Zuid-Afrika

Zuid-Afrika

Bevrijdingsdag 5 mei 2000

We zijn terug hier in het zonnige Nederland. De tuin die zich terug getrokken had in de aarde toen we vertrokken, staat nu uitbundig in volle bloei.

Een merel heeft haar nestje gebouwd tegen het schuurtje. Wat een goddelijk geschenk! Het gras kan gehooid worden!

Het is zo intens geweest, we hebben zoveel zaden van liefde mogen zaaien. Ik heb nog nooit zoveel mensen omhelsd, zwart, groen, bruin, rood en ook blank. Voor mezelf is de grootste genezing geweest dat ik vrede heb gesloten met mijn eigen ras. De blanke Afrikaner is evenveel slachtoffer van het verleden dan de zwarte en de kleurling. Mijn hart was even open voor hen dan dat het altijd is geweest voor andere rassen en culturen!

Ik heb een workshop gegeven voor 18 mensen. Ongelofelijk intens. Voor het eerst in de Afrikaanse geschiedenis waren de zwarte bewoners van Tsakane tezamen met de kleurlingen uit Geluksdal, een blanke Afrikaner en 2 witte buitenlanders. Wat eveneens uniek was dat er een ZWARTE man bij was (Giri was de blanke man). Ik heb mijn nieuwe zijn daar neer mogen zetten, wat me al jaren lang is aangegeven uit het universum: geen Reiki meer, de energie van het hart is je enige tool. En ik mag zeggen, dit gereedschap heeft sporen achter zich gelaten waar ik nooit van te voren van kon dromen. Mijn ‘zijn’ is het gereedschap geworden. Aanraken door woord en daad was voldoende om ongelofelijk transformaties te laten plaatsvinden.

Ik mocht healing-cirkels gegeven voor jongeren. Ik mocht een intermediair zijn in het huis van stervenden en bruggen van vertrouwen bouwen onder de achterblijvende kinderen. We hebben zoveel leed gezien, je houdt het niet voor mogelijk. Ieder huisje, iedere krot heeft een geschiedenis. Ieder heeft minstens een familielid verloren aan geweld, veelal dood geschoten. Een leven is hier niets waard. Nu velt aids de bevolking. Er zijn gebieden, vooral op het platteland, waar ieder in de zwarte communiteit drager is. In materieel oogpunt gezien afschuwelijk. Op spiritueel oogpunt bekeken is aids de genezer. Het brengt al de verschillende rassen bijeen. Hand en hand werken zij samen om de stervenden te ondersteunen en plaatsen te formeren voor de ouderloze kinderen. Want was het voorheen de familie: grootouders, ooms of tantes die de lege gaten opvulden, nu is dat in vele gevallen niet meer mogelijk. Er sterven teveel mensen.

We zijn in crèches geweest, in een tehuis voor mentaal gehandicapte kinderen. De eerste vraag was steeds geld. Het inzicht was dat liefde uiteindelijk belangrijker was dan geld. Wonderen gebeurden, steeds opnieuw. Ik ben overladen met cadeaus. Heb de meeste meteen door laten stromen op de plaatsen waar dat harder nodig was.

We hebben ons verbonden met stukken Zuid Afrika, zo diep, zo puur. Het waren niet die plaatsen waar de massa toerist komt waar ik de meest zuivere energieën vond. In de Magaliesbergen, waar we uren hebben geklommen, op handen en voeten met een kolossale energie tijdens een periode van wederom ruim 14 dagen zonder enige voedsel, heb ik mijn gevoel bevestigd gekregen wat ik had vanaf de eerste dag in Zuid Afrika: dat Nederland en Engeland daar roots hebben, maar dat de spirituele connectie verbonden is met Ierland.

Geëxperimenteerd met eten en niet eten op plaatsen waar de energie van de goudmijnen duizenden slachtoffers vraagt en wederom me gerealiseerd dat de keuze om niet te eten een luxe verschijnsel is, welk je alleen kunt maken nadat je in de gelegenheid bent geweest om alles te eten wat je maar wenst. Wanneer je basisvoedsel maismeel is en dat is doorgaans het enige wat je krijgt, dan trekt dit proces je ongetwijfeld niet aan! Hoe dan ook, ik voel me sterker dan ooit tevoren. Heb de helft van de tijd niet gegeten en de andere helft dingen gegeten die ik minstens 20 jaar niet meer gehad heb, zoals chocola, ijs en andere extremiteiten! Mijn lijf verdraagt dingen die het nooit eerder verdroeg, het maakt in wezen nauwelijks verschil!

Ik heb mijn werk samen doen smelten met hun zijn: de verbinding met de ancestors. Het is voor mij een natuurlijk gegeven. We zijn terug en terug geweest naar onze zwarte townships, o.a. Mamelodi. Ik voelde me zo thuis in het huis van mijn zwarte zuster, gewoon een stuk van de inboedel. Hoewel er geen enkele privacy was, heb ik me niet een keer belemmerd gevoeld in mijn zijn. Terwijl ik me bij Mary nooit helemaal thuis heb gevoeld, ook al hadden we daar een aparte ruimte. Het heeft met innerlijke ruimte te maken!

