met 850 mensen en een enorme partij vrachtgoederen. Mensen slapen in hun eigen hangmat – hutje op mutje en het is oergezellig. Er valt geen onvertogen woord. Er zijn geen zeurende of huilende kinderen – er is geen speelgoed. Ik stel me voor hoe westerlingen zich zouden behelpen op een dusdanige ruimte! Nee, het niet altijd zo schoon nee – dat is waar. Er zijn ook aardig wat kakkerlakken aan boord. We hebben fruit en water bij ons en daar doen we het mee. Maar we genieten met volle teugen.

De volgende dag is de Amazone plotseling bezaaid met houten bootjes – mannen en vrouwen die handig enteren aan de grote boot en als apen aan boord klimmen om hun garnalen te verkopen. Het is onvoorstelbaar mooi – zo dierlijk – zo vol-ledig mens…
Later leggen we aan – mensen gaan en komen aan boord – goederen worden gelost. Het tafereel aan de kade is zo mooi en ontroerend. Moeders nemen afscheid van hun kinderen die in Manaus gaan studeren. De vakantie is weer voorbij.

Dolfijn

Ik heb even genoeg van de drukte en loop naar de andere kant en alsof het zo moet zijn: dolfijnen – rivierdolfijnen houden een demonstratie voor me. Wouw – ik wist niet eens van hun bestaan! Het leven op de rivier is opwindend en verrassend – mooi en ontspannend. Als we de laatste ochtend boven op het dek genieten van de zonsopgang zien we Santarem in de verte liggen. Deze dagen zijn eigenlijk veel te snel gegaan. Ik scheur me los van het mystieke Amazone – rivier-gevoel.

Alter do Chao

– Betekenis: vanaf grote hoogte de aarde kunnen overzien…
Via Santarem nemen we op advies de bus naar Alter do Chao. Een kleine plek – een oase in de rivier de Tapajos. Weet je wat zo bijzonder is? Waar beide rivieren elkaar raken vermengen zij zich niet maar stromen ze samen met ieder haar eigen kleur. De Amazone is oker en ondoordringbaar – de Tapajos is groen en helder. Een mysterie dat zich uiteindelijk oplost doordat de Tapajos in de Amazone doordringt en oplost.

Ik heb aanvankelijk niet het gevoel dat het dit is wat ik zoek, om meer en meer te ontdekken dat we in het paradijs van de Amazone zijn beland. Nog sterker, na een paar dagen hoef ik helemaal niets meer. Geen spannende tochtjes op de rivier – geen excursies – gewoon hier zijn – genieten van de rivier en de typische oerwoudgeluiden – de prachtige vlinders – vogels – de mangobomen, kortom het wonder van de schepping. En vooral veel mooie mensen ontmoeten – de kroon op deze schepping. We vinden een eenvoudig onderkomen in een Pousada en ´s morgens gaan we in alle vroegte een ochtendwandeling maken langs de boulevard. Bijna altijd is daar een man die als een Boeddha op zijn houten vissersbootje staat en zijn netten het water ingooit. Alleen al door naar hem te kijken is meer dan voldoende om thuis te komen bij jeZelf.

Eiland

We slapen een nacht op het eiland zelf. Het is onbewoond – al hebben 2 gipsy-families daar voorlopig hun intrek genomen. Ik ben binnen de kortste keren mijn pet kwijt en een vriendin rijker! We zien de mooiste zonsondergang – we zien de maan opkomen – we zien ’s morgens een prachtige zonsopgang – maar slapen – praat me er niet van! Met zijn 2en in een hangmat is sowieso even wennen en als die dan nog naar de grond komt, nee het is geen lolletje en zeker niet voor herhaling vatbaar…

We vinden onze eigen beach 10 minuten lopen van de Pousada. Het is het mooiste plekje van de hele wereld en lijkt wel speciaal voor ons. En soms is daar een eenzame visser of een vader en moeder met kinderen. Kinderen. Niet te geloven de kinderen hier! Mooie reproducties van hun ouders… Een knulletje van een jaar of drie banjert steeds verder het water in. Plots komt hij er achter dat zijn moeder er niet meer is. Geen paniek. Hij blijft staan, draait zich om en loopt steeds verder het water in. Kritische fase! Plots is daar een duidelijke aanwijzing van zijn moeder. Ze is heel helder zonder enige vorm van paniek. Ik kijk werkelijk mijn ogen uit.

