Kenia – Safari

Kenia – Safari

Ik ben al weer een weekje terug uit Kenia en het kost me moeite om mijn ervaringen onder woorden te brengen. Ik ben vol, vervuld en aangeraakt en vooral dankbaar voor de ervaring die mij gegeven is. Voor de tweede keer ervaar ik het gevoel van thuiskomen. De eerste keer gebeurde mij dat in India (Boek: Met een Open Hart)

Genieten

Mijn zoon Patrick en vriendin Jolanda vroegen me of ik mee wil naar Kenia om hun project te bezoeken. Ik zei onmiddellijk ja op één voorwaarde: Ik wil in ieder geval een dagje op safari! Ik hoefde niets te doen of te regelen, ik hoefde alleen maar te genieten…

Babyolifantjes

Na een prima verzorgde vlucht naar Nairobi worden we opgewacht door een schitterend mens met de naam Mwasi die voor een weekje onze gids zal zijn. Hij brengt ons naar Hotel Serena – een idyllische plek! De volgende dag gaan we naar David Sheldrick Wildlife Trust. We zijn getuige van het voederen van de babyolifantjes en de ontroerende relatie tussen olifantjes en verzorgers. We voederen giraffen, Jolanda haar lievelingen, krijgen een geweldige rondleiding door een koperfabriek en een heerlijke lunch. Kortom een dag met een gouden randje.

Safari

Daags daarna gaan we op safari. Vijf bijzondere dagen waarvan voor ons alle drie het hoogtepunt ligt in ons verblijf in Sweet Waters. Een privépark wat de hemel op aarde reflecteert. Niet alleen qua natuur, maar ook qua dieren. We zien ontelbare impala’s, gazellen, parelhoenders, maraboes, kraanvogels, bavianen, struisvogels en uiteraard olifanten, neushoorns, buffels en leeuwen, giraffen, olifanten en nijlpaarden en talloze andere diersoorten en vogels. Kortom te veel om op te noemen! Hier een paar dagen verblijven betekent jezelf volledig vergeten en de hemel op aarde beleven!

Mombasa

We bezoeken een tweetal andere parken en vliegen na een weekje naar Mombasa. We nemen onze intrek in Hotel Serena Beach. Ongetwijfeld het meest imposante hotel dat ik ooit gezien heb, gebouwd in Moorse stijl. Wat het zo bijzonder maakt is dat alles, maar dan ook alles, in perfecte harmonie is en functioneert. Ongetwijfeld het resultaat van een goed management.

Little Angels School

Kenia-Little-Angels-AcademyIk geniet met volle teugen van alle schoonheid, zonder me schuldig te voelen. Dat is absoluut nieuw! We bezoeken de volgende dag Elizabeth en haar schooltje in Shanzu. Ze is acht jaar geleden begonnen met 2 peuterklasjes en nu zitten er bijna vierhonderd kinderen op haar Little Angels Academy. Wat een dynamiek! We zitten in de schoolbanken, corrigeren huiswerk, knuffelen ons een ongeluk en lachen veel. Want ondanks de armoedige accommodatie is het pure vreugde om hier te verkeren en naar die vrolijke en onschuldige, zingende en swingende, smoeltjes te kijken. Tussen de middag worden de lokalen geveegd en worden de kleintjes gevoed en op de grond te slapen gelegd. Kortom, hier zie je dat goed onderwijs van levensbelang is voor een samenleving in ontwikkeling. Patrick heeft zijn handen vol om Elizabeth structuur en overzicht bij te brengen. Maar haar vertrouwen in God lost (bijna) alles op…

Strandjongens

Ondertussen ben ik – vroege vogel – elke morgen rond 6.00 uur aan het strand. Ik doe mijn Qigong oefeningen en meditatie en geniet van de zee. Het is een energetisch begin van de dag. Ik sluit vriendschap met de strandjongens. Ik zie ze en respecteer hun. Ze vallen me al snel niet meer lastig. Ik geniet van de vrouwen die hout sprokkelen voor het vuur en met zwaarbeladen hoofden huiswaarts keren. Ja ook hier wordt de maatschappij door vrouwen gedragen! Wanneer het eb is nemen de jongens me mee de zee in en laten me prachtige schatten zien. We exploreren de kusten bij laag tij. Ik bezoek met Kavu zijn Compound in Mtwapa en koop een cadeautje voor zijn moeder. Ik wordt bestormd door kinderen. Ze zijn dol op de snoepjes die we uitdelen. Het is heerlijk om eventjes deel uit te maken van zo’n familie. Kavu en zijn zuster koken een heerlijk maaltijd op paraffine en een van de jongens klimt als een aap in de hoge palmboom om kokosnoten voor mij naar beneden te halen!

Koninginnetje

Wanneer Patrick en Jolanda naar huis gaan, krijg ik dezelfde kamer voor een speciale prijs en dat is perfect. Onze favoriete tafel wordt nu speciaal voor mij gereserveerd. Omar brengt me bloemen en de laatste dag vind ik een fruitmand op mijn kamer. Ik word diep geraakt door zoveel onvoorwaardelijke liefde! De manier waarop deze mensen dienstbaar zijn is niet onderdanig maar voelt heel natuurlijk.
Ik nodig Elisabeth een dagje uit in het hotel. We spelen samen ‘koninginnetje’ en gaan na afloop dansen.
Elizabeth en ik spelen samen in zee. Alex komt voorbij op zijn catamaran en neemt ons mee voor een tochtje naar het rif. Waanzinnig! Later zitten we op mijn balkon te genieten van de brutale, maar o zo geinige, aapjes. Ze komen af en toe zelfs in mijn kamer en weten feilloos de suiker te vinden!
Elisabeth geniet zichtbaar van het uitgebreide buffet: een lust voor het oog en een streling voor de tong. Ze zeurt niet langer over geld.  Ze noemt mij Dada – wat zuster betekent.

Copacabana

Kenia-copacabana-slavenbosIk ga nog een dagje met de jongens van het strand in een houten catamaran de zee op naar Copacabana. We wandelen in een magische sfeer door het slavenbos waar de restanten van de slavenhuisjes staan en Felix – een andere schoonheid – ons zijn boeiende verhalen vertelt. Heb nooit geweten dat het de Arabieren waren die met de slavenhandel begonnen! We eten vis in een simpel restaurantje aan het strand, terwijl Rama, de broer van Kavu, met zijn groep acrobaten ons vermaakt. We steken de rivier over in een bootje gemaakt van een mangoboom, kletsten met de vissers en vervolgen onze tocht te voet in een magische sfeer van krabben en watervogels. Afscheid nemen van de jongens aan het strand. Gafana komt me trots zijn nieuwe kleren laten zien. We voetballen samen en omhelzen elkaar. Ik zal ze missen, deze jongens!

Roeping

De volgende morgen neem ik afscheid van het strand en doe ik een belofte aan de zee: als God het wil (of hoe je deze energie ook noemen wilt) kom ik terug!

Innerlijke glimlach

kenia-katamaranEn dan ben ik op het punt wat mij het meeste heeft aangeraakt. En dat is toch steeds opnieuw de mens. Jeetje, ik heb de halve wereld bereisd. Ik heb geleefd op plaatsen waar blanken niet komen. Ik heb schoonheden van mensen ontmoet, bijna overal. Maar hier overtreft de mens alles. Van arm naar rijk, van jong naar oud, de Keniaan is geboren met een innerlijk glimlach en een gezond gevoel van eigenwaarde. Ze hebben hooguit één zwakte. Ze denken nog steeds dat iedere blanke  hun komt verlossen van hun ellende. Dat is ongetwijfeld een restant van het koloniale verleden maar maakt hun nodeloos afhankelijk.

Veranderen

Maar ook die afhankelijkheid begint te veranderen, vertelde  Thomas mij in het vliegtuig naar Nairobi. Een oproep per sms om geld te storten voor de hongersnood als gevolg van de enorme droogte in het Noorden leverde miljoenen shillingen op in Kenia zelf.

Mogelijkheden

Kenia is een land wat rijk is aan middelen en mogelijkheden. Arbeid kost niets. Een onderwijzer verdient € 50 per maand. Kortom daar waar wij onze grenzen ver overschreden zijn ligt alles in Kenia nog open om te exploreren.

Volwassen

Ik denk er serieus over om voor langere tijd terug te gaan. Als ik hier al wat zou willen doen dan is dat spiegelen vanuit zijn. De Kenianen laten zien hoe mooi en hoe krachtig ze zijn. Ik weet uit ervaring dat ik pas volwassen en onafhankelijk ben geworden op het moment dat ik in mezelf geloofde. Vanaf dat moment werd ik in de ogen van anderen ongrijpbaar. Ik vond mijn humor terug en mijn innerlijke vreugde en paste niet langer in een kader.

Conclusie

Door ons te focussen op datgene wat we niet hebben zien we niet onze verworvenheden, datgene wat we wel hebben. En dat laatste en niets anders is onze ware rijkdom.