Wederom eregast op een bruiloft. Knuffelen met vrouwen en kinderen. Zo mooi en zo enthousiast als ze zagen hoe gemakkelijk ik me bewoog op het ritme van hun muziek, of is het mijn muziek? Een toost uitbrengen op het bruidspaar: Ik hou van je! Ik hou ook van jou…

Samen door de straten van Geluksdal. Verbaasde gezichten. ‘Een blanke’. (vele nieuwe ‘scheldnamen’ gehoord voor blanken). Aankijken en groeten. Een lach borrelt op vanuit het buikgebied, en we krijgen een warme lach en zwaai terug. O wat hou ik van die mensen. Kinderen zingen voor ons in de crèche in Langaville, de shacks. Armer dan arm, maar veel warmer dan in Geluksdal. Hoe armer, des te meer vreugde zie je op de straat.

John, verlamt in zijn rolstoel. Zoveel vertrouwen, zoveel geloof. Zo dankbaar voor onze ontmoeting. De enige reden dat Zuid Afrika nog niet ten onder is, is dat hun geloof en vertrouwen onwankelbaar zijn. Ze weten dat alles gaat zoals het moet gaan.

De vader van Lucky wordt doodgeschoten. Ik ga met Lucky mee naar zijn huis. Reinig het huis en dat van zijn ooms. Ze transformeren van verdriet naar vreugde. Ik zie dat ook Lucky hiv heeft…. en zijn zuster. Gelukkig weten ze het zelf nog niet.

Salomon uit Geluksdal is gestorven en velen uit de kliniek waar we in het begin zoveel zijn geweest. We mochten er even voor ze zijn. Ze waren zo blij met de foto’s. Als ik dat had geweten. En de regenboog – ogen. De spectrums van kleur. Een kinderhand is hier nog zo snel gevuld. En de mensen hier zijn als kinderen…

We maakten een feestje voor een kind van 9 van de stervende Ruth. Ze had niets gekregen voor haar verjaardag. We kochten taart etc. Als je had gezien hoe blij ze allemaal waren met de kleine cadeautjes. Een stok kaarten is een schat waar ik ze nog mee zag spelen weken later, daags voor ons vertrek. We gingen naar de politie om een verklaring te krijgen zodat deze stervende moeder zelf niet meer naar de bank hoefde, maar haar dochter dit doen kon.

Ik liep in Pretoria over straat met mijn zwarte zuster, hand in hand. Voor mij heel gewoon. Daar absoluut ongekend. Daags nadien liepen we zo met Gail door Soweto. Ze was zo blij om ons terug te zien. De kinderen liepen de straat op om ons te knuffelen. De jongeren zeiden: dat willen we ook, zo moet de toekomst eruit zien! Aan mij zal het niet liggen! Op de hoek van de straat werd er weer eens iemand doodgeschoten. That is life in Zuid Afrika. De blanke boeren voelen zich bedreigd en worden doodgeschoten in Kwa Zulu Natal. De situatie in Zimbabwe maakt het er niet beter op voor hen. Leven in een zwarte communiteit is voor gekken, religieuzen of heiligen. Er is niets daar tussen in.

Mike, de groepsleider ziet me aan het werk in zijn groep jongeren. Hij vraagt zich af: werkt dit mens met God of met de Duivel. Hij besluit dat het God moet zijn. Wil leren. Komt met zijn eigen gebeds groep. Zij geloven in het bestaan van de Duivel. Wanneer ik zeg dat die niet bestaat, zegt Anne dat er altijd een bij haar is. Ik zeg dat ze die zelf gecreëerd heeft. Hoe dan? Door je angst een katholieke vorm te geven…..Ze gaan getransformeerd weg. Hij belt me: Yasmin ik wil je zien, alles stroomt zins ik bij jou geweest ben.

Tracey is vreselijk dwars. Ze heeft afschuwelijke dromen. Waarover?? Over slangen. Wat betekent dat: rampspoed. Maar Tracey weet je wat het voor mij betekent? Nee. Ik vertel over de transformatie, de transmutatie en de healing van de slang. Mensen hangen aan mijn lippen. Een oud stukje bijgeloof valt van ze af. Algehele opluchting!!
Er wordt gedeeld over de kinderen. De misbruik van drank, het drugsgebruik, de lamlendigheid etc.

Het lijkt hopeloos, Zuid Afrika. Het lijkt verloren. Voor mij is het een land wat in de as verdwijnt en zal verrijzen.

Yolanda komt me bedanken. Je hebt mijn leven veranderd. Wat heb ik dan gedaan? Niets, ik zou het niet weten, maar je bent….. zo anders…. We schateren van het lachen. Dat heeft ze teruggevonden!!

Een van de kinderen in het tehuis is al 14 dagen niet naar de toilet geweest. Ik neem haar 5 minuten op schoot. De verzorgster moet haar onmiddellijk verschonen. De staf, altijd zeer kritisch als een zwarte bezoek meeneemt, verteld Mapule me later, is nu alleen maar nieuwsgierig: Wie is dat mens??

Een gehandicapte jongen laat ons vol trots zien hoe ze kaarsen maken. Hier die is voor jou! Dikke knuffel.

Een paar van de honderden zaden van liefde die we gezaaid hebben.

Zorgen bij de mensen over de rijke buitenlanders die hele farms opkopen om het land terug te geven aan de natuur. Ogenschijnlijk een nobele gedachte. Dat de honderden mensen die voorheen werk hadden op deze farms nu overbodig zijn geworden, dat weten ze niet. De armoede is immers niet zo zichtbaar. De zwarte en gekleurde townships liggen buiten het toerist circuit. De kleine huisjes en shacks zijn brandschoon, ook al vind je hele afvalhopen buiten waar de ratten zich tegoed doen en de armen nog proberen iets te redden uit het niets.