Marktplein

We zitten ´s avonds op het marktplein. Het is een lieflijk sfeertje. Een man pakt zijn gitaar en begint Braziliaanse liederen te zingen. Naast ons zitten drie meisjes. Ze hebben een flesje limonade en 3 glazen. Het flesje wordt tot op de laatste drup eerlijk verdeeld. Ik kijk mijn ogen uit. Er komt een jochie aan. Oei dat gaat moeilijkheden geven! Maar nee. Het zijn echte diplomaten deze meiden. Ze geven hem geen lik op stuk maar ook niet de kans om hun zijn te verpesten. Jeetje ik krijg hier een les in diplomatie, niet te geloven!

Na een week zakken we een dagje verder de Amazone af en overnachten we in Obidos met hel plan nog verder de Amazone af te zakken. De volgende dag komen we al weer terug. Giri is aardig ziek en de beste plek om dat te zijn is hier in Alter do Chao. We slapen overigens inmiddels heerlijk samen in de hangmat opgepakt tussen de locale bevolking die me op geen enkele manier mijn ruimte afnemen.

De volgende dag naar de dokter. Ook zo`n geweldige ervaring. Speekuur van 7-9. We zijn ruim op tijd en genieten van de bedrijvigheid om ons heen. Niemand schijnt ongeduldig te zijn. We spreken af tot negenen te blijven. Om klokslag negen komt de dokter! Geweldige man trouwens. Medische zorg is gratis in dit gebied en Giri krijgt een partij antibiotica voor 14 dagen. Hij is trouwens voor het eerst die morgen koortsvrij – en poeh het was me het nachtje wel!
De dokter maakt zich zorgen over Carnaval. Er komen 30.000 mensen naar deze plek. Er wordt gedronken en gevochten en hij mag de wonden hechten. Nou om eerlijk te zeggen, we hebben er een voorproefje van gezien. Het was niet iets om blij van te worden – nee ook hier is het niet uitsluitend paradijs.

We gaan met de bus naar Santarem om onze tickets te bevestigen. De bus is 20 keer zo goedkoop en 20 keer zo leuk als de taxi! Op de terugweg is het spits en we zitten als varkens in het hok. Geen probleem. We zitten tussen de mensen, de bananen, computers en vooral hebben we veel plezier. Jeetje wat lachen we met zijn allen!

Ayahuasca

We hebben hier in het prille begin een heel bijzonder mens ontmoet en worden alsnog uitgenodigd om dit weekend deel te nemen aan een Ayahuasca – ceremonie. We hebben de prachtige plek in het oerwoud al eerder bezocht – maar er is geen enkele drang in mij om daarvoor langer hier te blijven. Mocht ik dit al willen dat wil ik daar alle tijd voor nemen. Er bestaat immers geen snelweg en hoe harder we proberen te lopen, hoe moeilijker het wordt om thuis te komen…

Carnaval

We hebben geen mensen zien vechten – wel honden en die doen dat hier normaal nooit. Maar elkaar bekogelen met maïzena en scheerschuim is in mijn ogen niet echt een verlichtende bezigheid en inspireert mij niet direct. Ik zal ook hier dus niet in de ban raken van Carnaval. We sluiten ons al vroeg op in onze kamer. Morgen zullen we in alle vroegte naar Belém vertrekken waar we onze koffer en onze paspoorten hebben achtergelaten. Taxi´s zijn er niet te krijgen – maar de baas brengt ons zelf wel even weg – ´s morgens om half vijf. Hij is een schat – zoals iedereen hier overigens…

Belèm

En dan zijn we plotseling terug bij onze vrienden in Belèm en worden we met een brede glimlach naar onze kamer gebracht. En jawel hoor onze koffier is er ook nog. Morgenvroeg vliegen we door naar Natal om aan onze derde fase te beginnen. We zullen langs de kust stukje bij beetje afzakken – richting Rio…

Até Logo –  tot strakjes…
Yasmin