Samos – Verboden Liefde

Samos – Verboden Liefde

We lopen over straat. Groeten, raken aan, delen engeltjes uit en knuffelen. We toveren lichtjes tevoorschijn in de ogen van mensen die hier letterlijk niet mogen zijn…

Hij straalt als de zon, zij is zichtbaar ziek. We gaan iets drinken in een stampvol café waar zwarten niet binnen mogen. We wisselen liefde uit en dan stel ik de vraag wat er in godsnaam in Turkije gebeurd is. Rafi breekt en huilt stille bittere tranen. Niemand heeft hem ooit gevraagd hoe het met hem is…

Togo

Ze zijn geboren in de buitenwijken van Lomé, de hoofdstad van Togo en behoren tot verschillende stammen. Hij is opgevoed als moslim, zij als Jehova-getuige. Beiden spreken meerdere talen. Rafi komt uit een polygaam gezin. Zijn vader heeft vier vrouwen en 12 kinderen. Eén ding weet hij zeker, daar kiest hij niet voor…

Van een relatie kan geen sprake zijn. Hij werd uitgehuwelijkt als kind en heeft daarin geen enkele zeggenschap. Maar de natuur laat zich niet dwingen, ze worden grenzeloos verliefd…

Zijn moeder is gestorven, zijn vader zegt: over mijn lijk. Haar ouders zijn tegen. Dan raakt Aiva zwanger. Zijn halfbroers dreigen Rafi te vermoorden. Ze worden beiden verstoten. Met hulp van een neef vluchten ze in februari 2017 naar Ghana, net voor de burgeroorlog uitbreekt. Rond deze tijd verliest Aiva haar baby en wordt depressief. Ze probeert zichzelf te doden…

In september 2017 gaat Rafi naar Turkije om een nieuw bestaan op te bouwen. Hij werkt 12-16 uur per dag in een jeansfabriek tegen een hongerloon. Als Aiva eindelijk over kan komen gaat ze ook in de fabriek werken. Ze houdt het niet vol…

Dankzij een vriend uit Senegal krijgt Aiva een baantje als hulp in de huishouding bij een zwangere echtgenoot van een Turkse man. Op zekere dag wordt Aiva bruut verkracht door haar werkgever. Als Rafi haar vindt is hij in alle staten, Hij wil vechten. Maar binnen hun traditie is Aiva de schuldige. Ze wordt door de vrouw bespuugt en nagewezen op straat. Er blijft niets anders over dan opnieuw te vluchten. En zo komen ze aan op Samos.

Eindelijk vrij

En dan komen ze in een kamp waar geen enkele ondersteuning is en waar de ratten zich beter voeden dan de mensen. Ze slapen in een klein koepeltentje tussen twee containers. Er wordt regelmatig gevochten en er is ’s nachts niemand in het kamp. Ze zijn bang, doodsbang. Als er niet gevochten wordt, houden de ratten hen wakker. En als het regent loopt het water het tentje binnen, en het regent veelvuldig nu. Als Aiva ’s nachts naar de wc moet, waar je met gevaar voor leven naartoe moet klimmen, moet Rafi mee. Ze is doodsbang sinds die verkrachting…

Gedeporteerd

Nog banger zijn ze om gedeporteerd te worden naar Turkije. En de kans daarop is heel groot. Zwarten krijgen hier nauwelijks een kans om naar Athene te komen en de Togolezen al helemaal niet. Zouden ze niet weten dat er sinds juli 2017 een bloedige burgeroorlog heerst? Europa wil ze niet. De Grieken al helemaal niet. Dus gewoon je ogen sluiten en deporteren. Ook al weet je dat je ze de dood injaagt met het beleid van Erdogan. Terug naar Togo is al helemaal geen optie. Je krijgt 5 dagen om in beroep te gaan. Gezien er nauwelijks een advocaat voorhanden is, is dat natuurlijk een utopie…

Europa waar ben je mee bezig

We nemen ze mee naar huis. Ik maak licht verteerbaar voedsel. Ze smullen. Ik was haar haren en ze gaat douchen. Haar slipje mag niet uit. Voor even vrij van angst, liggen ze als twee verliefde pubers in ons bed. Ik behandel haar rug en haar buik. Sinds haar miskraam van 6 maanden heeft ze voortdurend pijn. Een check-up kon hier niet. We kopen echte schoenen voor haar. Onze laatste reserves aan kleding etc. gaat met hun mee. Wij gaan immers naar huis…

Vanmorgen kende ik ze nog niet. Als we hun ‘s avonds afleveren bij het kamp voelt het alsof ik ze altijd heb gekend. Ze zijn me innig lief…
Ik heb het al een poosje. Ik wil hier blijven al moet ik er een aantal zaken voor cancelen…

Om Shanti,
Yasmin en Giri – Samos

Wanneer worden we wakker

Wanneer worden we wakker

Compassie en waarachtige vreugde

Samos: De storm raast over het eiland. Onweer en regen. Mijn hart slaapt niet. Ze is bij de mensen in het kamp die in hun kleine, zelf-gekochte, tentjes nu creperen. Er is letterlijk niemand die zich om hen bekommerd…

