Wijsheid

Wijsheid

Hoe vaak hebben we niet een mening over zaken waar we niets van af weten. Zaken die we niet aan den lijve hebben ondervonden…

Ik heb zoveel mensen gezien die honger hebben. Betekent dit dat ik weet wat honger is? Nee, zelfs niet al heb ik een weekje vasten achter de rug en voel ik me barstensvol energie. Vasten is een luxe probleem – ik kan kiezen of ik eet en wat ik eet! Niet eten is slecht voor je gezondheid zeggen mensen die het nooit gedaan hebben. Degene die het aan den lijve hebben ondervonden voelen zich er doorgaans kiplekker bij. Nogmaals, vasten is een luxe probleem en niet te bevatten voor mensen die niet of nauwelijks te eten hebben. Kortom, de waarheid ligt ergens in het midden.

Werkelijkheid

Onze mening is doorgaans gebaseerd op onze ideeën over de werkelijkheid – onze beperkte tunnelvisie – waarmee wij naar de dingen kijken. Het heeft niets te maken met werkelijkheid zolang wij niet zelf door de ervaring zijn gegaan.

Aangeleerd

Datgene wat we denken en wat we voelen komt voort uit datgene wat ons aangeleerd is door onze omgeving en onze opvoeders. We geven graag onze mening vanuit een verlangen om erbij te horen en mee te kunnen praten. Op die manier creëren we onze werkelijkheid. Kortom, hoe wij de wereld zien is zoals wij de wereld denken. En zoals wij de wereld denken zullen wij de wereld ervaren. Als ik me arm voel zal ik me arm gedragen…

Speelplaats

De aarde is en speelplaats waar we onZelf ontwikkelen. Een prachtige speelplaats. Als we zouden weten waar deze leerschool voor dient zouden we er meer uit willen halen en er veel meer van kunnen genieten. Dan zouden we weten dat er niet zo iets als goed, slecht, geslaagd of mislukt bestaat. Dat het gewoon gaat om met een open Hart het leven in al haar facetten te omarmen waardoor we meer en meer naar onsZelf en naar elkaar toe zullen groeien.

Ik weet het niet

Op het moment dat we niet langer denken dat we de problemen van anderen op kunnen lossen, maar dat we weten dat we meer dan genoeg hebben aan die van onszelf, beginnen we wijs te worden!

Verademing

Het is een verademing wanneer we kunnen zeggen: Ik weet het niet – ik heb het niet ervaren. Ik heb geen oplossing voor welk probleem dan ook – ik heb hooguit een idee wat we samen uit kunnen proberen en wie weet geeft dat een stukje een andere kijk op de wereld.

Discussies

Discussies komen voort uit onzekerheid en zijn dodelijk voor onze ontwikkeling. Er bestaat niet zoiets als gelijk hebben – er bestaat alleen maar mijn gelijk. Elke gedachte – elk woord is het begin van een creatie. Stilte is een heilig goed. Op het moment dat we inzien dat we groeien als we eerlijk en oprecht bekennen dat we niets met zekerheid kunnen weten – dat we de toekomst niet kennen en dat het verleden allang dood is, kunnen we ons overgeven aan de goddelijke stroom die Leven heet en samen iets moois maken van dit huidige moment hier op deze mooie planeet die we aarde noemen…

Om Shanti,
Yasmin

Laten we God de deur uit doen

Laten we God de deur uit doen

‘Laten we God de deur uitdoen want God is de bron van alle ellende…’

Voordat je geschokt dit verhaal terzijde schuift, nodig ik je uit om rustig en ontspannen verder te lezen. Laten we het beeld wat we geschapen hebben van God de deur uitdoen, want dat beeld, datgene wat we God noemen, is de bron van alle ellende. We zeggen dat God de mens geschapen heeft naar zijn beeld en gelijkenis. De waarheid is dat wij beperkte mensen God geschapen hebben naar ons beeld en gelijkenis. Wij kleingeestige mensen zijn niet in staat om de totaliteit van God te bevatten en dat is oké. God is niet te bevatten. Maar omdat we nu eenmaal alles willen begrijpen, alles tastbaar willen maken hebben we God zolang als we deze aarde bevolken geprobeerd in tastbare concepten te verpakken. In beelden, in plaatjes in namen hebben we het Onnoembare, het Ongrijpbare, het Onmeetbare, het Onbegrensde teruggebracht binnen de grenzen van het menselijke begrip. En zo schiepen en schapen we dag na dag het beeld van God wat ons het beste bevalt maar wat God onwaardig is.

Atheïsten en filosofen proberen elkaar al decennialang te overtuigen van hun gelijk. De ene partij zoekt voortdurend naar bewijzen dat God niet bestaat, de andere partij zoekt voortdurend naar bewijzen dat God wel bestaat. Als God werkelijk bestond in een vorm zou Hij lachen totdat de tranen over zijn wangen biggelden van plezier. Die tranen zouden ongetwijfeld na verloop van tijd veranderen in tranen van verdriet en wanhoop over zoveel onbegrip.

God als tuinman

Er is een verhaal van God als tuinman. Ik vind het een prachtig verhaal en heb het zelf meerdere malen gebruikt. God is als een tuinman die zijn tuin bewerkt. Hij schept zich voortdurend in allerlei vormen, mooie en minder mooie en de kern van al die scheppingen is het wonder. Een wonder is een wonder en valt niet te ontrafelen, hoezeer wij dat ook zouden willen. Door het wonder niet het wonder te laten, degenereren we het wonder tot goedkope magie. We ontkrachten het wonder tot het wonder niet langer een wonder meer is. We zitten stiekem dag en nacht aan de rand van de tuin en proberen God, de tuinman, te vangen en te ontmantelen. En omdat God niet te vangen is en zich op geen enkele manier laat zien, ook niet in de vorm van de tuinman, beweren we dat God niet bestaat. Maar dat heeft niets met God te maken, laat staan met de tuinman of de tuin. Die twee zijn beiden wel degelijk een realiteit. Het heeft met onze beperkt voorstellingsvermogen te maken dat we niet voorbij de vormen kunnen kijken. Met het feit dat wij te kleingeestig zijn om ons werkelijk een voorstelling van God te maken. En dat zijn we ook, we zijn daar te kleingeestig voor.

God laat zich nu eenmaal niet vangen in een beeld, in welk beeld dan ook. Elk beeld is een regelrechte aanfluiting van God, een ontkrachting. God is de totaliteit van alle dingen en tegelijkertijd is God elke creatie apart. En omdat we nu eenmaal zo beperkt zijn vergeten we dat we rustig in de tuin kunnen gaan zitten om de tuin te ervaren. We kunnen God ervaren in de tuin, in alle creaties, in alle bloemen, in alle insecten, in alle vogels, dieren, ja zelfs in de mens! God is de tuinman en de tuin. Je zult God niet vinden gescheiden van zijn tuin. Je kunt God niet zien, je kunt God alleen maar ervaren. Door jezelf leeg te maken en jezelf te ontdoen van alle beelden, alle concepten alle creaties waar we door de eeuwen heen, door alle incarnaties heen, ons systeem mee bezoedeld hebben, zijn we dichter bij God als we ooit zijn geweest. Het vraagt om af te rekenen met het verleden. Af te rekenen met alles wat we eens als waarheid hebben aangenomen. Met alles waar we eens onze identiteit uithaalden en wat we gebruikten om onszelf te onderscheiden en te verheffen boven anderen.

Mijn God

Mijn God is het vergif, het is de bron van alle ellende, de bron van alle lijden. Mijn God is de kern dat we elkaar bevechten uit naam van diezelfde God. Mijn God is de kern dat de moslims in het noorden van Thailand besloten hebben de boeddhisten in dat gebied uit te roeien en te vermoorden totdat alleen hun gebied, hun zuivere ras, in dit geval de moslim overblijft. Mijn God is de oorzaak dat de joden Christus aan het kruis sloegen omdat ze in hun denken, in hun zelfgecreëerde beelden, bleven steken. Mijn God is de oorzaak dat de christenen zo nodig de arme negerkindertjes moesten gaan bekeren omdat hun God, de natuur, zo primitief was. Mijn God is de oorzaak dat christenen wereldwijd tempels hebben vernietigd om er de kerken van hun God op te bouwen. Mijn God is de oorzaak dat de Chinezen Tibet binnenvielen om een oude cultuur met de grond gelijk te maken. Mijn God is de oorzaak dat de Verenigde Staten van Amerika hun aanvankelijke opdracht zijn vergeten en  zichzelf verheven hebben als zijnde de enige echte ware God gebaseerd op macht en geld en in de vorm van Mr. Bush op de troon van God zijn gaan zitten om de wereld te laten zien dat zij het recht hebben om in te grijpen in een, in hun ogen, goddeloze wereld. Moord is ineens geen moord meer wanneer het uit naam van God gebeurd. Honderden, ja duizenden mensen werden en worden dagelijks vermoord uit naam van God. Niet een van deze moordenaars verdwijnt achter slot en grendel. Niet een van deze massamoordenaars wordt aan de galg gehangen en wereldwijd vertoond op het internet. Niet een van deze massamoordenaars verdwijnt naamloos jarenlang in de dodencel om uiteindelijk de doodstraf te ondergaan, zoals mijn vriend Edward uit Texas* en vele Edwards in het goddeloze Amerika.