Om Shanti,
Yasmin

Canada – ruimte en weemoed

Canada – ruimte en weemoed

Tot het moment van ONT-waken leven we veelal in onze zelfgecreëerde werkelijkheid. We zien niet wat we reeds hebben en focussen ons op datgene wat we zouden willen en dat ligt doorgaans buiten onsZELF. Tot het moment dat we ons hele hebben en houwen verplaatsen naar de plaats van onze dromen om te constateren dat het uitsluitend een droom was en dat de werkelijkheid absoluut anders blijkt te zijn…

We gaan zien wat we reeds hadden en als we niet opletten starten we een nieuwe droom. Hoe dan ook, al deze bewegingen aan de buitenkant brengen ons vroeg of laat in contact met het verloren paradijs wat niet buiten ons ligt maar binnen in onsZELF…

Canada

Chantal en haar partner zijn tien maanden geleden geëmigreerd naar Canada BC en drie maanden geleden neergestreken op Vancouver Island. Mijn basisplek zal dus Victoria zijn op Vancouver Island. De zomer die bij ons veel te vroeg begon laat hier op zich wachten. Het blijft koud en vooral nat. Chantal en ik besluiten naar het vasteland te gaan en gooien onze kampeerspullen achterin de auto. We kopen een tentje, een iglootje van 2 bij 2 en een gasbrandertje. Geloof me: als je je vriendschappen wilt testen, ga dan drie weken samen kamperen. Als je dat overleeft, overleef je samen elke crisis!

Pure levenskracht

Silver=Creek-Mount-AidaOp weg naar de Rockies, in Silver Creek, in het Shuswap district ontmoet ik Sienie. Ze is 80 jaar en sprankelt van energie. Op haar 22e werd ze verliefd en nam ze de boot naar Canada. Na de dood van haar geliefde doet ze alleen al het werk op de boerderij. Er gaat een enorme spirit van haar uit en ze lijkt op een vent van 40 als ze op de trekker zit! Ze woont aan de voet van de berg Aida waar een machtige energie heerst. We vangen hier een eerste glimp op van beren die in dit jaargetijde naar beneden komen.

Rocky Mountains

Canada-Johnson-Lake-ChantalVeel Nationale Parken zijn dicht. De sneeuw is nog niet overal gesmolten. In Banff komen we in het hart van de Rockies en kunnen we volop wandelen en klimmen. Wouw, wat een indrukwekkende omgeving. Nee, plaatsen zoals Lake Louise kunnen mij niet bekoren. Geef mij maar het ongerepte Johnson Lake. Ik voel me verstillen tot in het bot. Tegen zonsondergang bij Lake Minnewanka is het druk op de weg met elanden, gemzen en herten. We zien een uil en stoppen voor een pasgeboren hertje wat trillend de weg op loopt.

We kamperen aan rivieren, meren en in immense parken. Op de terugweg kamperen we in het Kokanee Glacier Prov. Park tussen Kaslo en Nelson. De omgeving hier is paradijselijk mooi. ‘s Morgens in alle stilte Qigong doen aan het meer met uitzicht op besneeuwde toppen is absoluut magisch en energetisch.

Adelaar: Nationaal symbool

In een land wat 200 keer zo groot is als Nederland wonen slechts twee maal zoveel mensen. De afstanden zijn enorm. Ontspannend om te rijden maar soms ook een tikkie saai. Als je er gevoelig voor bent zo nu en dan zelfs een tikkie deprimerend met al die dennenbomen. Plotseling is het landschap echter weer ruimtelijk en energetisch. Let op voor beren want die komen in je tentje als je daar voedsel hebt. We hebben er een aantal gezien, ze zien er erg lief uit, als knuffelberen. Ook elanden, herten en gemzen zijn volop aanwezig. De adelaar is een nationaal symbool. Je ziet ze veelvuldig en ze zijn adembenemend mooi.

Sober leven

Canada-Rockies-MountainsHet is een van mijn grootste passies om hout te sprokkelen en giga vuren te maken. Ik geniet van het sobere leven. Zo sober dat ik 5 kilo afval in de eerste drie weken. Je ziet nauwelijks dikke mensen in Canada. Er zit geen consumptiedrang in de lucht. Overdag is het lekker ‘doen-weer’ met zon, ‘s nachts rond het vriespunt. We begrijpen al snel waarom er zo weinig mensen kamperen. We slapen met alles wat we bij ons hebben! De laatste nacht op het  vaste land kamperen we aan een ruige rivier tussen de bergen in het Cathedral-park ver van de weg in het Similkameen district. Ik voel er meer dan voorheen de magie van de Indianen. Hier had ik langer willen blijven!

Buitenkant onbelangrijk

Terug op het eiland is het gedaan met kamperen. Te nat en te vochtig. Maar de beloning is een enorme variatie in hikes en in natuur. Regenwouden, rivieren en zee. Spannende trails met walvissen langs de kust. Als je buiten het toerist-gebeuren blijft lukt het je regelmatig om alleen te zijn. Wel blijven opletten voor beren. Dat is het enige bedreigende in Canada.

Illusies bloot leggen

Kortom een land waar de ellende in de wereld aan jou voorbijgaat en waar je door de schone luchten je accu enorm op kunt laden. Zorg op het eiland dat je altijd een zonnebril en een regenjas bij je hebt, want het weer verandert nog sneller dan je stemming. De wolkenformaties zijn prachtig. Als je de diepte in jezelf wilt bloot leggen is het de juiste plek waar je niet langer jeZelf of je illusies kunt verbergen. Op langere termijn zou je wel eens de uitdaging en de inspiratie kunnen gaan missen om jeZelf te ontplooien. Laat ik het zo zeggen, Canada is geen vermaakcultuur en je zult de impulsen waarachtig uit je zelf moeten halen. Hoe dan ook, het is maar net wat je nodig hebt op dit moment!

Mijn huisje is versierd met bloemen en taart. Ik zit voor de eerste keer in een maand buiten tot diep in de nacht in mijn zomerjurk en ook daar geniet ik met volle teugen van…

Om Shanti,
Yasmin

Pelgrim naar Jeruzalem

Pelgrim naar Jeruzalem

Ik loop de eerste tien dagen met Giri mee – zijn voettocht naar Jeruzalem die negen maanden gaat duren en 7500 kilometer lang zal zijn…

Van Thorn naar Namen

Het is stralend voorjaarsweer. We nemen trein en bus naar Thorn en daar begint de verwondering. Wat een prachtig wit stadje. Wat een goddelijke energie. Ik zie stralende moeders met oprechte aandacht en volle teugen genieten van hun kinderen. Het lijkt haast niet van deze tijd!
De natuur staat uitbundig in bloei. De wilde kers zorgt voor maagdelijke wit. Vlinders, een waar orkest aan vogels, reeën. Kortom, het voorjaar is de boodschapper van nieuw leven! We lopen in T-shirt, rusten op moeder aarde en slapen die eerste nacht bij de zusters van Liefde in Maaseik. De sfeer is sereen en Zr. Marie Jeanne is een voorbeeld van onvoorwaardelijke Liefde. Beroepskrachten en honderd vrijwilligers dragen zorg voor scholing en voeding van vierhonderd gehandicapte kinderen. Zij zorgen dat alles stroomt en het stroomt hier dat is zeker.

Waarnemen

Na een verrukkelijk ontbijt lopen we via België Nederland binnen en we doen ook nog een stukje Duitsland. Ruiken, proeven, luisteren en zien. Niet langer proberen te analyseren, geen plaatjes plakken. Slechts het zingen van de vogels horen zonder de behoefte te voelen om te weten welke vogels het zijn. De enorme hoeveelheid aan groen-tinten en bloesem waar nemen zonder te categoriseren. Bomen zien en niet onmiddellijk denken: eik. Kortom, wandelen en genieten met de verwondering van een kind. Op het moment dat je het waargenomene een naam geeft houdt de verwondering op te bestaan. Na twee dagen lopen lijkt de wereld mijlen ver achter ons te liggen. Alles is vergeten, er is alleen dit ene moment. Het genieten van samen zijn en toch all-een. Zorgeloos je zelf gedragen weten zonder doorgaans te weten waar we die nacht zullen slapen. Maar er is altijd ergens een plekje voor ons, ook al zijn ze dun gezaaid.

Kasteel

De derde dag lopen besluiten we aan te kloppen bij de refugio in Houthem. Helaas, die is niet open. Het was een pittige dag en we zijn moe. Er wordt overlegd en we krijgen voor hetzelfde geld een zeer luxe kamer in een van de mooiste en duurste hotels van Nederland: Chateau St. Gerlach van Camille Oostwegen. O wonder, de kerk is open. We ontdekken dat kluizenaar St. Gerlach, aanvankelijk geen lieverdje maar later heilig verklaard, in die tijd ook naar Jeruzalem liep. Kan dit toeval zijn?

