Het leven is een mysterie

Het leven is een mysterie

Om onszelf een identiteit te geven in deze materiële wereld moeten we eerst ten volle vergeten wie we zijn…

Onder ogen zien

We proberen ons te onderscheiden door boven anderen uit te stijgen. Dat kan materieel: een betere positie, een groter huis, of we vinden onszelf ‘beter’ ontwikkeld, spiritueler of wat dan ook.

Allemaal redenen die we bedenken om onszelf boven anderen te verheffen die in onze ogen ‘minder’ zijn. Dit kunnen de ‘rijken’ zijn, de ‘terroristen’, de ‘onzedelijke priesters’, de ‘zwarte pieten’, kortom alles wat we op de buitenwereld projecteren omdat we het in onszelf niet onder ogen durven te zien…

Identificatie met en gehechtheid aan de materie is de oorzaak van alle lijden…

Op zekere dag gaan onze innerlijke ogen open en realiseren we onszelf dat er niemand beter of minder is dan wij Zelf. Onze innerlijke reis is begonnen. We zijn op weg naar ware vrede, vrijheid en authenticiteit. We omarmen onze pijn zowel als onze vreugde. We hechten ons aan geen van beiden en oordelen minder. We worden ons bewust van onze innerlijke ruimte, van eenheid. Ons ikje verdwijnt en maakt plaats voor wij

Ik laat los – Ik laat God, zei ik na het grote loslaten…

Rots in de branding

YasminNa mijn scheiding en een lange periode van ernstig ziek zijn en oude patronen loslaten, ging ik, zeer tegen de wil van mijn behandelaars, naar India en Nepal. Een inwijdingsreis van zeven maanden. Eenvoud, weerspiegeld in de persoon van Father Bedegriffiths werd mijn leermeester en ik deed mijn eerste 10-daagse Vipassana in Bodhnath. Ik voelde me als een vis in het water en stond als een rots in de branding. Ik overleefde en kwam tot leven…


Elke keer wanneer we onze grenzen verleggen worden we in alle dimensies meer heel….

Het land van de levenden

Lang geleden kwamen Giri en ik terug van onze wereldreis. Ik was wederom ernstig ziek en onderging diverse operaties. Als klap op de vuurpijl kreeg ik de ziekte van Lyme. Ik was niet meer en niet minder dan een fysiek wrak. In die tijd vloog ik alleen naar Egypte, stapte voor 14 dagen in een vier dimensionaal bewustzijn en beklom moeiteloos de Piramides terwijl ik nauwelijks kon lopen…

Datzelfde jaar deed ik zonder begeleiding het Living on Light proces. Het bracht me terug naar het land van de levenden en naar een heelheid en een lichtheid die niemand voor mogelijk had gehouden…

Hoe dan ook, het gaat niet om eten of niet eten. Het zijn onze gedachten en datgene wat we de wereld inbrengen via onze acties, via onze woorden, via sociaal media en ons handelen…

Tijdens mijn lange ziekteperiodes werd de natuur mijn belangrijkste leermeester. Samen met de stilte werd het een Bron van innerlijke wijsheid, een thuiskomen in mijZelf, een poort die naar de hemel wees…

Opnieuw op reis

Na vele malen op de Antillen geweest te zijn, waar ik prachtige mensen mocht ontmoeten en inwijden, ging ik opnieuw op wereldreis. Dit keer wilde Giri wel mee. We hingen al onze zekerheden aan de wilgen en vertrokken met lege handen. Het werd een reis van ongekende mogelijkheden. Ongepland verdienden we niet alleen voldoende om van te leven, we konden zelfs projecten ondersteunen.

Vanaf het moment dat ik mijn controle losliet en me liet leiden door de wind werd het leven één groot wonder…

Retraite

En nu sluit ik mezelf weer eens op in mijn huisje en vier ik Pasen door stil te zijn en te vasten. Ik loop op blote voeten en laat de zon mijn naakte huid verwarmen. Naarmate de dagen zich aaneenrijgen word ik vanbinnen steeds stiller en verdwijnen alle fysieke pijnen. Ik zie en voel mijZelf weerspiegelt in alles wat groeit en bloeit in mijn tuintje…

De waarheid ligt altijd in het midden. Om die te vinden moet je het zoeken volledig loslaten…

Terugblik

‘Ik was me niet bewust. Ik zat in mij kleine afzonderlijke ‘ikje’ en realiseerde me niet dat alle pijn, alle lijden, alle eenzaamheid niets meer en niets minder was dan een zegening van het Allerhoogste om me te polijsten en terug te brengen naar mijn Ware Natuur. Zodat ik me over kon geven aan de stroom van waarachtig Leven om dienstbaar te kunnen zijn aan de mensheid…

