Gezicht achter de vluchteling – Parvanah Iran

Gezicht achter de vluchteling – Parvanah Iran

Mijn naam is Parvanah-vlinder. Ik ben moslim en geboren in Teheran. Ik heb 2 broers en 2 zussen en studeerde tourist-management. Mijn vader was notaris, maar had niet genoeg geld om de universiteit in Turkije voor mij te betalen. Mijn ouders zijn open-minded. Zij maakten geen verschil tussen jongens en meisjes, maar in onze cultuur is het niet toegestaan voor vrouwen om alleen uit te gaan en veel te reizen. Wanneer ik buiten was moest ik mijn hoofd bedekken. Soms werd ik gearresteerd door de politie omdat mijn rokje te kort was of mijn haar onbedekt. Als ze een meisje arresteren zonder familie komt het regelmatig voor dat ze haar verkrachten.

In Iran is alles verborgen. We hebben dansgelegenheden waar mannen en vrouwen samen komen.  Dansen en drinken is niet toegestaan. Wanneer ze de mensen betrappen gaan ze de gevangenis in.

gezicht.vluchteling.lesvos.moriaTerwijl ik opgroeide verloor ik niet alleen mijn onschuld maar ook mijn jeugd. Ik reide veel en wilde kunstenaar worden. Ik wilde tango leren dansen. Ik wilde gitaar spelen. Ik wilde schilderen. Maar mijn moeder was bang voor de overheid en smeekte me dit niet te doen. Ga naar de universiteit en studeer Engels zodat je naar het buitenland kunt gaan en daar alles kunt doen wat je hier niet kunt, zei ze.  Ik wilde naar Amerika en Canada. Omdat Amerika een vijand is van Iran, krijg je geen visum. De illegale manier is te duur.

Ik hou niet van mijn cultuur. Ik wil geen Iraanse man. Het enige wat hun interesseert is eten, uitgaan en reizen. Ze willen geen artistieke vrouw die van dansen, muziek en kunst houdt.

Na mijn studie had ik geen geld om naar Canada of de Verenigde Staten te gaan. Ik besloot naar Irak-Koerdistan te gaan. Hun taal lijkt op  Farsi. Koerdische mannen houden van Iraanse vrouwen. Ik wilde geen relatie met een Koerd, dus maakte ik vele vijanden. Mannen in het leger en in de regering hebben de macht.

Ik moest naar Iran omdat ik een document nodig had voor de universiteit. Voor de poort van het gemeentehuis namen ze me gevangen. Ze bedekten mijn gezicht en brachten naar de gevangenis in Teheran. Ze doorzochten mijn laptop en vonden foto’s van vrienden in de Verenigde Staten. Ze zeiden dat ik een terrorist was. Omdat ze geen bewijzen konden vinden lieten ze me na 42 dagen gaan. Ik dacht dat ik vrij was en wist niet dat mijn telefoon werd afgeluisterd. Terwijl ik naar het eiland Kish reisde belde mijn vader en zei dat ik het vliegtuig naar Teheran moest nemen omdat ik aan de poort van de gevangenis mijn paspoort en ID-kaart op kon halen. Toen ik aankwam werd ik in een auto gezet met 2 bodyguards en reden we de gevangenis binnen. Ik werd opgesloten en was helemaal de kluts kwijt. Niemand zou weten dat ik in de gevangenis was.

Ik werd beschuldigd dat ik lid was van een terroristische groep, opgeleid in Israël en dat het onze opdracht was om atoomgeleerden te doden. Wanneer atoomgeleerden uit hun beroep willen stappen, worden ze door de regering ontvoerd vanwege hun geheime informatie. Ze worden ongetwijfeld door de regering ter dood gebracht en je hoort niets meer van hen. Hun familie dwingt de regering om een schuldige aan te wijzen. En omdat de regering zelf de moordenaar is moeten zij andere schuldigen zien te vinden. Dus pakt de regering onschuldige mensen op om hen te beschuldigen van terrorisme en ze te doden. De meeste jonge mensen die worden opgepakt door de regering zijn rijk en begaafd.

gezicht.vluchteling.lesvos.moriaWij waren met een groep van 40 personen, mannen en vrouwen. Ze moesten alle informatie uit ons zien te krijgen om ons daarna als groep te kunnen vermoorden. Er was ook een bewaker onder de gevangenen. Ik wilde geen valse verklaringen afleggen dus werd ik gemarteld. Ze brachten we naar een kamer, bonden me vast op een bed en sloegen me 30 keer met een touw onder mijn voeten. Ik huilde en huilde. Mijn voeten waren helemaal opgezwollen en ik bloedde vreselijk. Ik kon niet wandelen. Ze moesten me 12 dagen helpen om naar de toilet te gaan etc. Mensen die geen familie hebben of arm zijn worden regelmatig gedood. Er is niemand die naar hun zal vragen. Ik wilde geen leugens vertellen, ik ben bang van God en deze marteling werd nog vier keer herhaald.

De mensen in de gevangenis worden gedwongen leugens over elkaar te vertellen en op te schrijven. De meesten waren niet dapper genoeg om deze martelingen te ondergaan. Er werden veel valse verklaringen over mij afgelegd.

Na een jaar werd de rechter vervangen. Hij was anders.

Er was een meisje in de gevangenis die bezeten was. De bewaker besliste dat zij bij mij in de cel moest. Ik was blij dat iemand mijn kamer wilde delen na een jaar. Ik hielp haar de koran te lezen en dwong haar te bidden en na een dag of 14 dagen was ze normaal.

Na een poosje vroeg ze of ik haar kon vergeven omdat ze leugens over mij had verteld. Ik vroeg haar om sterk te zijn en de bewaker de waarheid te vertellen. Ik vertelde haar dat ze niet langer bang hoefde te zijn om gemarteld te worden. Mijn cel werd gecontroleerd door een camera.

gezicht.vluchteling.lesvos.moriaWanneer ik gelucht werd begon ik anderen te vertellen dat ze sterk moesten zijn en niet moesten liegen. Stap voor stap zagen ze in dat ik onschuldig was. Het is voor de regering makkelijk om 1 persoon te doden, maar 40 is een ander hoofdstuk. De familie komt elke dag aan de poort om te protesteren. Mijn moeder ook. Ze vertelden haar dat ik er niet was.

De nieuwe rechter was rechtvaardig. Hij wilde ons oprecht helpen. Ze belden mijn ouders. Ik huilde en vertelde dat ik beschuldigd werd van terrorisme. Mijn ouders spraken met advocaten. Die bevestigden dat ik onschuldig was. Maar de regering heeft haar op de zwarte lijst geplaatst. Als ze haar doden moet je dat accepteren. Mijn ouders praten met veel belangrijke mensen en zelfs de BBC bracht het in het nieuws. Dat is waarschijnlijk de reden dat de regering bang werd. Nadat ik 2 jaar in de gevangenis was vertelde de rechter me dat ik vrij was. Hij zei dat ik God moest bedanken. Sommigen mensen zitten nog steeds in de gevangeis. Ze zijn rijk. De regering wil hun doden zodat ze al hun bezittingen in Israël, Dubai en Iran in beslag kunnen nemen.

Voordat ik vrij kwam vertelde de rechter dat de regering niet blij was om me vrij te laten. Ik mocht nooit over deze tijd praten want dat zouden ze me opnieuw gevangen nemen en ongetwijfeld doden. Ik mocht mijn land niet verlaten en zou de eerste 10 jaar geen paspoort krijgen. Ik mocht niet met mijn Amerikaanse en Iraakse vrienden communiceren, niet op internet en niet op Facebook. Ik werd voortdurend in de gaten gehouden en voelde me nooit meer veilig.

Twee jaar nadat ik uit de gevangenis was besloot ik om te vluchten. Omdat ik geen paspoort had moest ik vluchten op een illegale manier. Ik betaalde 2000 dollar om naar Turkije te komen. Ik ging met de bus van Teheran naar de Turkse grens. Ik maakte de tocht door de bergen ’s nacht te voet en op een paard. Het was onmenselijk zwaar. Toen ik in Turkije aankwam werd ik door de politie opgepakt en verbleef ik zes dagen in de gevangenis aan de grens. Ik woonde drie maanden in Ankara en negen maanden in Istanbul. Ik werd bestolen en verloor veel geld. Nadat de Turkse politie begreep dat ik als politieke verdachte niet terug kon naar Iran, hielpen ze mij met alle papieren en het vinden van een smokkelaar.