Hier geen eindeloze rijzen auto’s van NGO’s voor de poort. Hier geen tientallen kleine organisaties, projecten en duizenden vrijwilligers die alles in het werk stellen om het leed van de vluchteling te verlichten…

Je mag het kamp niet binnen. Ook niet het deel buiten het kamp. We deden het en riskeerden gevangenisstraf. Godzijdank werden we niet gesnapt…

Hoe is het in godsnaam mogelijk dat we zover van onze essentie zijn afgeraakt dat we onze ogen sluiten voor wat hier gebeurd. Er is ongetwijfeld een reden dat de nieuwsgeving zich uitsluitend richt op Lesvos en niet op Samos en al die kampen op het vaste land van Griekenland ver weg van de bewoonde wereld…

De EU doet alsof het niet bestaat en wijzen met hun vinger naar de Turken en de Grieken. Die ondanks al het geld niet in staat zijn de grenzen dicht te houden…

De Grieken wijzen met hun vinger naar EU. Hoe is het mogelijk dat er zoveel huizen, zoveel hotels leegstaan en dat deze – pakweg 5000 mensen in omstandigheden leven waar je je zelfs in Lesvos geen voorstelling van kunt maken…

Genocide

Mijn boek ‘Volk van mijn VOLK’ vergelijkt de situatie met de concentratiekampen in de 2e wereldoorlog en beschrijft kraakhelder diverse gezichten achter de Vluchtelingen. Behalve de Syriërs zijn er vele Afrikaners die Europa niet in mogen maar niet terug kunnen vanwege het regime. Naast Congo en Cameroon op dit moment veel mensen uit Togo in een soortgelijke situatie…

We praten steeds over kwetsbare groepen. Veelal moeders, kinderen en jonge mannen waarvan er verschillende de weg kwijtraakten nadat ze bij aankomst 3 maanden de gevangenis in werden gegooid – vooral zwarten…

Schoonheden

Maar ik wil even de aandacht vestigen op al die prachtige jonge jongens die hier zitten en hun moeders zo missen. Die hun eigen verdriet weg stoppen in hun zorg voor elkaar, voor alleenstaande vrouwen, voor zwangere vrouwen. Ze gaan met ze naar het ziekenhuis, ze gaan boodschappen voor hen doen. Kortom, al deze prachtige kerels die alleen in het nieuws worden gebracht als er rellen uitbreken of iemand verkracht wordt. Wat hier dus blijkbaar nauwelijks gebeurd. Doordat er geen enkele zorg is voelt iedereen zich verantwoordelijk voor elkaar en het positieve daarvan is dat ze zich nodig voelen…

Er wordt minder gevochten. De politie slaat niet. De schrik zit er goed in. Je verdwijnt in de gevangenis of wordt onmiddellijk gedeporteerd…

We nemen een aantal jongens en meiden mee. We eten op plaatsen waar ze normaal niet binnen mogen. We gaan af en toe een gesprek aan met de eigenaar. Ze moeten aan ze wennen, de Samonesen evenals de Lesvosianen. Ze kennen geen zwarte mensen…

We nemen ze mee naar onze kamer in het vertrouwen dat onze gastvrouw het goed vindt. Ze krijgen een warme douche, een behandeling voor griep en stijve nekken en slapen een paar uur als baby’s in onze bedden. En dan worden ze onrustig. Ze moeten naar huis. Kijken hoe het met hun vrienden is…

Ze zijn zo puur als de zon zelf. Ze laten de badkamer keurig achter voor de volgende. Ze willen pas eten als wij ook eten en zijn er voortdurend maar heel natuurlijk op gericht om hun steentje bij te dragen. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat we ze niet willen en zeker niet deze groep. Over mensenrechten praten we allang niet meer…

We hebben ze nodig

We hebben ze nodig om hun jonge bloed en hun verfrissende ideeen. We hebben ze nodig om onze harten te openen en onze innerlijke grenzen te elimineren. We hebben ze nodig om uit de impasse te komen waar we in zijn geraakt nu we beseffen dat alles wat we voor geld konden kopen niet heeft bijgedragen aan waar het werkelijk in het leven om gaat: Bewustzijn, compassie en waarachtige vreugde…

Om Shanti,
Yasmin

Samos – een schande voor Europa

Samos – een schande voor Europa

‘Ik heb genoeg dode mensen en kinderen gezien’, zegt ze aangeslagen. ‘Ik wil maar een ding. Dat deze mensen een toekomst krijgen…’

Ze is de helft van haar vrienden kwijt geraakt. ‘Je mag niet voor de refugee zijn hier op Samos. Toch verdiend iedereen er geld aan en niet alleen in het toeristen seizoen, maar het hele jaar door…’

