De vluchteling en het grote wachten

Ik heb Elisa aan de lijn. Ze vertelt me dat ze mijn verhalen over de vluchtelingen mist. Eerlijk gezegd verbaast het me nog steeds dat ik vorig jaar in zo’n korte tijd 29 verhalen heb geschreven. En dat niet alleen. Het boek belicht vele zaken die door de media verborgen worden gehouden en dus minstens even belangrijk zijn. De verhalen ontstonden toen we een stabiele basis hadden in Lesbos. Je moet namelijk eerst een vertrouwensrelatie opbouwen. Ik moet zeggen daar heb ik niet zoveel tijd voor nodig. Die is er doorgaans vanaf het begin en is gebaseerd op wederzijds respect. Mensen voelen dat. Dat alle verhalen aaneen geweven werden tot een boek wat met de nodige obstakels de wereld in werd gezet, was aanvankelijk niet mijn keuze en is dus niet alleen mijn verdienste. Maar het is uiteindelijk wel mijn verdienste dat het er gekomen is! Daarmee heb ik een document in de wereld gezet wat zo breed en allesomvattend is dat het geen aanvullingen vraagt wat verhalen betreft. En ook niet in de omlijsting. Volk van mijn VOLK is volgens insiders niet alleen een up to date en integer verslag, het maakt ook datgene zichtbaar wat op grote schaal ontkend wordt…

Het nu

De eerste morgen rijden we langs het kamp. Ik voel de onvrede. Ik voel de spanning. Het zou weleens kunnen gaan escaleren hier op Lesbos, popt in me op. We worden al snel door de burgerpolitie lastiggevallen en geregistreerd. Inclusief de auto. Hoewel we het kamp niet meer in mogen blijven we ’s avonds de cafeetjes binnengaan. We worden juichend ontvangen en voor ik het weet sta ik te dansen met de Iraniërs en de Afghanen. Muziek is een enorme bron voor heling en verbinding. Hier proberen mensen hun leed even te vergeten en de chaos in hun hoofd te stoppen door zich met hun familie te verbinden, door zich bij de kachel te verwarmen, naar muziek te luisteren en koffie, wijn of bier te drinken. De hele wereld is hier vertegenwoordigd. We ontmoeten oude vrienden die hier al bijna 2 jaar verblijven en gloednieuwe. Allemaal hebben ze hun verhaal en een reden om hier te zijn…

We kijken naar Nieuwsuur over Moria. Opnieuw ergert het me dat 90 procent van de migranten bewust buiten beeld wordt gehouden. De Afrikaanse communiteit bestaat gewoonweg niet. Die hadden de oversteek nooit mogen maken en krijgen zeker geen kans om legaal Europa binnen te gaan. Dat is alleen weggelegd voor de uitverkorenen. Pakweg 3 van de 90 culturen. Europa heeft gefaald. We menen dat wij de wereld kunnen controleren en beheersen en hebben nog steeds niets geleerd van het verleden. Door grenzen te sluiten en onze deal met Turkije hebben we een mensenhandel op gang gebracht die haar weerga niet kent…

Je zou kunnen zeggen: het document ‘Volk van mijn VOLK’ en de Engelse uitgave ‘One Love – One Tribe’ welke eind januari in een nieuwe druk verschijnen, zijn meer dan volledig. Daarvoor gingen we niet terug naar Griekenland. We gingen terug om de sporen van de vluchtelingen te volgen. Wat is er van hun geworden. Dus namen we wederom de auto en bezochten we de jongens en de meiden onderweg.

Het grote wachten

Het is doorgaans het proces van het grote wachten. Van een aantal jongens en meiden, zoals *Mukasa uit Eritrea weten we dat ze inmiddels illegaal in Duitsland zijn aangekomen. Hij zit daar in de procedure. Mensen uit Syrië, zoals Fathya en haar man en zoon, zijn na twee jaar eindelijk in Duitsland en verenigd met hun familie, maar zitten nog steeds in de procedure. Mensen zoals Salwa en Samur uit Syrië zitten na ruim 2 jaar met hun kinderen in Skarmagas – een afschuwelijke plek bij een enorme olieraffinaderij. Ze gaan niet bij de pakken neerzitten, hebben inmiddels een winkeltje geopend in het kamp en wachten af. De oudste dochter van Samur zit nog in Syrië. Ze is getrouwd, heeft een dochtertje en er is geen geld om naar Europa te komen.