Ieder mens moet zijn eigen plicht vervullen en zijn eigen pad bewandelen. Té veel zorg maakt dat je de ander afhoudt van het vinden van zijn eigen unieke weg…

Wie ben ik

Ik laat me steeds minder verleiden tot antwoorden op vragen waarvan ik het antwoord – voor jou – niet weet. Antwoorden blokkeren de onderzoekende geest. Vragen houden ons levendig en openen innerlijke deuren voorbij grenzen. Het onschuldige kind is niet bezig met gisteren of morgen. Hoe mooi zou het zijn als we allemaal, inclusief de wetenschap en politici, kwetsbaar, oprecht en zonder angst om ons gezicht te verliezen durfden te zeggen: ‘Ik weet het niet’. Het universum zou zich onmiddellijk openen tot een nimmer aflatende stroom van creatieve mogelijkheden…

En mijn weten, mijn wijsheid stroomt in een heldere, niet aflatende stroom en voedt eenieder die dorst heeft…

Ontwaken

Er is geen veiligheid te vinden in materiele zekerheid, in religie, kaste, traditie of waar dan ook. Iedere weg, iedere methode is een steppingstone, maar niet het ware ding. Geniet van al wat is en weet dat
er niets bereikt hoeft te worden. Iedere bloem, ieder dier, ieder mens komt tot volle bloei op het juiste moment…

Onze opdracht

We zijn op aarde gekomen om onsZelf te vervolmaken zodat we anderen kunnen dienen. Ieder heeft zijn eigen opdracht in het leven die zich openbaart naarmate we niet bezig zijn met het doel maar met de weg.
Mijn rode draad was en is de mens aan de zijlijn, de zieke, de gevangene, de ter dood veroordeelde, de beachboys en last but not least de vluchteling…

Vraag me niet waarom. Ik heb daar geen antwoord op. Ik ben slechts getuige van mij acties. Door steeds opnieuw met lege handen te staan zonder vooropgezet doel werd mijn missie min of meer duidelijk. Ik mocht bewustzijn brengen daar waar mensen er open voor zijn en de vluchteling een gezicht geven, letterlijk tegen alle verdrukking in.

Voor de vluchteling die ontwaakt is zijn reis evenzeer een inwijdingsreis als de mijne…

Mijn medemens

Door in verbinding te gaan, zoals in Samos waar we samenleefden met onze regenboogkinderen met hun heftige achtergronden, verschillende religies, nationaliteiten en culturen, is er niet alleen in mij iets gebeurd, maar werd ook hun innerlijke horizon verbreed. De kracht en het licht dat zij uitstralen heeft effect op hun omgeving en zo wordt elke druppel een oceaan…

‘Ik heb een engel ontmoet. Zij heeft mij geleerd wie Ik Ben…’

En zo bouwen wij een nieuwe wereld waarin uiteindelijk iedere parel haar eigen plek zal hebben. En natuurlijk geven we ze eten, drinken, een warme douche en al die andere materiële dingen die nodig zijn op dat moment; een voetbal, nieuwe schoenen, een telefoon, geld voor het ‘uitzendbureau’ zodat ze kunnen werken op de eilanden. We betalen zelfs schoolgeld voor hun kinderen in hun thuisland…

Door de vluchteling als slachtoffer te zien maken we ze, met de beste bedoelingen, afhankelijk en hebberig. Waar ze werkelijk om vragen is waar ieder mens om vraagt: Gezien en ten diepste erkend te worden als medemens.

Ramadan

Net voor de Ramadan bezochten we drie van onze eerste vluchtelingen-families die na jaren een nieuw leven op mogen bouwen in Duitsland. Zij gingen door diepe processen van pijn en lijden. Het oude is niet meer, het nieuwe leven
begint zich te ontvouwen…

Zouden zij weten hoe bevoorrecht ze zijn terwijl duizenden vluchtelingen nooit de kans krijgen een nieuw leven op te bouwen omdat ze niet uit Syrië of Eritrea komen en dus nergens in Europa welkom zijn…


Poort naar de hemel

Jij bent een vernieuwer en mensen houden nu eenmaal niet van vernieuwing…

Mijn ‘zijn’ in Kenia diende geen ander doel dan mijn ‘zijn’ met de vluchteling of met jullie. Ieder ontmoeting en iedere actie vanuit het hart opent een poort naar de hemel.