De straten zijn er vol van. Vooral zwarte mensen. Het is niet zoals in Lesbos. Dat ze me al van verre zien, groeten en knuffelen. Het straatbeeld heeft iets apathisch. Maar als ze eenmaal in de gaten hebben dat we niet van de politie zijn en hen geen loer willen draaien, nemen ze ons mee het kamp in. Eerlijk gezegd, dit overtreft mijn stoutste verwachtingen. Moria verbleekt…

Een binnen en buiten kamp met volgens zeggen meer dan 4000 mensen op een ruimte kleiner dan een kwart van Moria (waar op dit moment zo’n 5000 mensen verblijven). Hier geen enkele voorziening, zoals douche of elektra. En smerig! Het verbaast me niets de verhalen over ratten en slangen s’nachts. Mijn God, geen wonder dat ik zo veel zieke mensen signaleer en zo veel zombies. Ze hebben niet eens de kracht om te zeggen: ‘Samos no good…’

Geen theestalletjes. Geen winkeltjes en de zwarten mogen niet in de restaurants in het dorp. Kom op jongens waar kunnen we eten. Het kebab-restaurantje. Alle tafels zijn vrij. Als we ons heerlijk warm hebben geïnstalleerd blijkt ineens alles gereserveerd. Er blijf niets anders over dan de take-away en de stoep buiten. Nee comfortabel is dat niet bij 8 graden…

Hier geen eindeloze rijen auto’s van hulpverleners voor het kamp. Ze zijn er simpel niet. Geen prachtige projecten zoals One Happy Family en Home for All. De vrijwilligers doen verschrikkelijk hun best. Maar het is met één dokter in het kamp en vele kinderen en zwangere vrouwen een druppel op een gloeiende plaat. Als je de plek wilt bereiken voor de toiletten (…) moet je haast een acrobaat zijn. En nu is het nog licht…

De varkens hebben het bij ons vele malen beter. Mark Rutte, kom hier eens een kijkje nemen. En neem vooral het hele kabinet mee en vergeet de Europese Unie niet. Waarschijnlijk dat jullie daarna niet meer slapen. Maar dat doen deze mensen sowieso niet…

Materie is niet het belangrijkste, zeg ik altijd. Maar wel een soort menselijkheid waarin ieder medemens in nood een fatsoenlijk plekje heeft. En wie weet ook hier en daar elektriciteit en niet te vergeten die levensgevende aanraking…

De jongens vragen ons niets voor zichzelf. Ze willen een huis waar ze de zieken onder kunnen brengen…

We kunnen doen of ze niet langer bestaan omdat we onze ogen en onze harten gesloten hebben en met name de zwarten al bij de grens hebben afgeschreven als gelukszoekers terwijl een groot deel moest vluchten vanwege het regime…

En ja, je hebt volkomen gelijk. We kunnen niet al het leed van de wereld oplossen. We hoeven ook weer niet hals over kop in het vliegtuig te stappen naar Samos. Dat mag onze regering doen. Om met eigen ogen te zien dat je denkt alles onder controle te hebben met je miljarden en je vele vele vele muren. Aan het einde van de dag zal de waarheid ons achterhalen. En zo schuiven we met al onze lege woorden langzaam maar zeker de afgrond in…

Om Shanti – Laat ons in Vrede zijn…
Yasmin en Giri

Materie – onze nieuwe God

Materie – onze nieuwe God

Sinds we God de deur uit hebben gedaan is materie de nieuwe God geworden. Alles maar dan ook alles wordt uitgedrukt in praktisch nut en geld. Door ons te focussen op de materiële behoefte van de vluchteling en dit onmiddellijk om te zetten in actie, hoeven we niet te voelen waar het werkelijk om gaat. Dat we onze harten en onze grenzen hebben gesloten omdat we bang zijn om onze eigen angsten onder ogen te zien…

Wat ik steeds probeer te laten zien dat alles twee kanten heeft. Dat er geen licht is zonder donker en dat het een per definitie niet beter is dan het ander…

Transformatie

Ik zie mezelf niet langer als slachtoffer en wens geen mens als zodanig te zien. Niemand kent de blauwdruk van een ander. Er is een bepaalde reden waarom mensen op de vlucht zijn. Ik heb mensen hier en in soortgelijke situaties enorme transformaties zien doormaken. Dat zijn doorgaans de enkelingen die zich distantiëren van de groep en bij hun eigen les blijven. De massa blijft hangen in kuddegedrag. Zij zakken langzaam maar zeker nog dieper de materie in ofwel de wereld van het onbewuste. Dat zie je ook in het ‘normale leven’. Wat dat dan ook moge zijn…

Hoewel het niets meer dan menselijk is om mensen te willen helpen, is het van groot belang om onze beweegreden daarachter onder ogen te willen zien…

Redden

Ik ben niet hier om mensen te willen redden. Integendeel. Ik ben ervan overtuigd dat er niets of niemand gered hoeft te worden…

We zijn allemaal hier op aarde om de weg terug te vinden naar ons Zelf…

Volgens Kahlil Gibran hoort pijn bij het breken van de schaal die onze inzichten ontsluit en dat onderschrijf ik ten volle…