Helen van 34, baby van 6 weken, 2 dochters van 17 en 16. De oudste heeft een baby van drie maanden. Helen is hiv positief, haar laatste kindje is vorig jaar gestorven. Ze is mooi, ze straalt, ik denk dat ze zichzelf geneest, of is het de baby? Ze wonen met zessen in een RTP huisje van ruim 20 m2. Ze is brandschoon en alles aan haar…

Ja het is sterven in Zuid Afrika of transformeren naar de 4e dimensie. Er is geen tussenweg.

We bezoeken een project in Magaliesbergen. Het is op zijn retour. Ik confronteer de bewoners in liefde: Jullie hebben het opgegeven, ook al heeft de regering de subsidie gestopt. Laat los en geef het project aan anderen die wel de spirit hebben. Ik kan dit niet ondersteunen. Opluchting!

Daar, op het platte land moeten de kinderen uren lopen naar school. Wanneer de meisjes liften worden ze veelal verkracht. Het is een geaccepteerd iets. Een algemeen gebruik was en helaas gebeurt het nog steeds: wanneer je aids hebt en je verkracht een maagd, dan genees je jezelf. De maagden zijn soms niet ouder dan 6 jaar…

In de shacks zijn 36 mensen met aids het veld ingejaagd. Een farmer heeft 300 mensen in dienst. Ze zijn allemaal geïnfecteerd! Nooit tevoren heb ik zoveel wanhoop hier gezien dan in de ogen van de mensen op deze plek. Maar wat ze naar buiten brengen is niet datgene wat ik zie. Een prachtige blanke vrouw vertelt me hoe moeilijk ze het vond iemand in haar huis op te nemen en te verzorging op zijn sterfbed. Maar niemand deed het, ik kon hem toch niet op straat laten liggen??

We kopen een 2e hands auto, 12 jaar jong. Ik denk een gekeurde. Nee het blijkt later een illegale. Deze auto heeft zoveel kuren, maar trekt zoveel mensen aan. Tezamen transformeren we deze auto naar een beter niveau dan ooit. We maken niet alleen vele vrienden door deze auto maar rijden in die 2 maanden 9.000 kilometer.

Ik dans in Durban met een neger in een cirkel donkere mensen. Ze juichen en komen me aanraken en bedanken. Het is niets, maar hier zoveel. Een zwarte die gezien wordt. Een blanke die zich ‘verlaagd’ om in zijn huis te komen. Hoe is het mogelijk. Maar ik confronteer ze ook. Oude gewoonten die je niet meer dienen moet je loslaten. Jij en ik, wij allemaal. Teruggaan naar het verleden is een valkuil. Nu in het jaar 2000 moeten we opnieuw bekijken hoe we verloren gegane waarden opnieuw kunnen integreren, MITS ze ons dienen. Heb respect voor je eigen cultuur, niet alles uit het westen is een toevoeging.

De apartheid is erger dan ooit tevoren. Een wet uitvaardigen is iets anders dan het probleem oplossen. Samen werken, oké dat gaat nog wel en soms zelfs erg goed . Maar samen leven? Absoluut onmogelijk!

En toch hebben we elkaar nodig. Wij hebben kwaliteiten en jullie hebben kwaliteiten. Wanneer we die samen kunnen voegen door toe te geven dat we niet alles zelf kunnen en door open te staan voor de toegevoegde waarde van die ander creëren we een veel beter functionerende maatschappij.

De eerste stap is te accepteren dat we allemaal verschillend ZIJN. De weg naar genezing is dat we de apartheid in onszelf afbreken. Ik voel dat ik dat gedaan heb. Binnen in mezelf is de volledige kleur van de volle regenboog ontwaakt. Eenheid in verscheidenheid. Ongekende rijkdom. Niet langer meer geleid door angst. Al die verschillende kleuren voegen wat toe aan mijn leven. Wanneer je in je angst zit, dan neemt het je alleen maar iets af. Waar angst zit kan geen ruimte zijn voor een ander. Waar angst is kan geen liefde wonen. Waar angst is, is leven onmogelijk.

Heggen, muren, prikkeldraad, alarmsystemen en angst. Een lifter meenemen betekent je dood. In het gunstigste geval beroofd worden. We hebben meerdere lifters meegenomen, maar ik voelde wel dat ik mijn gezond verstand moest gebruiken. De centra van de stad zijn leeg en vervallen sinds de wet van de afschaffing van de apartheid. Crime viert hoogtij na donker in deze centrums en ook overdag is het op vele plekken niet erg prettig. Buiten de steden verrijzen kolossale shoppingscentra’s – typisch Amerikaans. Nergens zoveel tegenstellingen als hier in Zuid Afrika.

Maar moeten we allen niet tot op de bodem gaan, moeten we allen niet onszelf totaal afbreken totdat er niets over blijft dan leegte voor we onszelf weer op kunnen bouwen?

Er is hoop, ook voor Zuid Afrika. Honderden, nee miljoenen zullen sterven en wanneer je blijft kijken op een 3 dimensionaal niveau is dat een regelrechte ramp. Wanneer ik kijk vanuit de liefde vanuit mijn hart, dan zie ik het licht, dan zie ik de ware natuur van de mens in de volle diepte van zijn wezen. Dan zie ik de onbreekbare cirkel van geboorte en nieuwe geboorte. Dan weet ik dat er niets verkeerd is met de schepping van God. Integendeel, alles is uitsluitend Goddelijke Perfectie.