Ik voel geen medelijden maar mededogen. Niet alleen voor de vluchteling maar voor allen die deze stroom de wereld in brengen door wapens te leveren, mensen te verhandelen, muren te bouwen en grenzen te sluiten. Zij zijn in mijn ogen de ware vluchtelingen, de ware slachtoffers…

Kippen zonder kop

De vluchteling verstoord onze illusie van een maakbare samenleving en staat naar mijn gevoel symbool voor het proces van totale omwenteling waar de gehele mensheid zich in bevindt. Dit haalt verborgen angsten omhoog. Angsten die dankbaar worden gevoed door de media…

Hemel en Hel bestaan uitsluitend in de verbeelding en de wereld is daar een volmaakte projectie van…

Mijn boek ‘Volk van mijn VOLK’ is een stille getuigenis van Liefde en Heelheid en niet meer en niet minder dan een stukje gereedschap waarmee ik mensen mag raken. Mijn ‘zijn’ opent innerlijke deuren voorbij pijn en lijden, voorbij angst voor het onbekende…

‘Jeetje
wat ben jij een voorbeeld voor ieder van ons. Jij laat ons zien hoe we op een andere manier naar vluchtelingen kunnen kijken…’

Zonder verbinding met de Bron handelen we als kippen zonder kop. We missen het goddelijk vonkje vanbinnen dat ons laat scheppen en leven als goden in harmonie en verbinding met de natuur.
Deze tijd vraagt niet alleen om een omwenteling, zij geeft ons meer dan ooit de kans op ongekende transities. En dat laatste daar kies ik voor…

Tegenspoed en uitdagingen polijsten ons om de weg te vinden naar onze Ware Natuur…

De voedende moeder

Elke vorm in de schepping is gericht op dienstbaarheid en weet instinctief dat hij zijn leven moet geven om een ander in stand te houden…

Alles wat ons leven geeft komt van Moeder Aarde. En hoewel zij onvoorwaardelijk geeft van haar overvloed, zijn wij in onze onwetendheid/hebzucht vergeten wie wij in wezen zijn en wie zij is.

Door me volledig met haar te verbinden hoef ik mijn donkere kant niet langer te verbergen of op anderen te projecteren. Dit is mijn kracht. Ik voel me in geen enkel opzicht beter dan wie dan ook. Ik ben in geen enkel opzicht minder dan wie dan ook.

Het arbeidersmeisje is een Princes geworden. Zij werd wakker gekust door de Prins die Liefde heet en zij straalt als de zon…

Verbinding

Bewustzijn is de basis. Alles is energie en staat in verbinding met alles. Ieder mens die zich dat bewust is kan zichzelf niet meer los zien van anderen en draagt automatisch zorg voor zichzelf en de omgeving.

Fanatisme en het verspreiden van onze mening en emoties via sociale media is het ware vergif en de vloek van deze tijd…

Van slachtoffer naar schepper

Ieder mens is zelf verantwoordelijk voor haar eigen welzijn. De omstandigheden kunnen we niet veranderen, maar jij bepaalt hoe je met die omstandigheden om wenst te gaan…

Min of meer gedwongen door de omstandigheden, bewandel ik mijn eigenwijze weg. Wanneer ik geluisterd had naar mijn behandelaars van weleer was ik zeker niet naar India gegaan en had mijn leven een totale andere wending genomen.

Door mijn grenzen te verleggen en meerdere malen de grenzen tussen leven en dood te overschrijden, ben ik in alle opzichten meer heel geworden. Ik leef met de nodige beperkingen zonder me erdoor te laten beperken en zonder er nog een woord aan vuil te maken…

Ik durf met recht te zeggen dat we de scheppers zijn van onze eigen werkelijkheid…

Om Shanti,
Yasmin

Wat is jouw droom

Werd mij maanden geleden gevraagd door Fanny van der Horst. En zie, uitgerekend op dit moment verschijnt een artikel van grote schoonheid: Klik hier

Mijn werk

Volk van mijn VOLKMijn eerste zeven boeken zijn nog steeds beschikbaar als E-book of tweedehands. Mijn laatste boek ‘Volk van mijn VOLK’ is een getuigenis van waarachtig leven waarin lijden en liefde onontkoombare ingrediënten zijn om onszelf te polijsten naar heelheid: Boeken


Ondersteunen

Je kunt ons ondersteunen door boeken te kopen en cadeau te geven of een huiskamer/lezing of een ander platform te organiseren: contact