Beeltenissen

Dus laten we God de deur uitdoen. Laten we alle beelden die we eens gecreëerd hebben van een God en waar we onze veiligheid en onze zekerheid uithaalden voorgoed de deur uitdoen. Hoewel we volgens ons zeggen niet meer in een God geloven gebruiken we deze beelden nog steeds wanneer het ons uitkomt om onszelf te verheffen boven andere culturen, boven andere beschavingen. Ja, we creëren willens en wetens steeds nieuwe beelden door symbolische beeltenissen, zoals het beeld van de meester Jezus en Maria Magdalena steeds opnieuw te herscheppen en te persen in de beeltenis van een historisch figuur. Om deze nieuwe beeltenissen de ether in te slingeren als zijnde de nieuwe waarheid en ons zogenaamd te bevrijden van de beperkte beelden van weleer. Wanneer we niet bereid zijn om onszelf wakker te schudden en zelf verantwoordelijkheid te dragen voor al onze beelden, zolang we ons hoofd blijven verstoppen in het zand, zal dit blijven gebeuren. Nieuwe religies zullen zich blijven vestigen op de fundamenten van oude. We willen niet begrijpen dat goddelijke impulsen geboren worden in ieder moment en onmiddellijk zullen verstarren als we ze in vormen gaan duwen en verheffen tot waarheid. Alles wat we in het verleden verafschuwden herscheppen we elk moment opnieuw.

Is Jezus ook niet zo begonnen? Is Gautama de Boeddha ook niet zo begonnen? Nee, zij hebben geen nieuwe kerken, geen tempels gecreëerd. Zij wisten maar al te goed dat ware religie levendig en vernieuwend is, elk moment opnieuw, en nimmer in een vaste structuur gestopt kan worden. Religie is een ervaring, een belevenis, een vorm van zuiver zijn. Zij zijn eerder gestopt. Ze hebben op geen enkele manier een geloof of een kerk willen stichten. Het zijn hun volgelingen die dat gedaan hebben. Het christendom, het boeddhisme, de islam en alle kerken, tempels en moskeen zijn het gevolg van een concept, van een overtuiging, en hebben in die zin niets te maken met de zuivere boodschap van de Meester Jezus, van de profeet Mohammed.

Gautama de Boeddha ging er prat op dat hij geen nieuwe religie in de wereld heeft gezet. Maar heden ten dage vind je overal boeddhistische tempels waar Boeddha geëerd wordt als een God, als een persoon.

Waarheid

Dus laten we God de deur uitdoen. Laten we alle tempels omver gooien en alle kerken afbreken. Niet daadwerkelijk maar in onszelf. Laat je niet langer bedotten door een geloof waar je jezelf aan vast bent gaan klampen om bij de veiligheid van de clan te horen. Een waarheid die niet de onze is maar die we als overlevering hebben meegekregen. Concepten zijn altijd oud en achterhaald, en God kan nooit oud zijn. God is altijd nieuw. God is altijd dit ene moment. God schept zich elk moment in nieuwe vormen. God is al die vormen en tegelijkertijd geen enkele vorm. Je kunt God niet bevatten. Je kunt God uitsluitend ervaren in al Zijn vormen, de mooie en de minder mooie, geen enkele uitgezonderd.

Dus zet jezelf niet buiten de tuin en ga niet wachten totdat de tuinman verschijnt. Zet jezelf in het midden van de tuin. Wees jezelf, wees goddelijk, en ervaar het goddelijk in alle verschillende creaties in de tuin.

Laten we ophouden met de dodelijk concepten die we eeuwenlang rondstrooien en waarmee het intellect het gepeupel onder de duim heeft proberen te houden. Laten we het valse respect voor al deze concepten rustig loslaten. Het zijn holle frasen, bij elkaar gebracht uit reeds bestaande bronnen, maar niet doorleefd door het Zelf. En God kan niet bijeen gebracht worden, God kan niet in een concept geduwd worden, God kan alleen maar rechtstreeks ervaren worden als licht, als liefde, als energie.

Ga zitten, maak jezelf leeg en laat alle beelden los. Ervaar jezelf zoals je werkelijk bent. Geen vaste vorm maar energie, vibratie, trilling, frequentie. Val uiteen in miljarden deeltjes. Voel hoe die deeltjes sneller zijn dan het licht zelf. Dat is waarheid, dat is wat je bent, dat is wat voortdurend ontstaat en vergaat – ontstaat en vergaat – ontstaat en vergaat. God is voortdurende beweging. God ontstaat en vergaat voortdurend in Zijn schepping. God is sneller dan het licht, en God is tegelijkertijd het licht zelf. God is boven alle vormen verheven en tegelijkertijd is God alle vormen. God is liefde met hoofdletters en omvat alles in zijn grenzeloze liefde, zelfs datgene wat denkt geen liefde te zijn. Want in essentie is alles liefde. Alles komt voort uit liefde, uit die Ene bron en zal uiteindelijk terugkeren in die Ene bron die liefde heet…

En er is natuurlijk niets op tegen om in de beperking van het mens zijn God te eren in een beeltenis, zolang we die nog nodig hebben. In onze gemanifesteerde vorm maken we nu eenmaal gebruik van vormen. Daar is niets op tegen zolang we weten dat het slechts beelden zijn, een vorm ver bezijden de waarheid, en een zwakke afspiegeling van de werkelijkheid. Zolang we onszelf en anderen blijven respecteren en onze beelden niet gebruiken om elkaar te bevechten, om anderen op te zadelen met onze beelden als zijnde DE waarheid, is er niets aan de hand. Zolang we onze angsten niet gebruiken om verdeeldheid en onrust te zaaien, om het recht aan te ontlenen onszelf te verheffen en anderen te onderdrukken, is er niets aan de hand…

Om Shanti,
Yasmin

Levenslang op Deathrow USA

Levenslang op Deathrow USA

Aaron

Hij wilde het nooit. Corresponderen met een vreemde. Ik was de eerste. En plots zit ik tegenover hem. Hij kan niet geloven dat een blanke de moeite heeft genomen om die hele reis te ondernemen en hem op te zoeken op deathrow. Hij is er beduusd van…

En geloof me, een reis was het! Het hield hem nachten uit zijn slaap. Hij vroeg zijn zoon om te ondersteunen. En zo word ik na 24 uur reizen en een overnachting in Pittsburg opgehaald door advocate Marthe die me naar mijn hotel brengt en die eerste keer aflevert bij de gevangenis en het hele traject met mij loopt tot de bezoekers-cel. Ze deelt haar zorgen over het beleid en alle mensen die onschuldig zitten. Het is een treurig verhaal maar voor mij niet onbekend!

Peace of Mind

En zo zit ik plotseling tegenover deze prachtige moslimman. Peace of Mind! Sinds ze hem alles hebben afgenomen begon hij zichzelf te ontdekken. Nee dat ging niet van de ene dag op de andere, dat moge duidelijk zijn. Ik leg mijn handen op de ruit. Hij legt zijn handen er tegenaan. Hij is zoals ik me heb voorgesteld. Hij heeft vannacht niet geslapen. Vond het vreselijk spannend. Wilde niet dat ik moest lopen. Amerikanen lopen immers niet! Maar dat deed ik wel de rest van die week. Heerlijk om even de frisse lucht in mijn longen te zuigen!
Aaron krijgt pakweg vier keer per jaar een dag bezoek. En nu zomaar vijf dagen achter elkaar, zes – zeven uur per dag! Het vraagt uiterste concentratie met alle geluiden op de achtergrond. Maar het voelt zo goed om hier te zijn!

Leider

Zijn verhaal begint zoals vele verhalen beginnen. Niet alleen in Afrika, maar ook onder de Afro-Amerikanen. Hij werd als kind regelmatig in elkaar geslagen. Erfenis van de slavernij volgens Aaron. Hij was negentien, zat op de universiteit en maakte een meisje zwanger. Daar wilde hij de verantwoordelijkheid voor nemen. Hij stopte zijn studie. Het baantje bracht weinig geld in het laatje. Om hem heen zag hij mensen met grote en dure auto’s en mooie huizen. Dat moet hij ook kunnen! Nee, bang was hij niet. Het was gewoon spannend! Zijn droom werd waarheid. Hij kon zijn familie een beter leven geven en werd alom geëerd en gerespecteerd…

Verkeerde beslissingen

We drinken elkaars energie in. Het enige wat ik gebruik is een flesje water uit de automaat. Ik verveel me geen moment. We hebben elkaar vanaf het eerste moment aardig getriggerd. Wat hem aansprak is dat ik  geen medelijden met hem had. Kortom, ik ging met hem om zoals ik wens dat mensen met mij omgaan. Ik heb een behoorlijk ervaring opgedaan met Edward in Texas en in de gevangenis in Vught en op Curaçao. Ik accepteer Aaron onvoorwaardelijk en hou van hem alsof hij een deel van mij is. Wat hij uiteraard ook is! Wat hem heeft aangeraakt is dat ik geen enkel oordeel over hem heb.

Inmiddels neemt hij volledig de verantwoordelijkheid voor de beslissingen die hij nam in zijn leven. Hij noemt het verkeerde beslissingen. Dat ze verkeerd waren, tja dat weet je pas achteraf. Kortom, je neemt beslissingen die je iets laten ervaren waardoor je rijker of armer wordt. Hoe raar het ook klinkt, Aaron is in alle opzichten rijker geworden. De prijs die hij betaalde was niet gering. Alle mensen die hem zo geëerd hadden toen hij ze voorzag van alles wat zij wensten keerden hem nu de rug toe. Hij voelde zich verstoten en in de steek gelaten. Je kunt je niet eens een voorstelling maken hoe het is om tweeëntwintig uur per dag, vijf dagen lang en in het weekend vierentwintig uur per dag in eenzame opsluiting te zitten. Je kunt je niet voorstellen hoe het is om nooit aangeraakt te worden. Inmiddels haalt hij die aanraking rechtstreeks uit de bron, dat is wel duidelijk! Hij was achtentwintig en zijn jongste zoon was een peuter toen hij achter de tralies verdween. Hij is gek op zijn kinderen en kleinkinderen. Spreekt en hoort ze regelmatig aan de telefoon. Drie keer per week mag hij vijftien minuten bellen.