Ik was verbaasd over de toegankelijkheid van de mensen. Ze weten wat je komt brengen en ik had geen enkele vertaalslag nodig om mijn liefde rechtstreeks over te laten vloeien. Er is geen wantrouwen en als dat er wel zo was, had dat met het verleden te maken en was het weg in een fractie van een seconde. Wat heerlijk om zo te mogen geven als het in alle volheid ontvangen kan worden!

Ik ben nog niet klaar met Zuid Afrika. Ik weet niet of ik terug zal gaan, alleen of samen. Ook al willen ze dat zo graag. Alles zal gebeuren op de juiste tijd en de juiste plaats. De momenten dat we besloten om ons daar te vestigen kreeg ik duidelijk door dat dit (nog) niet de bedoeling was. En meer dan ooit tevoren maakt het niet meer uit. De wereld is mijn thuis. Daar waar ik ben woon ik en ‘werk’ ik en draagt het universum zorg voor al mijn behoeften.

De auto is achtergebleven voor de Moeder Theresa van Geluksdal: Zr Mary. De opbrengst gaat naar iemand die bezig is de eerste opvang voor ouderloze en familieloze kinderen te stichten. Ik ga kijken waar ik meerder fondsen vandaan kan halen, maar wil zelf niet teveel van mijn energie daar in vast leggen. Het mag moeiteloos gaan stromen.

Peter, een missionaris, 17 jaar in Zuid Afrika geweest, belde me om te vertellen hoe indrukwekkend hij mijn eerste boek vond en hoe ze ons vanuit Nederland ondersteunen. Hoezeer mijn energie en mijn liefde daar nodig waren. Want jij houdt van mensen en dat is het enige wat de situatie in Zuid Afrika kan veranderen. Niet alleen in Zuid Afrika, Peter! Wil je echter van mensen kunnen houden, zul je eerst van jezelf moeten houden.

Bongakonki - hij die vreugde brengt...Ik hoop voor Zuid Afrika en voor de hele wereld dat de mensen zichzelf mogen respecteren en eren zoals ze zijn. Wanneer we dat doen, genezen we ons zelf en dat is de essentie van het paradijs op aarde. Dan kunnen wij westerlingen en alle kerken en alle individuen onze angsten los laten. Dan zullen we stoppen onze westerse ideeën op te dringen aan niet westerse culturen. Het onderwijs en ook de aids awarenes gedachte moeten naar mijn idee volledig herzien worden. Condooms zijn geen oplossing en bieden geen bescherming tegen aids. De genezing begint bij het openen van ons hart, bij liefde, zelfrespect en eigenwaarde. Laten we dat neerzetten in onszelf. Laten we daar voor gaan.

Laten we ophouden met werk te creëren waarin we producten produceren die we niet echt nodig hebben omdat we nu eenmaal moeten werken. Om vervolgens mensen te dwingen deze producten te moeten kopen en hun het gevoel te geven dat ze anders niet gelukkig kunnen zijn. Laten we kijken hoe we producten kunnen creëren en werk wat nodig is en nuttig is en bijdraagt aan de heelheid van onszelf en van de gehele mensheid.

Om Shanti,
Yasmin

– Lees verder in mijn boek: Liefde is ‘Al Wat Is’

Peru – land van de Inca’s

Peru – land van de Inca’s

Een Visioen

Ik zit op een opleiding tot aurareader. Op een dag lezen we de energievelden van verschillende stenen. Ik kijk naar een amethist en weet onmiddellijk dat deze steen uit Brazilië afkomstig is. Ik neem de steen tussen mijn handen. Tijdens de meditatie neemt hij me niet mee naar de plaats van herkomst, maar openbaart me het volgende visioen: ik loop de trappen op van de Machu Picchu in Peru. Ik ben gekleed als een hogepriester uit de tijd van de Inca’s en draag een lang wit gewaad. Als ik op de top ben aangekomen, strek ik mijn handen uit naar de hemel. De zon valt in haar volle glorie op mijn kruin.

Dit is een duidelijk antwoord op mijn vraag of het de bedoeling is om dit jaar alsnog naar Peru te gaan.
Innerlijke en uiterlijke kennis. Diezelfde week boeken we onze trip. Ik vraag me niet af wat ik daar moet gaan doen. Evenmin bereid ik me voor op zaken die me slechts weerhouden om te voelen. Als ik me van tevoren had verdiept in uiterlijke vormen, had ik nooit de plek gevonden en ervaren die voor mij van zo’n groot belang bleek te zijn, naast uiteraard de Machu Picchu zelf. Simpel, Qenco wordt nauwelijks noemenswaardig gevonden.

Paititi

Het zoeken naar oude wijsheid, ook hier in Peru, is gerelateerd aan het feit dat met name wij westerlingen decennialang ons hoofd hebben laten heersen over ons hart. We zijn door het verlies van onze vrouwelijke schaduwkant verworden tot een volk van uiterlijke kennis die bewijsbaar en aantoonbaar moet zijn. We willen alles controleren en beheersen. Door onszelf af te snijden van onze goddelijke intuïtie, zien we niet langer de Eenheid en de verbinding tussen het Vele. Dit betekent dat we leven in een kant en klare consumptiemaatschappij waarin alles voor ons bedacht en geregeld is. De bron van inspiratie en schepping in ons lijkt opgedroogd. Wanneer we in contact komen met onze innerlijke verscheurdheid gaan we wanhopig op zoek. We zoeken de oplossing voor onze afgescheidenheid aanvankelijk buiten onszelf en hopen in oude culturen een antwoord te vinden op onze vragen. Datgene wat we buiten onszelf zoeken, is het verloren land: het Shambhala of wat de Indianen Paititi noemen. Dat deel waar ieder mens in de stof vroeg of laat naar op zoek gaat om zichzelf te helen en weer in harmonie te komen met de scheppende getijden in zichzelf. Ook de verlichte meester van nu en van voorheen is zijn reis ergens begonnen. Om daarmee in contact te komen, zullen we eerst onze schaduwzijde, onze vrouwelijke verborgen kant, moeten omarmen. Dat deel van ons wat we meestal projecteren op de wereld buiten ons, op anderen.