Erkenning

Erkenning

Vluchteling en niet vluchteling, ieder mens wil gezien en erkend worden…

Doe je nog iets in Afrika

Jaren geleden verbleven Giri en ik in zwarte en gekleurde townships in Zuid-Afrika. We verbleven te midden van Aids en geweld, maar ook te midden van waarachtig leven. Op een dag dropte Zuster Mary ons in een small Townhouse. Mama lag op sterven. Ik ging naast haar op het enige bed liggen, Giri zat naast haar. Onze handen deden hun werk. De drie aanwezige meiden kropen op en naast me. We spraken heel natuurlijk over leven en dood, voor hen een dagelijkse realiteit. De dag daarop was de jongste jarig. Dat vierden we met taart en spulletjes uit onze bagage. Ze straalde van geluk…

Vijftien jaar later komt deze jongste, nu een prachtige jonge vrouw, bij Zr. Mary en bedankt haar voor die ondersteuning: ‘Lieve Yasmin en Giri, weet dat jullie een verschil maakten…’

Kenia

Big Home - Esther is a Big MamaHerinneren jullie je Esther van mijn vrouwenproject? Esther woont nu onder de rook van Mombasa in haar eigen huisje, wat we mee hielpen bouwen. Ik was innig verbonden met haar kleinkind, Joshua. Hij stierf aan Aids. Ik betaalde zijn begrafenis. Afgelopen week stierf Dorcas, zijn moeder. Ik stuurde geld voor ziekenhuiskosten en begrafenis…

Ja dus, ik ondersteun nog steeds een aantal vrienden in Kenia. Sinds het toerisme is ingestort is iedere dag een struggle for life…


Drie maanden geleden kocht ik Dennis vrij uit de gevangenis. Hij viste met een lijntje, maar had geen vergunning! Aan de dood ontsnapt nam hij zonder morren zijn simpele leven weer op. Drie maanden later wordt hij aangereden door een motorbike en breekt zijn been. Het ziekenhuis doet pas iets wanneer er geld is. Vijfhonderd Euro voor röntgen en operaties. Zijn jaarsalaris. Je snapt het al. Deze week gaat er opnieuw een aardig bedrag die richting uit voor Kerst en schoolgelden…

Faith genietDe ouders van Faith, mijn eerste Foster kindje, gingen terug naar hun geboorteplek. Faith’s nieuwe school werd in brand gestoken. Vijf meisjes kwamen om in de vlammen. Faith had geluk, zij raakte alleen haar spullen kwijt. Ik stuurde geld. Vorige maand verdween haar vader. De schande dat hij niet langer zijn gezin kon onderhouden werd hem te veel. Uitkeringen kennen ze niet, je snapt het al…


Dit is hun dagelijkse realiteit. Als deze mensen naar Europa komen noemen wij hen gelukszoekers…

Medelijden

Hun pijn is mijn pijn, hun vreugde mijn vreugde. Door mijn eigen lijden te omarmen en te transformeren, kan ik aanwezig zijn in het lijden van anderen zonder iets te willen veranderen…

Vreugde

Ik zit in de Aids-kliniek in Boksburg, Zuid-Afrika. De Ierse zuster Fidelia is een engel. Wanneer ze er even doorheen zit, springt er vanuit het niets een klein zwart engeltje op haar nek. Zijn naam is Bongakonki. ‘Hij die vreugde brengt’. Hij is een meester in een kinderlijfje…

Ik zit naast het bed van een stervende jonge vrouw. Mijn handen, mijn stem en de energie ondersteunen haar reis naar het onbekende…
*Liefde is Al wat Is.

Ieder sterven is een nieuwe geboorte

In mijn boeken *Weg naar het Licht en *Meesterschap voorbij de Dood’, beschrijf ik het overgangsproces van mijn geliefde broeder Everhard. Hij stierf aan Aids. Het proces was zodanig een inwijding dat ik niet langer kon treuren om de dood van een dierbare…

Wij zijn de natuur

Alles ontstaat en vergaat voortdurend in de wereld van de vormen. Datgene wat blijft is de alles bezielende liefde ofwel de allesomvattende leegte. Het is ware levenskunst om flexibel te zijn en je mee te laten drijven op de wind van voortdurende verandering…

Om Shanti,
Yasmin

Meru – het vruchtbare hart van Kenia

Meru – het vruchtbare hart van Kenia

Ik sta op mijn balkon en kijk naar Mount Kenia. Een adelaar maakt zich los van de boomtop en cirkelt hoger en hoger. Mijn geest maakt een sprongetje en versmelt met de adelaar. Ik overzie de zin van het leven en voel me vrij – volledig vrij…