Santiago de Compostella

We slapen op de grond in de prachtige pastorie van St. Severin waar de matrassen alles behalve schoon zijn maar het eten heerlijk is. We slapen bij Patricia op de Place de Chapitre in Andenne waar het brandschoon is en we de beschikking hebben over een gigantische badkamer met ligbad voor de ‘two of us’.

Hoewel de verdichting in de steden extra voelbaar is, ervaar ik Maastricht als een uitzondering. Wat een openheid, wat een verfrissende en mooie contacten!
In Luik zijn we te gast bij George. George is 79 en blakend van energie. Tien jaar geleden was hij aan het bouwen en hij vloekte. Zijn buurman zei: Weet je wat jij met doen: Loop naar Santiago en vraag vergiffenis. Die opmerking liet hem niet los. Die zomer pakte hij zijn fiets en fietste van Luik naar Santiago. Hij zat voor de schrijn van Jacobus en zei: Wat wil je eigenlijk van mij? En sinds die tijd heeft hij zijn eigen refugio waar hij pelgrims ontvangt en verrukkelijk voor ze kookt. Wat een onvoorstelbaar mens!
We komen geen wandelaars tegen. We lijken de enige pelgrims op weg. Het is nog vroeg in het seizoen. Hoe dan ook, vanaf hier lopen er niet zoveel mensen.

Vezelay

Giri wil eerst naar Vezelay. Een goddelijke plek met een prachtige kathedraal. Een aantal jaren geleden hebben we vanaf Vezelay drie weken samen door de Morvan gelopen en geslapen in een eenpersoons puntzak-tentje. Bij aankomst in Vezelay is voor Giri zijn Santiago tocht helemaal rond en buigt hij af naar Jeruzalem. We hebben samen 180 kilometer gelopen. Hij heeft er nog zo’n 7500 voor de boeg. Of hij dat gaat halen is van geen enkele belang. De weg is belangrijk, niet het doel.

Eindbestemming voor nu

Ondanks een serieuze voetblessure waardoor ik ‘s morgens kreupel aan mijn dag begin haal ik mijn eindbestemming. Als we Namen binnenlopen vallen er waarachtig een paar druppels regen. De eerste in tien dagen! Wanneer Giri mij de volgende dag op de trein zet regent het waarachtig. De spoorwegen in België hebben behoorlijke problemen. Ik ben bijna 7 uur onderweg. Het is even wennen om weer alleen thuis te komen. Maar ook dat hoort erbij!

Vliegen

Naar mijn idee is de mens van origine niet gemaakt om op een vaste plek te verblijven. Een mens is van nature een zwerver, een zigeuner ofwel een pelgrim. Door de welvaart en onze behoefte aan de schijn van zekerheid hebben we onze vleugels aan de kapstok gehangen en onszelf gedwongen om te settelen. We raken meer en meer gehecht aan allerlei dingen waaraan we waarde ontlenen maar die ons vleugellam maken. Aangezien uiterlijkheden me steeds minder bekoren heb ik geen behoefte om me zorgen te maken over de toekomst en durf ik weer te vliegen…

Om Shanti,
Yasmin

Respect begint bij jezelf

Respect begint bij jezelf

Ik mag van de Imam bij de moskeedienst zijn in de gevangenis. Hij vermoedt dat de heren het op prijs stellen als ik iets op mijn hoofd draag. Het is niet verplicht, maar toch…

En dus bedek ik mijn hoofd – geheel vrijwillig – uit respect. Niet uit respect voor God of Allah. Want die zal het om plat te zeggen een worst zijn of ik een hoofddoekje draag, maar uit respect voor een cultuur van mensen die regels en voorschriften hebben bedacht en dat inmiddels als waarheid hebben aangenomen. Na afloop van de dienst beneemt een Irakees me letterlijk de adem door zijn agressie tegen het westen over me heen te spuien. Ik ben overdonderd, maar voel me niet aangesproken. Ik ben geen lid van een groep, maar een zelfstandig denkend individu. Plotseling sta ik hand in hand met een prachtige knul uit Somalië. Ik vraag me af wat hij in godsnaam verkeerd kan hebben gedaan! Hij vindt het geen punt dat ik geen moslima ben. Wanneer ik zeg dat ik niets ben, verzint hij ook geen nieuw kader door me atheïst te noemen (wat zijn vriend onmiddellijk deed). Hij is in alle opzichten een waarachtig mens geworden.

Toeval

Op de terugweg luister ik in de auto naar een discussie over een mannelijke docent die weigert om zijn vrouwelijk collega’s een hand te geven. De vraag is in hoeverre wij dit moeten tolereren.

Geloof

Voor alle duidelijkheid: geloof heeft een binnenkant en een buitenkant. De binnenkant is eenheid. De grote meerderheid associeert zich echter met de buitenkant, welke door mensen is gemaakt. Helaas kunnen wij in onze afgescheiden staat van zijn de waarheid niet zien en creëren we niets anders dan verdeeldheid. Verdeel en heers en hou het gepeupel onder de duim is al decennia lang het motto. Het is dan ook niet de binnenkant ofwel de essentie van geloof wat ons zorgen zou moeten baren, maar de buitenkant. Zou deze man echt geloven dat het Allah een doorn in het oog is als hij zijn vrouwelijke collega’s behandeld zoals hij zelf behandeld wenst te worden? Hoe zou een alles overziende macht die wij God of Allah noemen zich in godsnaam bezig kunnen houden met zulke banale zaken als het verschil tussen mannen en vrouwen – terwijl God niets anders symboliseert dan eenheid en wij allen uit die zelfde eenheid zijn voortgekomen? Kortom, ieder weldenkend mens weet dat dit een grove leugen is en daarmee degenereren we God tot een soort ego-ding en sorry, dat is God onwaardig. Het is even achterlijk, of mooier gezegd onwetend, als de christenen in het verleden die dachten dat andere culturen primitief waren en gered moesten worden door hun op te zadelden met de beeltenis welke zij geschapen hadden van hun godheid.

Ego

Kortom kleuterschoolwerk. Volwassen mensen kunnen zo niet meer denken. Het is ego, niets anders dan ego, die altijd en overal gelijk wil hebben. En dat is nou juist dat stuk waar we onszelf van moeten verlossen! Het leven in de stof kan dan wel een illusie zijn, maar het vraagt om een aantal duidelijk spelregels. Als ik naar India ga eet ik met mijn rechterhand en bedek ik mijn schouders. Hoewel ik niet pretendeer ooit een van hun te kunnen zijn aan de buitenkant, ben ik aan de binnenkant in alle opzichten een en dezelfde en kost het me geen moeite om me aan een aantal van hun spelregels te houden.

Spelregels

In wezen zijn wij een tolerant volk en willen we graag anderen tegemoet komen. Dat we daarin onze eigen beperkingen tegenkomen is menselijk. Ik vind het niet meer dan normaal dat iedereen die in dit land wil wonen en gebruik wenst te maken van de voorzieningen die we met zijn allen hebben gecreëerd, daarvoor in ruil een aantal spelregels moet accepteren. Wat dat betreft is het leven niet anders dan een tak van sport. Om een sportieve wedstrijd voetbal te spelen zullen we eveneens bepaalde regels in acht moeten nemen. Het is een voorrecht en geen recht dat iedereen in dit land zijn godsdienst mag beoefenen, terwijl op vele plaatsen christenen vervolgd worden en weer ondergronds moeten. Dat is iets om oprecht dankbaar voor te zijn! Helaas, we zijn verstrikt in webben van angst. En die angst maakt dat we iedereen die anders is als een potentiële vijand van onze vrijheid beschouwen.

Vogelvrij

Hoe komt het dat we zo bang zijn om deze dingen te benoemen? Begrijpelijk, je kunt ze pas benoemen wanneer je door hellen van pijn en lijden bent gegaan en niet meer gevangen zit in het zelfgecreëerde web van dualiteit en angst. Ik wil delen van mijn overvloed en zou een open deur willen zijn voor eenieder die een open deur nodig heeft. Ik ken een prachtige knul, hij is nu 25 jaar. Zijn familie heeft een verblijfsvergunning. Hij niet, hij werd in het verleden twee keer opgepakt voor winkeldiefstalletjes. Kortom, futiliteiten. Hij heeft zich wonderbaarlijk goed gedragen en was voor velen een voorbeeld in de opvang waarin hij zat. Maar plots ging hij weer aan de wiet en sloeg hij volledig door. Vind je het gek? Vogelvrij zijn is onmenselijk wreed, zeker als je zo jong bent. Ongetwijfeld en haast onvermijdelijk belandt hij in het criminele circuit. De oorzaak is hetzelfde systeem wat tegen wil en dank in probeert om tolerant te zijn en eindeloze discussies voert over het wel of niet dragen van hoofddoekjes. Waar het hier in dit grenzeloze paradijs aan mankeert is duidelijkheid. Eindeloze debatten, steeds meer geboden en verboden. Maar de inhoud blijft onduidelijk. We missen de macht van een volwassen leider!