Lijden

Liefdevolle vader

Het getuigt niet van liefde om onze kinderen hun leerprocessen af te nemen door ze te kneden naar het succesbeeld wat wij graag van hun willen zien. Ook al betekent dat volgens ons dat ze minder zullen lijden…

Mededogen

Het is niet meer dan menselijk en liefdevol om anderen te willen helpen. Het getuigt echter van een gebrek aan inzicht als we vluchtelingen uitsluitend als slachtoffer zien. Op die manier stellen we onszelf boven hen en maken we hen van ons afhankelijk. Onbewust zijn we misschien wel bang dat we onze baan, betaald of onbetaald, zullen verliezen. Misschien komt ons gevoel van zekerheid, van veiligheid of onze behoefte om nodig te zijn wel in het geding…


Ware liefde gaat er mijns inziens om dat we ons nergens aan vastklampen en niets of niemand vastpakken maar ons zo snel mogelijk overbodig maken…

Ondersteuning

Naar mijn idee mogen we kampen zoals Kara Tepe overdragen aan de vluchtelingen zelf. Uiteraard is er tijdens de overdracht een minimale ondersteuning. Wijdt de mensen in in de afwijkende Europese spelregels en laat ze met vallen en opstaan hun eigen leven opbouwen zolang ze hier moeten zijn…

Ook wij leren uitsluitend door de blunders die we maken en op zijn minst geven we hen op deze manier hun menswaardigheid terug…

Grenzen

Dat is dus mijn boodschap. Als ik die al heb. Ik heb geen zin om het spelletje mee te spelen wat er allemaal niet goed is hier in kamp Moria. Die beelden kennen we inmiddels wel en herhalen we keer op keer. Ik wil liever kijken hoe we de situatie kunnen verbeteren. Hoe we onze eigen grenzen kunnen elimineren zodat er eens een tijd komt dat er geen grenzen meer nodig zijn…

Uiterlijkheden

Ik ben hier omdat ik mijn hart nog meer wil open zodat ik de hele wereld kan omarmen. Kortom, ik ben hier omdat ik hier wil zijn. Omdat hier het ware leven plaatsvindt zonder al die uiterlijke opsmuk waar velen van ons zichzelf achter verbergen om maar niet te hoeven voelen hoezeer we onszelf kwijt zijn geraakt in een wereld van uiterlijkheden…

Basis

Wanneer je alles achter moet laten, ja zelfs voor verschillende mannen je vrouw en je kinderen, dan val je terug op je basis. Er is niet langer iets waarachter je jezelf kunt verschuilen en je ware gezicht komt te voorschijn…

En dat ware gezicht is zo adembenemend mooi en oorspronkelijk dat het me keer op keer weer verwonderd. Als een kind…

Adem

En daarom ben ik nu hier en morgen misschien ergens anders. Want ik hoor nergens bij en heb dus niets te winnen of te verliezen. Ik verbind me met pijn en vreugde, met liefde en verdriet. Ik adem in en adem uit en laat weer los. Ik ben als een kind en wordt voort geblazen door de wind…

In Liefde,
Yasmin

Lesbos – Billy uit Nigeria

Lesbos – Billy uit Nigeria

Moria, voor velen een hel, voor Billy uit Nigeria de hemel…

Haar naam is Billy. Ze is 52 jaar en van Nigeria. Ze heeft 5 kinderen waarvan de oudste 29 is. Haar man was politicus. Hij werd een bedreiging voor de regering en in 2012 vermoord. De regering zocht naar geheime documenten en Billy werd voortdurend bedreigd en aangevallen.

Ze vertelde haar kinderen dat ze misschien op zekere dag gedwongen zou worden om te verdwijnen. Dat gebeurde in 2014 toen haar huis in brand werd gestoken…

Ze vluchtte naar Egypte en werkte in een gezin als hulp in de huishouding. ‘Egypte is niet anders dan Afrika. Op straat werd ik regelmatig lastig gevallen en met messen bedreigd.’

Haar werkgeefster hielp haar naar Libië te vluchten. Wat ze daar in anderhalf jaar allemaal heeft gezien en meegemaakt heeft ze voornamelijk verdrongen. Ze werd opgesloten met vele anderen in de jungle. Ze werden gedwongen hun familie te bellen voor losgeld. Ze had geen familie. Haar ouders waren gestorven. Haar broer vermoord.