Afronden

Na een intense tijd van afronden van projecten, afscheid nemen van vrienden en een laatste Dennis-dag aan ons favoriete strand, ben ik aangekomen bij mijn verse vrienden in Meru. Zonder te weten waar ik terecht zou komen belandde ik wederom in het paradijs…
Meru is de tegenpool van het kustgebied. Dit gebied is niet afhankelijk van toeristen. De infrastructuur is goed en het land is vruchtbaar. Meru is de voorraadschuur voor export van tabak, koffie, marihuana, mira, fruit, groenten, maïs, cassave etc. Hier steken de olifanten zomaar de weg over…

Het klimaat is NU verrukkelijk. Koel in de nacht en warm overdag. De regen wordt elk moment verwacht en dat is hard nodig. De olifanten en de apen komen de leefgebieden binnen en de mensen stoken vuren en maken lawaai om hun oogsten te beschermen…

Majengo

Zodra je de hoofdstraat verlaat kom je puurheid en armoede tegen. Kinderen rennen door de bushpaadjes: ‘Muzungu’. Ik stap van de motor en knuffel groot en klein. In Majengo wordt illegaal alcohol gestookt. Ik voel me thuis in de chaos en de rotzooi ook al kun je hier beter niet in het donker ronddwalen.

Jezus

Ik exploreer de wonderschone natuur. Alleen, met mijn motorjongen en soms met rangers en geweren. Ik klim naar watervallen. We bezoeken het gebied bij Isiolo waar Jezus op zijn ezel op weg naar Ethiopië passeerde. Hij raakte met zijn staf de grond aan. Er ontstond een vruchtbare bron midden in de woestijn. Tot op de dag van vandaag komen herders hier om hun kudde te laten drinken.

Chuka

Chuka-Samen-zingenWe gaan naar Chuka, het thuisland van mijn vrienden. Hier vind je het sobere Afrikaanse leven wat mijn vrienden achter zich gelaten hebben. Moeder van 90 staat spontaan op, pakt mijn handen en we dansen en zingen. Leven in een gemeenschap als deze betekent dat iedereen verantwoordelijk is voor iedereen en eenzaamheid een woord is wat niet geschreven staat…

Familiebanden zijn enorm belangrijk. Je hebt niet alleen je eigen gezin, kinderen en kleinkinderen. Al de kinderen van je broers en zussen zijn de jouwe. Je bent mede verantwoordelijk voor hun plek op school, etc. Als je jezelf daaraan wilt onttrekken ben je een outcast en kun je maar beter naar elders vertrekken…

Gevangenis

AshfordDe gevangenis zit vol met mensen die kleine vergrijpen pleegden; het brouwen van bier, diefstallen. Tegenwoordig wordt er ook wel eens iemand verkracht en vermoord. Michael en ik hadden geluk toen we naar de watervallen klommen. We werden net op tijd gewaarschuwd en konden ontsnappen door razendsnel de rivier over te steken…



Karibu

Mijn gastheer is advocaat en kan daardoor een belangrijke taak vervullen in het naleven van de nieuwe constitutie. Al blijft hij in huis degene die de koers bepaalt, af en toe is de sfeer ronduit intiem en hebben we een pittige en inspirerende uitwisseling over datgene wat wezenlijk is. ‘Dank je wel meester’, zegt hij dan. ‘Karibu sana’ – welkom, antwoord ik…

De traditie gebiedt dat de vrouw niet buitenshuis werkt. Zij is de baas in huis en keuken. De laatste plek is verboden gebied voor mannen. De waarheid gebiedt te vertellen dat vrouwen hun plek van macht ook niet zo maar uit handen geven. Anderzijds zal een vrouw niet vragen wat haar man in de avonden uitspookt. Dat is zijn terrein. Tradities veranderen, langzaam maar zeker. Het heeft tijd nodig.

Kenia-ontmoetingIk ben veranderd. Heb veel meer ruimte. Laat de dingen gewoon gebeuren zonder ze te sturen. Ik neem waar en oordeel niet.



Rijk

Kenia is een rijk land. Bezit is hier normaal. Daar meet je jouw rijkdom niet aan af. Ook al verdient 52 procent minder dan 2 dollar per dag, als je een eigen stukje land hebt met een eigen hutje kun je daar goed van leven.

Wanneer de rijken stoppen hun eigen zakken te vullen en bereid zijn om te delen, dan komt het meer dan goed. Laten wij stoppen met Ontwikkelingshulp en onszelf ontwikkelen. Laten we stoppen met te bedenken wat goed is voor hen en ze eindelijk de kans geven om volwassen te worden. Ieder mens heeft het recht zijn eigen waardigheid te vinden. Ondersteunen uit medelijden werkt niet. Het geeft ons een superioriteitsgevoel maar maakt mensen daar lui en afhankelijk…

Slimme mensen maken mooie filmpjes in probleemgebieden. Wij denken dat dit Kenia is en trekken onze portemonnee omdat we het zo zielig vinden. Het geld wat wij doneren komt doorgaans niet terecht waarvoor het bedoeld is…

Grondwet

Kenia-ontvluchtenDe nieuwe grondwet is uniek. Het verdeelt Kenia in provincies en de macht ligt nu bij het volk. Het zal nog wel even duren voordat de uitvoering in de praktijk vlekkeloos verloopt maar het komt, langzaam maar zeker.