Gebedshuis

Tijdens de vergadering heb ik een mooi gesprek met Achmhet. Hij is midden veertig en de helft van zijn leven woont hij in Nederland. Heb je het naar je zin, vraag ik. Helemaal Yasmin. Voel je je gediscrimineerd hier? Nee absoluut niet. Ben je het met me eens dat wanneer we onszelf gediscrimineerd voelen dat dit iets van onszelf zegt? Volkomen mee eens Yasmin. Oké Achmhet, eerlijk gezegd heb ik niet zoveel met al die uiterlijke kerken en moskeeën. Zullen we daar een gezamenlijk gebedshuis van maken? Lijkt me een goed idee Yasmin. In ziekenhuizen en op vliegvelden is dat al zo. Wouw Achmhet, wij leggen samen een basis voor broeder/zusterschap. Kom op dan geef ik je een zoen. Nee toch maar niet, laten we het deze keer maar bij handen schudden houden…

Discriminatie

Ik wil niet beweren dat discriminatie niet bestaat. Mensen die dom zijn en onwetend discrimineren. Angst is de oorzaak. Maar je kunt er donder op zeggen dat mensen die zich gediscrimineerd voelen zelf doorgaans ook discrimineren. Toen de blanken buiten spel werden gezet in Zuid-Afrika gingen de verschillende stammen elkaar bestrijden. Kortom, mensen denken in af-gescheidenheid en willen zich manifesteren, strijd voeren en overwinnen. Daarom is het van belang dat we de weg vinden naar onze binnenkant, want alleen op dat niveau – individueel – kunnen we onszelf verbinden met de ander. Niet omdat God of Allah het wil of de cultuur het voorschrijft of wat dan ook. Het is onze opdracht om zelfstandig denkende wezens te worden die zich niet langer wensen te verschuilen achter de code en de veiligheid van de kudde, maar zelf volwassen en onafhankelijk durven te beslissen wat goed voor ons is.

Ontwaken

De moraal van dit verhaal: buitenkant is vorm en dus af-gescheidenheid. Het is echter dezelfde zichtbare wereld die ons uiteindelijk zal leren de dualiteit te overstijgen. Alle geloven prediken in essentie hetzelfde, maar roepen aan de buitenkant verdeeldheid op. Zolang we nog bij een club horen; religieus, New Age of spiritueel (niets meer en minder dan nieuwe kerkvormen) en deze vorm gebruiken om ons boven anderen te verheffen, houden we af-gescheidenheid in stand. De oplossing is ontwaken, een innerlijk en individueel proces. Op dat moment worden we toeschouwers. We leven in de wereld zonder ons boven anderen te verheffen. We zijn niet langer van de wereld en we hoeven niet meer mee te doen met het egospel omdat we het inmiddels doorzien. Het ego wil tenslotte maar een ding om zichzelf goed te voelen: de af-gescheidenheid in stand houden en anderen overheersen. Laten we geen uiterlijke oorlogen meer voeren, maar de hand in eigen boezem steken en de innerlijk strijd aangaan. Laten we onze heilige huisjes tot aan het fundament afbreken. Laten we het zwaard ter hand nemen en onsZelf bevrijden van alle beperkende ideeën die we inmiddels voor waarheid hebben aangenomen. Jaag niet langer euforische gevoelens en de staat van verlichting na. Het is het zoveelste spel van illusie om aan de waarheid te ontsnappen. In plaats van dit alles zullen we onsZelf hart-handig aan mogen pakken.

De enige manier om het ego de bek te snoeren!

Om Shanti,
Yasmin

De camino van Porto naar Santiago

De camino van Porto naar Santiago

Wanneer we Porto verlaten en ons op weg begeven voor de camino naar Santiago, valt mijn oog op een bedelaar die als een koning in een etalage zit te genieten van zijn broodje. Zijn vreugde wordt mijn deel. Wat een plaatje…

We beginnen onze tocht anders dan we verwacht hadden – hoewel ik eerlijk gezegd niet veel heb verwacht. Vila de Conde is een schitterende plek aan de kust met een waarachtig Tempeliers-verleden. Mijn hart gaat er helemaal open. In wezen had hier mijn camino al kunnen eindigen – en dat zou meer dan goed geweest zijn! In de namiddag komen we op de route. Die kun je niet missen al zou je dat willen! Ik begin me inmiddels te realiseren dat Giri en ik niet de enigen zijn die op deze route zitten. Er zijn ongetwijfeld nog zo’n twintig andere pelgrims, herkenbaar met schelp. Pelgrim zijn is een innerlijk gebeuren –verbonden met TAU– wat God betekent en dat behoeft naar mijn gevoel geen uiterlijk betoon. Maar een pelgrimspas hebben we wel, anders kunnen we niet overnachten in de Auberges. Daar breken we de eerste nacht al mee. We vinden een eenvoudig onderkomen voor ons zelf…

Vroege vogels

We zijn vroege vogels. Dat maakt dat we die eerste week geen last hebben van drukte op de weg. De meeste pelgrims vertrekken later. Helaas zijn ook hier de kapelletjes en kerken meestal gesloten. En als ze al open zijn is de binnenkant zo overdadig dat je al snel kwijt raakt waar het nu eigenlijk om gaat…

Een van de hoogtepunten is onze overnachting bij Jacinto en Fernanda. In hun vrije tijd vangen ze gasten op en zorgen voor ons alsof we hun kinderen zijn. En dat alles is absoluut onvoorwaardelijk.

De charme

Na een 120 kilometer zitten we zo ongeveer op de helft en gaan we bij Valencia de grens met Spanje over en komen in het mooie landschap van Gallicië. We brengen een dag door in Tuï; een lieflijk stadje met geweldige tuinen rond de kathedraal. Dan begint het pas echt leuk te worden. De klok gaat weer op Nederlandse tijd. Als we nu om 6.00 uur gaan lopen is het nog anderhalf uur donker. Het pad voert ons regelmatig over de oorspronkelijke Romeinse handelsroute. Maar zijn niet langer de enige vroege vogels, integendeel. Omdat de lopers met een factor 5 verdubbeld zijn, is er een ware run ontstaan om zeker te zijn van één van de schaarse slaapplaatsen in de Auberges. Nee, dit is niet echt mijn ding. Ik heb voortdurend het gevoel dat er iets achter mijn hielen aan hobbelt en betrap mezelf erop dat ik mijn meditatieve gevoel kwijt raak. Oké, ruimte nemen om af en toe van het pad af te gaan en lekker in de natuur te liggen of mijn Qigong-oefeningen te doen dus. Heerlijk! We hebben overigens geweldig wandelweer. Slechts een dag regent het en lopen we ook nog 2 uur over een industrieterrein. Nou geloof me, dan heb je het wel gehad! Maar ik ben verbaasd hoe snel mijn lijf zich steeds weer zich hersteld, temeer daar ik aardig geblesseerd van start ben gegaan. Wat een wonderbaarlijk fenomeen dat lijf van ons! Wat me af en toe opbreekt is het sjouwen van de bagage. En tegelijkertijd is dat de charme: leven met alleen datgene wat noodzakelijk is. Wat heeft een mens toch weinig nodig…

De weg

We bewandelen de weg om vastgeroeste principes keer op keer overboord te gooien. Het is tijd voor iets nieuws. Naar mijn gevoel mogen uiterlijke kerken en heiligenbeelden verdwijnen. Het is niet alleen het geaccentueerde lijden van Jezus wat me tegenstaat – het is eveneens de schijn van heiligheid van Maria. Naar mijn gevoel was zij een Godin en symboliseert zij het midden tussen Licht en Donker, het midden tussen de beide Maria’s.

Wat mij betreft mogen we ons opnieuw verbinden met het mysterie in de natuur – onze ware natuur. Pelgrim zijn is een weg van het innerlijk. Spiritualiteit  in een vorm – traditioneel of nieuwetijds – boet naar mijn gevoel onmiddellijk in aan kracht.

We overnachten in een convent – langs een alternatieve route. Het is een prachtige plek die al jaren geen bestemming meer heeft. Er zijn ruim twintig eenvoudige slaapplaatsen. Douchen doe ik hier niet en de toilet gebruik ik liever buiten – maar dat is nooit een punt geweest. Wat is er nu heerlijker dan ’s  nachts onder de sterrenhemel te zitten? Onze gastheer is niet zo praktisch, dus storten Giri en ik samen met de Poolse Leo ons op het in elkaar knutselen van een maaltijd. Het wordt goed ontvangen kan ik wel zeggen en we genieten daar reuze van. Ik zou hier zo kunnen blijven en iets moois beginnen…

Een mirakel

We overnachting de laatste nacht niet ver van Santiago. We vertrekken die ochtend pas rond 10en en je kunt het geloven of niet, we komen geen enkele wandelaar tegen. Een mirakel! Na een paar prachtige ontmoetingen zijn we plots in het centrum. De kathedraal is imposant. De bron is mooi en ik dompel mijn handen onder in onschuld…

We mogen niet met de rugzak de kathedraal in dus zoeken we eerst een slaapplekje in een simpel hostel. Santiago is levendig en toeristisch. Ik schat dat er elke dag zo’n 500 – 750 pelgrims te voet binnenkomen. En niet te vergeten de bussen toeristen die er elke dag gedropt worden. Toch is de sfeer prettig en ontspannen. Er wordt muziek gemaakt en veel gelachen en soms gehuild. Kijk, wat wij doen stelt geen moer voor – maar er zijn mensen die een half jaar of langer onderweg zijn. Zij worden binnengehaald door hun partner, familie, noem maar op. Je kunt je voorstellen dat dit een geweldige transformatie is voor beide partijen.