 

 

Richtlijnen EU

Ja, het proces van het grote wachten. Behalve de Syriërs – de Irakezen en een aantal Eritreeërs zijn er volgens de richtlijnen van de EU geen mensen die in aanmerking komen voor asiel. Dus zijn de meeste mensen onderweg en in afwachting. We weten nog dat het kamp in Piraeus, de haven van Athene, in juni 2016 werd ontruimd. We waren erbij. De mensen werden naar allerlei plaatsen getransporteerd en een aantal kwamen er terecht in zogenaamde squads. Zoals het oude leegstaande ziekenhuis in Omonia in Athene. Het smerige gebouw werd in no-time onder leiding van een Engels koppel omgetoverd naar een prettige verblijfplaats voor Syriërs en gleed toen in no-time af naar een plek die overgenomen werd door de Maffia. De jongeren begonnen te drinken en marihuana te gebruiken. Daar bleef het niet bij. Er werd zelfs heroïne gespoten. Einde oud hospitaal.

  • Moslims mogen niet drinken, mogen geen relaties hebben voor het huwelijk etc. Verboden vruchten dringen zich op in je verbeelding en alles wat Allah verboden heeft doe je dus stiekem. Heel logisch nietwaar in een tijd dat je niets mag doen, jong bent en geen enkel vooruitzicht hebt in het leven…
Sicilië

Zoals jullie misschien weten bezochten we de burgemeester van Palermo, Leonidas Orlando in Sicilië om mijn boek aan te bieden. Deze man is absoluut een verlicht wezen. Hij veegde niet alleen Palermo schoon van de Maffia, hij werd een boegbeeld voor vluchteling en migrant. Waar hij overigens geen verschil tussen maakt. Hij heeft het over mensen en vindt dat ieder mens de vrijheid moet hebben daar te zijn waar hij wil zijn. Ik ondersteun dat. Uiteindelijk geldt dit immers ook voor ons. Zijn we niet allemaal vluchtelingen geweest of migranten in het verleden. En is het niet van de zotte dat mensenrechten uitsluiten schijnen te gelden voor mensen die in het bezit zijn van legale documenten?

  • De EU is niet blij met Orlando. Hij handelt openlijk tegen hun beleid…
Bureaucratie

We ontmoeten bij het kamp Mineo in Sicilië, een prima plek maar ver weg van de bewoonde wereld, een aantal zwarte mensen. We maken muziek en dansen op straat. Het valt me op dat de Senegalezen het prima kunnen vinden met Gambianen maar dat ze de Nigerianen maar een dom volk vinden. We hebben een gesprek met 2 Nigeriaanse vrienden. Ze zijn allesbehalve dom. Een van de jongens is wel heel verdrietig. Hij is na een afschuwelijke tocht door Libië acht maanden geleden op Sicilië aangekomen. Zijn vrouw en kindje, die hij twee jaar geleden voor het laatst heeft gezien, zitten in Turijn. Helaas, hij mag er niet heen. Stomme bureaucratie…

Vrij spel

Door muren te bouwen en grenzen te trekken zorgen we ervoor dat de smokkelaars vrij spel hebben want het is nu een sport om de mazen in het net te vinden. We werken er ook aan mee dat de vluchtroutes niet alleen steeds gevaarlijker worden en dat er grote hoeveelheden mensen verdrinken of ten prooi vallen aan orgaanhandel, slavernij etc. maar ook dat er een enorme hoeveelheid mensen bakken geld aan verdienen en dat zijn heus niet alleen de smokkelaars.

  • De burgemeester van Pozzallo – Sicilië vond 45 lijken in de eerste boot die hij binnenhaalde…

Migranten die via Libië komen zoals degenen in Italië en Sicilië waren vaak getuigen van koelbloedige moorden. Ze weten over de orgaanhandel waar de donor nauwelijks iets voor krijgt maar die voor enorme prijzen worden doorverkocht en ze weten van de slavernij.