Gerealiseerde

We onthullen onszelf aan elkaar. Als je zo weinig te verliezen hebt, heb je ook weinig te verbergen. Onze gesprekken zijn intens en intiem. Er is geen schaamte. Ik zie hem de gevangenis uitwandelen en hij vertelt dat zijn geest overal heen kan. Hij is ongehecht en vrij. Pennslyvania is een van de strengste gevangenissen. In tegenstelling echter met Texas, waar je elkaar wel mag aanraken maar waar ze meer mensen ter dood brengen dan waar dan ook, voltrekken ze hier de doodstraf niet gemakkelijk. Het gouvernement wil het afschaffen, de bevolking niet. De laatste ter dood brengingen waren in 1999. En dan vrijwillig. Deze mensen wilden niet langer vechten. Al zou de doodstraf worden afgeschaft zal Aaron hier zitten totdat hij een natuurlijke dood sterft. Hij omarmt het leven zowel als de dood. Hij is in een voortdurende vorm van acceptatie en meditatie. Ik voel me bevoorrecht dat ik uitgerekend met hem in contact kwam. Energie trekt energie aan. Hoe wonderlijk! Zijn naam betekent de gerealiseerde…

Rebels

Ik ben rebels geweest. Heb tijdens mijn wandeling foto’s gemaakt. Werd gestopt, gecontroleerd en heb goed op mijn donder gehad! Speelde de onnozele onschuld. Zelfs Aaron is op de hoogte!

Deze laatste dag vallen er regelmatig stiltes. We hebben alles gezegd wat we wilden zeggen. Ik zou willen dat jij hier in Amerika kwam werken. Je bent zo ruim van geest. Als iedereen zou denken zoals jij dan zou de wereld er anders uitzien. Dat klopt lieve Aaron. Maar het is het leven zelf wat ik innam wat mij anders deed denken en niet langer deed oordelen. Kortom, de situatie heeft mijn leven veranderd, zoals de situatie jouw leven heeft veranderd! Simpel, je had nooit geloofd dat je beter uit die drugswereld kon blijven als je dat van tevoren was verteld. Je moest het eerst ervaren!

Neem mij mee

Neem mij mee, zegt hij. Ik neem je mee in mijn hart, zeg ik. Je bent altijd bij me, altijd in me. Ik leg mijn handen op de ruit. Hij drukt zijn handen tegen mijn handen. Ik hou van je, zeg ik. Ik hou ook van jou! Ik draai me om om de cel te verlaten. Aaron zal zijn handen door de gleuf steken en in de handboeien geslagen worden. Dan zal ook zijn deur opengaan. Hij gaat in de riem en wordt teruggebracht naar zijn cel. De bewakers kennen hem en behandelen hem met respect.
Ik kijk nog een keer om terwijl ik de lange, lange stille gang doorloop en mijn weg vind door de controles. Op een paar advocaten na, was ik ook vandaag weer alleen. En dan te weten dat er 1500 mensen achter de tralies zitten en nog eens 250 op deathrow! Morgen zal ik door Marthe naar Pittsburg gebracht worden. We zullen samen lunchen en ik zal het vliegtuig nemen naar New York. Daar zal ik overnachten voordat ik verder vlieg naar Miami en Curaçao. De bewaker aan de balie is inmiddels wat menselijker. Ik teken de lijst af en stap naar buiten. Ik adem met diepe teugen de frisse lucht in en wandel naar mijn hotel. Het is een prachtige dag…

Om Shanti,
Yasmin

Ongrijpbaar Kenia

Ongrijpbaar Kenia

Mensen zijn als Goden. Ik ben vooral nieuwsgierig wat hen beweegt en probeer niet teveel met westerse ogen te kijken en te oordelen…

Waarom maken deze prachtige mensen zich zo verdraaid afhankelijk van geld. Ze zitten elke zondag in de kerk, maar eigenlijk is geld hun voornaamste God. Kenia staat aan de top van de meest corrupte landen. Onze ontwikkelingsgelden verdwijnen in onzichtbare kontzakken en komen doorgaans niet daar waar ze horen te komen. Een aantal hotels hier aan de kust zijn gebouwd van onze ontwikkelingsgelden, om maar iets te noemen. Stoppen dus daarmee! Een politicus verdient een kapitaal en verrijkt doorgaans zichzelf en zijn familie. Stemmen voor de komende verkiezingen worden nu al gekocht. Kortom van laag tot hoog, iedereen doet het en ziet er ook geen spat kwaad in. Iedereen weet het, maar niemand verandert het want iedereen doet het immers!

En als een arme sloeber, of een niet arme sloeber, een blanke ziet is dat de ultieme redder uit de nood. Iets in die hersenen begint onmiddellijk krom te werken. Ze gaan er vanuit dat ieder blanke rijk is en vinden het vanzelfsprekend om alles te vragen wat ze menen nodig te hebben. En dan te wachten tot ze het krijgen of niet. Zo niet, even goede vrienden! Achteraf gezien is het inmiddels wel duidelijk dat het hele greenhouseproject op papier werd gezet om mij te verleiden en simpelweg om zich aan mij te verrijken. Nogal grofstoffelijk, maar dat is vrij normaal hier. Nadat bisschop Michael van de Agobe-church de grond onder het project volledig had weggehaald door zijn onvoorstelbare actie in de kerk, verzocht ik hem het geld terug te betalen. Als antwoord kreeg ik een brief van zijn advocaat in mijn postbakje! Ook hiervan lig ik niet langer wakker!
Maar weinigen, zeker hier rond Mombasa, komen op het idee dat ze hun eigen situatie zouden kunnen veranderen als ze het heft in eigen handen zouden nemen. Kortom, deze prachtige mensen hebben zichzelf onvoorstelbaar afhankelijk en ondergeschikt gemaakt. Dromen is iets wat iedereen graag doet, maar dat elke droom om actie vraagt, dat snapt men niet. Rijkdom heeft in hun ogen uitsluitend met geld te maken en dat voelt verdraaid tegenstrijdig als je ziet hoe tevreden en stralend mensen zich naar buiten bewegen…

Delen is normaal

Ik neem Alie mee voor ontbijt. Hij bestelt een kop thee en een chapati. Scheurt er een groot stuk af en geeft dat aan het zoontje van de ontbijtshop.
Dennis heeft een grote vis gekocht voor onze dag aan het strand. Uiteindelijk eten we daar met zessen van. De energie-uitwisseling is dat we vandaag niet zelf ons voedsel klaarmaken! Er stap een oud vrouwtje in de matatu. Ze kan haar busgeld niet betalen. Eu-eu zegt Dennis tegen de drammende conducteur, haalt zijn laatste schillingen uit zijn zak en betaald voor haar alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En dat is het ook! Even zo vrolijk vraagt hij mij later die dag geld om met de matatu naar huis te gaan!

Zoeven waren we alleen, nu zijn we omringd door stralende, lachende, spelende kinderen, schooiertjes zouden wij zeggen. Ik heb een verrukkelijke middag. De maaltijd van cassave met kokosnoot, niet echt mijn ding, gaat grotendeels naar de kids. Heel vanzelfsprekend. Kortom, veel of weinig, alles wordt hier natuurlijk gedeeld!

Onafhankelijk

Jonge mensen verlaten hun families omdat ze niet langer willen trouwen met een Keniaan(se). Zwarte mannen willen een onafhankelijke blanke vrouw, op de eerst plaats natuurlijk voor de centjes. Er speelt nog iets anders mee en dat ligt een tikkie dieper verscholen.

Geen stem

Kenia-stilte-wijsheid-moeder-kindHier in het zuiden en op het platteland betaalt de man nog steeds een bruidsschat voor zijn vrouw in de vorm van een mannetjes-geit, palmwijn, maismeel en contanten.De vrouwen zijn dus min of meer bezit van hun mannen en Giriama’s kunnen meerdere vrouwen hebben. Jonge mensen willen dit niet meer maar ze weten eenvoudig niet hoe dit te veranderen. Ze zijn als kind vaak geslagen en zelden geknuffeld. Drugs en palmwijn zijn het antwoord om in de vergetelheid te verdwijnen. Met alle nare gevolgen van dien, zoals de toename van wapenbezit en de nare ziekte aids.