Certificaat

Het is een rare toestand om je laatste stempel te halen. Het lijkt meer op een gevecht. En nee, dat certificaat hoef ik niet – ga ik toch niet aan de muur hangen. Oké, dan ook maar even in de rij voor de crypte van Jacobus. Ook daar heerst een rare energie. Ik noem het voor het gemak spirituele hebzucht.

Goden

Mensen zijn goden, al weten ze dat vaak niet meer. Dat is ook duidelijk als je iets van het nachtleven meemaakt van de – doorgaans zeer jonge – pelgrims. Het rumoer onder ons raam wordt steeds luidruchtiger. Rond 3.30 uur gaat de eerste machine over de straat om het glas etc. weg te vegen. Daarna volgt de man met de bezem en nog voor het licht wordt komt de sproeiwagen. Wanneer de nachtelijke feestganger tegen de middag weer op het toneel verschijnt is hij zich niet bewust van de rotzooi die hij achter gelaten heeft. Alles is inmiddels weer spic en span. De show must go on. Leve de economie!

Nieuwe start

We nemen de bus naar Muxia. En hoewel ik twee uur in de bus zit – me duf voel en me afvraag wat ik daar in godsnaam ga doen – is dat gevoel op slag verdwenen als ik de Atlantisch kust zie. Wouw, hier ben ik weer helemaal meZelf en kan ik God aanraken en zien in alles. Vlinders in allerlei kleuren en maten begeleiden ons op ons pad. We verbranden onze versleten kleren in alle vroegte op het strand – symbool voor een nieuwe start.

Keltisch spreekt men hier. We zouden net zo goed in Ierland kunnen zijn. Het einde van onze tocht is ongetwijfeld even waardig en indrukwekkend als het begin…

Relaxt

We vliegen van Santiago terug via Madrid. En wat ik niet zou hebben kunnen bedenken is dat ik zo zou genieten van deze stad met haar zes miljoen inwoners. Zo relaxt! Ook hier tussen de mensen, op het overvolle plein Puerta del Sol – ben ik gewoon meZelf…

Dankbaar dat wij samen wederom iets mochten vormgegeven – wat geen vorm behoeft. Dankbaar dat mijn lijf het heeft gekund en dankbaar dat ik weer all-een ben in mijn kleine paradijsje wat in alle opzichten vreugde en rust uitstraalt…

Om Shanti,
Yasmin

De ware weg

De ware weg

Vele meesters, ook in deze tijd, beloven ons een snelheidstraject naar vervulling en verlichting, de enige ware weg wel te verstaan…

Ai, er bestaat geen ware weg, er bestaat enkel de weg die jouw ziel wenst te bewandelen, jouw unieke weg. Buiten kijf heb je daar spiegelingen voor nodig uit de buitenwereld. Of dat nu een goed gesprek is, het lezen van een goed boek, een lezing of een workshop of het aan de voeten zitten van een levende meester, het maakt niet uit. Jij bepaalt echter wat jij nodig hebt voor jouw vervulling en niemand anders.

Ultiem

Er bestaat niet zoiets als een ware weg, maar er is wel zoiets als de ultieme waarheid. En die waarheid is in wezen voor iedereen dezelfde: de afgescheidenheid die we ervaren, bestaat uitsluitend in ons denken. In wezen is er slechts eenheid. Vanuit die onbegrensde weidsheid, vanuit de volheid die tegelijkertijd de leegte in zich draagt, manifesteert het leven, de liefde, de scheppingskracht, zich voortdurend in verschillende vormen. Allen tezamen zijn we die ene overweldigde eenheid, dat ene lichaam. God staat niet boven ons. God is alles wat wij zijn, dus zijn wij alles wat God is. God is de scheppingskracht zelf, de ziel van alle manifestaties, zichtbaar en onzichtbaar. Als we dat beginnen te beseffen kunnen we ons valse godsbeeld voorgoed verbranden. Die God bestaat niet en heeft nooit bestaan. Er is niemand die ons beloont en niemand die ons zal straffen.

Wijzer

Poeh wat vervelend nou, moet ik het helemaal alleen doen, zelf beslissen wat goed is en wat slecht. Helaas, dat is maar al te waar. Troost je, er bestaat geen goed en geen slecht, hooguit ervaring. En alles wat we ervaren heeft haar consequenties. Als mensen de consequenties zouden dragen van hun daden, kunnen we meteen stoppen met het uitdelen van straffen, want daar is nog nooit iemand wijzer van geworden…

Uit mijn boek: Kracht van het ZIJN

Om Shanti,
Yasmin

Een waarachtig mens

Een waarachtig mens

Een rot jeugd is de beste garantie om een waarachtig mens te worden, zegt een lieve vriendin die dit zonder meer kan weten…

Relativeren

Het recht van ouder worden is dat je leert te relativeren en we schieten allebei spontaan in de lach. De medicijn voor elke pijn is een lach die direct uit je buik komt! Uiteindelijk kletsen we niet uit onze nek, we weten uit ervaring waar we het over hebben. En dat niet alleen: we komen tot de conclusie dat hier absoluut een kern van waarheid in zit.

Weerbaar

Hoe wordt een zaadje in de natuur weerbaar zodat hij uit kan groeien tot een volwassen en stevige boom? Letterlijk door weer en wind. Een boom produceert miljoenen zaden – doch slechts enkelen groeien uit tot sterke bomen die niet alleen schaduw bieden aan zichzelf maar ook aan anderen. In de dierenwereld is het al niet veel anders. En laten we even wel wezen: het is er niet beter op geworden met de moderne mens sinds wij onze kinderen zo in bescherming nemen en voorzien van alles wat zij nodig hebben en meer dan dat – nog voor zij er zelfs maar om vragen…

Om Shanti,
Yasmin


Brazilië – slotakkoord

Brazilië – slotakkoord

De mensen hier hebben een ongekend positief zelfbeeld en stralen dat uit. Ze geven dat ongetwijfeld door aan hun kinderen – die ook eigenwijs rondlopen met de slogan op hun voorhoofd: Ik BEN oké…

Belém

En zo nemen we afscheid van Alter do Chao waar we een verrukkelijke tijd hebben gehad en vliegen we naar Belém. We worden met een glimlach ontvangen in ons hotelletje Unidos. Hebben diezelfde middag in het verlaten park (het is zondag) een stalker aan onze broek hangen – wat niet echt jofel voelt – maar eenmaal aan het dok proeven we iets van de sfeer van het ware Carnaval. De volgende morgen moeten we vroeg vertrekken om het vliegtuig te halen naar Natal. De taxi is te laat en onze manager brengt ons hoogst persoonlijk naar het vliegveld. Maar eerst krijg ik nog een welgemeende knuffel van zijn moeder! Steeds opnieuw HARTverwarmend.

Tibau do Sul

Er zijn van die dagen dat niet alles van een leien dakje verloopt. In Fortaleza stappen we over op een andere vlucht en daar gaat iets mis want eenmaal in Natal is onze bagage er niet. We hebben niets behalve datgene wat we aanhebben. Eerst een aantal formulieren invullen voor we de bus kunnen pakken naar Tibau do Sul. Terwijl we op de bus wachten hebben we nog een ontmoeting met Joachim met zijn mismaakte benen en zijn goddelijke uitstraling. Mijn dag kan niet meer stuk!

Tibau do Sul is een mooie plek aan de prachtige Atlantische kust – achteraf verreweg het mooiste stuk kust wat we tegenkomen. We wandelen uren langs het strand – duiken in ons blootje in alle vroegte de wonderschone zee in – proeven de sfeer van dolfijnen en zeeschildpadden die hier in grote getale zitten maar die we niet zien omdat we er ongetwijfeld niet echt ons best voor doen – en als we er genoeg van krijgen klimmen we ergens een stijl trapje tegen de rotsen op om op eenmaal op de weg het busje te nemen naar Pipa – een toeristenplek waar wij niet willen zijn maar waar je heerlijk kunt lunchen – of we gaan gewoon terug naar Tibau. Het duurt anderhalve dag voor we onze bagage hebben maar uiteindelijk komt ook dit weer goed.