Krachtplaatsen

Intihuatana_machu_picchuVele oude culturen waren zich nog bewust van die wijsheid. Zij leefden min of meer in harmonie tussen hemel en aarde en waren in meer of mindere mate verbonden met de Bron. Het is eigen aan de mens om te idealiseren. Om datgene te willen zien wat we graag zouden willen zien. Als iemand gestorven is herinneren we ons ineens zijn goede kwaliteiten en vergeten zijn onprettige kant. Dat geldt ook min of meer voor oude culturen. We veronderstellen dat daar een schat aan kennis is die wij niet in ons hebben. Ongetwijfeld is het zo dat we een hele hoop kunnen leren en ontdekken door het onderzoeken en bezoeken van oude culturen en krachtplaatsen. Maar indianen waren niet per definitie allen heiligen en de kennis zul je er heden ten dagen niet meer vinden. Die is verdwenen tegelijkertijd met de ondergang van de verschillende dynastieën. Of toch niet. Hij ligt te wachten in het verborgene om opnieuw tevoorschijn te komen wanneer wij daar rijp voor zijn. De verschillende creaties van verdwenen volkeren zullen haar kennis onthullen aan diegene die er ontvankelijk voor zijn. De meesters van weleer zijn hard aan het werk in die andere dimensie om ons te inspireren. Want dit keer zijn wij het zelf die de verborgen kennis opnieuw vorm zullen mogen geven, passende in deze tijd. De kennis die we buiten ons zoeken ligt opgeslagen in de verborgen kamers, het Shambhala van ons hart.

De meeste Christenen hebben tot nu toe niet veel meer begrepen van de leer van Christus als de uiterlijke, exoterische boodschap. We hebben in onze grenzeloze arrogantie overal ter wereld oude volkeren en hoogstaande culturen schandalig onderdrukt en uitgemoord alsof het heidenen waren. En dat in de naam van God wel te verstaan. Wanneer we inzicht hebben in de innerlijke wetten die de Meester Jezus naar de aarde heeft gebracht, dan zien we dat daarin feilloos de aanwijzingen liggen verborgen voor hetzelfde innerlijke pad dat iedere religie en ieder oude cultuur ons spiegelen zal. Hoe verheven de Inca’s ook waren en hoeveel wij ook van hen kunnen leren, het gaat hier om een elitaire groep en niet om een heel volk. Ongetwijfeld waren er slechts weinigen die daadwerkelijk het antwoord hadden op de vragen die wij onszelf nu stellen. Dat was voorbehouden aan de ingewijden onder hen.

Incapriester

Veel van onze vooroordelen zullen we moeten herroepen. Het is een schande dat de kerk onder leiding van de Paus, als directe vertegenwoordiger van Christus, zovele moorden op haar geweten heeft. Door de Inca’s en andere volkeren te beschuldigen van primitiviteit en barbaarsheid wassen we onze gewelddadige handen niet schoon. Wat wij aanzagen voor barbaars en heidens, waren andere gebruiken als de onze. Onze conclusie dat de Inca’s de zon aanbaden is onjuist. Maar ware dat wel zo dan is dat zeker niet primitiever te noemen dan het aanbidden van heiligenbeelden. Beiden staan symbool voor de onnoembare Bron van alle creaties die zich niet laat uitdrukken in welk beeld of symbool dan ook. Rituele offers waren in die tijd niet ongewoon. Integendeel, het was een eer voor een ingewijde om zich door de incapriester en zijn tumi het hart uit het lichaam te laten rukken en op te gaan in het rijk van de Apu’s: de universele Melkweg. Zij wisten maar al te goed dat het leven niet te doden valt. Dit mag in onze ogen primitief en barbaars lijken, we zullen het moeten zien in het verlengde van die tijd. Het is niet minder barbaars om uit naam van God de dood van zoveel anders denkenden te rechtvaardigen, integendeel dat is godslastering. En we gaan daar gewoon mee door. In deze tijd, waarin we voldoende hebben gezien om beter te kunnen weten, schromen wij beschaafde westerlingen niet om hele volkeren andersdenkenden door geweld aan onze denkbeelden te onderwerpen. Toch zullen we eens klaar moeten komen met deze ondragelijke last van schuld en boete voor we onszelf in alle waardigheid een plaats kunnen geven naast andere religies, naast andere culturen. Door de eeuwen heen zijn we onderdrukt en hebben wij anderen onderdrukt. De cirkel kan slechts doorbroken worden wanneer wij er niet langer deel van uit wensen te maken.