Ik ben veilig geland en zit in de trein van Schiphol naar Den Bosch. De lucht is grauw en de mist is dik. In Utrecht breekt een waterig zonnetje door de wolken. Wouw, het voelt mystiek. Mijn HART springt open. Ik ben aangekomen – ik ben thuisgekomen. Thuis in mezelf…

Love is ALL that IS
Yasmin – Mutanu

Kenia – angst en vrede

Kenia – angst en vrede

Ik loop door de bush en hoor haar weer zeggen: ‘Yasmin, ik slaap niet als ik weet dat jij hier alleen loopt. Afrikaanse mannen…’

Ik kijk haar aan. ‘Als dat waar zou zijn dan heb jij iets verkeerd gedaan, in je opvoeding of in jouw taak als leraar. Houd er verdorie mee om zo te generaliseren…’

Geloof

Ik voelde me de laatste dagen knap onbestendig. Niet alleen de extreme hitte en de reactie van mijn lijf, maar ook en vooral de gebeurtenissen hier in Mombasa. Overvallen op matatu’s, onlusten en het sluiten van een aantal moskeeën. Als klap op de vuurpijl de vergelding: de moord op 28 jonge christenen in een bus die zorgvuldig werden afgescheiden van de moslims…

Hoe ziek moet het brein zijn om te denken dat God dit heeft geordineerd? Maar hoe begrijpelijk als je vanaf het begin van jouw bestaan wordt gehersenspoeld met denkbeelden dat alles buiten JOUW geloof en leefwereld van de duivel komt…

Ik hoor het gezang in de moskee en voel dat ik minder onbevangen luister. Ik leef te midden van moslims en christenen en was me daar tot voor kort niet eens van bewust…

Emotie

Ik denk aan de bloederige beelden die ik voorzag vier jaar geleden aan de kust. Het was het begin van de aanslagen. In de wetenschap dat hier elk jaar 600.000 mensen sterven aan malaria en er elke dag meer verkeersslachtoffers vallen als op enige andere plek in de wereld, valt het aantal slachtoffers van terrorisme te verwaarlozen. De emotie daaromtrent is echter van een heel ander kaliber…

Een dronken politieman verliest de macht over zijn stuur en doodt drie knullen van 8, 12 en 19. Een van hen is de zoon van mijn vriend Mwewe...

Angst

GoodlifeDe media houdt van sensatie en het is ze dan ook gelukt om Kenia de wereld in te zetten als het land waar geen toerist meer veilig is. Engeland, Australië, Verenigde Staten en Frankrijk stopten dit jaar hun vluchten en het laatste bolwerk, de Zuidkust, ligt nu ook op haar kont. De ware toerist gaat naar beschermde Nationale Parken en Hotels, reist niet met matatu’s en loopt niet meer risico dan thuis.
Mijn hart huilt om Kenia. Niet zolang geleden vlagdrager voor een nieuw Afrika, een nieuwe wereld. Mombasa Kust stond bekend als het vreedzaamste gebied van Kenia.


Angst laat mensen elkaar wantrouwen en de armoede is zo schrijnend dat criminaliteit en drugsgebruik hand over hand toenemen. Niet alleen de toeristen blijven weg, ook de vrijwilligers, de voedingsbodem voor projecten zoals Good Life Orphange laten het afweten…

Zou het zo kunnen zijn dat Afrika totaal teruggeworpen moet worden op zich Zelf zodat ze uiteindelijk zelf de verantwoordelijkheid mogen gaan dragen voor hun eigen levenspad wat per definitie niet het onze hoeft te zijn?