Geloofssystemen

Kenianen zullen eerst hun geloofssystemen moeten veranderen. Zolang mensen er van overtuigd zijn dat ze arm zijn, gedragen ze zich arm. Volgens Pauline is Kenia nog steeds een derde wereldland en moet je mensen voortdurend activeren. Ik herinner me dat ik de mensen in Curaçao confronteerde met het feit dat zij zich naar blanken nog steeds als slaven gedroegen. Mensen gedragen zich ook hier nog steeds als slaven. Zij willen verlost worden, met name door de blanke muzungu. Mensen hebben niet geleerd om verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen leven en geven hun verantwoordelijkheid, lees hun leven, uit handen. En dat is natuurlijk voer voor politiek en kerken en alle andere lieden die uit zijn op macht…

Pleister

Het geven van geld is een te gemakkelijke oplossing. Het is niet echt anders dan het plakken van een pleister op een wonde zonder de angel eruit te halen. Al zou je de gemiddelde man hier aan de kust een miljoen geven, hij zit binnen een jaar weer op hetzelfde niveau als voorheen. Pure armoede. En onbewust is dat ook blijkbaar wat hij wenst. Geen geld en ook geen zorgen…

De afhankelijkheid van blanken, politiek, en kerken is gigantisch. Iedereen kan een kerk oprichten en aan het einde van elke dienst worden de mensen min of meer gepusht om geld te geven. En dat doen ze dan vaak staande voor het altaar, geprezen door de priester, zodat iedereen toch echt kan zien hoe goed ze wel niet zijn.
Dan is er nog iets wat hun enorm nekt, en dat zijn de verschillende stammen. Misschien is dat wel het allergrootste struikelblok in de Afrikaanse cultuur. Mensen van een andere stam zijn niet mijn mensen. De stam is eigenlijk het ankerpunt om jezelf te onderscheiden. We hebben blijkbaar een vijand nodig om onszelf te manifesteren en te conformeren. Ook al zou je ogenschijnlijk zeggen dat de verschillende stammen elkaar aardig accepteren. Er is niet veel voor nodig om de boel te laten exploderen…

Witchcraft

Ondanks dat Kenianen hun hele hebben en houwen in handen van God leggen, komt Witchkraft regelmatig voor in Kenia, vooral rond Mombasa en op het platte land.
Het is haast onmogelijk om jezelf te onderscheiden binnen jouw familie. Dat wordt niet getolereerd. Jonge mensen, verlaten hun families om elders te gaan werken, want zodra ze zich opwerken binnen hun dorpen en families, worden ze aan banden gelegd door krachten uit de omgeving, witchcraft dus. Als je geld of een baan hebt wordt er zondemeer van je verwacht dat je jouw familie, c.q. de gemeenschap, onderhoudt. Verlaat je jouw land om in het buitenland succesvol te zijn, wordt er witchkraft toegepast om je weer naar huis te halen. De familie houdt het individu gevangen. Hoe liefelijk het plaatje van familie en woongemeenschappen er ook uit moge zien, de werkelijkheid is veelal een tikkie anders.

Ingewikkeld

In wezen zijn Kenianen niet hebzuchtig. Het is zelfs beschamend en aangrijpend om te zien dat ze altijd iets delen van dat kleine beetje dat ze krijgen. Ja hoe ze eerst de ander voeden voordat ze zelf gaan eten, ook al hebben ze honger. Het is ongetwijfeld de blanke die het bedelen geïntroduceerd heeft. De toerist vindt het leuk om de dorpen in te gaan en snoep en cola uit te delen. Aan het strand is die cola uitgegroeid tot het geven van complete huizen en matatu’s. En zo is de ellende begonnen. Als kinderen een blanke zien vragen ze om snoep, volwassenen om geld. Dat gebeurt zonder enige vorm van schaamte en is gewoon een vanzelfsprekendheid. Even vanzelfsprekend als wij het vinden om verzorgd te worden door onze welvaartsstaat! Plaatsen zoals Mwtapa zijn dan ook behoorlijk verpest.
En dan kun je natuurlijk niet ontkennen dat er geen werk is. De jongens hangen niet voor niets aan het strand. Dat is gewoon omdat ze niets anders te doen hebben.

Een pot nat

Hoe meer ik me in deze materie verdiep, hoe meer ik tot de conclusie kom dat het overal een en hetzelfde patroon is. Geld is voor ons minder een issue. We leven in een zorgmaatschappij. In Kenia moet iedereen zijn eigen dingetjes bij elkaar schrapen. Maar ook binnen onze gemeenschap komt jaloezie veelvuldig voor en wordt het niet getolereerd als je je kop boven het maaiveld uitsteekt. Het werkt wat subtieler dan hier in Kenia, maar je moet stevig in je schoenen staan wil je de tegenwind trotseren!

Afhankelijkheid

De clou van dit verhaal is afhankelijkheid. En hoewel de vorm er ogenschijnlijk anders uitziet, is de essentie overal ter wereld hetzelfde. Hier of bij ons, we gedragen ons allemaal min of meer als slaven. We maken ons afhankelijk van het beeld wat we creëren van onze materiële werkelijkheid. Dat beeld koesteren we en we aanbidden het! Het is het zogenaamde gouden kalf.
We zeggen voortdurend dat we willen veranderen, maar in wezen willen we alleen maar datgene in stand houden wat oud en vertrouwd is. We hebben onze goddelijkheid, onze creativiteit ondergeschikt gemaakt aan het systeem. En daarmee onszelf weggegeven. In Nederland noemen we deze systemen banken, politiek, het weer, economie, pensioenen, uitkeringen en hulporganisaties die de plaats van kerken hebben ingenomen.

Moderne slavernij

Politiek en ook kerken hebben een handig netwerk gecreëerd om de gewone mens in te vangen. Moderne slavernij. De arme man houdt er van de regering of het corrupte gouvernement de schuld te geven van zijn situatie. Zo hoeft hij zijn hand niet in eigen boezem te steken en hij doet in wezen in het klein datgene wat hij de ander verwijt. Omdat scholing een enorm probleem is, is het moeilijk om inzicht te hebben in wat er werkelijk speelt. En de scholing die mensen doorgaans krijgen omvat dit kernprobleem niet.

Spiegel

Ik heb enorm de pest om alles op een hoop te gooien. Niet alle kerken zijn er op uit om mensen uit te buiten. Niet alle priesters zijn verkrachters en niet alle ministers zijn corrupt. Wereldwijd zijn het nog steeds de religieuzen die zich ontfermen over de kinderen op straat, de daklozen, enzovoort. Dat heb ik in Zuid-Afrika en in India met eigen ogen mogen zien en met eigen handen mogen ervaren.

Bevrijding

Om onszelf te bevrijden van deze banden van slavernij zullen we ieder voor zich wakker moeten worden. Wanneer het individu wakker wordt en uit de groep stapt, in dit geval de familie, verandert de groep. Daar is echter de moed voor nodig van een leeuw. Liever houden we onszelf een leven lang gevangen in slavernij dan onze kop boven het maaiveld uit te steken en het veld te verlaten. De prijs is nogal hoog weet ik uit ervaring. En er is geen enkel zicht op een beloning. Het is simpel je ogen sluiten en springen in het vertrouwen (niet hopen) dat je opgevangen wordt. Trouwens als het zover is, dan is er geen enkele weg terug. Dan ga je, wat de consequenties ook moge zijn. En dan, en alleen dan, heeft het enige waarde. Want dan is de verandering een waarachtig feit en verankerd in het wezen van je zijn. Eenzaamheid is de prijs die je betaalt voor deze beslissing, die je geen beslissing meer kunt noemen. Ik noem het liever ontwikkelen. Je bent outcast, hoort niet langer bij de groep want je bent een levende bedreiging voor de zorgvuldig opgebouwde orde. Maar ergens in jou is dat weten dat je gedragen wordt en dat is een vreugde die boven alles uitstijgt. Een vreugde die je gaat ervaren wanneer je al je oude angsten voor verandering en je zorgvuldig opgebouwde overtuigingen volledig hebt doorvoeld en doorleefd. En dan ben je in alle opzichten rijp voor de overgang…

Poort naar vrijheid

Kerk en staat creëren vernuftige systemen om het gepeupel in de greep te houden. Dat binnen deze systemen de weg naar ware vrijheid verborgen ligt, zien de meeste mensen niet. Op het moment dat we stoppen met vechten en niet langer met onze vinger naar buiten wijzen, maar rustig gaan zitten, zien we plotseling de zwakke plekken in de opgeworpen belegering. Zonder dat we nog moeite hoeven te doen opent zich de weg naar buiten, de weg naar waarachtige vrijheid.
Het zijn dus uiteindelijk diezelfde structuren die ons zullen bevrijden wanneer wij de patronen gaan doorzien. Kortom, het is blijkbaar onmogelijk om ons te realiseren dat we in wezen vrij zijn, waar we ook zijn, voordat we dat op een bepaalde manier doorleefd, verworven, ervaren en gerealiseerd hebben. De vrijheid die ons wordt aangeboden door derden blijft dan ook een soort van surrogaat.

Afhankelijkheid

Kenia-beachparty-Qiriama's-Akamba'sDe kern van het probleem vinden we terug in ieder mens. Zolang we iets nodig hebben van een ander zijn we vergeten wie we werkelijk zijn. Maar door het gevoel dat we die ander nodig hebben, groeien we langzaam maar zeker ook naar onafhankelijkheid. Kortom, we moeten blijkbaar eerst volledig in de ban zijn van onze slavernij, voordat we een innerlijke drang gaan ervaren om onszelf te bevrijden. En die bevrijding begint waar die altijd begint. Geef iedereen de schuld van jouw situatie, schreeuw het van de daken en ga de vijand te lijf, desnoods met de vuist. Wat er ontstaat gedurende dit hele proces is kwetsbaarheid en kracht. Je laat jezelf zien en komt uit je hol. En dan terwijl je je vuist al in de lucht hebt om die ander de genadeslag te geven, blijft hij plots in de lucht steken en begint er gewaar-zijn binnen te druppelen. Je ziet dat je vijand niet je vijand is, maar jouw spiegel die jouw zal bevrijden van je slavernij. En dan komt de volgende uitdaging om de hoek kijken en die heet angst. Wat als je heel je leven alleen maar een denkbeeldige vijand bestreden hebt? Tja wat. Niets aan de hand. Dat deden of doen we allemaal. Tot het punt dat het niet langer meer hoeft…

Wie ben ik

En nu komt de vraag wie ben ik, wat voel ik, wat ervaar ik! Heb ik het lef om mijn eigen pad te bewandelen, los van de mening van mijn familie en vrienden, de politiek, de kerk, de nieuwe tijdsbeweging of noem maar op. Oeps, dat is niet niks, daar gaat je buik van bibberen en je stem van stotteren. Maar voel het maar en overschreeuw het niet langer. Al die tijd was jij de enige vijand EN datgene wat je tussen je beide oortjes heb gecreëerd. Dat was je veiligheidsnet. Jouw bewijs naar anderen dat jij in ieder geval gelijk had. En ook dat werkt niet meer. Shit! Niemand de schuld meer kunnen geven, niet langer gelijk kunnen hebben – help!