We blijven drie dagen op deze heerlijke plek en zakken dan weer een stukje verder – via een sharetaxi naar Joao Pessoa en gaan dan met een privéauto naar een vissersplaatsje. Het is een hele onderneming om in Pitimbu te komen! Het strand is er duidelijk veel minder en er ligt helaas teveel viezigheid maar het ochtendritueel waar de vissers uitvaren op hun primitieve houten bootjes om later met vele mannen de volle netten binnen te gaan halen had ik niet graag willen missen. Een meditatieve en fascinerende bezigheid. We gaan met het lokale busje naar Acau – een absolute uithoek. Het is vele malen schoner en we hebben een verrukkelijke dag aan de rivier en in de zee – nergens een toerist te bekennen. ’s Avonds zitten we op straat op het busje te wachten – terwijl Giri met Tamara een eenvoudig doch fascinerend spel met de dop van een fles speelt. Ik doe niets dan observeren. Ik zie een stralend smoeltje – vol van gelukzaligheid. Op dat moment besluit ik de ballonnen en de bellenblaas in de prullenbak te gooien. Waarom kinderen die zo totaal zijn en zich zo vermaken met niets het gevoel geven dat ze iets nodig hebben – waardoor de kiem wordt gezaaid van meer en meer en meer en uiteindelijk van begeerte…
Ik heb maar één echt verwend jochie gezien. Hij zat met zijn rijke pappie en mammie in een dure Pousada en had een elektrisch bestuurde auto. Hij verveelde zich duidelijk en was doodongelukkig. Jammer genoeg zag ik hem niet meer anders had hij een flesje bellenblaas gekregen. Was hij vast blij mee geweest – met de aandacht bedoel ik.

Na een uurtje komen we er achter dat het laatste busje al weg is. Ook geen punt. Er is een aardige meneer die een eigen auto heeft en die brengt ons wel even terug naar onze Pousada in Pitimbu. Helaas is de plek waar we slapen echt beneden maat – dus na een paar dagen trekken we weer verder. Met het plaatselijke busje – geschikt voor 8 personen – onze bagage en de jongens in de bak en nog 14 andere mensen en heel veel plezier gaan we naar het eerstvolgende grote plek. Hier pakken we de omnibus naar Recife – de metro en de bus naar Olinda.

Olinda

Olinda is een stad met een lange koloniale geschiedenis. In 1631 werd ze in brand gestoken door de Nederlanders. Het historische centrum staat als Werelderfgoed op de lijst van UNESCO. Verder trekt de stad veel toeristen door de lokale cultuur, die zich uit in verschillende vormen van muziek en dans, met het carnaval als hoogtepunt.

Even wennen bij het binnenkomen aan de gidsen die zich aandienen – maar al snel zijn we tussen de lokalen en is het een verrukkelijke plek waar alle dingen die ik tot nu toe gemist heb zomaar op ons pad komen. We maken de laatste avond van het Carnaval mee – wat hier maar liefst elf dagen duurt. Het is een heerlijk sfeertje met verklede mensen en veel muziek en blijheid. We zien mensen de samba dansen. Maak muziek op straat en kinderen beginnen spontaan te dansen. Ze komen waarschijnlijk dansend en zingend op de wereld! Als we onverwacht ook nog een demonstratie Capoeira meemaken – nou ja wat wil je dan nog meer. Kortom, een verrukkelijk stadje met veel mooie geveltjes en leuke terrasjes en verrukkelijk acaï – een nationaal gezond vruchtengoedje – erg lekker en natuurlijk prachtige, liefdevolle en care-tekende mensen. Wat ik merk als ik Giri plotseling kwijt ben. Dat is al opgemerkt en er wordt mij de weg gewezen – en HOE!

Capoeira is een spel, vaak omschreven als een Braziliaanse vecht-dans (dança-luta). Zij heeft haar wortels in de tijd van de slavernij in Brazilië. Twee mensen spelen het capoeira spel in een door mensen gevormde cirkel, waarvan het hart door een rij muzikanten gevormd wordt.

Emaus – Recife

We bezoeken de Emaus vestiging in Recife. Ik moet door het afval heen kijken – het stinkt letterlijk en figuurlijk naar armoede. Maar de mensen die er onder vandaan komen – en dan ook vooral in de school die ondersteund wordt door Emaus in Italië – ja gewoon hartverwarmend en ontroerend mooi! We hebben niet de behoefte om hier langer te blijven.

We zakken verder af langs de kust richting Rio en belanden bijna in een resort – een aanrader van het toeristenbureau – maar niets voor ons. We slapen in het dorp en hebben geen mogelijkheid om ons te verplaatsen dan met de motortaxi of we moeten liften. Is ook weer een ervaring. Het kost wat moeite om er weer weg te komen. Vanuit Barrios – waar we op het kerkhof en in een begrafenisstoet terecht komen, nemen we de bus naar Maceío. Wanneer blijkt dat we meteen door kunnen reizen naar Salvador – ook al betekent dit dat we nog 600 kilometer en een nacht in de bus zitten, doen we dit.

San Salvador – Bahia

Bahia – het zwarte hart van Brazilië. Afrika in Zuid Amerika – wonderlijk. Ik voel me onmiddellijk thuis hier. Ook al houd ik doorgaans niet van steden – mijn ziel is blijkbaar meer zwart dan blank. We vinden een simpel onderkomen in de wijk Barra – aan de zee – en reizen met de bus op en neer naar het Centrum. Even de spelregels leren en dan kunnen we ons prima en ongestoord bewegen. San Salvador is een stad boordevol leven en tegenstellingen. Straatkinderen – drugs etc. Je vind het hier net zo goed als in elke stad en het is oppassen geblazen – al voel ik met volkomen veilig zowel in de bussen als op de straat. Er wordt muziek gemaakt – er zijn heel veel winkeltjes met kunst en er werken en wonen een aantal prachtige kunstenaars.

De oude binnenstad Pelourinho is erg mooi en vol van leven. Op advies gaan we naar het Balé Folclorico da Bahia en dat is werkelijk een ongelofelijk gebeuren. Het is een overweldigende show van de diverse spirituele tradities en dansen zoals Candomblé – een trancedance, een vuurdans waar je je adem bij inhoudt – Salsa etc. Nadien drinken we een suco (vruchtensap) op straat en geeft Francisco ons een wervelende show van suikerriet – terwijl een jongen met honger in zijn ogen Giri zijn schoenen poetst. Want al is de armoede meer verborgen hier dan in landen zoals India – het is er zeker wel. Toch wordt er nauwelijks gebedeld. En dat is ongetwijfeld een uitwas van het toerisme. Het groen op de straat – oftewel de MP – Militaire Politie – maakt ook dat er een redelijke veiligheid gewaarborgd is voor de toerist. Overtreders van de wet worden niet zachtzinnig aangepakt. Hoe dan ook – ik voel me hier zeker niet onveiliger dan in bepaalde plaatsen in Nederland!

Cachoeira

Dit plaatsje ligt 120 kilometer van San Salvador. Het is het centrum van Candomblé en was voorheen een overslagplaats van suikerriet – tabak en slaven. Veel tradities zijn een gevolg van de slavernij.

In tijden van onderdrukking komen er vele verborgen talenten naar boven die nooit het licht zouden hebben gezien als mensen voortdurend in vrede zouden leven. Vrede is in die zin – op het aardse niveau – een illusie. Om te weten wat vrede is moeten we ervaren wat het is om slaaf te zijn – in welke zin dan ook. En slaaf zijn we allemaal – misschien wij hier in het rijke westen wel vele malen meer dan mensen die wij als slaven beschouwen. We hebben onszelf nogal opgezadeld met een aantal overtuigingen die wij als waarheid aanbidden. En we zijn inmiddels zo afhankelijk van zekerheden en welvaart dat we onszelf nauwelijks nog wijs kunnen maken dat we vrij zijn.

Er zijn in die tijd in deze streek vele slaven ontsnapt en die hebben hun eigen gemeenschappen gesticht in het oerwoud.

We nemen de bus en een extra T-shirt mee en gaan een paar dagen naar dit lieflijke plekje aan de rivier – waar over de ijzeren brug – aangelegd nadat Bahia haar onafhankelijkheid bevocht – het lieflijke zusterplaatsje Sao Felix ligt. We slapen daar in een heus klooster – en Giri voelt zich daar dan ook bijzonder thuis!
Soms heb je het voorrecht om uitgenodigd te worden voor een Candomblé.

Candomblé

Candomblé is een religieuze beweging ontstaan in de tijd van de slavernij. Het heeft elementen van de katholieke eredienst en als basis de traditionele Afrikaanse religie van o.a. voorouderverering. Het voornaamste kenmerk is het geloof in een andere, parallelle wereld van geesten en het maken van contact daarmee door zang, dans, muziek en offerandes.
Nou dat overkomt ons diezelfde avond en we gaan met een busje een uur de heuvels in waar we een aantal uren te gast zijn in een privé huis waar tientallen vrouwen in de leeftijd van 7 – 70 onder leiding van een zg. Gipsie hun rituelen doen. Mannen spelen uren op hun drums om de processen te begeleiden. Het voelt bijna ongepast om daarbij aanwezig te mogen zijn. Dankbaar voor deze belevenis – temeer daar de Casa na deze avond gesloten wordt tot juni.