Met hulp zijn een aantal van deze vrouwen ontsnapt. Billy vluchtte naar Turkije. Daar werd ze opgepakt, mishandeld en in Ismir in de gevangenis gegooid. Ze huilde vele bittere tranen…

Na vier maanden lukte het haar om in een rubberboot met 52 anderen naar Griekenland te komen. Ook deze overtocht werd voor haar betaald…

Ze is nu een maand in Moria. Ze waant zich in het paradijs. Voor mij zit een vrouw met een krachtige, liefdevolle uitstraling. Ze heeft haar kinderen 4 jaar geleden voor het laatst gezien en 2 jaar geleden voor het laatst via de telefoon gesproken. Toen raakte ze haar telefoon kwijt en al haar contacten. Ze stond haar mannetje. Werd mishandeld en bedreigd maar nooit verkracht. Goddelijke bescherming noemt ze dat zelf…

We nemen haar mee naar Angel die zoals altijd diep wordt geraakt door alle mooie mensen die we daar binnenbrengen en die zij rond het warme vuur van eten voorziet. En zo werken we samen aan het belangrijke proces van integratie… 


Namasté
Yasmin

Erkenning

Erkenning

Vluchteling en niet vluchteling, ieder mens wil gezien en erkend worden…

Doe je nog iets in Afrika

Jaren geleden verbleven Giri en ik in zwarte en gekleurde townships in Zuid-Afrika. We verbleven te midden van Aids en geweld, maar ook te midden van waarachtig leven. Op een dag dropte Zuster Mary ons in een small Townhouse. Mama lag op sterven. Ik ging naast haar op het enige bed liggen, Giri zat naast haar. Onze handen deden hun werk. De drie aanwezige meiden kropen op en naast me. We spraken heel natuurlijk over leven en dood, voor hen een dagelijkse realiteit. De dag daarop was de jongste jarig. Dat vierden we met taart en spulletjes uit onze bagage. Ze straalde van geluk…

Vijftien jaar later komt deze jongste, nu een prachtige jonge vrouw, bij Zr. Mary en bedankt haar voor die ondersteuning: ‘Lieve Yasmin en Giri, weet dat jullie een verschil maakten…’

Kenia

Big Home - Esther is a Big MamaHerinneren jullie je Esther van mijn vrouwenproject? Esther woont nu onder de rook van Mombasa in haar eigen huisje, wat we mee hielpen bouwen. Ik was innig verbonden met haar kleinkind, Joshua. Hij stierf aan Aids. Ik betaalde zijn begrafenis. Afgelopen week stierf Dorcas, zijn moeder. Ik stuurde geld voor ziekenhuiskosten en begrafenis…

Ja dus, ik ondersteun nog steeds een aantal vrienden in Kenia. Sinds het toerisme is ingestort is iedere dag een struggle for life…


Drie maanden geleden kocht ik Dennis vrij uit de gevangenis. Hij viste met een lijntje, maar had geen vergunning! Aan de dood ontsnapt nam hij zonder morren zijn simpele leven weer op. Drie maanden later wordt hij aangereden door een motorbike en breekt zijn been. Het ziekenhuis doet pas iets wanneer er geld is. Vijfhonderd Euro voor röntgen en operaties. Zijn jaarsalaris. Je snapt het al. Deze week gaat er opnieuw een aardig bedrag die richting uit voor Kerst en schoolgelden…

Faith genietDe ouders van Faith, mijn eerste Foster kindje, gingen terug naar hun geboorteplek. Faith’s nieuwe school werd in brand gestoken. Vijf meisjes kwamen om in de vlammen. Faith had geluk, zij raakte alleen haar spullen kwijt. Ik stuurde geld. Vorige maand verdween haar vader. De schande dat hij niet langer zijn gezin kon onderhouden werd hem te veel. Uitkeringen kennen ze niet, je snapt het al…


Dit is hun dagelijkse realiteit. Als deze mensen naar Europa komen noemen wij hen gelukszoekers…

Medelijden

Hun pijn is mijn pijn, hun vreugde mijn vreugde. Door mijn eigen lijden te omarmen en te transformeren, kan ik aanwezig zijn in het lijden van anderen zonder iets te willen veranderen…

Vreugde

Ik zit in de Aids-kliniek in Boksburg, Zuid-Afrika. De Ierse zuster Fidelia is een engel. Wanneer ze er even doorheen zit, springt er vanuit het niets een klein zwart engeltje op haar nek. Zijn naam is Bongakonki. ‘Hij die vreugde brengt’. Hij is een meester in een kinderlijfje…

Ik zit naast het bed van een stervende jonge vrouw. Mijn handen, mijn stem en de energie ondersteunen haar reis naar het onbekende…
*Liefde is Al wat Is.

Ieder sterven is een nieuwe geboorte

In mijn boeken *Weg naar het Licht en *Meesterschap voorbij de Dood’, beschrijf ik het overgangsproces van mijn geliefde broeder Everhard. Hij stierf aan Aids. Het proces was zodanig een inwijding dat ik niet langer kon treuren om de dood van een dierbare…

Wij zijn de natuur

Alles ontstaat en vergaat voortdurend in de wereld van de vormen. Datgene wat blijft is de alles bezielende liefde ofwel de allesomvattende leegte. Het is ware levenskunst om flexibel te zijn en je mee te laten drijven op de wind van voortdurende verandering…

Om Shanti,
Yasmin

De grote ommekeer

De grote ommekeer

Ik laat los, ik laat God…

Dit zei ik jaren geleden toen alle controle over mijn leven me uit handen geslagen werd. Ik zeg het nog steeds. Voor alle duidelijkheid: God is voor mij de eeuwige Bron van Liefde die alles bezielt en bestuurt…

Natuur

Wij zijn als de natuur. Soms groeien we in de breedte, soms in de hoogte, soms gaan we letterlijk de diepte in om nieuwe werelden bloot te leggen. Zolang we er ons niet mee bemoeien natuurt de natuur gewoon door. Met andere woorden, wanneer we ons leven omarmen met Al wat Is, zonder voor- of afkeer, zien we achteraf dat we tijdens die heftige periodes een grote groeispurt ofwel transit doormaakten. De storm is gaan liggen, we voelen ons in alle opzichten lichter. Kortom, we zijn weer dieper ingedaald in ons Zelf.