Drie keer probeerde ik op andere manieren te vluchten voordat ik besliste om met de boot naar Lesvos te gaan. En nu ben ik hier en het enige wat ik denk is: Hoe kom ik hier in godsnaam uit.

Ik heb grote dromen. Ik wilde niet in Iran blijven. Ik wil geen Iraanse man trouwen. Ik wil mijn mond niet dichthouden. Ik wil mijn verhaal delen met de hele wereld zodat zij weten wat er in mijn land gebeurd. Het is nog steeds mijn droom om naar Canada of Amerika te gaan. Ik wil niet vooruit denken wat er allemaal zou kunnen gebeuren nu de grenzen dicht zijn. Ik vertrouw erop dat er een uitweg zal komen. Dat God mij zal helpen zoals hij me hielp toen ik in de gevangenis was…

Om Shanti,
Yasmin

Gezicht achter de vluchteling – Haaw uit Iran

Gezicht achter de vluchteling – Haaw uit Iran

Zijn naam betekent Geliefde. En Liefde is wat hij is…

Hij kijkt me aan en zegt. Ik heb je al eerder ontmoet. In 1999 verscheen je in mijn dromen. Ik herinner jouw ogen – jouw gezicht. Ik houd mijn adem in…

‘Ik ben geboren in Tabriz in Iran. Mijn vader stierf 11 jaar geleden aan kanker en liet onze familie achter in armoede. Ik heb vier broers en een zus. Ik ben de jongste. Ik ging naar de middelbare school en werd professionele basketbalspeler. Vanwege economische en religieuze omstandigheden ben ik vijf jaar geleden uit Iran gevlucht. Ik ging naar Athene. De politie hield me aan op straat en ik ging een jaar de gevangenis in. Toen ik daar uit kwam nam ik een advocaat en ging ik terug naar Iran’.

– Het leven is niets meer en niets minder dan een innerlijke reis. mensen nemen het te serieus.

Moria is een plek waar mensen transformeren. Iedereen is daar gelijk. Er zijn geen rangen en klassenverschillen. In tijden van oorlog worden mensen gedwongen om snel te transformeren naar goddelijke wezens of ze zakken nog dieper in hun ervaring van menselijk lijden.

– Moria is de voorbode van een wereld die zich in alle opzichten zal vermengen Goedschiks of kwaadschiks.

Er is geen God buiten ons. Ieder van ons is in potentie een God/Godin. Wat we van ons leven maken is aan ons. We kunnen niet de schuld neerleggen bij onze familie, we kunnen niet onze leraren de schuld geven. In wezen is er geen onderscheid, geen religie, geen grens. Europa moet aanvaarden dat de rol die zij eeuwenlang heeft gespeeld voorbij is. Europa zal een stap terug moeten zetten en de fakkel doorgeven aan anderen. We zijn in essentie één en dezelfde en we moeten ons vermengen om het menselijke ras naar een hoger niveau te evolueren. Nu is de tijd daar rijp voor. We kunnen dit proces niet stoppen. Niet door angst – niet door oorlog. Omdat we in essentie dezelfde geest zijn, moeten we alle religies laten vallen. We moeten alle culturen laten vallen. We moeten onze angst voor veranderingen laten vallen. Het leven is niet voorspelbaar. We kunnen de toekomst niet plannen. De toekomst is slechts het resultaat van de manier waarop we nu – in dit moment – leven.

We evolueren door ervaring. Wonen in een veilige en stabiele wereld is slechts een fantasie. Door te accepteren dat het leven voortdurend aan verandering onderhevig is, worden wij de bestuurders van ons Leven. Wanneer we ons vol vertrouwen overgeven aan het moment, zonder angst voor morgen, zullen we ons in iedere situatie veilig kunnen voelen. Waar we ook zijn, wat we ook onder ogen moeten zien. Zelfs al heb ik het gevoel dat ik op de verkeerde planeet rondloop, ik voel me veilig binnenin mezelf.

Ik kwam terug naar Griekenland omdat ik daar verliefd werd op een meisje uit Rusland. Ik hoef geen papieren of asiel. Dat soort uiterlijke zaken kan mij niet schelen. Ik wil uitsluitend naar Athene om de liefde van mijn leven te ontmoeten, zodat ik met haar kan trouwen en een gezin kan stichten. Dat is een deel van mijn programma.

Jij weet dat iedereen zijn eigen programma heeft. Het is ingebed in je DNA. Je kunt er niet aan ontsnappen. Zelfs als we denken dat we ons leven beheersen, is dat niet zo. Vroeg of laat moeten we onze innerlijke droom volgen. En dat is wat ik doe.

Mensen vragen niet om kleding, tenten en voedsel. Oké, dat is noodzaak, maar wat ze echt nodig hebben is om gezien te worden, omhelsd te worden en te worden geaccepteerd in hun pure mens-zijn. En dat is wat jij doet. Je geeft mensen hun waardigheid terug. Dat is de reden waarom ik van je houd en waarom iedereen van jou houdt…

Ik voel me diep geraakt. Die nacht heb ik een droom. Ik zie een wereld voorbij grenzen. Een wereld voorbij religie. Een wereld voorbij rangen en standen. Ik zie dat iedereen één is. Ik zie uitsluitend liefde…

liefde-is-al-wat-isOm Shanti,
Yasmin



Hoera – sneeuw in Moria

Hoera – sneeuw in Moria

Plotseling is de situatie in Moria en elders op het NOS journaal. Ik zie dezelfde foto’s als in mijn Facebook. Ze komen van binnen het kamp – de enige manier…

De straat of de theestalletjes zijn plaatsen waar je ons kunt vinden. Hier wordt gevochten – gezongen en gedanst. Want de kou is één ding. Maar niet gezien en gehoord worden en behandeld worden alsof je een crimineel bent is iets anders. De Griekse regering doet geen donder. De lokalen zijn buiten spel gezet en de Ngo’s zijn met handen en voeten gebonden…

Al weken gaan er honderden vluchtelingen illegaal naar Athene. Ze worden door de politie met ‘officiële papieren’ op de boot gezet. Duizenden mensen leven daar op straat in de hoop op een rechtvaardig proces – wat ze hier niet krijgen  of verdwijnen illegaal Europa in. En zo krijgen we wat we niet willen…

Europa worden we wakker? Hoe lang nog blijven we achter ons bureau besluiten nemen die nergens op slaan. Mensen zijn mensen. Er is niet één mens die zijn leven riskeert voor niets – durf ik nu uit ervaring te zeggen. Zelfs niet de rotjochies uit Algeria…

Sneeuw_MoriaOm Shanti – Laat ONS in vrede zijn…
Yasmin



Detentiekamp Moria – Smeltkroes

Detentiekamp Moria – Smeltkroes

Hij kijkt ons aan en zegt: ‘Ik heb jullie eerder gezien in Moria. Welkom back’. Zijn glimlach raakt mijn hart…

Mostafa is kernfysicus en werkte voor defensie in Iran aan een nucleaire programma. Hij ontvluchtte Iran na een aanslag op zijn leven en kwam in Turkije. Zijn vrouw en drie kinderen werden door het bewind vermoord…

Na drie jaar moest hij Turkije verlaten en vroeg asiel aan in de USA. Toen ze er achter kwamen wie hij werkelijk was werd hij alsnog op het vliegtuig gezet terug naar Turkije. Daar kon hij niet blijven en hij vluchtte naar Athene. Hij werd opgepakt en verdween een half jaar achter de tralies. Hij werd overgebracht naar Moria. Inmiddels waren de grenzen gesloten. Hoewel niemand iets voor hem kon of wilde doen en er geen enkele mogelijkheid is dat hij het eiland kan verlaten, is zijn spirit ongebroken.

Twee soorten

Griekenland verdient kapitalen aan de vluchtelingenindustrie en Europa houdt de grenzen angstvallig gesloten omdat ze maar al te goed weten dat ze letterlijk overspoelt gaan worden door miljoenen vluchtelingen…

Er zijn twee soorten vluchtelingen, volgens Mostafa. Zij die hun land moeten ontvluchten omdat hun leven niet zeker is vanwege oorlog of een andere politieke of zelfs niet politieke situatie.