Geen pasklare antwoorden meer weten op alle vragen waarmee je bestookt wordt en gewoon zeggen met bibbers in je buik omdat je bang bent dat ze je dom vinden: Ik weet het niet!

Pasklare antwoorden

Er zijn geen pasklare antwoorden. Elk antwoord roept een nieuwe vraag op. We kunnen alleen maar handelen in dit moment. En ieder moment vraagt ongetwijfeld om een andere actie.

Leven in het moment zoals de mensen hier doen heeft iets goddelijks. Voor ons westerlingen is dat een ultieme verlossing. Voor mensen die niet in een verzorgingsmaatschappij leven is het een drama!

Hoe dan ook, ik kan niets oplossen voor een ander. Ik kan uitsluitend mijn eigen weg bewandelen en door vallen en opstaan een levend voorbeeld zijn waar anderen zich aan kunnen spiegelen. En dat laatste is inmiddels meer dan genoeg voor mij…

Conclusie

Naarmate ik meer deel uitmaak van het leven hier begrijp ik meer van de mensen. Zoals wij verstrikt zijn in diverse patronen en gewoontes is vragen hier gewoon een gewoonte. Nee heb je, ja kun je krijgen. Even goede vrienden. Niemand kijkt je lelijk aan. Delen is eveneens een gewoonte. Je draagt zorg voor je familie. Daarbuiten houdt de zorg op. Aan het strand is ook sprake van een soort familie. Zo nodig ondersteun je elkaar. Zoals John. Hij heeft AIDS. De jongens hebben geld ingezameld voor medicijnen zodat hij zijn werk kan blijven doen. In de familie is degene die geld heeft de klos. Zoals Daniel. Hij komt uit een arme familie en heeft zich opgewerkt. Nu onderhoudt hij de hele familie. Zijn moeder en de rest van zijn zeven broers en zussen zitten simpel op hun kont te wachten totdat hij hun huur betaald en het schoolgeld voor de kinderen. Is het een wonder dat hij zulke verschillende gezichten heeft? Dat laatste zie ik hier regelmatig. Bisschop Michael van de Agobe-church veranderde van een aartsengel letterlijk in de duivel toen ik hem uitnodigde voor een gesprek. Zijn ego was zo gekwetst dat hij de persoonlijke mail openbaar maakte in de kerk voor de vrouwen met de bedoeling mij volledig onderuit te halen. Wat hij onderuit haalde was uiteindelijk het project en zichzelf. Hoewel de vrouwen niet geacht worden hun mond open te doen, verlaten zij nu de kerk. Evenzo mijn zeer toegewijde motorman. Op het moment dat ik bisschop vroeg het geld terug te betalen, stuurde hij me en dreigbrief van de advocaat…

Nakupenda Sana

En misschien zal het jullie verbazen, maar ik voel me hier thuis als een vis in het water. Iedere morgen in het donker ga ik op weg naar het strand. Ik ben niet bang voor niemand hier! Voor ik het pad neem wip ik even binnen in de shack van Mary om haar een knuffel te geven: Nakupenda sana: ‘Ik hou heel veel van jou!’ En dat is gewoon zo en was er al voordat ik het collegegeld van haar dochter betaalde. Ik laat mijn tas achter op het strand, wandel, mediteer, zwem, doe mijn oefeningen en geef les aan Dennis, een echter Giriama. Je ziet hem veranderen…

Schaamteloos

Mensen vragen schaamteloos om dingen. Heb moeten wennen aan de vanzelfsprekendheid dat alles wat van mij is ook van hen is. Ik ben opgevoed dat ik liever dood ga als toegeven dat ik iets nodig heb van een ander. Maar, geloof me, ook dat is gewoon een gewoonte. Niet meer en ook niet minder. Alles wat je hebt deel je. Dus waarom zou ik niet delen? En ik deel graag. Omdat de jongens dat weten, komen ze naar mij als ze problemen hebben. Maar niet alleen dan. Als ik terug ga over het pad komen de meeste jongens naar het strand. De liefdevolle begroetingen zijn echt gemeend. Geen business voor Mama Afrika! Donderdag gaan we alle beachboys een gratis maaltijd geven. Dat is mijn afscheid aan hen. Zij hebben mij meer gegeven dan menig ‘normaal’ mens. En meer geleerd! En ik hou van hen allemaal. Maar ga ook mijn eigen weg. Het is ongekend dat een vrouw als ik dagelijks over het strand zwerft en geen bodyguard heeft. Ik ben mijn eigen bodyguard, maar heb vele bodyguards. De jongens waken over mij. Aan het strand, in de matatu, overal. En ik voel me hier veiliger dan waar dan ook. En vol van leven. Elk moment bruis ik van energie, ondanks de moordende hitte van deze periode. Het Leven ofwel de Liefde stroomt door me heen in een niet te stoppen stroom. Het leven is hier nogal gecompliceerd, keihard, simpel en goddelijk mooi. Alles tegelijkertijd. Er is hier geen ruimte voor luxeproblemen. Geen vraag wat je die dag zou willen eten. Dat is simpelweg pap en ougali als je al iets te eten hebt! Geen vraag of je vandaag yoga zult doen, een heksenritueel of naar een spirituele beurs zult gaan. Je loopt gewoon tien kilometer elke dag en dat houdt je lichaam fit en je geest relaxed. De kerken zijn niet alleen plekken waar mensen worden uitgebuit, het is het wekelijkse uitje voor iedereen. Meer is er niet! En samen zingen is een geweldige kracht.

Ik ben bevoorrecht. Ik kan kiezen. Ik kan zelfs een krop salade kopen, ook al moet ik daar voor naar Mtwapa en is de kwaliteit zo belabberd dat het bij ons de winkel nooit zou halen. Zij eten dit nooit – ik ben er reuze blij mee! De zee is mijn tempel, waar ik mijn goddelijkheid meer voel dan in welke kerk dan ook. Elke morgen zie ik de zonsopgang. Pure magie. Ik hou van dit land, ik hou van de mensen. Ik hou van mezelf en zij houden van mij. En inmiddels niet alleen meer om de centjes!

Zaadje

Kenia-FaithyVeranderingen gaan langzaam. Iedereen zegt dat hij wil veranderen, maar als puntje bij paaltje komt is de prijs te hoog en is het vele malen veiliger om gewoon daar te blijven waar je al was. Veranderingen gebeuren niet in groepen, maar vinden plaats in het individu. Als de persoon meer dan genoeg heeft van dit alles is hij klaar voor de overgang. En het is dit ene zaadje wat uit zal groeien tot een grote boom en weer anderen zal bevruchten. En dat is niet goed of niet slecht, dat is eenvoudig zoals het IS…Mungu Akubariki – Moge God jou zegenen
Yasmin – Mutanu

Kenia – vrouwenproject Ladha ya Wanawake

Kenia – vrouwenproject Ladha ya Wanawake

De cirkel is rond

En dan is het ineens glashelder. De cirkel is rond. Ik zie mezelf nog zitten september vorig jaar met Daniel en Bisschop (rotzooi wat met namen). Het wordt tijd dat de Kenianen zorg gaan dragen voor de Kenianen…

Daar waren zij het volkomen mee eens. En dan zetten ze een prachtig plan in scene zodat ik die drie maanden niet op mijn kont hoef te zitten! Alsof ik dat al van plan was! Maar het was uniek, in alle opzichten. Dankzij hun voorbereidingen heb ik in korte tijd meer van Kenia mogen ervaren dan menig Keniaan! Er is me veel duidelijk geworden en nog veel meer onduidelijk. Maar een ding is zeker: de cirkel is rond. Ik ben daar terug waar ik startte: laat Kenia zorg dragen voor de Kenianen. Ik wil ze inspireren zover dat nodig is en ontvangen kan worden en verder – basta! En mochten jullie nu denken dat er niets gebeurd is omdat er zichtbaar weinig veranderd lijkt te zijn dan hebben jullie dat toch echt mis! Ik ben volkomen tevreden met het hele proces en ontzettend dankbaar dat ik geen zichtbare sporen ga achterlaten hier in Kenia. Ik wandel mijn wandel, zaai hier en daar een zaadje, trek af en toe een onkruidje uit de grond en al die tijd doe ik eigenlijk maar een ding: genieten en polijsten, daarbij gebruik makend van steeds fijner schuurpapier.

Ik heb me eerlijk gezegd nog nooit zo goed gevoeld in omstandigheden waarin ik me menselijker wijze gezien knap gefrustreerd zou moeten voelen! Ik mag wel zeggen dat er iets in beweging is gezet. Ik voelde een aantal weken geleden plotseling wat het was. Ik doe wat ik doen moet maar laat me niet langer voor karretjes spannen. Ik heb het heft in handen – zonder dat ik nog iets in handen wens te hebben!

