Lesbos – de vergeten groep

De dansers van Ghana ‘Wetende wat het is om vernederd, onderdrukt en niet erkend te worden, voel ik me thuis tussen deze vergeten groep…’

’s Avonds zijn wij te vinden in de verschillende theestalletjes. We luisteren naar verhalen of hangen gewoon een beetje rond. We raken aan en laten ons aanraken. We worden enthousiast ontvangen en ook genegeerd. Taal is soms een barrière. Het gaat nergens over of plots is er een verrassende diepgang. Wetende wat het is om vernederd, onderdrukt en niet erkend te worden, voel ik me thuis tussen deze vergeten groep . Onze aanwezigheid tovert regelmatig een spontane lach tevoorschijn en verdrijft voor even de donkere wolken in hun hoofd…

Water en sanitaire voorzieningen zijn er niet of nauwelijks. De containers en tenten zijn overvol. De voedsellijnen ongekend lang. Na een periode van regen is het nu berenkoud. De elektriciteit valt regelmatig uit. Sommigen kunnen redelijk omgaan met de spanning van het niet weten. Anderen worden langzaam maar zeker gek en slapen niet meer vanwege het piekeren, de kou of de gevechten in het kamp. Zoals onze jonge Afghaanse vriend. Zijn vader werd kortgeleden vermoord door de Taliban. Hij is nu de man in huis en weet niet hoe hij zijn moeder en zusters moet beschermen tegen het zichtbare en onzichtbare geweld…

Medische zorg is er nauwelijks en ’s nachts al helemaal niet. Of je in aanmerking komt voor medische zorg hangt af van je status.

De grootste frustratie is je spullen die gestolen worden door de Ali Baba’s uit Noord-Afrika waar niemand iets tegen doet. De willekeur rond de afhandeling van de aanvragen.  Sommigen wachten al 22 maanden – anderen hebben binnen 3 weken een blauwe stempel en kunnen naar Athene om hun procedure voort te zetten. Een glas wijn geeft niet alleen warmte, het is een manier om spanning af te reageren. Al is het haram voor moslims…

Hoewel ik mijn ogen niet sluit voor het immense lijden van de mens in kamp Moria, voel ik een diep respect voor de manier waarop zij zich blijven verzorgen en weten te overleven.

In tijden van nood, in tijden van oorlog ontwikkelen mensen een ongekende levenskracht of ze gaan volledig de verdoemenis in…

  • Vergeten groep: volwassen mannen krijgen geen aandacht of medische zorg. Ze gaan er vanuit dat zij bij voorbaat teruggestuurd worden…

In Liefde verbonden
Yasmin

Cover One Love - One TribeWe hebben jou nodig…

Giri en ik. We hebben jou nodig. We blijven tot half maart op Lesbos en komen via Oostenrijk terug. Van april t/m juni zijn we in Nederland voor promotie, lezingen, signeeracties, etc. Fijn als jullie ons willen helpen het boek de wereld in te dragen. Het boek is mijn bijdrage  – maar de vluchteling dat zijn we immers allemaal. We hebben elkaar nodig om angst te transformeren naar liefde en volledig  mens te worden.W

We gaan voorlopig verkassen naar Lesbos – Inshallah. Wie heeft of weet een plekje ergens in de achtertuin or whereever waar we een smalle basis kunnen maken…
– Stuur ons een bericht: infoATyasminverschure.nl

  • Wil je graag iets doen maar weet  je niet wat. Financiële ondersteuning is van HARTE welkom – buiten Europa via PayPal (Giri Rikkers).
    Namens mens en vluchteling van harte dank…
  • Je kunt ons actief volgen via mijn Facebookpagina – een netwerk van Liefde…

 

Hoera – lang gewacht maar ze zijn er weer
  • ‘Volk van mijn VOLK’ en ‘One Love – One Tribe.’
  • Niet alleen in print – maar beiden ook als E-book…
Share

4 comments to Lesbos – de vergeten groep

  • Mevr. J.H. (Albertha) te Wierik

    Albertha te Wierik

    06-02-2018 at 16:27
    Heel hartelijk dank dat jullie ons op de hoogte houd van de belevenissen in Lesbos en omgeving. Het is knap van jullie zoveel mensen bij te staan, en letterlijk laten zien dat zij, ondanks dat ze ver van hier wonen toch niet vergeten worden. En veel succes met de nieuwe druk van jullie boek. Ik zag het vorige week ook weer in Heeswijk liggen.
    We hebben jullie groeten over gebracht aan Zr. Veronique in Annahof. Zij vroeg ons jullie veel sterkte te wensen en en alle goeds.
    Ontvang dat ook van ons 3-en hier op de Hoofdstraat.
    Liefs,
    Albertha

  • Marleen

    Yasmin en Giri,
    Ik reis met jullie mee!

    Oh wat moeten die mensen zich in de steek gelaten voelen. Rauw. Heel rauw.
    Veel liefs, voor jullie en voor alle in de steek gelaten mensen van Lesbos!

  • marleen

    Wat prachtig dat jullie daar nog steeds zijn, bij deze mensen in zo’n moeilijke situatie.
    Daar heb ik oprecht bewondering voor!
    Een lichtje zijn dat z’n straaltjes brengt waar het welkom is, dat is wat jullie doen.
    Het is niet iedereen gegeven, en zo mooi. Prachtig!
    Hoop dat jullie een eigen plekje vinden om ‘bij te tanken’ 🙂

    Veel liefs
    Marleen

    • Hi lieve Marleen,
      We doen allemaal wat we hebben te doen als we onze hartslag volgen. Zijn met hun is Zijn met mezelf. Wanneer ik er niet langer van geniet wordt het tijd voor een ander hoofdstuk. Het leven is hier alles. Rauw en Liefdevol…

Leave a Reply