De andere groep kun je omschrijven als de economische vluchteling, de avonturier, de gelukszoekers. Door de media en door de tijdsgeest worden zij wakker en steeds nieuwsgieriger naar andere  plekken op de wereld. Bovendien geloven ze in een droom die wij hun voorspiegelen dat Europa niet alleen het walhalla is wat geld betreft, maar dat ze daar ook ongestoord van de vruchten kunnen genieten die verboden zijn in eigen land, zoals drugs en alcohol. Kortom, de economische vluchteling.

Hoe meer mensen ik ontmoet en naar ze luister, hoe meer ik er van overtuigd raak dat het veel gecompliceerder is. Ieder mens heeft een reden om hier te komen. Een Afrikaner is geworteld in zijn land. Ook zij riskeren doorgaans niet hun leven alleen om fortuin te willen maken…

Industrie

Vluchtelingen zijn een industrie geworden. Mensen van overal worden geronseld door criminele machten en voor veel geld en met mooie beloften letterlijk en figuurlijk op de boot gezet. En hoewel ze de andere kant van het verhaal zouden moeten kennen, is dat vaak niet zo omdat bepaalde berichtgeving in hun land geblokt is en een mens nu eenmaal een fatalistisch wezen is. Eerst zien voordat je kunt geloven. En dat is uiteindelijk ook de enige weg. Je moet de dingen letterlijk aan den lijve ervaren voordat het beklijft. Als ze hier in Moria of elders aankomen spat hun droom over het rijke westen al spoedig uit elkaar. Er is geen weg terug. Het geld wat ze geleend hebben of wat de familie bij elkaar gebracht heeft om hun betere tijden te bezorgen moet terugbetaald worden. DAT is een reden om niet terug te kunnen. Daar komt voor Arabische culturen een nog belangrijker punt bij. Gezichtsverlies is iets wat niet geaccepteerd wordt in de mannelijke wereld van onderdrukking en overheersing van het gevoel. En dan een laatste reden die misschien wel de allerbelangrijkste is. Deze hel van pijn en lijden is een smeltkroes waarin mensen voorbij hun afkomst en cultuur getild worden en waar het Leven in alle opzichten geleefd wordt. Het is de survival of the fittest…

Het is nauwelijks te bevatten waarom we ons niet focussen op de ontmanteling van de wereldwijd verspreidde criminele smokkelaars-circuit achter de vluchteling of immigrant…

Hartstikke gek

‘Yasmin, ik denk erover om terug te gaan naar Pakistan’. ‘Wat let je’. ‘We krijgen een gratis ticket en 500 Euro. We willen 5000 Euro’. Ik kijk hem aan en zeg: ‘Ik ben een arme Griek. Ik kom naar Pakistan. Ik wil een huis – ik wil een baan – ik wil dat jullie mijn kinderen naar school sturen’. Hij kijkt me aan. ‘We zijn gek he Yasmin’. ‘Ja schoonheid, jullie zijn hartstikke gek’, zeg ik zonder enige vorm van oordeel. ‘Wat zegt jouw Hart’, vraag ik. ‘Ik wil naar huis. Ik wil naar mijn vrouw en kinderen. Ik droom over ze. Ik ga Yasmin. Ik beloof het…’

Drie dagen later vertelt hij dat hij toch eerst naar Italië wil om geld te verdienen. Ik weet dat het nutteloos is om daar nog verder over te praten. Laat hem zelf maar ervaren wat iedere ziel zelf MOET ervaren…

Lichtpunt

Er is ook een lichtpunt in het leven van Mostafa. Hij is in kamp Moria verliefd geworden op een Iranese schone en sinds kort getrouwd. Hij heeft opnieuw een zoon.

Er is een ander lichtpunt. Hij is – zoals vele Iraniërs hier – christen geworden. Zijn  gezicht begint te

stralen. ‘Ik heb VREDE gevonden in mijn hart Yasmin. Moslims haten andere culturen en andere religies. Ze zorgen goed voor hun eigen familie maar hebben geen liefde voor elkaar. Ze zaaien verdeeldheid en haat. Vermoorden anderen vanwege geloof, maar er is geen Arabisch land wat ons opneemt. Het zijn de mensen uit het Westen die hun hart openen en ondanks hun moeilijk situatie bereid zijn om ons te helpen…’

Hoessein uit Afghanistan

detentie-kamp-moriaHoessein is zijn leven niet zeker in Afghanistan. Hij is 6 maanden in Moria. ‘Het was niet altijd gemakkelijk Yasmin, maar ik heb hier zoveel geleerd van anderen mensen – anderen culturen. Ons systeem leert ons dat alles binnen de grenzen beter is dan daarbuiten. Tot nu toe weerhield dat mensen ervan om zich buiten de landsgrenzen te begeven. Maar nu laten zij zich niet meer stoppen en hier ontdekken we dat we allemaal broeders en zusters zijn…’


Goed en kwaad

Ik denk niet in termen van goed en kwaad. Ik kan niet zeggen dat moslims verkeerd zijn en christenen heilig. Mensen blijven overal mensen. Ik kan hooguit beamen dat christenen doorgaans meer hun landsgrenzen hebben overschreden en Liefde en zorg voor anderen hoog in hun vaandel hebben staan. En dat laatste beperkt zich niet tot hun familie! Moslims ontlenen doorgaans hun zekerheid aan de Koran die ze vaak met hand en tand zullen verdedigen. Ook al zegt elke echte moslim dat de islam een liefdevolle religie is. En in essentie is dat ongetwijfeld zo.

Kerkdienst

detentie-kamp-moriaBovendien hebben de christenen de weg van bekering en overheersing zelf bewandeld. Dat doen ze in mindere mate nog steeds, getuige Afrika en ook hier. De mormonen die onder de naam van NGO Euro-Relief actief zijn in het kamp, dopen hun volgelingen in de zee. We zitten in de Kerkdienst met onze Iranese en Afrikaanse vrienden. Ik beschouw alles met een open hart. Als Emanuel uit de USA aan de preek begint ga ik terug in de tijd. Ik sta niet op om de man tot de orde te roepen en hem te vragen de vrede die hij beoogd in zijn eigen land te verspreiden. Wie ben ik om de mensen hier het gevoel van vrede te ontnemen wat ze misschien voor de eerste keer in hun leven ervaren en wat voor een aantal van hun betekent dat ze terug zullen gaan naar Iran, naar hun geliefde familie om hun verworven schat in het verborgene met hun te delen. Openlijk zal dat niet gaan. Daar staat de doodstraf op.

Witchcraft

Hij is jong, mooi, en van Ghana. Hij kwam helemaal alleen en het kan hem niet schelen waar hij terecht gaat komen. Hij voelt zich veilig nu hij ontsnapt is aan witchcraft die zijn ouders en zijn drie broers en zussen hebben gedood. Geloof me, ik heb die kracht leren kennen en respecteren. Hoe dan ook, hij kan niet terug al willen we het liefst alle Afrikaners tegelijkertijd op het vliegtuig zetten en houden we ze in Moria of aan de Italiaanse grens gevangen. Voor de overgrote meerderheid is het ongetwijfeld waar, maar voor die kleine minderheid dus niet. En dat geldt voor iedere cultuur. Je zult ieder mens dus als individu moeten benaderen.

Familiehereniging

Migranten van overal willen naar hun families, die zich ergens in  het westen bevinden. Wat is er op tegen om hun naar hun man en kind, maar hun broer of zus te laten gaan als die bereid zijn de zorg voor hun op zich te nemen?