  • Nou ja de meeste mensen – vooral de zwarten kennen dat natuurlijk al levenslang. Dus ook dat weerhoudt hun niet om te komen…
Facebook

Hun vrienden die al in Europa zijn, zijn zeer actief op facebook. Ze hangen de populaire jongens uit en creëren het beeld dat ze het gemaakt hebben. Stom in onze ogen maar je moet iets begrijpen van hun cultuur om dat te kunnen bevatten. Ze hebben bakken geld geleend, bezittingen verkocht en noem maar op om hier te komen. Gezichtsverlies is voor mannen erger dan een eervolle dood sterven. Dus houden ze de schijn op. Niet allemaal. De mensen die een zware zaak hebben zorgen er wel voor dat ze niet op Facebook opereren of doen dit onder een andere persoonlijkheid.

Nodig

Hoe dan ook, we hebben ze nodig de vluchtelingen. Al is het niet om ons brood aan te verdienen dan op zijn minst om ons een goed gevoel te geven. Door allerlei projecten te starten en kampen op te richten. Bij voorkeur voor kinderen, jongeren en vrouwen. Die hebben doorgaans aan aandacht geen gebrek, vooral de kindertjes niet. Vinden ze het eten niet lekker, dan zorgen er wel groeperingen dat ze ander eten krijgen. ‘No Border Kitchen’ voedt een groep mensen voor 1 Euro per dag. Dat de Griekse regering 6 Euro per vluchteling krijgt om ze te voeden, jammer dan. Die steken ze dan maar extra in hun zakken. Niet dat ik de regering wil blameren want we kunnen dan beter bij het begin beginnen. Wij EU zijn zo arrogant dat we menen alles te kunnen regelen en afkopen voor geld. En aangezien Griekenland tot aan hun nek toe in de problemen zit is het een gemakkelijke prooi. Maar er klopt natuurlijk geen donder van. En dat weten we ongetwijfeld maar al te goed.

Onrust

Er is onrust op Lesbos. Naast een aantal goed lopende projecten, zoals Kara Tepe wat naar mijn mening overgeorganiseerd is, is detentiecentrum Moria een plek waar mensen niet binnenkomen behalve de geregistreerde Ngo’s. Artsen zonder grenzen vind je buiten de hekken. Die willen principieel niet werken binnen deze onmenselijke plek. Kerst 2016 werd Lesbos opgeschrikt door sneeuw. Vanwege belangrijke bezoekers focust de media voor even op Moria. Om ons geweten te sussen werden alle tentjes opgeruimd – een giga verspilling aan kapitaal. Naast de containers die zo’n onderdak bieden aan pakweg 1500 mensen, staat Moria met een bezetting van meer dan 5000 mensen weer barstensvol met tenten. Vooral buiten het gesloten kamp. Nu regent het bakken, dus plezierig is het er allerminst. Bovendien hebben de jongens trek in vlees en slachten ze af en toe een schaap. Lopen de inwoners van Lesbos niet over te juichen. In tegendeel, ze zijn kamp Moria meer dan zat! En dan hebben we het nog niet over een kleine minderheid Noord Afrikanen, voornamelijk Algerijnen, ware meesters in stelen en dealen…

  • De rijen auto’s van Ngo’s zijn zo nodig nog langer geworden. Althans overdag. Er is niet langer een dokterspost in het overvolle kamp en ’s nachts worden de mensen volledig aan hun lot overgelaten. Artsen van bootvluchtelingen zijn terug naar Nederland. Zij konden niet veel maar er was in ieder geval een luisterend oor. Griekenland heeft besloten zoveel moeilijk in eigen hand te nemen. Niet verkeerd maar daar moet je wel de mensen voor hebben. En dan gaat niet zo een twee drie.
Drugs

Veel van onze jongens en meiden zitten inmiddels op het vaste land. Weinig legaal, laten we zeggen 90 procent illegaal. Een bron van criminaliteit en een oase voor de drugshandel volgens Orlando. Anderen zijn ondergebracht in kampen of verbergen zich in Athene of vinden werk, zoals vele Pakistanen, op het vaste land. Harde werkers die alles aanpakken om te overleven en in de steden onderduiken bij andere Pakistanen die veelal overleven door handel. Ze bevolken aparte enclaves in de stad.