Het proces wordt lijden wanneer we niet kunnen aanvaarden dat wat is…

Leven en dood

Het afgelopen jaar was erop of eronder, een proces van leven en dood. Toen werd het Pinksteren. Ik werd wakker en voelde me letterlijk herboren. Het Spiegelbeeld-congres was het begin van een nieuwe stroom. Ik werd er liefdevol maar overduidelijk op gewezen dat ik zelf voor het boek moest gaan staan!

‘Jij en niemand anders bent de schepper van deze prachtige creatie. Dit boek is de belichaming van al je vorige werk en vrij van dualiteit. Het confronteert ons met angst voor eindigheid, met de vluchteling in ieder van ons. Maar ook met schoonheid en kracht. Jij gaf de vluchteling een menselijk gezicht. Lastig voor politiek en machthebbers. Nu kunnen zij niet langer doen alsof ze niet bestaan…’

Hart en ziel

En ja, ik kan nu zeggen dat ik sta voor deze creatie, met hart en ziel. Het zal haar weg vinden op haar tijd. Dat bepaal ik niet. Ik hoef alleen maar de stroom te volgen. Ja ik wil!

Het boek is mijn missie, een middel tot een doel. Mensen ontmoeten, aanraken en aangeraakt worden. De manier waarop wij de wereld bezien is de manier waarop wij haar ervaren. Ik leef, ik geniet. Het leven is één groot wonder…

Bakzeil

Het proces met ‘Volk van mijn VOLK’ herinnert me aan de tijd dat ik ‘van boven’ de opdracht kreeg om mijn boeken terug te nemen van mijn uitgever om ze zelf uit te geven. Ik protesteerde heftig: ‘Moet je luisteren jongens, jullie kunnen alles van me vragen, maar dit dus niet!’ Mooi dat ik uiteindelijk bakzeil moest halen! Zeven jaar lang stonden wij op beurzen, gaf ik lezingen en omarmde ik mensen. Het was een fascinerende tijd waarin ik niet alleen nieuwe facetten in me zelf bloot legde, mensen voelden zich geliefd, gezien en erkend…

Ik bracht Giri naar het klooster en startte een nieuw traject. Ik stopte met lezingen, consulten en workshops. Mijn uitgever, vanaf het begin doordrongen van de waarde van mijn boeken, nam ze terug. Ik ging met lege handen en een open hart naar Kenia. Zeven jaar later werd dat Griekenland. Dit keer opnieuw met Giri…

Door nieuwe uitdagingen aan te gaan verleggen we niet alleen onze grenzen. We polijsten onszelf en dalen steeds dieper in naar volledig Mens zijn. Beperkingen zijn er niet langer. Oordelen houden op te bestaan…

Balans

Vandaag maak ik de balans op en zie ik waar ik nu sta. Nog eigenwijzer, nog meer eenvoud, maar ongetwijfeld mijZelf. Elke dag dankbaar voor Al wat Is en dienstbaar naar Al wat Leeft. Doen heeft plaats gemaakt voor Zijn. Mensen doen opnieuw een beroep op mij. Er is tijd genoeg wanneer we durven te zijn in het moment met lege handen en een open hart. En dit hart vult en wordt gevuld.

Nooit eerder zijn er zoveel mensen uit mijn leven verdwenen als dit jaar. Ja toch wel: toen we terugkwamen van onze wereldreizen en ik ernstig ziek was. Ook toen raakte ik dezelfde angst aan, angst voor de dood. Ik werd volledig uitgekotst door mijn studenten. Dat is de prijs wanneer je niet langer voldoet aan het gecreëerde beeld. Het deed pijn maar het proces van ziekte, eenzaamheid en stilte polijstte mijn ziel.

Ontvouwing

Ik zie nu pas waarom ik me kostte wat kost staande moest houden. Het boek ‘Volk van mijn VOLK’ is de vervulling van mijn Zelf. De ontvouwing van mijn Plan. Daar waar ik grenzen opwierp, heb ik muren afgebroken en ruimte gemaakt. Niet langer hoef ik iets of iemand buiten te sluiten. Ik ben niet bang voor criminelen, niet voor terroristen. Die worden niet geboren maar gemaakt door een onmenselijke systeem.