Stephen uit Uganda

detentie-kamp-moriaZijn ouders stierven aan aids en hij groeide op in een liefdeloze situatie. Hulpverleners leerden hem Engels te spreken en zorgden ervoor dat hij zich min of meer geliefd voelde. Hij werkte in Dubai en Hongkong. Hij werd zwaar mishandeld, liep hersenletsel op en vluchtte naar Turkije. Hij was zwart, zijn paspoort en zijn geld werden gestolen. Hij werd jaren min of meer als slaaf gebruikt om zijn behandelingen en zijn verblijf te betalen. Toen de situatie in Turkije onhoudbaar werd, vluchtte hij naar het westen. Hij distantieert zich van de massa en is alleen in het kamp als het donker is. Wanneer ik hem de tweede keer ontmoet, ga ik naast hem op de grond zitten. Het resulteert in een urenlange monoloog waarin ik zijn handen vasthoud en hij een begin maakt met zijn  innerlijke transformatie. Die nacht slaapt hij voor het eerst sinds maanden. Ik zie hoop in zijn ogen – maar ook vertrouwen…


Bevoorrecht

Vluchtelingen uit oorlogsgebieden zoals Syrië, Afghanistan, Irak of Eritrea zijn min of meer bevoorrecht dat zij in de omstandigheden ZIJN om naar het westen te komen. Zij hebben doorgaans nog familieleden in hun thuisland die die oversteek niet kunnen maken en elke dag voor hun leven vrezen. Je hebt geld nodig, veel geld, om de overtocht naar het rijke westen te maken. En dat heeft niet iedereen en niet iedere familie is in staat om dat geld bij elkaar te brengen…

Controle

Hoe meer we de controle willen, hoe meer we de controle verliezen. Wanneer we de grenzen openen slaan we de smokkelaars hun smokkelwaar uit handen. Bovendien zal het dan ook minder aantrekkelijk worden om naar het westen te komen. Want we hanteren dezelfde regels als voor iedereen. Ieder krijgt een visum voor drie maanden en moet in zijn eigen onderhoud voorzien. Wil men zich in het westen vestigen dat zal men moeten voldoen aan regels zoals die ook voor westerlingen gelden. Zijn bijdrage moet belangrijk zijn of hij moet voldoende middelen hebben om zich hier te kunnen vestigen en in zijn eigen levensonderhoud te voorzien. En geloof me, we hebben vele mensen nodig om een frisse wind te laten waaien in het westen en de problemen van de vergrijzing en de enorme eenzaamheid die daarmee samenhangt tegen te gaan.

Medelijden

Uiteraard blijven we vluchtelingen uit oorlogsgebieden opvangen. We doen dat NU vaak uit medelijden en niet uit mededogen, de andere kant van het christendom. We geven hen een behandeling waar veel van onze eigen mensen jaloers op zijn.  Mensen uit andere culturen willen doorgaans maar al te graag werken en zijn meestal gewend om met hele families op een kleine ruimte te leven. We kunnen veel van hun leren. Zij kunnen met één salaris een hele familie onderhouden. Eigenlijk zoals de Grieken dat ook nog steeds doen. We noemen dat armoede maar het is pure rijkdom.

Achterhaald

Datgene wat wij als rijkdom zien zijn vaak zaken die we totaal niet nodig hebben maar die we alleen maar verzamelen om ons innerlijke leegte en letterlijke armoede niet te voelen. We menen dat dit nodig is om de economie te laten floreren maar dat is slechts een geloofssysteem. Onze economie is een achterhaald begrip wat hoognodig aan vernieuwing toe is.

Moria een smeltkroes

Trots staat hij achter de kinderwagen. Hij is zwart en komt van East-Africa. ‘Familie?‘, vraag ik. ‘Nee, mijn Afghaanse buren’, zegt hij trots. Grootmoeder zit voor de tent. Ik ga op mijn knieën en omhels haar…

Ontroering

detentie-kamp-moriaWat er gebeurd in een dergelijke omhelzing is met geen pen te beschrijven. Keer op keer ontroerd het me, de openheid die ik voel in de harten van mensen. Kortom, er zit letterlijk niets tussen. Hoe anders ervaar ik dat soms in het ‘rijke’ westen.

Hier ben ik volkomen mezelf. Ik loop over straat, ik loop door het kamp, ik raak mensen aan, immigrant of Griek en sla mijn armen om hun heen. Ze zuigen het op alsof het goud is. Verkrampte gezichten gaan open. Tranen stromen en verdriet verzacht.


Zijn

‘Wat doe je Yasmin. Kunnen we wat voor je doen. Kunnen we kleding inzamelen?’ Nee lieverds DAT is niet mijn ding. Dat is ontzettend belangrijk maar wordt gedaan door anderen. Ik ben de zot in de Tarot. Ik dans met de Iraniërs, zing met de Afrikaners, drink wijn met de mensen die nooit eerder wijn dronken, deel hun eten en accepteer in liefde de enige appel die ze die dag krijgen terwijl ik een hele schaal fruit in mijn appartementje heb staan…

Grenzen

Ik weet niet of mensen moslim, christen of atheïst zijn. Voor mij zijn ze op de eerste plaats mens en verrijken wij elkaars bestaan door onze harten voor elkaar te openen. Want hoe dan ook – de wereld zal zich vermengen. Goedschiks op kwaadschiks. Dat houden wij niet tegen door allerlei wetten en hoge tralies of muren. Dat proces kunnen we meer geleidelijk laten verlopen als we onze harten openen en onze innerlijke grenzen laten vervagen…

Namasté
Yasmin

Een dagje Moria Kamp in Lesbos

Een dagje Moria Kamp in Lesbos

Er blaast een ijskoude wind door kamp Moria. De tentjes zijn niet verwarmt en de mensen hebben nauwelijks warme kleren. Er is alleen koud water. De was wil niet drogen. Vele toiletten werken niet. De winter moet nog beginnen! Vier mensen kwamen om het leven omdat ze hun tentje wilde verwarmen. Ik lees de pijn in de ogen van de jongens die hun wilde redden…

Jongens uit Syrië dansen om warm te worden. Ik dans met hun mee. Afrikanen sprokkelen hout om maïspap te koken en even het gevoel van warmte te ervaren. Mensen staan uren in de voedselrij. Anderen kunnen dat niet opbrengen en sprokkelen hun eigen voedsel bij elkaar.

Voor velen is dit de hel. Maar er is ongetwijfeld een reden waarom deze mensen hier bij elkaar zijn. Op weg naar een wereld zonder grenzen mogen mensen eerst leren elkaar te verdragen ongeacht kleur, cultuur of religie…

Wereldburger

Als ik nog geen wereldburger geweest zou zijn ben ik dat in deze week in Kamp Moria wel geworden. Detentiekamp Moria voelt als een groot omheind dorpsplein waar zo’n 6000 mensen in tentjes en tenten verblijven en niets mogen doen. Sommigen vinden een uitweg uit de hel. Ze helpen schoonmaken, volgen gitaarles of lopen naar Mytelini om in het Support Centrum Mosaic een studie Engels of Grieks te volgen. Een enkeling, zoals de vriend van Sham uit Pakistan, wordt na 8 maanden verblijf voluntair.

De kinderen zijn even zorgeloos als overal. Zij hebben geen problemen met afkomst en spelen met elkaar zonder zich druk te maken over de toekomst. Zouden zij weten dat we de toekomst niet kunnen plannen – dat de toekomst zich uitsluitend ontvouwt door DIT moment vol-ledig te omarmen?

Mogelijkheden

Sommigen zijn onwrikbaar positief. Anderen storten onmiddellijk al hun ellende over ons uit. Ik stop dat zo snel mogelijk. Ik heb geen medelijden en laat me niet meeslepen in een poel van verderf. Ik wil kijken naar MOGELIJKheden. Ben fel en confronterend, eerlijk en Liefdevol. ‘Europa zit niet op jullie te wachten. Punt’. Het resultaat is elke keer verrassend. Ze sluiten me allemaal – een enkele uitzondering daar gelaten – in hun HART.

Na een  intense ontmoeting met Shaher Hassan uit Syrië, wiens totale familie werd uitgemoord, en een kopje koffie in de tent van vriend Hassan uit Afghanistan, bezoeken we voor de 2e keer de Ethiopisch gemeenschap. John kent ons nog van augustus en weet nog wat ik tegen hem zei die ene keer dat we hem ontmoeten: ‘Je bent mooi – je bent powervol. Wat er ook gebeurd, blijf gecenterd in je Hart’. Hij is 8 maanden hier, zoals velen van de 250 Eritrea. Zij spreken Engels en zijn heel toegankelijk. Dit in tegenstelling met de meeste Afrikaners die duidelijk in hun eigen territorium leven.


Registratie

Na 8 maanden is er geen enkele Eritreeër geregistreerd. Een proces wat binnen 25 dagen moet plaatsvinden. Vele Eritreeërs hebben schotwonden omdat ze probeerden te vluchten uit het leger.  Zo ook een vriend van John. Regelmatig brachten zij hem naar een dokterspost. Het bleef altijd morgen. De man is broodmager, kan nauwelijks nog lopen en lijdt veel pijn.