Mijn dorp

Sinds jaren strijden twee dorpsoudsten om de macht en zit het dorp in een impasse. Elk initiatief, zoals mijn beachproject en het jongerenproject van Chai, wordt onmiddellijk de kop ingedrukt. Het water van de pomp stroomt al meer dan een jaar de grond in. De blanke die dit heeft geïnstalleerd zal eens komen om het te repareren. Ik spreek een aantal mensen aan en wacht rustig af…

Vreugde

Kenia-Droge-voetenVol vertrouwen stort hij zich in mijn armen. Zo goddelijk – Zo puur. Levend in het paradijs en onwetend van de illusie die ons volwassenen in de ban houdt. Wouw, wat ben je mooi! Ik kijk naar de ouders en ik zie liefdevolle verbondenheid. Mijn hart maakt een sprongetje van vreugde…


Religie – traditie – cultuur – stam – hekserij en corruptie…

Zaken die afgescheidenheid in stand houden en het evolutieproces blokkeren. De worsteling van de mens op aarde. Ogenschijnlijk hier in Afrika zo anders als bij ons. Althans hier aan de kust…

Vraagje

‘Yasmin, ik heb drie kinderen en ik wil er niet meer. Wat moet ik doen’. Ik grinnik wetende hoe belangrijk de mannelijke libido hier is. ‘De simpelste oplossing is sterilisatie’. Tot mijn verwondering zegt hij onmiddellijk: ‘Ja dat is wat ik  wil. Ik heb alleen geen geld’. Ik voel me geraakt en vertel dat ik dat voor hem wil betalen omdat hij het verschil uitmaakt en een waarachtig voorbeeld is in een samenleving waar mannen nog steeds de dienst uitmaken. Hij maakt een rondedansje van vreugde en kan die nacht niet slapen van blijdschap…

Mijn wereld

Nee, er is niet zoveel mis met de spirit van Afrika. Er is iets mis met een aantal grootmachten, welke de uiterlijke wereld in hun greep houden door systematisch angst en verdeeldheid te zaaien. De oplossing begint bij ieder van ons. Waar wens ik mezelf mee te verbinden. Hoe ziet mijn wereld er uit?

Vrede is niet te vinden in de zichtbare wereld. Vrede is uitsluitend te vinden in de stille ruimte in ons hart…

‘One tribe – One Love’
Yasmin – Mutanu

Kenia – periode van verval

Kenia – periode van verval

Het tropische geluid van krekels doordringt de zwoele nacht. Er wordt gezongen in mijn dorp Mabambani; er is iemand overleden. De hitte is verzengend. Zelfs ‘s ochtends aan de beach loopt het water met straaltjes langs mijn lijf. De regentijd is dichtbij…

Chinezen

Al het geld van de wereld kan geen oplossing bieden voor de schrijnende problemen hier in het kustgebied nu het toerisme op zijn kont ligt en de Chinezen de overige arbeid overnemen met goedkope machines. Er is geen sociaal vangnet. Jongeren gebruiken steeds meer drugs. Na een periode van betrekkelijke welvaart zijn we beland in een periode van verval…

Mambrui

Kenia-TanriverNa zes wekelijkse behandelingen is een operatie voor haar rug niet langer nodig. Als dank neemt Fatma me mee naar huis. Uiteraard betaal ik de kosten! Halfweg verblijven we in Mambrui, een Italiaanse nederzetting in Kenia! De kinderen in het Islamistische dorpje zijn verpest, groeten met Chao en vragen om snoep en geld!



De Indische Oceaan is hier prachtig, het strand brandschoon met een fraaie duinenrij. Benjamin, onze verzorger, is een plaatje…

Tana River

Jarenlange stammenoorlog tussen de semi-nomadische Orma en de Pokomo; landbouwers en vers water vissers. Op 11 januari doden de Orma ter vergelding in het dorpje Kibusu elf Pokomo’s.

Kibusu

Na een spectaculaire slalom om alle gaten in de weg te vermijden, nemen Fatma en ik in Minijila de piki-piki naar Kibusu, waar Fatma opgroeide na de moord op haar vader. In het lieflijke dorpje herinnert niets aan de inval van de Orma, twee maanden geleden.

We hoeven niet per kano de oversteek over de Tana te maken, er is een nieuwe brug. Familieleden van Fatma ontvangen ons allerhartelijkst en twee dagen en nachten ben ik deel van een Afrikaanse gemeenschap waar ik me in alle opzichten welkom en thuis voel. Er is geen elektra en slechts een buitentoilet, dus bloeit het sociale leven. We liggen buiten op matten en delen verhalen. Het eten is sober en eerlijk: rijst met groenten. We drinken gemberthee. Het enige probleem is de hitte…

Overtuigingen

Kenia-OrmaOrma’s zijn slecht, Kikuyo’s niet te vertrouwen, Tanzanianen alleen geïnteresseerd in geld. Mannen belazeren, verkrachten of doden je en verliefdheid op je eigen sekse is een doodzonde…



Genieten

Ik geniet van de natuurlijke contacten met mensen, kinderen en mijn katjes. Hoewel ik nergens bij hoor, maak ik deel uit van al het leven, daar waar ik me in Nederland vaak onnatuurlijk voel afgesloten van de stroom die ik leven noem en die zich niet laat opvullen met media zoals Facebook, tv of internet…