Voorvechtster

Nadat het bestaande project in een klap met de grond gelijk werd gemaakt door de actie van Michael, besloten Esther en ik om haar bestaande groep als uitgangspunt te nemen. Iets in mij twijfelde nog, tegelijkertijd wist ik dat ik dit hele traject hebt bewandeld om Esther een basis te geven. Zij heeft de kwaliteiten om een voorvechtster en een voorbeeld te zijn die vrouwen kunnen volgen. Zij is van hier – hoewel Mombasa eigenlijk niet bij Kenia hoort, dus in die zin ook weer niet van hier. Maar juist dat bloed heeft men hier zo nodig! Ze startte haar relatie met mij vanuit eenzelfde afhankelijkheid als de doorsnee Keniaan die een blanke ziet: redt mij, vindt een afzetgebied voor onze producten. Nou mooi niet dus! Nu is Esther niet meer dezelfde als tweeënhalve maand geleden. (Ik ook niet!). Ze heeft wat geloofssystemen aan de kapstok gehangen en is er nu klaar voor. Beter gezegd, we zijn er samen klaar voor, want ik moest eerst alle hobbels nemen om te weten dat ik Esther kan vertrouwen zoals ik mezelf vertrouw…

Ieder mens heeft twee of meerdere gezichten. Zo sterk als hier heb ik dat echter nooit eerder ervaren. Kleine voorbeeldjes zijn Daniel en de bisschop. Ik hoef niet voor rechter te spelen, dat doet hij zelf wel. Of zoals ze hier zeggen: dat doet God wel. De eerste kerkgangers, waaronder Charles mijn lieve moterman, verlaten nu de kerk. Charles houdt van mij en is nu pas vrij om dat te doen, zegt ie, want ik heb dankzij jou nu vleugels!
Ook bij Esther had ik aanvankelijk last van deze ondoorzichtigheid. Inmiddels is er  een openheid tussen ons die zeker niet Keniaans is…

Op weg naar voor onafhankelijkheid

Ik deel dingen met Esther die Kenianen niet direct met rijke Westerlingen associëren. Al zou je dat niet zeggen, ik heb pure armoede gekend, mezelf letterlijk en figuurlijk kapot gewerkt en ben uiteindelijk op eigen kracht uit de goot geklommen waar menigeen nooit of te nimmer uit zou komen. Kortom, dat kan een mens alleen maar zelf! Maar het is wel fijn als je af en toe een liefdevolle schop onder je kont krijgt…

Hulpsyndroom

Ik wil op geen enkele manier mensen van mij of van centjes afhankelijk maken. Vroeger heb ik dat te pas en te onpas gedaan omdat ik geïnfecteerd was door het hulpsyndroom, maar daar ben ik aardig van genezen! Goed, nu ik toch zo lekker bezig was, wilde ik graag de vrouwen hier een stem geven, maar ook dat kunnen ze alleen maar zelf. En ik ben er van overtuigd dat een aantal van deze vrouwen vroeg of laat de moed zal hebben om er voor te gaan, los van kerken, los van blanken. Esther is een van de eerste.

Desondanks realiseer ik me maar al te goed hoe bevoorrecht wij zijn in Nederland, waar ieder van ons van de wieg tot het graf verzekerd is. Hoe hard het leven is als je elke korrel voedsel zelf bij elkaar dient te schrapen, ja letterlijk schrapen! Simpel omdat er geen werk is, omdat er geen enkele sociaal vangnet is, omdat het gouvernement ontwikkelingsgelden gebruikt om hun eigen zakken te vullen en grote hotels te bouwen in het buitenland of aan de kust van Mombasa. Om maar iets te noemen! Maar dat zal nooit veranderen zolang wij hun bordjes blijven vullen. Dus stoppen met ontwikkelingsgelden! En als je persoonlijk geraakt wordt, waardoor je daadwerkelijk iets wilt doen, dan toch maar liever die hengel en niet de vis!

En dan voel ik oprecht en van binnenuit dat ik garant wil staan voor een basis die je zou kunnen vertalen als voldoende hengel om zelf vis te gaan vangen…

Kleine dingen

Er is op vele manieren van alles in het werk gezet, alleen maar door aanwezig te zijn, in de kerk, in het huis van Esther, aan het strand en op de plek waar ik hier leef niet te vergeten. Kleine dingen, niet noemenswaardig, maar toch. Het zijn de kleine dingen die het hem doen – de kleine dingen die de wereld veranderen!

Ladha ya Wanawake – The flavour of women

De registratie is rond en het openen van een eigen bankrekening gaat lukken voor mijn vertrek.
Uiteindelijk dan toch een echt communiteit-project en helemaal los van kerken. Aangezien ik inmiddels geconfronteerd ben met praktijken van bisschop Michael die alle fantasieën te boven gaan, weet ik dat ik de hemel op haar blote knieën mag danken dat we hiervoor bespaard zijn gebleven!

Vrouwen een stem

De basis vormt de scholing. Daarnaast zullen de vrouwen kleine bedrijfjes gaan runnen op basis van microcredit, merry go round en eigen banking. Door registratie is het project nu open voor NGO-fondsen van Kenia zelf en dat is een enorme winst, waardoor ze uiteindelijk steun kunnen krijgen vanuit Kenia zelf! En daar moeten we tenslotte naar toe: Kenia voor de Kenianen.

Vleugels

Met veelvuldig vallen en opstaan worden we uiteindelijk gepolijst naar datgene wat overzichtelijk en werkbaar is. Een project wat ik met een gerust hart in handen van deze vrouwen achter kan laten zonder mijn vrije vleugels te beschadigen.
Jullie centjes gaan naar de bankrekening van die Foundation. En de rest, dat gaan deze vrouwen zelf doen. Daar ben ik van overtuigd…

Dankbaar

Ik stroom zoals ik nooit tevoren stroomde. Alle tegenwerking van de wereld hebben me niet afgehouden van dat wat waarachtig belangrijk was. Stay centred in the hearth and nothing can go wrong – ofwel: Liefde is Al Wat Is…

Dank voor al jullie liefdeslichtjes



Kenia – Het oude moet sterven

Kenia – Het oude moet sterven

Het valt me op dat ik al een aantal dagen loop te stralen. Mijn glimlach gaat van oor tot oor, houdt niet op als ik naar bed ga en is er nog steeds als ik opsta. En daarachter is een veld waar zich geen enkele beperking kenbaar maakt –  er is ruimte…

Het heeft te maken met het feit dat mijn lijf en aantal dagen gevaarlijk uit harmonie was en ik plots wist waarom dat zo was. Ik wilde zo nodig een aantal dingen anders laten zijn als ze waren. Ik liet los, zonder dwangmatig iets los te willen laten en mijn lijf voelt zich niet alleen stukken beter, ook mijn zieltje is weer helemaal stralend als voorheen. Nee toch niet, het straalt nog meer, want er is weer een stukje inzicht – een stukje polijsting…

Ik geniet met volle teugen van mijn ochtendritueel en ondertussen vraag ik me af waarom de jongens op het strand, in het hotel en zelfs op straat zo blij zijn om me te zien. Ik sla een aantal toeristen gade. De meesten proberen deze jongens te negeren of slaan ze geïrriteerd van zich af alsof het vliegen zijn! En zoals we wel weten, dat werkt ook niet bij vliegen! Iedereen wil gezien en erkend worden. Ook en vooral deze jongens. Bovendien doen ze niet alleen gewoon hun werk, dit is hun thuis. Ze hebben het volste recht om hier te zijn!

Ik hou niet van vergelijken omdat er nu eenmaal geen wet van Persen en Meden bestaat, maar als ik het lef zou hebben zou ik zeggen dat deze jongens doorgaans meer innerlijke beschaving hebben dan menig westerling. Toeristen kunnen soms voorbij de grenzen van het toelaatbare gaan. De meeste Afrikaners verdragen dit niet alleen, ze betalen het ook niet met gelijke munt terug!
Afrikanen zijn doorgaans nog geworteld met het ritme van de natuur, hoewel ze meer trukendozen gebruiken naarmate ze meer geld hebben. Kortom het gevoel van mijn en dijn heeft dan haar intrede gedaan. Angst voor gezichtsverlies en schaamte zijn een logisch gevolg.

Stralende lach

Ik pak mijn rugzak om naar huis te gaan en kijk in de lachende ogen van een zingende securityman die naar de naam Stephen luistert. Hij heeft geen voortanden, het belemmerd hem niet om zijn stralende lach te laten zien. Ik maak hem een compliment over zijn stem en er volgt een prachtige uitwisseling. Nee hij spreekt, ik luister. Wat een arrogantie om te bedenken dat ik deze mensen iets zou kunnen leren!
‘God heeft mij het leven gegeven en daar ben ik dankbaar voor. Ik heb een baan waardoor ik mijn gezin kan onderhouden en ik houd van zingen, dus zing ik in de kerk om God te prijzen. Want dit alles is niet mijn verdienste, het is zuiver Gods verdienste. Neem nou deze Indische oceaan. Is het geen wonder? Hij getij komt en gaat. Er is geen mens die daar iets aan kan veranderen. Alleen God. Luister eens naar de bomen. Ze zijn nu stil. Waar is de wind gebleven? En plotseling is die wind er weer en beginnen de bomen te wuiven. Daar kunnen wij niets aan veranderen, dat is er gewoon. Het leven is een groot wonder, er is zoveel om dankbaar voor te zijn…’

Dankbaar

Ja lieve Stephen, er is zoveel om dankbaar voor te zijn. Ik voel me helemaal overstromen van liefde voor jou, voor je prachtige land, voor alle mooie mensen die ik hier dagelijks mag ontmoeten en die eeuwig schijnen te stralen, of ze nu iets te eten hebben of niet. Het is zo gemakkelijk om van jullie te houden nu ik zo onvoorwaardelijk van mezelf houd!