Artsen zonder grenzen hebben zich in maart teruggetrokken uit Kamp Moria omdat zij zich niet konden verenigen met de procedure van massale uitzetting. We komen  schrijnende situaties tegen. Er schijnt binnen het kamp nauwelijks medische zorg te zijn…

De jongens kijken ons smekend aan. Kunnen wij voor een advocaat zorgen of op zijn minst kunnen we zorgen dat hun vriend medische hulp krijgt. We behandelen de man ter plekke. Hij valt in slaap op de stoel en wordt door zijn vrienden min of meer naar zijn tentje gedragen.

Velen van deze jongens zijn gevlucht vanwege het leger – vanwege het moorden binnen de families – vanwege gruwelijke dingen. Ze kwamen in Israël terecht en kregen een werkvergunning voor 5 jaar. Na vijf jaar werden ze naar Rwanda gebracht en in de handen van de smokkelaars gegeven. Via vele omzwervingen zijn ze hier. Naar huis kunnen ze zeker niet…
John vertelt dat de Grieken naar zwarten minder vriendelijk zijn. In cafeetjes wordt hun verzocht om te verdwijnen. Er wordt alleen geserveerd aan Grieken…

Romance

Twee geliefden kussen elkaar door de afrastering heen. Hij is van Eritrea – zij van Ethiopië. Een ander liefdeskoppel woont samen in een tentje. Malak (engel) uit Eritrea en Missy uit Ethiopië. Het gouvernement wil hen scheiden. De mensen houden van elkaar. Datzelfde verhaal kennen we ook van Israël. Er zijn Palestijnen en Israëliërs die van elkaar houden, hoezeer de regeringen hun ook proberen te scheiden.


Confrontatie

Terwijl de marechaussee het kamp binnen marcheert met schilden en knuppels, spreek ik een jongen uit Palestina aan. Hij wil me foto’s laten zien van de branden – de lijken etc. Ik weet het allemaal – ben niet geïnteresseerd. Een van de jongens werd geslagen door deze militairen. ‘Ze zijn bang voor ons’. ‘Vind je het gek’, vraag ik. Na een pittige confrontatie sluit ik hem in mijn armen. ‘Vandaag is mijn dag gezegend. Ik heb jou ontmoet’, zegt Maddy uit Palestina. ‘Ik wil je weer ontmoeten. Hier of in Nederland’. Ook deze jongens komen niet in aanmerking voor registratie. Onvoorstelbaar…

Om Shanti
Yasmin – 8 december 2016


The show must go on

The show must go on

Maak je niet ongerust Yasmin. Er is niets aan de hand. Wat bedoel je? De vluchteling – we hebben het helemaal onder controle. Je zult er geen last van hebben…

‘Maar we komen voor de mensen – we komen dus ook voor de vluchtelingen…’

‘Oooo…’ De situatie wordt een beetje ongemakkelijk. Er is net een documentaire de lucht in gegaan om de toerist te laten zien hoe ‘schoon’ Kos inmiddels is. De toerist heeft niets te vrezen. Er staan geen tentjes meer in de straten van Kos. De migrant of vluchteling in Griekenland is uit het oog verdwenen. Veilig opgeborgen in hotspots, ofwel detentiekampen…

The show must go on

We behandelen de vluchteling zoals we al onze problemen behandelen. We stoppen ze gewoon weg. Maar vandaag of morgen komen alle weggestopte problemen naar boven – krijgen we een burn-out of whatever en houdt het ‘normale’ leven even op te bestaan om ons de kans te geven schoon schip ofwel een nieuwe start te maken…


We hoeven de problemen niet op te zoeken. We hebben niet gevraagd of al deze mensen onze veilige situatie zouden komen verpesten om ons te dwingen na te denken over een situatie waar we niet over na willen denken: de maakbaarheid van het leven. Maar ze zijn er toevallig wel en het is onnozel om dat te ontkennen.

Ik weet inmiddels uit ervaring dat de Griek zelf ook te beklagen valt…

Goddess

Haar naam is Tsifka. Ze heeft de verschijning van een Griekse Godin en is bijna 40. Ze heeft een universitaire opleiding maar nooit een baan daarin gekregen. Ze zette zich vrijwillig in voor de vluchteling- hier migrant genoemd – terwijl ze zich in het leven hield met klusjes voor 2,50 per uur zonder verzekering of wat dan ook. Toen kreeg ze – Inshallah – een baan bij een goed NGO. Nu verdient ze een ruim salaris, krijgt ze 200 procent voor speciale werktijden en is ze verzekerd. Ze is tevreden en haar verfrissende aanpak is van groot belang.

De situatie is volgens zeggen vele malen beter dan voorheen. Binnen hotspots zoals Skarmagas in Athene en hier in Kos worden de mensen gevoed en gekleed. Er is materiële en immateriële zorg, er is een gratis busdienst naar de stad. In tegenstelling tot de mensen die in squads leven in Athene of elders, zijn zij geregistreerd en krijgen ze zakgeld. Zij leven in containers en hebben het niet koud…

Tenten

Maar voor het kamp staan de tentjes. De tentjes van de mensen die door de Europese Unie al bij voorbaat worden afgeschreven. Hier in Kos zijn het de Pakistanen – in Elliniko in Athene zijn het de Afghanen – hoewel de laatste wel geregistreerd zijn. Maar om het maar voorzichtig te zeggen – het blijft een wassen neus.


Helpen

Door de komst van de NGO werd de hulp gestructureerd. Kortom er ontstond een vluchtelingen-industrie. Voor die tijd waren het de lokalen die de mensen opvingen. Zij haalden de mensen letterlijk uit het water, zij gaven hun voedsel en kleding. De hele gemeenschap was met hart en ziel betrokken. Er werd geen onderscheid gemaakt tussen ras, religie of stand. Geld of geen geld, iedere mens en zeker iedere Griek die geconfronteerd word met het leed van een ander wil helpen. Kortom zo zitten mensen nu eenmaal in elkaar.

Manifestatie

Business minded zijn de Grieken niet. ‘Yasmin, Europa heeft miljarden hier naar toe gebracht. En wij leefden lekker voort en maakten ons geen zorgen over de dag van morgen. En nu mogen we het leren op een harde manier. Maar verwijten kunnen we het niemand. We hebben het gewoon zelf gemanifesteerd…’

Wie zijn kont verbrand moet op de blaren zitten, zei mijn moeder al. En de Grieken zitten op de blaren. Het toeristenseizoen duurt van 3 tot 6 maanden en daarna moeten zij zich zien te redden. Andere werkgelegenheid is er niet of nauwelijks.

Georgio: ‘Hier gebeurde het jongens – hier voor mijn deur. Elke morgen haalden we dertig tot honderdvijftig mensen uit het water. Regelmatig waren er doden – kinderen en ouderen. Een meisje stierf in mijn armen. Zij – hij beweegt zijn hoofd richting Turkije – ze malen nergens om. Ze proppen 200 mensen in een bootje en sturen ze gewoon de zee op. Het gaat allemaal om geld Yasmin…’

Oplossing Yasmin

Heb ik niet jongens. Hoe dan ook – niemand verlaat zijn huis voor de lol. Ook niet degenen die niet direct in een levensbedreigende situatie leven. Ze willen de wereld verkennen – hun grenzen verleggen. Onderzoeken of het waar is. Het geld wat aan de bomen groeit in Europa. Want je kunt iedereen jouw waarheid vertellen – het beklijft pas als mensen zelf ervaren dat wat is…

Flexibel

We leven op een punt dat alles wat eens werkelijkheid was in elkaar dreigt te storten. Niet alleen voor de vluchteling – ook en vooral voor iedere westerling die krampachtig vast wil houden wat hij heeft omdat hij denkt dat het leven maakbaar is. Die niet flexibel genoeg is om mee te stromen met de eeuwige stroom van verandering…


Het einde der tijden

JA het is het einde der tijden. Het einde van een zelfgecreëerde illusie die we met zijn allen krampachtig hebben gevoed door de wereld van de onvoorwaardelijke Liefde in te ruilen voor een wereld van schijn-zekerheid en bedrog. Voor een wereld waarin materie de plaats van het Onnoembare heeft ingenomen en we totaal zijn vergeten dat alles wat we zien slechts een illusionaire droom is die wij zelf in stand houden zolang het ego ons nog in haar greep heeft.