Shambhala

Een opwaardering en idealisering van alles wat geweest is, is een natuurlijke reactie, maar evenmin realistisch. We mogen ons openen voor de kennis die niet oud is maar altijd nieuw blijft. We kunnen dit uitsluitend door het evenwicht in onszelf te herstellen tussen hemel en aarde. Het goddelijke weer een plek te geven in onszelf en het goddelijke te eren in ons dagelijks leven. Dit zal leiden tot de waarnemer: we zien wat we missen en we zien wat we niet langer nodig hebben. We observeren onszelf en anderen vanuit respect. Het is niet de bedoeling dat we terugkeren naar oude gebruiken en rituelen. Het is de bedoeling dat we de verantwoordelijkheid nemen voor onze eigen onbegrensde goddelijkheid. Dat we nieuwe vormen vinden om de Liefde die we zijn uit te drukken die passen in deze tijd. Ongetwijfeld kunnen uiterlijke aanrakingen van meesters, boeken en oude culturen innerlijke reacties op gang brengen die ons in contact kunnen brengen met een innerlijk weten. Het zijn die vergeten aspecten in onszelf die naar bovenkomen, ons doen ontwaken en heel zullen maken, waardoor we de reis naar binnen kunnen aanvangen. We zijn niet op aarde om het leven te ontkennen. We zijn op aarde om het leven in al haar goddelijke manifestaties te leren kennen en herkennen en op die manier de sleutel te vinden van onze innerlijke Zon, ons eigen Shambhala. Of zoals de Indianen dat noemen: het land van Paititi.

Noemenswaardig

Het is vijf jaar later als ik deze aantekeningen weer ter hand neem. De bijzondere ketting met de zaden en het stenen kruis, voor mij gemaakt door onze lieve vriend en sjamaan Alfredo en intensief gedragen, hangt al jarenlang als decoratie aan de muur over een schilderijtje van een vrouwelijke sjamaan. De dag dat ik deze aantekeningen ter hand nam viel de ketting op de grond. Op dit moment hangt hij weer om mijn nek, want toeval bestaat immers niet…

– Lees verder in mijn boek ‘Oorspronkelijk’

Om Shanti,
Yasmin

Egypte

Egypte

Egypte

De telefoon gaat. Een oude bekende vertelt enthousiast over Egypte. Er ligt een boodschap in verborgen. Hoewel ik nauwelijks in staat ben om op mijn benen te staan, boek ik diezelfde week mijn derde reis naar Egypte. Dit keer niet alleen of met Giri, maar georganiseerd, met een groep genezers uit Engeland en Nederland…

Een uitdaging op zich!

Zondag 13 april

Mijn vlucht heeft bijna drie uur vertraging. Ik zit op het vliegveld in mijn eigen ‘ei’ en het lijkt of de buitenwereld niet langer bestaat. Vanmorgen was ik toch even nerveus. Tijdens de meditatie bracht ik mezelf terug in het eeuwige hier en nu. In dat bewustzijn is er niets om bang voor te zijn. Angst heeft te maken met voorstellingen en gedachten over situaties, over hoe het zou kunnen zijn.

Ik draag een hoedje om minder kwetsbaar te zijn, en reëel of suggestief, ik kan me volledig ontspannen en overgeven. Vliegen is iets waarbij je de controle los moet laten, een oefening in overgave. De vlucht gaat voorspoedig, we doen er slechts vier uur over. Na het kopen van een visum en de douane, ga ik op zoek naar mijn koffer. Als ik die gevonden heb, vind ik mijn weg naar buiten, waar ik onderhandel voor een taxi. Dat lukt me nog evengoed als voorheen. Om 2.00 uur ‘s morgens kom ik aan in het hotel. De receptionist werpt een verwonderde en geamuseerde blik op mijn zigeuneruiterlijk en belooft vriendelijk om me vier uurtjes later te wekken.

Om 7.30 vertrekt mijn vlucht naar Luxor. Wonder boven wonder slaap ik een paar uurtjes. De volgende morgen om 8.30 uur land het vliegtuig in Luxor. Ik geniet van de taxirit naar het hotel. Dit is echt Egypte: mannen, gekleed in lange gewaden, werken op het land of rijden op hun ezeltjes en soms op een fiets. Vrouwen zie je minder op straat, ze zijn gekleed in het zwart. Wuivende palmbomen, enorme droogte, een echt oosters plaatje. Het is tussen de 28 en de 35 graden, te warm voor de tijd van het jaar. Ik word ontvangen in het hotel door een Egyptische band. Hoor mij: ik geniet ervan, hoe anders dan voorheen! Terwijl mijn kamer wordt klaargemaakt, zit ik op het immense terras aan de Nijl. Laat de atmosfeer op me inwerken en ervaar een intense stilte en rust in mezelf. Dit is het paradijs. Het is aan mij om hier te mogen zijn zonder te oordelen. Gewoon wéten dat het goed is, dat ik het waard ben. Hoe ongestoord kan ik hier van de Nijl genieten met zijn prachtige feluka’s en wuivende palmbomen, het voelt uiterst romantisch.

De kamerjongen biedt mij een prachtige roos aan. Ik neem hem aan, ontroerd en dankbaar. Vanaf die dag ligt er elke dag op het onberispelijke witte laken een prachtige roos. De volgende morgen aan het ontbijt ontmoet ik de overige groepsleden, we zijn met tienen. Voor de afsluitceremonie in de grote piramide in Caïro hebben we echter twaalf mensen nodig. Ook dit zal zich oplossen. Later die dag gaan we met een prachtige boot de Nijl op. De tocht is sprookjesachtig, de Nijl is vruchtbaar, dus vele mensen leven langs de Nijl. Voortdurend zien we kleine nederzettingen. Mensen en kinderen baden zichzelf in de rivier en doen hun was. We zwaaien naar elkaar. Heerlijk dit ‘gewone’ volk. Hoe gemakkelijk om mijn liefde te laten stromen, geest is immers onbeperkt. Mijn hart bloeit helemaal open.