Ik voel dat het af en toe nog een beetje moeilijk is om mensen die werkelijk dichtbij staan te begrijpen en te waarderen. Daar liggen soms nog verwachtingen aan ten grondslag die ongetwijfeld met mijn visie van de werkelijkheid te maken hebben, wat uiteraard hun visie niet hoeft te zijn! Daarin laten zijn wat is, zonder iets naar mijn hand te willen zetten is nog een tikkie een uitdaging! Dus er is altijd wel iets wat gepolijst mag worden, zonder dat ik nog zo nodig iets daadwerkelijk hoef te polijsten! Het begrip, het inzicht, is ruim voldoende om datgene te veranderen wat veranderd kan worden en datgene wat niet kan veranderen te aanvaarden…

Maandag 27 februari

Een aantal dagen geleden stuurde ik Pastor een email. Aanleiding was het feit dat Esther het een schandaal vond hoe Pastor met mij omging. Al die tijd heeft hij me nog geen glas water aangeboden, laat staan iets te eten, zeer on-Afrikaans. Ook nadat ik kenbaar maakte hoe het voelde om alleen maar goed te zijn voor centjes, veranderde dat niet. Toen motorman Charles mij vroeg of ik blij was met de bisschop, begon er iets te werken. Als we de wereld willen veranderen, zullen we bij ons zelf moeten beginnen. Als Pastor niet bereid was naar zijn functioneren te kijken, hoe kunnen we dan verwachten dat de vrouwen zullen veranderen. Ik liet hem o.a. weten dat hij God kon eren in de mens, in dit geval in mij. Ik gaf ook aan dat ik wel degelijk wilde dat de vrouwen iets bijdroegen voor hun training, al was het maar tien cent. Ik wist niet dat ik een bom in het ego van Pastor gooide…

Pastor nodigde Esther en mij uit om hier samen over te praten. Hij blijkt een bijeenkomst te hebben belegd met de vrouwen van het project. Ik ga er vanuit dat dit een voorbereiding is op de scholing. Terwijl we wachten komt Sharon, mijn voormalige gastvrouw, Pastor’s deur uit. Dat is op zijn minst vreemd! Maar ik ben totaal niet voorbereid op wat er staat te gebeuren! Zacht gezegd word ik ten overstaan van de groep in staat van beschuldiging gesteld omdat ik Pastor’s goede naam besmeurd heb! Het enige wat ik vroeg – glashelder dat wel – is om als mens gezien en verwelkomd te worden en niet als een geldmachine! Bovendien is het een privémail, maar hij staat erop dat ik die voorlees aan alle vrouwen. Alles is keurig in scene gezet! Esther wenst niet te vertalen, dus dat doet hij zelf! En dan zie ik een egospel wat op zijn minst indrukwekkend is. Hij bespeelt de vrouwen als een muziekinstrument en blijft als een bezetene allerlei beschuldigen naar mij de ether in slingeren. Esther is geen Giriama, behoort niet tot zijn kerk en is in alle opzichten zijn gelijke. Ik zei al eerder dat Giriamavrouwen geen stem hebben, de groep laat dit gelaten over zich heen komen. Een enkeling stapt op of waagt een zwakke poging, die onmiddellijk wordt afgekapt. De lieve aardige Pastor heeft iets demonisch over zich. Ik versta er geen moer van maar de energie is op zijn minst onprettig! Het grappige is dat ik me volkomen rustig voel alsof dit alles niets met mij te maken heeft. Ik krijg niet de kans om iets te zeggen, ook als Esther gaat spreken breekt hij steeds in. Kortom het is een groot theater, een groot spel om macht, maar het slaat nergens op! Afijn, na een uurtje stap ik op en neem een boda-boda naar huis. Ik voel me ongekend rustig en helder.

Ik vraag me niet eens af of ik dit anders aan had moeten pakken, mijn email werkte als een zuiverende knuppel in het hoenderhoek die de verhoudingen onomkeerbaar helder heeft gemaakt.

Charles belt verlegen. Hoewel bisschop hem verboden heeft om nog met mij om te gaan, wil hij nog steeds mijn moterman zijn! Esther komt later. Ze is helemaal kapot. Volgens haar was Pastor niet ‘zichzelf’.  Tja dat is zacht uitgedrukt! We besluiten de tijd haar werk te laten doen en onze energie te richten op dat wat mogelijk is…

Afijn, dit is Kenia. Hoewel ik afdaal in mezelf om te onderzoeken of het geen tijd wordt om naar huis te gaan, is dat niet aan de orde. Ik voel me niet gefrustreerd, ik ben vol energie en ga gewoon lekker door met ‘niet-iets’ doen. Er wordt absoluut iets goed geboren…

Nawoord

Kenia-dammen-spelKort gezegd het project ligt op zijn kont. Ik ga samen met Esther onderzoeken wat er mogelijk is los van de kerk.  Ik houd jullie op de hoogte en straal nog steeds van oor tot oor…

Om Shanti,
Yasmin



Kenia – vrouwenproject Yasmien Garden

Kenia – vrouwenproject Yasmien Garden

Ondanks dat je het leven hier als een grote frustratie zou kunnen ervaren, voel ik me inmiddels volledig verworteld met het levensritme hier. Mijn leven speelt zich af op verschillende fronten…

‘s Morgens in alle vroegte als het nog donker is loop ik naar het strand. Mijn eerste voetstappen op het witte zand voelen magisch. Van het ene moment op het andere is het licht. Alles is bekend en steeds opnieuw weer nieuw. In deze vroege ochtenduren laad ik mijn accu op door te wandelen, te oefenen, te zwemmen en te mediteren. ‘s Morgens is de zee als een pasgeboren baby. Vlak en lieflijk en intens van kleur. Maar ‘s avonds is zij wild en vurig als een puber met schuimende koppen en veel lawaai.

Mama Afrika

Mama Afrika is inmiddels een begrip en niet alleen op het strand. Michael barst in lachen uit wanneer de toek-toek driver over mijn reputatie verteld. Deze jongens, in de volksmond onbetrouwbaar, kennen me allemaal en hebben respect voor mij. Ze vallen me niet lastig met business. Ik respecteer en vertrouw hen – mijn tas ligt onbewaakt op het strand!
Kenia-schelpEen ding begrijpen ze niet. Een Afrikaan is nooit alleen. Hoe is het mogelijk dat ik  de geïsoleerde plekjes opzoek en waarom wil ik in godsnaam ‘s nachts alleen zijn! Ze willen me toch alleen maar gelukkig maken? En dat ik vrijwillig de tv van mijn kamer heb laten verwijderen: onvoorstelbaar!

Vandaag ga ik lunchen met Gafana. Ongecompliceerd en gezellig. De jongens laten me merken hoezeer ze mijn gezelschap waarderen en ik voel me bijzonder op mijn gemak in hun ‘restaurant’.  Ze wensen mij een fijne dag en een lang leven toe!

Leraar

Smekend staat hij voor me – deze broodmagere rasterknul, die mij ongetwijfeld al weken heeft gadegeslagen zonder dat ik het wist! ‘Please will you be my teacher in Kung Fu?’ Helaas, ik doe geen Kung Fu maar Qigong. Toch weet hij zeker dat ik hem dit leren moet! Min of meer voor de grap vraag ik: ‘Hoe ga je me eigenlijk betalen voor mijn lessen?’ Hij zegt heel serieus: ‘Geld heb ik niet. Maar in kan vis voor je vangen en die voor je grillen’. Geweldig Dennis, dat gaan we doen!

Kenia-Dennis-visNa een enorme reis met verschillende matatu’s  en te voet, neemt Dennis me mee op zeesafari. Dwars door de zee, door prachtige tuinen van koraal lopen we naar het rif. Er is zoveel te zien!

Welkom thuis zegt Dennis. Vrolijk installeert hij me in de schaduw en gaat kokosnoten voor me plukken. Het is waarachtig mooi om te zien dat hij hier in zijn thuisland volkomen zichzelf is! Ook ik voel me volledig op mijn plek! Vrolijke kinderen spelen en vissen in de zee. Dennis vraagt of ik de vis hier geserveerd wil hebben of in zijn dorp. De met zorg gegrilde vis, geserveerd op een zelf-gevlochten tafel onder een schaduwrijke boom op parelwit zand aan een azuurblauwe zee is een ware delicatesse…

Fosterkindje

Kenia-FaithyIk breng een heerlijke middag door met Faith. Ze wil onmiddellijk de pool in, maar vindt het doodeng, klimt op mijn schoot en slaat haar armen om mijn nek. Samen verleggen we grenzen. Wonderbaarlijk hoe ze me vertrouwt terwijl ze tot nu toe nauwelijks praatte! Later gaan we met zijn viertjes naar het strand. Faith voelt zich wonderlijk vrij in het water. Ik heb wat lege blikjes meegenomen en we bouwen samen een heel complex wat later door het water opgenomen gaat worden…

Maandag 6 februari

De ontmoeting met de eigenaren van de grond op Big Home in Kiropot-Area was alles behalve gemakkelijk! Wat ik niet wist is dat de familie een behoorlijke vergoeding voor dit alles wilde hebben! Schenken noemen ze dat in Kenia! Esther is een goede onderhandelaar. We komen uiteindelijk tot een overeenkomst die ook voor ons acceptabel is. Michael zal dit op papier zetten. We gaan woensdag tekenen en daarna met de vrouwen de grond in orde maken…

Woensdag 8 februari

Charles mijn motorman is blij me te zien! ‘Ik zal voor je bidden, God zal je zegenen!’ We glibberen over de zandpaden naar Esther en dan samen naar de Bisschop. Drie stralende mensen! Pastor heeft nagedacht over de naam van het project. Dat wordt: Yasmien Garden: the flavour of Woman. ‘Utama wa Wamama’. De naam klinkt als muziek in het Swahili! We tekenen met plezier de officiële papieren. Nu nog de eigenaars en de Chief. Pastor de businessman van weleer komt te voorschijn! We maken plannen voor het lunchproject. Ik maak kennis met Darish. Zij gaat het zeepproject leiden en dat is niet niks!