Daar er maar één ding aan te merken valt op Brazilië en dat is de warmte die je waarachtig kan verlammen – zoals hier – gaan we na twee dagen weer terug naar Salvador – ook warm – maar er zijn gradaties in warmte…

We nemen vanuit de bovenstad de lift naar de benedenstad – waar we geconfronteerd worden met de gevolgen van crack en dat raakt me diep. We nemen op de Mercado Medelo de passagiers-ferry naar Vera Cruz- de havenstad van het eiland Itaparica in ‘de Baia de Todos Santos’. Het is prachtig en heerlijk koel op het water. In Vera Cruz nemen we het busje naar het historische stadje met haar Hollandse geschiedenis Itaparica – en daarna gaan we naar de zee. Het is hier heerlijk zwemmen en vertoeven. Met de grote Ferry gaan we via een andere route terug naar de stad om dan nog een tijdje van deze heerlijke stad en al haar mooie mensen te genieten.

Het einde van negen weken Brazilië komt in zicht. We vliegen donderdagmorgen naar Rio – een afstand van Amsterdam naar Rome – en logeren dit keer in de wijk Santa Teresa – de kunstenaarswijk. Dat wilden we ook die eerste keer – maar dat ging toen niet. We hebben een hele aardige Pousada – maar zitten plotseling wel in een erg Nederlandse sfeer. Hoe dan ook – we krijgen eindelijk de kans om met het trammetje – de bondinho te gaan – die net weer in ere hersteld is. En maken daar werkelijk van alles in mee. Wat heerlijk is dat we voor het eerst in negen weken koel weer hebben – het is maar 27,5 graden en enigszins bewolkt dus we genieten met volle teugen van deze enerverende wijk – het trammetje en het prachtige Parque das Ruinas waar je jezelf midden in de stad in het oerwoud waant en de aapjes in de bomen spelen.

Santa Teresa

Santa Teresa is gelegen op de top van de heuvel Santa Teresa in het centrum van Rio, en is beroemd om haar kronkelende, smalle straatjes. Een favoriete plek voor kunstenaars en toeristen. De wijk is ontstaan rond het Santa Teresa klooster, gebouwd in de jaren 1750 op de Desterro heuvel. Aan het einde van de 19e en vroege 20e eeuw was het een hogere klasse wijk, zoals blijkt uit de prachtige herenhuizen, waarvan er vele nog bewaard zijn gebleven.

Carioca Aqueduct The Santa Teresa Historic Tramway

In 1896 werd het Carioca aquaduct, een koloniale boogjes structuur die werd gebruikt om water te brengen naar het centrum van Rio, omgezet in een brug voor de Santa Teresa Historische Tram (bondinho). De oude tram is nog steeds in gebruik. De rit start in het stadscentrum, nabij het Largo da Carioca plein, kruist het oude aquaduct Arcos da Lapa van 68 meter hoog en gaat door de schilderachtige straatjes van de wijk. Je hebt prachtig uitzichten over de stad. Maar spannend is het af en toe zeker wel – niet alleen op het viaduct maar vooral ook als er een auto op de rails staat!

Terug in de Pousade nemen we een douche en trekken we iets warmers aan. Dan is het tijd om afscheid te nemen en brengt een vriendelijke taxichauffeur (ja wie is hier nou niet vriendelijk!) naar het airport waar we een lange reis voor de boeg hebben. Ik doe naar Parijs geen oog dicht en ook later niet.

Zaterdag 6 maart

Rond de middag zijn we op Schiphol. Ben verrast dat het hier nog steeds zo koud is – ben op geen enkele manier met Nederland bezig geweest – wist niets van de val van het kabinet – kortom – ik moet weer even terugschakelen…
We zijn bijna 20 uur onderweg geweest, hebben een nacht overgeslagen. Ik heb geen meter geslapen in het vliegtuig – en nu is het al weer bijna nacht en terwijl Giri inmiddels heerlijk ligt te slapen ben ik nog steeds klaarwakker…
Er is goed voor mijn huisje gezorgd en het is ook weer helemaal prima om hier te zijn…

Wat maakt Brazilië zo bijzonder

Het blijft natuurlijk een persoonlijke ervaring met mijn kleur. Het is niet het landschap – niet de kleurrijkheid op de straat wat andere Aziatische, Zuid Amerikaanse en Afrikaanse landen zo kleurrijk maakt. Het straatbeeld is eerder Westers en de hele bijzondere natuur hebben wij grotendeels overgeslagen omdat we dan nog meer moesten reizen en Brazilië is enorm groot. 240 maal Nederland…
Het zijn de mensen. De kleur zit in de mensen (vind ik overigens altijd – maar in dit geval in het bijzonder). Er is zo’n prachtige stilte in de mensen – er is zoveel ruimte en tolerantie in de mensen. Prachtig! Je reist en ervaart natuurlijk ook heel anders als je niet in een georganiseerde reis reist. Je leeft letterlijk op straat en bent veel tussen de mensen. Je hebt voortdurend contact, met een woord, een glimlach. Een blik van verstandhouding. Zo ontroerend mooi. Mijn hart klapte letterlijk keer op keer open. Hoewel de taal een beperking inhoudt – is het in dit opzicht zeker geen belemmering.
Je moet wel alles zelf regelen – niet altijd gemakkelijk – maar wel het leven zelf en je word er sterk en onafhankelijk van. En op deze manier ontmoet je de mensen in hun verschillende hoedanigheden.

Ook Brazilië is niet het paradijs. Maar ondanks hun interne moeilijkheden – waar wij westerlingen doorgaans het spotlicht oprichten: we zien nu eenmaal graag de narigheid bij anderen zodat we niet naar onszelf hoeven te kijken – is het leven er ongekend relaxed. Ook in de Favelas. Deze zijn doorgaans veilig zolang de politie eruit blijft. De mensen zijn erg lijfelijk. Er wordt openlijk en overal geknuffeld. Mensen hebben een ongekend positief zelfbeeld en stralen dat uit. Ze geven dat ongetwijfeld door aan hun kinderen – die ook eigenwijs rondlopen met de slogan op hun voorhoofd: Ik BEN oké. Een geweldige voorsprong om op deze manier het leven in te stappen. Geen goed klimaat voor therapeuten!
Zelfs in de grote steden is het leven relaxed. Geloof me ik ben geen stadsmens. Een halve dag in Den Bosch kan me al ziek maken. Ik heb echter enorm genoten van Rio de Janeiro en San Salvador.

Ik ben er nog niet aan toe om diepe ervaringen op papier te zetten. Uiteindelijk is dit nog steeds buitenkant. Maar in mij is er zaad ontkiemt wat op de juiste tijd tot bloei zal komen.

Om Shanti,
Yasmin

Brazilië – Amazone

Brazilië – Amazone

We zijn voortdurend op zoek naar het paradijs, tot we ons plotseling realiseren dat we al die tijd al in het paradijs waren…

Wat maakt Brazilië zo speciaal?

Als ik ga vergelijken – wat je natuurlijk nooit moet doen – dan verliest het in alle opzichten qua cultuur – historie en kleur van andere Zuid- en Midden Amerikaanse landen. Het heeft geen Machu Picchu – Palenqua – Tikal en het straatbeeld ziet er min of meer westers uit. Toch voel ik me in alle opzichten thuis en ik ben niet eens verliefd op het land – ik BEN hier in alle opzichten aanwezig in alles…

De mensen zijn zo heel gewoon en daardoor ook zo heel speciaal. Ze zijn in alle opzichten meer zichzelf als waar dan ook. Ze zijn trots op zichzelf, durven zichzelf te laten zien en zijn tegelijkertijd niet opdringerig aanwezig. Daar waar nodig zijn ze er om je te helpen en elk probleem wordt opgelost – nog sterker al je wensen worden onuitgesproken vervuld…
Ik zou in alle opzichten meer met ze kunnen babbelen – maar het is net of mijn mond geen woorden wil maken. Ik zit en kijk en glimlach en krijg zomaar heel spontaan zo nu en dan een liefdevolle pakker – zomaar op straat of op de boot…

Belém

Wanneer de taxi ons ophaalt om naar het vliegveld te brengen worden we uitgezwaaid door onze buren. Het voelt hartverwarmend en ontroerend! We vliegen midden in de nacht in 2,5 uur van Brasilia naar Belém. Op het vliegveld brengen we de rest van de nacht door en worden in de ochtend alleraardigst geholpen – zoals overal…

De taxichauffeur brengt ons naar Hotel Unidos en dat voelt als een goed plekje. We stallen onze bagage en gaan de straat op. En ondanks de gewone westerse kledij zijn de visafslag en de open markt zeer kleurrijk. Ik neem maar meteen wat fotootjes – hebben we dat ook weer gehad. Voel me kiplekker en tegelijkertijd bekruipt me het gevoel dat ik op mijn hoede moet zijn. Ik heb de neiging om achter Giri te gaan lopen maar ik doe het niet en plots weet ik het gewoon: Het rugzakje staat open en de camera is weg.