Verlangen

Zware mensen idem dito. Er zijn er behoorlijk wat die in een ver verleden kwamen en een verblijfsvergunning hebben. Zij werken doorgaans zo’n acht maanden in Athene of in Italië en vliegen dan een aantal maanden naar hun familie. Dat vliegen kost geen reet. Ze hebben een aardig bestaan opgebouwd en kunnen in ieder geval hun families zien. Dat geldt dus niet voor de illegalen. Zoals Osama uit Egypte die na het sluiten van de grenzen op de papieren van zijn broer naar Turijn gevlogen is. Hij werkt elke nacht in het kebab restaurantje van zijn broer. Zijn vrouw en kindje kan hij niet over laten komen, laat staan dat hij ze kan bezoeken in Egypte. Wat een klote leven. Zocht hij eerst nog serieus naar een Europese vrouw om een tweede huwelijk mee te sluiten zodat hij legaal naar Egypte kan, hij is er inmiddels wel achter dat dit niet zo simpel is. Hij heeft nog maar één verlangen: zijn vrouw en kindje weerzien.

Goede zaken

De smokkelaars op Lesbos en in Athene doen goede zaken. Eerst betaal je je scheel om op het eiland aan te komen. Dan om van het eiland af te komen. Veel moeilijker tegenwoordig, maar nog steeds niet onmogelijk. En dan betaal je – met behulp van familie en vrienden – bakken om Griekenland uit te komen. Want dat is inmiddels wel duidelijk. In Griekenland is het niet te halen al zijn de mensen niet onaardig en is het klimaat heerlijk. *Hippo uit Kameroen zit inmiddels in Parijs. Zoals velen met hem. De zwarten zijn sociaal. Ze nemen hun illegale broeders en zuster op in hun huizen en delen dat wat ze hebben. Soms kunnen de illegalen illegale karweitjes doen. Stiekem en uiteraard slecht betaald. Maar alles is beter dan niks toch. En zo overleven ze…

  • Behalve degenen die zo gelukkig niet zijn. Die slapen, evenals de Roma’s, onder de bruggen in Parijs en worden regelmatig opgejaagd. De nachtelijk uitgedeelde slaapzakken en matrasjes blijven verloren achter…

Vorige keer bezochten we Sjam uit Pakistan. Hij belde me voor vertrek. ‘Yasmin ik ga terug naar Pakistan’. Hij was dolgelukkig en vast van plan om daar naar de universiteit te gaan en zich op de jongeren in Pakistan te richten. ‘Ik ga ze vertellen hoe het hier in Europa werkelijk is Yasmin. We gaan samen Pakistan opbouwen. Je moet me één ding beloven. Je moet naar Pakistan komen. Ik ben zo dankbaar voor wat jij mij geleerd hebt. Ik hou van je…’

  • Mijn hart barst van vreugde. Ik ben zo blij voor hem. Half november 2017 vertrekken we. Tot onze verbazing heeft Sjam Parijs verlaten. Hij zit inmiddels in Italië. Zijn familie heeft hem laten weten dat hij eerst toch maar wat geld moet verdienen voor hij terug kan komen. Sinds kort is hij onvindbaar – zoals velen met hem…
Kwetsbaar

Kinderen en kwetsbare jongeren worden naar Athene gebracht. Zo ook *Osama uit Syrië. Hij hoort niet meer bij de jongeren maar heeft een afschuwelijk verleden en probeerde meerder malen een einde aan zijn leven te maken. Zo vonden wij hem de vorige keer op Lesbos en hij voelde zich veilig bij ons. Nu zit hij in Athene. Hij heeft woonruimte en een uitkering maar geen werk. Hij voelt zich echter vele malen vrijer dan op Lesbos. Of dat te maken heeft met het feit dat hij het eiland af is of met het feit dat hij marihuana, wijn, bier en uso gebruikt is me niet helemaal duidelijk. Zijn leven is verlegd naar de nacht. Feestjes met muziek, vrienden – doorgaans jongens uit Syrië en af en toe een meisje uit Marokko. Nee, hij komt zijn dagen wel door. Of hij blij is? Tja zeker om ons te zien. Maar hij zou toch graag willen werken…