Vergetelheid

We hebben niet om de vluchteling gevraagd. Maar ze zijn  er! We kunnen het niet ontkennen – we kunnen ze niet terug drijven de zee  in. We kunnen ze opsluiten in detentiekampen en ze in de vergetelheid laten verdwijnen – maar vroeg en zeker niet laat zal deze situatie ons om de oren slaan…

Immigrant

De vluchteling ofwel de immigrant: Ongeacht Afrikaan, Afghaan of deze Pakistaanse jongens in hun tentjes hier in Kos, we hebben ze nodig. Ze kunnen het eiland mee helpen exploreren. Ze kunnen de olijven plukken, noem maar op. Ze willen alles doen – maar ze mogen niets.
Ze zullen vers bloed brengen in een samenleving waar vergrijzing op grote schaal het zichtbare leven in de westerse maatschappij bepaald en verstarring het Onzichtbare. Een mix van culturen maakt dat oude waarden en normen omvallen zodat er nieuwe kunnen verschijnen en dat we zelf-gecreëerde grenzen kunnen laten verdwijnen.

Geen oplossing

Er IS een oplossing. Maar die ligt niet buiten onszelf. Die ligt in jou – in mij. Ik leef reeds die oplossing. Ik heb vrede gevonden in mezelf. Wil niet zeggen dat het leven me niet af en toe meeneemt in haar hobbels en dalen en flink om mijn oren slaat. Dat is normaal – dat moeten we niet verwarren met het ware ding. Maar binnen in mij is daar dat eeuwige punt van rust…

Ruimte

Wanneer de angst voor het onbekende verdwijnt – worden we nieuwsgierig als pasgeboren kinderen. We willen alles onderzoeken en er is ruimte voor iedereen. Betekent niet dat we klakkeloos ieder die meent dat wij het aardse paradijs vertegenwoordigen binnen onze grenzen hoeven te halen. Nee dat zeker niet! Het betekent wel dat we ruimte hebben om te delen en er niet voor schromen om materieel wat in te leveren om er immaterieel beter van te worden…

Gezond

‘Yasmin ik krijg voor dit werk 900 Euro per maand. Voorheen was dat 1500 Euro en had mijn vrouw een goed betaalde baan. Maar ik ben gelukkig – ik ben gezond. Ik heb een lieve vrouw en kinderen. Wat wil ik nog meer Yasmin’.

‘En weet je – toen we de drachme hadden waren we ook arm. Maar we voelden dat niet. We hadden onze familiebezittingen en geen schulden bij de bank. We leefden en we deelden. Er was altijd genoeg voor iedereen. Toen werden we deel van Europa en begon men ons te laten geloven dat we van alles nodig hadden om gelukkig te zijn. En zie we ruilden onze vrijheid in voor hypotheken en leningen bij de bank en we wilden steeds meer. Kortom, we  werden hebzuchtig. En dit is het resultaat…’

‘JA dit is het resultaat. We zijn ontevreden en waarderen niet langer wat we hebben. We vergelijken met situaties die ogenschijnlijk beter zijn en vinden het heerlijk om anderen buiten onszelf de schuld te geven. Maar de waarheid is dat we niemand kunnen beschuldigen – behalve onszelf. Waarom moesten we die auto kopen met een lening van de bank. Waarom konden we niet op de fiets of met openbaar vervoer. Allemaal buitenkant Yasmin…’

De vluchteling als wake-up call

Steeds opnieuw krijgen wij mensen onze lessen op een presenteerblaadje. De natuur – de vluchteling – het is niets anders dan een wake-up call: Mens wordt wakker. Stop met je problemen onder de gordel te verbergen. Blijf er ook niet over zeuren. Wijs niet met je vinger naar de regering of naar wie dan ook. Het gaat om jou en mij. Zijn wij zo flexibel om datgene wat we als waarheid zijn gaan zien los te laten en mee te stromen op deze nieuwe stroom. Nee we weten niet waar we naar toe stromen – maar dat hebben we nooit geweten. We hebben onszelf slecht wijs gemaakt dat we een wereld van vrede konden creëren – een maakbare wereld van materie en buitenkant door onszelf zo veel mogelijk toe te eigenen…

A dream

Nee er is geen instant oplossing. Het leven is just a dream. Maar zolang we nog dromen in afgescheidenheid, zal de verbinding die uitsluitend plaats kan vinden vanuit een open HART niet plaatsvinden. Wacht niet langer op je buurman. Probeer jouw waarheid niet te verkondigen door mensen te overtuigen hoe zij het moeten doen. Bewerk je eigen achtertuin. Leef je eigen leven en wees een levend voorbeeld. Open je hart en sluit de hele wereld in je armen…

Om Shanti,
Yasmin

Op zekere dag

Op zekere dag

Wanneer we ontwaken zullen we begrijpen dat niet iedere moslim een terrorist is en niet ieder christen een heilige. Wanneer we ontwaken en ons realiseren dat angst ons weerhoudt om Liefde te zijn, zullen we meer en meer ons Hart durven te openen om die ander te ontmoeten. Eens zullen we begrijpen dat alles wat we in die ander waarnemen een weerspiegeling is van ons diepste Zelf…

Op zekere dag

Op zekere dag zal er een wereld zijn waar grenzen niet langer nodig zijn. Op zekere dag zal er een wereld zijn waar wetten overbodig zijn geworden. Maar op dit moment zijn we zover nog niet en hebben we nog grenzen en wetten nodig. Kortom, we zijn doorgaans nog niet zover IN onszelf afgedaald dat we zonder begrenzing kunnen leven. Dus grenzen hebben hun nut.

Op het moment dat ik besloot een contact te verbreken wat me zeer dierbaar is, kreeg ik de beschikking terug over een enorme hoeveelheid energie. De Liefde tussen ons blijft eeuwig bestaan en als de tijd rijp is zullen we elkaar weer ontmoeten, zonder verwachtingen. Inshallah – Als God het wil…

Vertaald naar de vluchteling

Op het moment dat we mededogen voelen kunnen we ons hart openen en de vluchteling in onszelf en buiten onszelf verwelkomen. Dit gebaar vraagt niet alleen om mededogen maar ook en vooral om wijsheid. Naarmate we meer evolueren en onze grenzen dus verleggen, word ik meer en meer mijzelf. Ik laat mijn verwachtingen los en kan ook de ander met een open Hart verwelkomen. Tegelijkertijd groeit mijn inzicht en verwerf ik de wijsheid om te constateren dat het onmogelijk is om iedereen die in nood verkeerd naar Europa te laten komen. Het is nu eenmaal ook onmogelijk om iedereen waar ik van houd een plekje te bieden in mijn bescheiden huisje.

Bescheiden

En ja Nederland is in dat opzicht ook bescheiden en klein. En helaas, de culturen mixen niet zo snel. Integratie blijft een groot probleem. Als je terug kijkt op ons verleden dan kun je niet zeggen dat Turken, Marokkanen en Antillianen volledig geïntegreerd zijn in onze samenleving. Het blijven afgescheiden werelden zolang die afscheiding in ons zelf er nog is. En dat ligt niet alleen aan ons – dat ligt ook aan de migrant. Het heeft doorgaans niet te maken met onwil – het is onvermogen.

Rechten

Er zijn vluchtelingen die verwachten dat wij voor ze zorgen en hen alles geven wat zij denken nodig te hebben. Er zijn even zovele vluchtelingen die dat niet verwachten. Zij verwachten gewoon een stuk medemenselijkheid.

Er zijn vluchtelingen die hun land moeten verlaten vanwege de onveiligheid. Er zijn er vele malen meer die dat niet kunnen omdat ze niet over de middelen beschikken. Kortom, het is ook een voorrecht om te kunnen vluchten.