Ik ben niet boos, hooguit verbaasd over mezelf. Waarom reageerde ik niet op mijn gevoel? Ruim 100 prachtige foto’s – de oogst van al die tijd – gewoon weg. Camera is tot daar en toe – die kun je immers vervangen. En zo zitten we even later op het politiebureau bij 2 alleraardigste agenten, waarvan – o wonder – de jongeman Engels spreekt…
Het leven gaat door. Even voelen of ik een andere camera wil – dat wordt uiteindelijk nee – en 14 dagen later voel ik dat werkelijk als een bevrijding! Ik heb hem dus gewoon niet nodig.

Amazone

De volgende middag nemen we de lijnboot over de Amazone naar Santarem. Drie dagen en drie nachten zitten we op de boot met 850 mensen en een enorme partij vrachtgoederen. Mensen slapen in hun eigen hangmat – hutje op mutje en het is oergezellig. Er valt geen onvertogen woord. Er zijn geen zeurende of huilende kinderen – er is geen speelgoed. Ik stel me voor hoe westerlingen zich zouden behelpen op een dusdanige ruimte! Nee, het niet altijd zo schoon nee – dat is waar. Er zijn ook aardig wat kakkerlakken aan boord. We hebben fruit en water bij ons en daar doen we het mee. Maar we genieten met volle teugen.

De volgende dag is de Amazone plotseling bezaaid met houten bootjes – mannen en vrouwen die handig enteren aan de grote boot en als apen aan boord klimmen om hun garnalen te verkopen. Het is onvoorstelbaar mooi – zo dierlijk – zo vol-ledig mens…
Later leggen we aan – mensen gaan en komen aan boord – goederen worden gelost. Het tafereel aan de kade is zo mooi en ontroerend. Moeders nemen afscheid van hun kinderen die in Manaus gaan studeren. De vakantie is weer voorbij.

Dolfijn

Ik heb even genoeg van de drukte en loop naar de andere kant en alsof het zo moet zijn: dolfijnen – rivierdolfijnen houden een demonstratie voor me. Wouw – ik wist niet eens van hun bestaan! Het leven op de rivier is opwindend en verrassend – mooi en ontspannend. Als we de laatste ochtend boven op het dek genieten van de zonsopgang zien we Santarem in de verte liggen. Deze dagen zijn eigenlijk veel te snel gegaan. Ik scheur me los van het mystieke Amazone – rivier-gevoel.

Alter do Chao

– Betekenis: vanaf grote hoogte de aarde kunnen overzien…
Via Santarem nemen we op advies de bus naar Alter do Chao. Een kleine plek – een oase in de rivier de Tapajos. Weet je wat zo bijzonder is? Waar beide rivieren elkaar raken vermengen zij zich niet maar stromen ze samen met ieder haar eigen kleur. De Amazone is oker en ondoordringbaar – de Tapajos is groen en helder. Een mysterie dat zich uiteindelijk oplost doordat de Tapajos in de Amazone doordringt en oplost.

Ik heb aanvankelijk niet het gevoel dat het dit is wat ik zoek, om meer en meer te ontdekken dat we in het paradijs van de Amazone zijn beland. Nog sterker, na een paar dagen hoef ik helemaal niets meer. Geen spannende tochtjes op de rivier – geen excursies – gewoon hier zijn – genieten van de rivier en de typische oerwoudgeluiden – de prachtige vlinders – vogels – de mangobomen, kortom het wonder van de schepping. En vooral veel mooie mensen ontmoeten – de kroon op deze schepping. We vinden een eenvoudig onderkomen in een Pousada en ´s morgens gaan we in alle vroegte een ochtendwandeling maken langs de boulevard. Bijna altijd is daar een man die als een Boeddha op zijn houten vissersbootje staat en zijn netten het water ingooit. Alleen al door naar hem te kijken is meer dan voldoende om thuis te komen bij jeZelf.

Eiland

We slapen een nacht op het eiland zelf. Het is onbewoond – al hebben 2 gipsy-families daar voorlopig hun intrek genomen. Ik ben binnen de kortste keren mijn pet kwijt en een vriendin rijker! We zien de mooiste zonsondergang – we zien de maan opkomen – we zien ’s morgens een prachtige zonsopgang – maar slapen – praat me er niet van! Met zijn 2en in een hangmat is sowieso even wennen en als die dan nog naar de grond komt, nee het is geen lolletje en zeker niet voor herhaling vatbaar…

We vinden onze eigen beach 10 minuten lopen van de Pousada. Het is het mooiste plekje van de hele wereld en lijkt wel speciaal voor ons. En soms is daar een eenzame visser of een vader en moeder met kinderen. Kinderen. Niet te geloven de kinderen hier! Mooie reproducties van hun ouders… Een knulletje van een jaar of drie banjert steeds verder het water in. Plots komt hij er achter dat zijn moeder er niet meer is. Geen paniek. Hij blijft staan, draait zich om en loopt steeds verder het water in. Kritische fase! Plots is daar een duidelijke aanwijzing van zijn moeder. Ze is heel helder zonder enige vorm van paniek. Ik kijk werkelijk mijn ogen uit.

Marktplein

We zitten ´s avonds op het marktplein. Het is een lieflijk sfeertje. Een man pakt zijn gitaar en begint Braziliaanse liederen te zingen. Naast ons zitten drie meisjes. Ze hebben een flesje limonade en 3 glazen. Het flesje wordt tot op de laatste drup eerlijk verdeeld. Ik kijk mijn ogen uit. Er komt een jochie aan. Oei dat gaat moeilijkheden geven! Maar nee. Het zijn echte diplomaten deze meiden. Ze geven hem geen lik op stuk maar ook niet de kans om hun zijn te verpesten. Jeetje ik krijg hier een les in diplomatie, niet te geloven!

Na een week zakken we een dagje verder de Amazone af en overnachten we in Obidos met hel plan nog verder de Amazone af te zakken. De volgende dag komen we al weer terug. Giri is aardig ziek en de beste plek om dat te zijn is hier in Alter do Chao. We slapen overigens inmiddels heerlijk samen in de hangmat opgepakt tussen de locale bevolking die me op geen enkele manier mijn ruimte afnemen.

De volgende dag naar de dokter. Ook zo`n geweldige ervaring. Speekuur van 7-9. We zijn ruim op tijd en genieten van de bedrijvigheid om ons heen. Niemand schijnt ongeduldig te zijn. We spreken af tot negenen te blijven. Om klokslag negen komt de dokter! Geweldige man trouwens. Medische zorg is gratis in dit gebied en Giri krijgt een partij antibiotica voor 14 dagen. Hij is trouwens voor het eerst die morgen koortsvrij – en poeh het was me het nachtje wel!
De dokter maakt zich zorgen over Carnaval. Er komen 30.000 mensen naar deze plek. Er wordt gedronken en gevochten en hij mag de wonden hechten. Nou om eerlijk te zeggen, we hebben er een voorproefje van gezien. Het was niet iets om blij van te worden – nee ook hier is het niet uitsluitend paradijs.

We gaan met de bus naar Santarem om onze tickets te bevestigen. De bus is 20 keer zo goedkoop en 20 keer zo leuk als de taxi! Op de terugweg is het spits en we zitten als varkens in het hok. Geen probleem. We zitten tussen de mensen, de bananen, computers en vooral hebben we veel plezier. Jeetje wat lachen we met zijn allen!

Ayahuasca

We hebben hier in het prille begin een heel bijzonder mens ontmoet en worden alsnog uitgenodigd om dit weekend deel te nemen aan een Ayahuasca – ceremonie. We hebben de prachtige plek in het oerwoud al eerder bezocht – maar er is geen enkele drang in mij om daarvoor langer hier te blijven. Mocht ik dit al willen dat wil ik daar alle tijd voor nemen. Er bestaat immers geen snelweg en hoe harder we proberen te lopen, hoe moeilijker het wordt om thuis te komen…

Carnaval

We hebben geen mensen zien vechten – wel honden en die doen dat hier normaal nooit. Maar elkaar bekogelen met maïzena en scheerschuim is in mijn ogen niet echt een verlichtende bezigheid en inspireert mij niet direct. Ik zal ook hier dus niet in de ban raken van Carnaval. We sluiten ons al vroeg op in onze kamer. Morgen zullen we in alle vroegte naar Belém vertrekken waar we onze koffer en onze paspoorten hebben achtergelaten. Taxi´s zijn er niet te krijgen – maar de baas brengt ons zelf wel even weg – ´s morgens om half vijf. Hij is een schat – zoals iedereen hier overigens…

Belèm

En dan zijn we plotseling terug bij onze vrienden in Belèm en worden we met een brede glimlach naar onze kamer gebracht. En jawel hoor onze koffier is er ook nog. Morgenvroeg vliegen we door naar Natal om aan onze derde fase te beginnen. We zullen langs de kust stukje bij beetje afzakken – richting Rio…

Até Logo –  tot strakjes…
Yasmin