We beginnen onze missie in de tempel van Dendera. Die bevindt zich in het midden van het chakra-systeem. Het is de tempel van het tweede- en van het hartchakra. Vrouwen hebben eigenlijk twee harten, het is dus een typische vrouwentempel. Het tweede hart, behorende bij het sacrale chakra, is verbonden met het gevoelscentrum en met de fysieke geboorte. De tempel is verbonden met de Hathor energie, de liefdeswezens van Venus met hun grote oren. Er zijn hier vele kinderen geboren begeesterd met de liefdesenergie van Venus Een crypte op de wand met een cobra illustreert de Tantrische inwijdingen. We doen een aantal ceremonies op verschillende, niet toeristisch toegankelijk plaatsen en ik ervaar dit alles heel intens. Ik word aangeraakt door de energie van Abraham. Wat in godsnaam, vraag ik me af, doet Abraham hier? Pas veel later zal dit me duidelijk worden…

Ik word verbonden met de energie van Abraham in alle volheid in de tempel van de godin Hathor, de tempel van de liefde. Abraham, hij die het licht draagt. De vader in ieder van ons. Hij is degene die de mensen door de woestijn leidt, door de weg van uiterlijke gevangenschap naar innerlijke vrijheid. Hij is het symbool voor absolute overgave aan het allerhoogste, aan de stem van God, de stem van je ware Zelf. Abraham, hij die bereid was tot volledige gehoorzaamheid, tot het offeren van alles wat hem lief en dierbaar was.

In het plafond van één van de tempels bevindt zich een kopie van een astrologische dierenriem. Op deze plek vonden de rituele bevruchtingen plaats. Een priesteres werd op een astrologisch gekozen tijdstip bevrucht door een kring van priesters om kinderen met een hoog bewustzijn, het Hathor bewustzijn, te verwekken. Zij leerden astraal te reizen en connecties met de verschillende sterrenstelsels te onderhouden. Er komen oude herinneringen omhoog…

Woensdag

Het is fantastisch dat ik in de afgelopen jaren de kunst van het geduld heb bestudeerd, dat zal me in deze dagen regelmatig te pas komen. Om 10.00 uur zijn we toch echt op weg naar de tempel van Karnac. De bouw aan de tempel van Karnac is begonnen in de elfde dynastie: 2134 voor Christus en loopt tot in de Romeinse tijd. De ark van het verbond werd hier lange tijd bewaard. Op enkele pilaren vinden we afbeeldingen van de levensboom. Een aanwijzing dat de levensboom ouder zou kunnen zijn dan wij denken. We doen genezingsrituelen en bezoeken de katachtige godin Sechmet. Zij is verbonden met het hartchakra en met genezing.

Donderdag

We bezoeken de vallei der koningen en koninginnen. Als we de dodenvallei binnenrijden stoppen we bij twee reusachtige wachters, Mennons genaamd, welke maar liefst zeven meter hoog zijn. Die hoogte is geen toeval, het is de afmeting van ons auraveld en in vroegere tijden leefden hier beschavingen die veel groter waren dan wij. Ann en ik maken ons los van de groep. We bezoeken drie graven. De eerste is het graf van Ramses de VI. Ik ervaar een krachtige mannelijke energie. Mijn derde oog gaat sterker werken en ik krijg een gevoel van Hemelvaart. De volgende tempel van Seti II verbindt me met de moeder energie. Het graf van Tuthmoses IV brengt beide polen weer in harmonie: het brengt me in het midden tussen licht en donker. We gaan naar de vallei der koninginnen: Deir el Bahari met de dodentempel van koningin Hatchepsut. Hatchepsut, de enige vrouwelijke farao, was zich volledig bewust van de eenheid in het universum. Tijdens haar regeringsperiode van 1498 – 1483 voor Christus waren er vele kontakten met buitenaardse wezens. Er was in die tijd een landingsplateau voor de tempel. Binnenin de tempel vind je afbeeldingen van de godin Hathor. Het Hathor-ras is afkomstig van de planeet Venus. Het is niet verwonderlijk dat deze tempel verbonden is met het derde en vierde chakra.

Omdat we morgenvroeg naar Caïro vertrekken, gaan we diezelfde middag naar Luxor. Wanneer we in de tempel aankomen is het bijna sluitingstijd, we hebben slechts vijfentwintig minuten om door de tempel te racen. Dat is uitermate jammer, ik weet uit ervaring dat deze plek zeer de moeite waard is. Daarna gaan we naar de lichtshow in de tempel van Karnac. Mijn aandacht wordt plotseling getrokken door een komeet met de naam Helibopp. Hoe fascinerend, ik voel mezelf oplossen in het universum. Die avond stop ik mijn laatste roos als een kostbaar kleinood onder in mijn koffer.

Vrijdag 18 april

We zijn te laat op het vliegveld. Geen nood, we hebben een voorspoedige vlucht en landen een uur na vertrek in Caïro. De piramide, geassocieerd met het Christusbewustzijn, vertegenwoordigt het hoofddoel van onze trip. We nemen een taxi naar het hotel. Het is een heerlijke ongeorganiseerde oosterse bende op straat, ik heb contacten met mensen en geniet.

Zaterdag

Eerst maken we een trip met kamelen en dan gaan we naar de Sfinx. Al bij mijn eerste bezoek heeft de Sfinx diepe indruk op mij gemaakt. Ongetwijfeld heb ik toen al iets gevoeld van haar mysteries. Ik krijg beelden van inwijdingskamers en een onderaardse gang die naar de piramide loopt. Later zie ik tekeningen waarop die gang en die ruimtes onder de Sfinx er werkelijk zijn.