Gearrangeerd

*Gouri en haar gezin uit Syrisch Koerdistan hebben voor een half jaar woonruimte in Athene. Betaald door de UN. Het is een gearrangeerd huwelijk maar een enorme krachtige relatie met vier powervolle kinderen waarvan de jongste bijna stierf tijdens hun vlucht. Ze worden opgevoed met strikte regels maar vooral ook met heel veel liefde. En in die Liefde delen wij…

Wat ze na dit half jaar moeten doen? Ze vallen dan onder de Griekse overheid en dat is geen vetpot. Ze moeten de hiaten zelf aan zien te vullen. Afijn dat zijn zorgen voor later…

Mijn lieve vriend *Isaac – Onyakonchi uit Nigeria – met zijn prachtige vrouw Charité uit Oeganda en zijn zoontje Conrad is zo gelukkig niet. Ze zijn immers zwart en komen alleen om er beter van te worden. Deze optimist is onder die blije buitenkant enorm bezorgd. Ik heb deze zomer geld overgemaakt zodat hij op een van de eilanden kon werken. Want dat is wat hij wil. Werken! Hun asiel is al tweemaal afgewezen en in februari valt het zwaard. Want dat is voor mij wel duidelijk. Asiel krijgen zij zeker niet. De niet kapot te krijgen Isaac is een ander mens nu. En ik snap dat maar al te goed.

Geluk

*Aristotes die in Grenoble zit, heeft meer geluk. Hij heeft een zware politieke zaak. Dat zal de EU een worst zijn. Grenoble niet. Hij kreeg papieren voor 10 jaar. Zelfs de mogelijkheid om naar de universiteit te gaan. Dat heeft hij inmiddels gestopt. Aangezien hij zelf geen woonruimte heeft en ’s nachts bij een vriend slaapt waar hij overdag niet mag verblijven lukt het hem niet om op straat te studeren. Maar hij heeft zeker niets te mopperen…

Een andere vriend uit Pakistan met een enorme zware politieke zaak, afgewezen en ondergedoken op Lesbos, hebben wij geholpen naar Athene te vluchten. Plots kon hij legaal naar Athene en in de procedure. Helaas maakte de UN een foutje – een letter in zijn naam – maar net genoeg om hem weer illegaal te laten zijn want ze verdommen het om dat te veranderen…

Nee dat is geen grap. *Kaoula uit Palestina, die als vertaalster werkte in Kos, zit nu in Athene. Helaas kan ze niet aan het werk want op Kos werd er een foutje gemaakt in haar papieren. De enige mogelijkheid is om terug te gaan naar Kos en het daar te laten regelen. Effies wachten. Ze moet eerst geld hebben…

Afwijzing

Ik informeer naar een verloren vriend uit Ethiopië. Sinds hij naar Thessaloniki is gebracht ben ik hem uit het oog verloren. Afgelopen week zocht er iemand contact op Facebook. Anoniem. Ik ben dolblij wanneer ik ontdek het deze speciale vriend is. Hij leeft immers nog wat ik niet van iedereen met zekerheid kan zeggen. ‘Yasmin, Ik ben van Thessaloniki naar Oostenrijk gelopen. Elke dag dacht ik aan jou. Jij bent in mijn ogen een rolmodel voor ons vluchtelingen. Ik was mijn telefoon en al mijn papieren kwijt. Sinds kort zit ik weer anoniem op Facebook en vond jou terug. Ik zit hier in de procedure en ben nu zover dat ik mijn verhaal kan vertellen. Je moet naar Oostenrijk komen…’

Mensen

Mensen zijn mensen. Deze knaap is heel bijzonder. Maar is niet iedereen bijzonder? Ik spreek mensen op straat aan. Grieken, blanken en kleurlingen. Ben benieuwd naar hun verhaal. We ontmoeten en omhelzen…