Plan

We zijn allemaal vluchtelingen, daklozen, verdwaalden. We zijn allemaal de weg kwijt. Ik heb mijn weg teruggevonden. Ieder mens, iedere onbekende situatie, voegt iets toe aan mijn Plan en maakt mij heler en completer. Leve het multiculturele! Al ben ik me terdege bewust dat we in gesprek moeten blijven. Naar elkaar moeten luisteren en elkaar leren te respecteren. De verschillen en de overeenkomsten. Laten we volwassen worden, ons openstellen voor de pijn van de ander zodat we niet langer behoefte voelen om te discrimineren of ons gediscrimineerd voelen…

Verlossing

‘Volk van mijn VOLK’ opent harten. Het is de lijm die mensen verbindt. Veel mensen durven het niet aan te raken. Ze zijn bang voor de pijn die het teweeg brengt. Pijn hoort bij het leven. Onze verlossing uit het lijden begint op het moment dat we ons verbinden met de pijn van de ander. Hiermee transformeer ik niet alleen mijn eigen pijn, ik maak ook de weg vrij voor de ander. Mededogen vervult mijn wezen. Het bijproduct is dat anderen daar beter van worden. Maar dat mag niet de reden zijn om het te doen…

In Liefde verbonden,
Yasmin

Liefde is ‘Al wat Is’

Liefde is ‘Al wat Is’

Uiteindelijk draait alles om Liefde. Hoe we die Liefde benoemen is niet belangrijk, zolang we onszelf realiseren dat af-gescheidenheid in het woordenboek van God niet voorkomt…

Mirakel

Er zijn tijden dat alles moeiteloos door ons heen stroomt. Er zijn ook tijden dat we niet vooruit te branden zijn. We zijn ziek, voelen ons van God en alleman verlaten, kortom er stroomt niets uit onze handen en onze harten. Ongetwijfeld herkennen we dat allemaal. Wanneer we ook deze periodes kunnen omarmen zonder oordeel, wordt het leven een mirakel. Wij worden weer één met onze ware natuur…

Middelpunt

Zonder nog ergens bij te horen, maar verbonden met Al wat Is, bewandel ik mijn pad. Het Hart van het Universum leeft, beweegt en klopt in mij. Wij creëren onze wereld van schoonheid en verval vanuit dit middelpunt. Ieder van ons is deel van het AL.

Middel

Het boek ‘Volk van mijn VOLK’ is als een zaadje wat op de juiste tijd vrucht zal dragen.  Verandering vindt nooit plaats aan de top, maar aan de basis. Wanneer het veld bewerkt is gebeuren er plotseling dingen die het verstand niet kan bedenken. Er wordt iets aangeraakt, er gaat iets open en plotseling is er een netwerk van zielen die het boek de stroom indragen.

De vluchteling is slechts een middel naar een doel. Het gaat niet om moslims of christenen. Het gaat om jou en mij. Zijn wij bereid – ben ik bereid – om mijn poorten te openen, mijn bevoorrechte positie op te geven en te delen van mijn overvloed in het besef dat we allen één zijn…

Het woord

Waarachtige groei vind plaats wanneer we het leven in alle opzichten durven te leven.  Uitdagingen en tegenwind vragen het uiterste van ons vertrouwen. Je ziet het niet wanneer je jezelf in het midden van de storm bevindt. Terugkijkend naar deze periode voel ik een diepe dankbaarheid. Mijn horizon is verbreed, mijn vrijheid en ruimte meer grenzeloos. Mijn voeten nog steviger geworteld in moeder Aarde. Kortom, het woord is vleesgeworden.

Liefde is niet lief

Medelijden is betuttelend en kleinerend. Medeleven is wederzijds respect, is durven voelen, naast iemand staan en jezelf verbinden van hart tot hart.

In essentie houd ik van iedereen. Wanneer anderen mijn leefwereld komen bevuilen, zal ik hen liefdevol verzoeken mijn huis te verlaten. Of dat nu mijn eenvoudige huurhuisje is of Nederland. 

Wakker

In deze wereld van de vormen hebben we ze nodig: de Trump’s, de terroristen, Geert Wilders’s, de politiek, de farmaceutische industrie, de vluchteling, onze partners, ouders, verzorgers en bovenal onze kinderen. Zij houden ons wakker en wijzen ons de weg naar binnen. Durven we onze conditioneringen los te laten en te staan voor onze eigen waarheid, zelfs al keert de hele wereld zich tegen ons. Kortom, kiezen we de veiligheid van de kudde, de tijdelijke materiële weg van angst en maakbaarheid, of durven we onszelf te onderscheiden en kiezen we de weg van authenticiteit, zielverbinding, duurzame universele liefde en aanraking…