Afghanen en Pakistanen staan elkaar naar het leven. Syriërs kunnen niet overweg met Eritreeërs. Om deze problemen niet onder ogen te hoeven zien, omzeilen wij ze door dan maar te zorgen dat ze in aparte kampementen komen. Het is het creëren van een tijdbom die op elk moment tot ontploffing kan komen…

Er was een suggestie om een eiland aan te kopen en daar migranten neer zetten. Geen gek plan naar mijn idee. Kunnen mensen met onze hulp hun eigen samenleving creëren. Het plan roept luide protesten op. Het is tegen de conventie van Genève. Migranten behandelen of het criminelen zijn door ze op te sluiten in detentiekampen en hun te beletten de eilanden te verlaten, is dat niet tegen de conventie van Genève?

Oplossing

Ik beoog niet een oplossing te weten. Die weet ik niet en die is er volgens mij ook niet. We zullen met vallen en opstaan een weg moeten bewandelen en gaandeweg zullen we meer en meer ontdekken wat werkt en wat niet werkt. Flexibiliteit hierin is geboden.

Moeder

Pireaus-Griekenland-VluchtelingFathya – de moeder van velen – komt terug uit SkaraMagas waar geen plek voor haar was. Wij komen toevallig langs om de restanten van kamp Piraeus te bekijken. Ik zie de wanhoop in haar ogen en sla mijn armen om haar heen. Ze begint te janken alsof het uit haar tenen komt. Na pakweg vijf minuten laat ze me los, begint de plek die ze verlaten hadden op te ruimen en gaat koffie zetten…

Ik zit naast Satwa. Mijn hand ligt op haar onderrug. We spreken niet. Ik voel de koude in haar lijf. Ik voel de stroming – ik voel dat ze loslaat. Na verloop van tijd kijkt ze me aan, geeft me een zoen en zegt in haar gebrekkige Engels: ‘I love you’.

Ik kan hun situatie niet veranderen. Ik kan er alleen maar zijn in al mijn kwetsbaarheid en zonder oordelen…

Liefde

Medelijden is geen liefde. Vanuit medelijden mensen binnen halen en ze behandelen als slachtoffers is betuttelend en degenererend. Er zijn mogelijkheden genoeg, ook hier in Nederland, waar mensen in gemeenschap kunnen leven totdat ze een zelfstandig bestaan hebben opgebouwd en een eigen huis kunnen betrekken. In die tijd kunnen ze elkaar leren kennen en wie weet gaan ze elkaar zelfs waarderen. Dit proces geldt immers ook voor ons, dus waarom niet voor hen.

Ik houd van iedereen. Maar ik accepteer niet het gedrag van iedereen. De vluchteling vraagt om begrip. Dat heb ik. Maar ik verwacht ook dat zij zich inleven in onze situatie…

Grenzen

De meeste vluchtelingen zijn dankbaar. Ze ontdekken dat de buren die ze meenden te haten, omdat dit met de paplepel werd ingegoten, ook liefdevolle medemensen zijn. Velen leren hun grenzen te verleggen en samen te leven. Een aantal zonder familie elders wil in Griekenland blijven, zij proberen vanaf het allereerste begin in hun levensonderhoud te voorzien. Anderen willen zo snel mogelijk het arme Griekenland inwisselen voor een rijk land omdat ze nu eenmaal onmiddellijk een huis willen, een uitkering en onderwijs voor hun kinderen.

En wij hebben hen dat voorgespiegeld. Wij hebben migranten ontvangen, niet direct met een open hart, maar vaak uit medelijden en schuldgevoel. Onze onbewust niet oprechte houding maakte dat er misbruik werd gemaakt van onze sociale voorzieningen door migranten en uiteraard ook door niet migranten. Door de nadruk te leggen op welzijn in de zin van materiële welvaart, vergaten we meer en meer onze menselijke waarden…

Uitdagingen

Vol-ledig mensZijn kan alleen in verbondenheid met onze Goddelijke essentie. Vol-ledig Menszijn is jouw potentie, jouw spirit volledig leven en ontplooien. Geluk heeft weinig of niets met geld te maken. Geluk heef geen oorzaak. Geluk IS.
Jouw verworvenheid, jouw Spirit is het enige dat je meeneemt wanneer je jouw lichaam verlaat om jouw reis naar huis, jouw reis terug naar je oorsprong te aanvaarden. Het lijkt er op dat we oorlogen en uitdagingen nodig hebben om opnieuw in contact te komen met die spirit die achter zoveel sluiers verborgen is dat we die alleen maar door uitdagingen kunnen bevrijden.

Ik zie deze situatie als een mogelijkheid om de wereld te doen samensmelten tot een eenheid. Maar as always – het proces begint in jeZelf. Ben je bereid de vluchteling te ontmoeten als mens en in jezelf dat deel wat vluchteling is te onderzoeken?

Kans

Misschien is deze hele vluchtelingengolf wel een kans om te evolueren naar waarachtig Mens-zijn. Dat vraagt openheid en oprechtheid.
Het is goddelijke en zinvol om ons te vermengen. Andere culturen brengen kleur aan onze maatschappij. Zij verfraaien en verdiepen onze samenleving mits zij onze verworvenheden kunnen respecteren. Het is niet zinvol en zeker niet helend om onze maatschappij te laten overnemen door tradities en gewoonten die wij inmiddels achter ons gelaten hebben.

Respect

Respect geeft ruimte aan iedereen. Als ik de ander respecteer ontmoet ik doorgaans ook respect. Wanneer ik zie dat migranten zich niet wensen te verdiepen in onze gewoonten en zich niet wensen in te voegen in bepaalde verworvenheden, dan zijn ze hier niet op hun plaats. Van mij hoeft Nederland niet een grote moskee te worden. We kunnen rustig de reeds bestaande kerkgebouwen met elkaar gaan delen. Ook dat is integratie…

Oordelen

Je kunt niet oordelen als je niet ervaren hebt. Ik ben net terug van Griekenland en Lesbos en heb het een en ander aan den lijve ervaren. Ik ondersteun niet de mensenhandel die er plaatsvindt en het gegeven dat geld altijd het hete hangijzer is om dingen wel of niet te doen. Ik ondersteun niet de maffia-praktijken en de powergames, die ook spelen binnen NGO’s. Maar ik veroordeel ze ook niet.

Hoe dan ook, mensen opvangen in detentiekampen alsof het misdadigers zijn , zoals in Moria, is niet menselijk en een schande voor de mensheid, een schande voor de Europese Unie. Ik heb prachtige mensen ontmoet. Velen zitten voor eeuwig in mijn hart. Maar ik ben ook eerlijk naar hen. Jongens, de tijd is voorbij dat we hier het geld van de bomen konden plukken. De tijd is voorbij dat iedereen een baan heeft en een eigen huis. En degenen die dat wel hebben, hebben er doorgaans iets voor moeten doen. Er is geen zaadje wat tot bloei komt als je het niet eerst in de grond stopt.

Onwetendheid

De extreme reacties van mensen komen voort uit angst en onwetendheid. Dat wat je niet kent kun je niet beminnen. Door zo extreem tegen te zijn, ontstaat er ook een groep die blindelings voor is. Door niet eerlijk en liefdevol te zeggen wat je werkelijk voelt, creëer je krachten zo extreem als Geert Wilders. En ik geloof niet dat we daar in wezen zo trots op zijn.

Slaven

De waarheid ligt zoals altijd ergens in het midden. Als mijn hart open is kan ik ieder mens die in mijn leven komt begroeten met een open hart. Ik kan hem de ruimte geven om een zelfstandig leven op te bouwen. Als we mensen grenzeloos betuttelen door ze te verbieden zelfstandig te handelen, kortwieken we hun vleugels en maken we ze tot slaven en profiteurs. En dan beginnen we daarover te zeuren, zonder te durven zien dat we dat hebben gecreëerd vanuit onze eeuwige drang naar verzorging en betutteling die haar grondslag vind in ongelijkwaardigheid en controle.