Zondag 20 april

Na een verfrissende duik in het zwembad, bezoeken we Sakara, even buiten Caïro. De eerste oude mysterieschool van Egypte werd hier gesticht. Masada in Israël was de laatste, hier werd de orde der Essenen gesticht. Geen wonder dat Masada zoveel indruk op mij maakte! De trappenpiramide van farao Djoser in Sakara, zo wordt aangenomen, is de oudste piramide van Egypte.

Er ligt hier een ondergrondse stad. Mijn keelchakra wordt sterk geactiveerd. Elke groep pilaren staat in verbinding met een bepaalde chakra en de bijbehorende organen. Het is fascinerend, ik kan voelen welke delen in mijn lichaam worden aangeraakt. Na de tempel verlaat ik de groep en volg intuïtief mijn eigen weg. Loop rond de piramide en kom bij de piramide van Unas. Via een wenteltrap ga ik diep de aarde in. Er zijn drie onderaardse ruimtes en in de middelste ruimte bevindt zich een graf. Ik voel dat ik mijn missie heb vervuld: dit blijkt later de plek waar de energie van het komende waterman-tijdperk geactiveerd wordt. Wonderlijk!

Maandag

Die middag gaan we met een klein busje naar de piramide van Meidoem in de woestijn. De piramide ligt in het midden van ‘nowhere’. Ik verbaas me niet langer over het feit dat mijn lichaam geen enkele last schijnt te hebben van alle ongemakken. Wie wel eens piramides heeft beklommen weet dat het heel wat anders is als trappen lopen, het gaat me echter moeiteloos af. Mijn doel was genezing en op een dieper niveau vindt die genezing zeker plaats. Dus ondanks alle nevenverschijnselen is het helemaal goed dat ik hier ben.

Dinsdag 22 april – volle maan

Vandaag is het de grote dag. Het is ‘s morgens al 37 graden en de temperatuur zal gedurende de dag oplopen tot 42 graden. Ik voel me ongedurig, heb last van de volle maan-energie. Die avond oefenen we de Merkaba, een bewustzijnsverruimende ademhaling die we zullen toepassen wanneer we in de sarcofaag liggen. Om 2.00 uur vertrekken we. De maan staat stralend boven de piramides. We beginnen onze missie beneden bij de Pit, de plek waar alle angsten naar boven komen. Om Liefde te zijn, moeten eerst alle angsten getransformeerd worden. Hier in de schacht vonden in het verleden de eerste inwijdingen plaats. We mediteren in het donker en de tijd gaat veel te snel voorbij. We klimmen naar de koningskamer, het tweede deel van de inwijdingsweg. De kandidaten lagen tijdens de inwijding in de sarcofaag en ervoeren doorgaans een sterke lichtflits welke hun derde oog opende. Na meditatie en afstemming volgt een intense stilte voordat de eerste persoon de sarcofaag ingaat. Ik ervaar een intens gevoel van eenheid, een volledig zijn, los van tijd en ruimte.
Ik heb geen besef van tijd wanneer we afdalen naar het midden van de piramide, de koninginnekamer. Hier kwamen de kandidaten na de inwijding tot rust en kon het eenheidsbewustzijn verder indalen. We zitten in absolute stilte in het donker. Wanneer we buiten komen moet ik mijn ogen beschermen tegen de felle zon. Ik kan me niet voorstellen dat het bijna 8.00 uur is. Tijd en ruimte bestaan niet, dat is wel duidelijk na zo’n ervaring!

Donderdag 24 april

Ik sta om 5.30 uur op om de groep uit te zwaaien. Ik rij een stukje met de bus mee en laat me afzetten bij de ingang van de piramide. De poort gaat pas om 8.00 uur open. Ik neem de ‘achterdeur’, schudt een ‘bereidwillige’ begeleider van me af en klim over de mulle, zanderige heuvel. Een hele krachttoer! Ik ga onder de hoofdingang zitten. Om 8.00 uur ga ik alleen de grote piramide in. Al mediterende en mantra’s zingend zit ik met mijn rug tegen de sarcofaag in de Koningskamer. Een koor van engelen weerkaatst de klanken naar mij terug. Ik raak in extase en vergeet alles om me heen. Als uiteindelijk de eerste groep arriveert, wordt het tijd om te gaan. Het proces is afgerond, ik voel me intens dankbaar en volkomen in harmonie.

Ik loop richting Sfinx. Vanaf onze eerste ontmoeting heb ik een liefdesrelatie met haar. Ik klim omhoog zodat ik een fantastisch uitzicht op haar heb. Ik weet niet hoe lang mijn lichaam daar zit. Mijn geest waart rond onder de Sfinx.

Ik besluit naar het hotel te lopen. Moe en bezweet kom ik daar aan. Op weg naar het zwembad heb ik een intense ontmoeting met een prachtige vrouw. Ik ben te beduusd om haar naam te vragen. Die laatste avond lig ik klaarwakker in mijn bed…

Vrijdag 25 april

Ik kom keurig op tijd op het vliegveld. Op het moment dat ik in het vliegtuig stap, ben ik weer terug in de driedimensionale aardse realiteit. De aangename onaantastbaarheid van de vierde dimensie is weg en ik voel weer in alle opzichten dat ik een lichaam heb…

Om Shanti,
Yasmin