Onderweg en terug in Nederland

Chios - voor onze kamerHoewel ik ons eenvoudige huurhuisje geen dag gemist heb, voelt de sfeer omarmend. De volgende morgen loop ik door mijn bos en zie ik vier reeën…

Chios

We duiken de zee in en hebben liefdevolle ontmoetingen. Vrijwilligster Janneke wordt zo geraakt door mijn boek dat ze het onmiddellijk in het Duits gaat vertalen. ‘Elke zin brengt me dieper in mezelf’ zegt ze…

En ja het gerucht is waar. Vriend Saiko zit samen met 35 anderen al negen maanden gevangen op Chios. Volgens zijn advocaat is hij onschuldig. Getuigen uit Lesbos kunnen niet naar het proces op 20 april…

Abdullah AtheneAthene

We ontbijten bij Salwa en haar familie in kamp Skarmagas en strijken neer in het hart van Athene. We zien vele bekende vrienden, zoals Abdullah uit Afghanistan, Osama uit Syrië, Gulfam uit Pakistan en bezoeken Isaac uit Nigeria en zijn familie in Hotel City Plaza. We worden op het plein enthousiast begroet door jongens die ons kennen en lunchen met Griekse vrienden.

Abdullah/Abdulraman* heeft een enorm proces van loutering ondergaan. Hij vindt dat ook de Arabische wereld mijn boek moet lezen en is al begonnen om het in Farsi te vertalen…


Isma uit Libanon*

Isma leeft met haar drie kinderen op een mensonwaardige plek onder de grond. Ik word misselijk van de stank. Haar middelste zoon loopt en poept in luiers, gunt je geen moment rust en vernield alles wat los en vast zit. Zijn geluiden zijn dierlijk en hij bijt. Isma heeft me al eerder gevraagd om financiële ondersteuning. Wat ze krijgt van de UNHRC is te weinig. De situatie is schokkend! Er zijn in Athene geen plaatsen om deze kinderen op te vangen. Tot nu toe hebben we geen oplossing gevonden…

Chucks NigeriaThessaloniki

We omhelzen de krachtige maar o zo kwetsbare Chuck die na rellen in Moria, waarbij een knaap zich elektrocuteerde, op wonderlijke wijze diezelfde dag arriveert. We lunchen met Ginah*. Deze stralende knul heeft na anderhalf jaar wachten zijn glans verloren. Hij liet zich niet wegstoppen in het militaire kamp, woont met vrienden en komt nauwelijks op straat.  ‘Ze houden hier niet van zwarten’, Yasmin…


Europa wordt wakker

En dan zien we hem terug. Onze vriend uit Oost Afrika die van Thessaloniki naar Wenen liep en alleen aan mij zijn verhaal wil vertellen. ‘Yasmin, jij bent de moeder van de vluchtelingen. Jij luistert en kent onze verhalen. Je zou voor de Verenigde Naties moeten spreken zodat onze stem gehoord kan worden…’

Toen ik hem ontmoette in Lesbos was hij zelfbewust. Na bijna 2 jaar aan het lijntje gehouden te zijn is ook hij psychisch een wrak.

‘Mensen luisteren niet. Ze sturen ons van het kastje naar de muur. Van de 150.000 vluchtelingen die Oostenrijk sinds 2015 heeft opgenomen wordt 80 procent gedeporteerd, zoals overal in de EU. Het persoonlijke verhaal van de vluchteling is van geen belang. De richtlijnen van de EU gelden blijkbaar uitsluitend voor Syriërs.’

Velen uit mijn boek staan niet op de lijst. Toch kunnen zij onder geen beding terug naar hun land. Volgens de Conferentie van Geneve dient deze knaap, welke zijn familie achter liet om zijn leven te redden, beschermt te worden…

  • Wij zijn 24 uur samen. Ik ben diep geraakt. Wanneer hij er klaar voor is zal ik zijn verhaal publiceren.
Overvol

De kampen in Lesbos zijn overvol. Er worden voortdurend mensen naar het vasteland gebracht welke medio 2019 in aanmerking komen voor hun eerste interview. Afgelopen nacht zijn er weer 359 mensen aangekomen. Toch laten we ons wijsmaken dat Europa de boel onder controle heeft. We sluiten onze ogen al helemaal voor dat wat nog onzichtbaarder is: de duizenden en duizenden zielen die legaal of illegaal in Europa rondzwerven, gedeporteerd worden of langzaam maar zeker in de vergetelheid verdwijnen. Of we het durven te erkennen of niet, de vluchteling en het verdrag met Turkije zijn een schande voor Europa…

TsjechieTsjechië

Lisa nodigde me vijf jaar geleden uit. Nu wordt dat realiteit. Het bospad is stijl en te glad. We moeten onze auto onderaan de berg laten staan. Hoewel ik niet permanent wil wonen in een land die geen medemensen toelaat, geef ik me over aan de stilte van het paradijs…


Fathiya uit Syrië

In juni 2016 werd ze mijn zuster in Pireaus. Later bezochten we hen regelmatig in Athene. Hoewel ze nooit klaagde zag ik dat ze leed. Sinds kort wonen ze in de buurt van Maagdenburg, niet ver van hun getrouwde zoon en kleinkind. ‘Vanaf het eerste moment dat ik je zag hield ik van je,’ zegt ze. We doen spelletjes en delen eten. Maar vooral delen we Liefde die voorbij cultuur en religie gaat, geen woorden nodig heeft en ons ten diepste verbindt…

Fathiya en familie

Om Shanti,

Yasmin en Giri

Signeren op Paaszaterdag. Aanwezig in de Nacht van de Hoop in Den Bosch. Inloopmiddag in ons stulpje. Kortom, momenten om elkaar te ontmoeten en te omarmen. Zie agenda

 

Klik: De Reünie

Wil graag deze link delen van de eerste vrijwilligers op Lesbos. Hoe het hun leven finaal op zijn kop zette en transformeerde. Ontroerend mooi…

* Mensen in mijn boek ‘Volk van mijn VOLK’

 

 

Share

12 comments to Onderweg en terug in Nederland

Leave a Reply