Hoe dan ook, wij zijn in wezen een Liefdevol en gevend volk. Het is onze ware natuur dat wij ons inzetten voor onze medemens. En tijdens dat proces polijsten wij niet alleen onsZelf, we leren met vallen en opstaan waar onze grenzen liggen. Kortom, we worden er allemaal rijker van…

Geliefd

Wanneer we de vluchtelingen eenmaal binnen onze grenzen halen, laten we hen dan verwelkomen met een open hart en geef hen de ruimte om hun steentje bij te dragen in welke vorm dan ook. Ze zullen zich geliefd en welkom voelen. En geloof me, woorden zijn veelal overbodig. Met handen en voeten en een open hart kom je een heel eind. Ik heb het persoonlijk in Griekenland als een zegen ervaren dat ik de Grieken niet verstond. Geeft een hoop ruimte moet ik zeggen…

Ramp of Kans

Pireaus-Griekenland-VluchtelingDe Vluchteling. Een ramp of een kans. Dat bepaal jij zelf. Door al mijn reizen, het aanwezig zijn en leven in zoveel verschillende culturen heb ik mijn horizon enorm verbreed. Maar de vluchteling heeft daar nog een dimensie aan toegevoegd. Dat kan ik oprecht zeggen. Door geen medelijden te hebben en niets te hoeven doen kon ik er zijn en kon er spontaan van alles ontstaan. En hoe eenvoudig ook aan de buitenkant, dat wat gezaaid werd was een zaadje. En dat wat bleef na iedere ontmoeting is de Liefde die alle grenzen doet vervagen, niets vraagt en alleen maar geeft…


Lieve vluchteling buiten mij en in mij. Ik ben BLIJ dat ik naar je durf te kijken. Blij om te durven zien waarvoor ik zelf nog steeds op de vlucht ben. Blij om jou te mogen ONT-moeten die ik al zo lang ken, wat meer dan eens gebeurde. En blij dat ik de heelheid van deze verbindingen aan den lijve mocht ervaren…

Om Shanti,
Yasmin

Vluchteling in Pireaus

Vluchteling in Pireaus

Op het moment dat je mensen recht in hun ogen kijkt en hun Wezen ontmoet, houden vreemdelingen op te bestaan…

Syriërs, Afghanen, Koerden, Irakezen, Iraniërs, Kasjmieren, Tunesiërs. Giri en ik ontmoeten ze allemaal hier in de haven van Pireaus waar zij 5 maanden geleden zijn gestrand toen de grenzen werden gesloten en die nu in handen is van de Chinezen…

En hoewel er een verschil is in status, zijn hun verhalen haast identiek. Velen zijn gevlucht voor de oorlog en verloren familieleden, anderen omdat ze een beter bestaan wilden opbouwen in het ‘beloofde land’ van hun verbeelding. Zij zaten gevangen in Turkije, vluchten ín de nacht de grens over en stonden doodsangsten uit om opgepakt te worden of te verdrinken op de boot. Sommigen lieten hele families achter, anderen hebben een familielid ergens in Europa.

Wegwijzers

Kurdistan-SyriaHet leger en de kerk zorgen voor voedsel. Er zijn tenten en dekens beschikbaar gesteld door de VN, er is een Rode Kruis post, bus en metro zijn gratis en er komen veelal jonge mensen via organisaties om te ondersteunen bij de voedsel- en kledingdistributie, Engelse les te geven aan- of te spelen met de kinderen. Sommige mensen hangen apathisch rond, andere families zoals Fathyia en haar gezin hebben een waarachter thuis gemaakt waar iedereen, vluchteling zowel als vrijwilliger zich op kan laden. Je krijgt overal iets aangeboden: thee, koffie, vruchtensap of vruchten. Mensen beginnen ons te kennen, kinderen stralen als ze ons zien en ik sla letterlijk en figuurlijk mijn armen om hen heen, groot en klein. Soms zijn we een wegwijzer voor nieuwe vrijwilligers…

Veilig

We doen niets – en vanuit dat niets stroomt de energie die Liefde heet vanzelf. Op het moment dat je mensen in je armen sluit, vallen alle oordelen weg. Nee, de Syriërs zijn niet arm, maar zij verloren hun huizen en familieleden in de oorlog, lieten alles achter en betaalden enorme bedragen om te vluchtten naar een veilige plek. En wij zouden ongetwijfeld hetzelfde doen. Whattsapp vormt de verbinding met het thuisfront of familieleden elders.

Ieder mens leeft zijn eigen blauwdruk. Situaties die in onze ogen onmenselijk lijken, leiden ontegenzeglijk vroeg of laat tot vervolmaking van het pad dat onze ziel heeft gekozen.

Mens-zijn

Ik ben hier niet omdat ik goed wil doen, of een engel wil zijn. Ik ben hier omdat ik me in alle opzichten wil verbinden met mens-zijn. Door te ervaren, met een open Hart aanwezig te zijn en mijn armen letterlijk en figuurlijk om de mensen heen te slaan, vallen alle oordelen weg en ontmoet ik allemaal deeltjes van mijZelf. En ontegenzeglijk worden wij er allen rijker van…

Hartverwarmend

Fatima en Modisa AfganistanJafar uit Afghanistan is hier omdat er voor hem en zijn broer geen toekomst is in zijn land. Hij zorgt voor een grote groep Afghaanse jongeren en treedt samen met deze jongens op als beschermer voor Fatima en haar dochter Modisa. Hartverwarmend! Hij wil illegaal het land uit, onder een vrachtwagen, ook al riskeert hij daarmee zijn leven. Maar eerst wil hij een veilige plek vinden voor moeder en dochter. Wij helpen hem daarbij. Er is geen weg terug. In mijn hart reis ik met hem mee…

‘De Koran is een prachtige leidraad op ons pad’, zegt Jafar. ‘Helaas zijn er nog weinigen die dat leven…’

Maar lieve Jafar, jij leeft het. En velen die ik deze dagen heb moge ontmoeten…

Kraakpand

Een koppel uit Wales kraakt samen met een groep Syriërs een oud ziekenhuis. Wij betalen de taxi voor vader Samir en hun huisraad en begeleiden Salwa en hun drie kids in de metro naar hun nieuwe kamer. Het is een onvoorstelbare bende, maar ze zijn er reuze blij mee. We helpen Salwa de grootste troep op te ruimen. Als we 2 dagen later terugkomen is hun ruimte brandschoon, al is er nog geen toilet en elektra. Salwa heeft voor ons gekookt en honger of geen honger, eten zullen we. We kennen dat wereldwijd! ‘I love you’, zegt ze terwijl ze me vol liefde aankijkt. ‘Ik houd ook van jou’, zeg ik oprecht.

Ontruiming

Syria - Fatia en Zubaida en YasminZal het dan eindelijk gebeuren? De politie heeft de ronde gedaan en maandag moet de haven ontruimd worden. Er zijn deze week al veel gezinnen naar elders gebracht. Er is een kamp aangewezen voor Syriërs, daar krijgen Fathyia en haar familieleden een caravan. Er is een tentenkamp voor de Afghanen. Maar wat ze gaan doen met alle anderen – dat is tot nu toe een raadsel…

Om Shanti,
Yasmin

Natuur als Leermeester

Natuur als Leermeester

Een rot jeugd is de beste garantie om een waarachtig mens te worden, zegt een lieve vriendin die dit zonder meer kan weten. We schieten allebei spontaan in de lach…

Hoe wordt een zaadje in de natuur weerbaar zodat het uit kan groeien tot een volwassen en stevige boom? Letterlijk door weer en wind. Een boom produceert miljoenen zaden – doch slechts enkelen groeien uit tot sterke bomen die niet alleen schaduw bieden aan zichzelf maar ook aan anderen. In de dierenwereld is het al niet veel anders.

Hoe is het mogelijk dan wij in onze hoedanigheid als mens onze samenhang met de natuur uit het oog zijn verloren. Wij geloven dat het leven uitsluitend uit geluk kan bestaan en dat we ons wezen kunnen realiseren zonder tegenwind…

Helaas, er is geen vreugde zonder pijn – er is geen licht zonder donker.

Uitdaging

De weg die we gaan is ontvouwen – zoals de blaadjes van de roos die zich opent in de zomerzon. Het is de weg van het Hart. Hoe meer we onze natuurlijke balans terugvinden, hoe eenvoudiger het wordt om ons pad te bewandelen en alles wat we tegenkomen te omarmen – zonder voor of afkeer. Spannend of saai, verdrietig of vrolijk, het is ware levenskunst om te aanvaarden dat de stroom van het leven met haar ups en downs, met al haar zegeningen en haar uitdagingen onze grootste leermeester is.

Waarmee ik niet wil zegen dat het af en toe niet fijn kan zijn om een leermeester in de stof tegen te komen, al is het alleen maar om jezelf te spiegelen en te polijsten…

Namasté
Yasmin