Kenia-Esther-Big HomeOp naar Big Home. Daar hebben zich al wat vrouwen verzameld. Pastor gaat naar de mannen. Die moeten ondertekenen. Wij blijven bij de vrouwen. Ik zit genoeglijk op de grond en luister naar het zangerige Swahili. Esther verspilt geen tijd, ze begint meteen met haar onderricht. Esther is een Akamba en komt uit Oost Kenia. Daar waar vrouwen inmiddels wel een stem hebben. Ze is een strijder voor de rechten van de vrouw en heeft tientallen vrouwen mentaal getraind en zelfstandigheid gegeven, waaronder de aids-vrouwen van Likoni.

Giriama-vrouwen van de kust hebben geen stem. Dat viel me al op tijdens de eerste ontmoeting op Big Home. Hoewel het om hun toekomst ging, bleven zij op veilige afstand en spraken niet. Giriama-vrouwen zijn het bezit van hun mannen. Hoewel ze volgens de wet kunnen weigeren, worden er nog steeds vrouwen uitgehuwelijkt.

De stroom gaat door: meer vrouwen, meer kinderen. Prachtige plaatjes. We wachten tot de mannen uit-geargumenteerd zijn. Maar dat gebeurt niet. Ik voel me rustig. Esther begint ongeduldig te worden. Er is iets mis. Afijn, de basis is gelegd, de scholing is begonnen en deze stroom is niet meer te stoppen.

Na anderhalf uur gaat Esther naar de bisschop om te zeggen dat we vertrekken. We sturen de vrouwen naar huis en drukken hen op het hart de moed niet te verliezen! Dit is slecht voor het imago van de vrouwen! Dit is een enorme deuk in hun vertrouwen…

Vervolg

Er wordt uiteindelijk niet getekend. Ogenschijnlijk zijn we terug bij af. En toch ook weer niet. Ik wil deze prachtige vrouwen een stem geven. Belangrijker dan wat dan ook is dat we een plek vinden die betaalbaar is waar we de nodige projecten kunnen starten, een coöperatie kunnen vormen en waar Esther de vrouwen mentaal kan trainen, zodat zij in alle opzichten onafhankelijk kunnen worden en  hun kinderen een toekomst kunnen geven…

Schaamte

Schaamte is blijkbaar gekoppeld aan het gevoel van mijn en dijn, iets waar mensen in Afrika dus niet mee behept blijken te zijn! Iedereen vraagt schaamteloos of je hun kind wil sponsoren, een fiets voor ze wilt kopen zodat ze niet hoeven te lopen, een huis voor ze wilt bouwen, hun lunch en/of de matatu wilt betalen. Zo niet, ook goed, vertrekken ze met een lege maag of lopen ze gewoon!

Wie heeft in godsnaam de schaamte uitgevonden? Kinderen zijn schaamteloos eerlijk. Ze nemen wat ze nodig hebben en delen wat de ander niet heeft. Ook hier aan het strand. John heeft AIDS/HIV. De jongens brachten geld bijeen voor medicijnen zodat hij zijn werk kon blijven doen. Heeft de een niet te eten en de andere een goede dag, dan wordt er iets gedeeld. Dat is even vanzelfsprekend als dat het vanzelfsprekend is dat ik de bus beter kan betalen dan zij…

Om Shanti,
Yasmin

De kracht van vergeving

De kracht van vergeving

Vergeving is loslaten dat het verleden anders had kunnen zijn. Vergeving is een geschenk dat je geeft aan jezelf. Aldus Aba Gayle, moeder van een dochter die vermoord werd….

De wandeling

In de Wandeling van 3 december wandelt Hella van der Wijst met Aba Gayle. Ik zag Aba voor het eerst in oktober op een ontmoetingsdag van Stichting Inside-Outside. Mensen die corresponderen met langgestraften en met mensen op deathrow, zoals ikzelf.

Illusie van afgescheidenheid

Terwijl ik opnieuw naar haar kijk realiseer ik me dat vergeving de basis van ons bestaan raakt. Vergeving brengt ons thuis in ons hart na een lange, lange reis. Het ego lost zich op en er blijft niets meer over om vast te pakken. Niets meer over om je af te scheiden of je zelf uitzonderlijk te voelen. Je dondert door alle lagen van je zelfgecreëerde werkelijkheid die je scheiden van je Ware Natuur: de allesomvattende Bron die we God noemen of Liefde of Energie. De verwarring dat we afgescheiden individuen zijn verdwijnt langzaam maar zeker nadat je de Kracht van Vergeving hebt toegepast. Niet omdat je vindt dat je MOET vergeven – want zolang je iets wilt of moet zal vergeving niet oprecht zijn. Nee, de kracht van Ware Vergeving borrelt op vanuit een diep zielsverlangen. Vanuit de bereidheid om het leven in al haar volheid te omarmen en alles te laten zijn wat is: het goede en het zogenaamde slechte. Het is het verhaal van de verloren zoon die zijn weg terugvindt naar huis. Wanneer ik terugkijk naar mijn eigen leven dan gebeurde dit proces jaren geleden. Ik werd het me bewust toen ik plots een ode aan mijn ouders schreef in mijn boekje ‘Meesterschap voorbij de Dood’ waarin ik hun en mezelf volledig omarm zonder het verleden nog anders te willen laten zijn dan het was…

God

Vergeving kun je niet oproepen –  vergeving ontstaat wanneer het denken ofwel het ego zijn macht over jou begint te verliezen en je meer en meer je Ware Natuur gaat ONT-vouwen. Datgene wat je in essentie altijd al was: een wezen van Puur Licht. Licht kent geen afgescheidenheid. De kern van de moordenaar is hetzelfde Licht als ik ben. Dat betekent niet dat we in deze dimensie de consequenties voor onze daden kunnen ontlopen. Hoewel ik de doodstraf onmenselijk wreed en barbaars vind, is het logisch dat iedere daad een gevolg heeft in DIT leven en dat wij en niemand anders verantwoordelijk is voor al onze daden. Dat geldt voor mij, dat geldt voor iedereen. Ikzelf heb niet langer behoefte om anderen te straffen. Ik ben God niet – of juist wel. Want God straft niet, dat laatste doen we immers louter zelf!

Hel

Wanneer ik de moordenaar van mijn dochter vergeef dan bevrijdt ik hem en neem ik de last op mijn schouder. Bovendien voelt dat als verraad naar mijn dochter, zegt Ron Sluis, vader van een vermoorde dochter tegen Aba Gayle.

Zolang we niet kunnen vergeven leven we in een zelfgecreëerde hel, de hel van afgescheidenheid. We ervaren onszelf als losse individuen en creëren een situatie waarin we onszelf beter kunnen voelen dan de ander door een object of een situatie te zoeken die we kunnen haten en bevechten, zodat we ons ego – ons idee van afgescheidenheid – in stand kunnen houden. Dat is nogal een klinische verklaring, maar het is naar mijn idee niet ver bezijden de waarheid.

De dood van het ego

Aba doet geen enkele moeite om Ron te overtuigen dat hij zou moeten vergeven. Ze weet als geen ander dat dit niet zal werken. Vergeving betekent immers dat we ons gevoel van uniek zijn loslaten. Het is het einde van datgene wat we koste wat kost in stand proberen te houden: ons superioriteitsgevoel. We hebben het gevoel dat we als los zand uit elkaar vallen en dat er niets over blijft. En dat is waarheid: er blijft uiteindelijk niets over dan onsZELF. Kortom, vergeving is de gift die we geven aan onsZELF en de wereld om ons heen op het moment dat de appel rijp is om van de boom te vallen. Het is het einde van de hel, angst transformeert zich naar onvoorwaardelijke Liefde. Het is de Hemel op aarde, het is onze totale bevrijding…

Om Shanti.
Yasmin

Onze Ware Natuur

Onze Ware Natuur

Wanneer we zijn zoals kinderen zullen we helder en nieuwsgierig alles op ons pad onderzoeken en omarmen zonder iets af te wijzen, te veroordelen of vast te houden…

Ware Natuur

Onze ware natuur is een en onverdeeld. Onze ware natuur kent geen goed en geen kwaad, zij kent uitsluitend ervaring. Onze fysieke manifestatie leeft echter bij gratie van verdeeldheid. Het ego is niet anders dan ons denken dat zich in alle heftigheid verzet tegen datgene wat IS en altijd iets anders wenst als datgene wat er is.

Het enige wat we kunnen doen om onsZelf en het pad te ondersteunen is stoppen met iets te doen. Vrijelijk vertaald: Wanneer we durven te laten zijn Al Wat Is zonder weerstand en zonder iets te willen veranderen – zijn we op weg om bewuste en ontwaakte wezens te worden.

Er is moed voor nodig om niet langer onze innerlijke verscheurdheid op anderen te projecteren, maar volledig te aanvaarden dat alles wat we waarnemen in de buitenwereld een projectie is van innerlijke overtuigingen.

Mythe

Het is wetenschappelijk bewezen dat herinneringen een mythe zijn, zelf-ingekleurde beelden van de werkelijk die doorgaans niets, maar dan ook niets, met de werkelijkheid te maken hebben. Toch gebruiken we onze overtuigingen en herinneringen maar al te graag om onszelf te rechtvaardigen en anderen te veroordelen. En ook dat is goed, zolang we maar willen zien dat we dat doen!

Zolang we dingen doen om iets te willen zijn wat we niet zijn, zijn we ver verwijderd van onze Ware Natuur. Zolang we vreselijk ons best doen om goed te zijn en het beest in onszelf ontkennen, verspillen we een hoop kracht en zijn we niet…

Lef

Op het moment dat we het lef hebben om elke ervaring, elke weerstand, elke emotie te laten zijn en tot op het bot te onderzoeken zonder er aan te hechten zijn we op weg…

Om Shanti,
Yasmin