Ik wens jou een grenzeloze liefdevolle zomer,
Yasmin


Grenzeloze grenzen

Grenzeloze grenzen

De aarde is van iedereen

Het boek Volk van mijn VOLK gaat ogenschijnlijk over vluchtelingen. Maar het gaat op de eerste plaats over grenzen. Grenzen die wij westerlingen menen te kunnen trekken om anderen buiten te sluiten. Grenzen waar vele criminele en niet criminele organisaties bakken geld aan verdienen. Grenzen die maken dat er smokkelaars zijn die mensen ronselen en gouden bergen beloven als ze hun land verlaten en op weg gaan naar het beloofde land. Smokkelaars die er niet voor schromen om mensen welke onmogelijke bedragen betalen, bijeengeschraapt door familie en uit familiebezit, neer te schieten. Grenzen die maken dat onschuldige mensen verdrinken in zee. Dat mensen uit pure wanhoop hun organen verkopen voor een habbekrats, welke voor grof geld worden doorverkocht aan rijke cliënten door artsen die het niet zo nauw nemen met ethiek. Mensen zoals jij en ik die als slaven worden verkocht aan rijke landheren, in de prostitutie terechtkomen. Gedeporteerd, vermoord of langzaam maar zeker in de vergetelheid verdwijnen.

Hebzucht komt voort uit afgescheidenheid en creëert grenzen

Kortom, dit alles gaat over grenzen. We denken nog steeds dat wij de aarde kunnen bezitten en afbakenen. Wij denken nog steeds dat wij het recht hebben om de wereld leeg te plunderen en ongelimiteerd te bereizen terwijl we anderen dwingen binnen hun landsgrenzen te blijven.

We zijn vergeten dat wij allen in het verleden ooit migranten waren. Dat wij in tijden van schaarste ons geluk elders gingen beproeven om een nieuw bestaan op te bouwen, een nieuw thuis voor onszelf en onze kinderen…

De vluchtelingen deal

We willen de wereld maar al te graag laten geloven dat het ons gelukt is. Dat we levens kunnen ruilen voor geld. Dat de Turkije-deal werkt. We durven niet te voelen en schijnen niet te begrijpen dat zolang we grenzen optrekken, anderen de mazen zullen ontdekken. Dat criminele organisaties hun geld willen blijven verdienen en smokkelaars niet zullen stoppen met ronselen. Dat de routes steeds gevaarlijker worden en er steeds meer mensen omkomen. Dat niet alleen Athene maar ook Europa inmiddels vol zit met illegale vluchtelingen zonder zorg. Kortom, dat het sluiten van grenzen Europa zal ontwrichten.

We kunnen onze ogen blijven sluiten. We kunnen de schuld neerleggen bij de politiek. Of we kunnen er voor kiezen wakker te worden en onze angst onder ogen te zien. Door ons hart te openen elimineren we onze eigen grenzen. En dat is het begin van de verandering. De wereld is van iedereen…

Alles is verbonden met alles

Of we nu de uitbuiting en de vergiftiging van de aarde nemen, de bestrijding van eeuwenoude natuurlijke geneeswijzen, de farmaceutische industrie, verplichte inenting, mensenhandel, kinderporno, seksindustrie, drugsindustrie, voedselindustrie, straling, het Monsanto-schandaal, de schappen in de winkels die opgekocht worden door groothandels. Het gaat allemaal over hetzelfde, het gaat allemaal over misbruik van macht.

Wake-up call

Verandering begint aan de basis. Durven wij de rol van slachtoffer los te laten. Durven wij op te staan en de verantwoordelijkheid te nemen voor ons eigen leven, ons eigen welzijn. Durven wij eerlijk in de spiegel te kijken waar wij ons aandeel hebben en onszelf aan het belazeren zijn, terwijl we met onze vinger naar boven en naar buiten blijven wijzen. Verheffen we ons boven anderen omdat wij meer bezit hebben, een betere status bekleden, of omdat wij menen dat we verlicht zijn.

Onze moeder

Moeder AardeVerlicht zijn betekent mijns inziens niet dat we met ons hoofd in de wolken leven en ons niet bekommeren om de aarde. Verlicht zijn is in het midden zijn. Is onze voeten op moeder aarde neerzetten en ons verbinden met Al wat Leeft. De aarde, onze moeder, liefhebben en koesteren, zoals wij doorgaans met moeders doen. Daar waar het in ons vermogen ligt haar niet te bevuilen of uit te buiten. Evenmin als haar bewoners.

Kortom, durven we onze schreden te zetten in onze binnenwereld en onszelf in de ogen te kijken. Eerlijk en oprecht. Te besluiten hoe jij in het leven wilt staan, los van wie dan ook.


Maak je niet ongerust

Het leven is vallen en opstaan. Dat is de enige manier om onze lessen te leren. Hij die geen fouten maakt leeft niet. Wees als een kind. Val en sta weer op en ga vrolijk verder zonder oordelen. De wereld mag in spiritueel opzicht een illusie zijn. Zolang wij er in leven kunnen we maar beter ophouden met klagen en ons steentje bijdragen.

De aarde is onze koesterende moeder. Overgave aan haar is de hemel op aarde neerzetten en thuiskomen in onszelf. En diep vanbinnen gunnen we niet alleen onszelf maar ook onze kinderen, alle kinderen en alle volwassenen een liefdevol, evolutionair en leerzaam bestaan. Ja toch?

Ik hou van mij – ik hou van jou
– Yasmin