Is het niet om te janken dat wij als EU bij voorbaat besloten hebben dat iedere migrant die niet op de lijst voorkomt geen reden heeft om Europa binnen te komen? Mijn boek is een ware getuigenis dat er verschillende mensen uit Afrika en zelfs uit Nepal een levensbedreigende situatie zijn ontvlucht en onder geen beding terug naar hun thuisland kunnen. Van *Emmanuel uit Ethiopië-Oramio durf ik bijna met zekerheid te zeggen dat hij vermoord is…

Migranten

Kos Erika en ikkeEn dan zijn we vijf dagen in Kos. De Pakistani’s die we daar kennen zijn of terug naar Pakistan of elders in het land. Onze grote vriend met zijn onaangetaste humeur heeft een baantje gevonden in Kreta. Onze Griekse vrienden brengen deze dagen door bij familie op andere eilanden of in Athene. Prima geregeld. We zijn er voor Dorine. Zij werkte bij een Ngo en werd ontslagen omdat ze een relatie had met een Pakistaner. Hij werd gedeporteerd. Zij kent de hel vanbinnen en vanbuiten. We zijn er voor haar en vooral voor ons zelf. We genieten van elkaar, het weer is heerlijk en de zee een bron van heling. Dat geldt ook voor Erica’s plaats waar we vluchtelingen mee naar toe namen die daar net zo welkom zijn als bij Stratoula in Lesbos. Erica is ons niet vergeten, al hebben we haar persoonlijk maar een keer ontmoet.

  • En zo zijn we wederom omringd door een hartverwarmende Griekse familie. Migranten. Erika is geboren in Australië uit Griekse ouders…

Om Shanti,
Giri en Yasmin

 

 

Share

4 comments to De vluchteling en het grote wachten

  • Dank je wel voor het delen lieve Joke. Geloof me, dit stopt nooit. Het stopt binnen in ons als we voorbij onze fysieke werkelijkheid gaan en ontdekken dat er uitsluitend Liefde en EENheid is. Hoewel de oorlog buiten mij gewoon voort woedt, ervaar ik vrede in mijn HART.
    Stuur je Liefde en Vreugde en ga Karl Henkins opzoeken… <3

  • Johannes

    Lieve Yasmin en Giri,
    Je boek was al een verhaal over ellende, maar deze Blog is daarop in mijn beleving een triest vervolg. En evenals voorheen heb ik ook het gevoel veel te weinig te kunnen bijdragen. Daar ben ik lichamelijk niet toe in staat, maar ook financieel is mijn bijdrage een druppel op een gloeiende plaat. Toch ga ik weer wat overmaken, niet om mijn onvermogen te verbloemen, maar omdat het nodig ia. En ik gedenk jullie in mijn gebeden. Van Hem krijgen jullie alle steun. Vanuit een koud Holland Liefs en een knuffel, Johannes

    • He lieve Johannes,
      Dank je wel voor je bijdrage. Het is zeer welkom. Het is niet alleen maar ellende hier. Het is de waanzin en de puurheid van het bestaan. Zoals jouw leven een uitdaging is om met je lijf om te gaan hebben wij allen onze uitdagingen. De enige keuze die we hebben is dat we er een drama van kunnen maken of een blijspel. Geloof me, ik heb nog nooit zoveel levenskracht gezien als in de hel van Moria.
      Love you. Yasmin

  • Joke V

    Indrukwekkend zijn al deze verhalen Yasmin.
    Ze maken net zo veel indruk als het concert van The armed man van Karl Jenkins (ken je dit?) dat deze middag in het muziekcentrum in Eindhoven werd uitgevoerd. Het geheel omlijst, op een groot scherm, met bewegende beelden uit oorlogsgebieden van vroeger en nu van over de hele wereld.
    Wanneer stopt dit, wanneer komt er eindelijk meer respect en liefde voor de medemens…
    Ik kan alleen maar hier op kleine schaal mijn best doen. Het voelt vaak zo machteloos.
    Een lieve groet voor jullie,
    Joke

Leave a Reply