Chunga sana – Take care,
Yasmin

Kenia – Ribe district

Kenia – Ribe district

Na veertien dagen intens vasten en weken niet op het internet geweest te zijn, voel ik me herboren. De pijn in mijn lijf is zo goed als verdwenen. Mijn innerlijke ruimte voelt grenzeloos groot…
Ribe district

Met Chai en Rasta Chai reizen we uren op de motor door de bush naar het Ribe-district. Het is een prachtig gebied met rivieren en heuvels. Ik zie de restanten van de eerste kerk, het kerkhof, de brug en de eerste school.

We laten de motor achter, lopen door smalle bospaadjes en staan aan de poort van de Kaya, de heilige plek. Hier verbleven de voorouders. Wanneer er een epidemie uitbrak of in tijden van oorlog werden zij geraadpleegd. Rhasta Chai kijkt me aan. ‘Je bent zeer bevoorrecht. Er was geen blanke op deze plek, laat staan een blanke vrouw’. Ik voel dat ik daar hoor te zijn…

Kaya – voorouders

Kaya-Rasta-ChaiIn die tijd was er een directe weg naar God. Er was geen tussenpersoon. Je hoefde niet gedoopt te worden om uitverkoren te zijn. Iedereen was uitverkoren…



Godsbeleving

Het is ongetwijfeld waar dat de Kerk en het westen met al hun goede bedoelingen veel kapot hebben gemaakt. Tegelijkertijd is dit deel van het evolutieproces. We kunnen niet terug naar dat wat was. Het wordt tijd dat Afrika zich haar innerlijke kracht herinnerd en stopt haar ziel te verkopen aan het westen in ruil voor geld.

Deze roerige tijden geven een ieder van ons de mogelijkheid om naar binnen te keren en thuis te komen bij onszelf. Zodat we op onze eigen wijze in iedere kerk of moskee, in de natuur of waar dan ook de verbondenheid kunnen ervaren met dat wat wij God noemen – met Al Wat Is…

Mombasa

Op het moment dat ik er serieus over denk of het mogelijk is om hier te blijven, worden we weer even wakker geschud:

Al Shabab lokt kinderen voor de Jihad met gratis voedsel. De politie doet een inval in een overvolle moskee. Er worden twee agenten gedood met panga’s. De politie opent het vuur. Verschillende kinderen vinden de dood. De volgende vrijdag is er een wraakactie. Moslims bekogelen de politie met stenen. Mensen zitten opgesloten in hun huizen. Straatwinkeltjes worden gesloopt en er vallen doden. De politie heeft de zaak redelijk onder controle.

Natuur

Kenia-poesjesDe halve wilde poes heeft haar kinderen verplaatst naar mijn appartementje. Ik geniet met volle teugen van hun ontwikkeling…

Het mannetje van de struisvogels doet regelmatig zijn paringsdans voor mij.  De lovebirds doen me aan mijn gestorven vriendin Marijke denken. De aapjes dragen hun kindertjes op hun buik en spelen vrolijk rond de pool…

Yasmin-Mutana

Kenia – eiland Lamu

Kenia – eiland Lamu

De tijd op het eiland Lamu lijkt stil te staan. Het vervoer gaat per dhow, per ezel of per fiets. De bevolking is een mix van Swahili, Arabisch, Indiaas en Chinees en merendeels moslim…

Old Town

We vinden een artistiek onderkomen in Old Town, de best bewaarde Arabische nederzetting. We slapen in een open huis met honderden treetjes en verborgen plekjes. Het enige nadeel: de hitte kan niet weg.

Geketend

Terwijl ik hier zit te werken, is de jongeman hiernaast een hoop herrie aan het produceren. Hij zit vastgeketend op het dak. Volgens zeggen functioneert hij straks weer normaal. Wonderlijk, ik hoef me niet af te sluiten en het brengt me ook niet uit mijn evenwicht. Er is zelfs geen behoefte om de situatie te veranderen.

Gesluierde vrouwen steken lachend hun handen uit om mij aan boord te helpen. Mannen reiken mij de hand om me heelhuids de kade op te helpen. Dienstbaarheid is even natuurlijk als in en uitademen…

Droombeeld

De mensen zijn vriendelijk en respectvol. Er is geen bewaking in dit huis. Ook hier heeft het toerisme echter een flinke klap gehad. Dat resulteert in werkeloosheid, drugsgebruik, aids/hiv, verborgen armoede en een droombeeld dat het elders beter zal zijn.

We genieten van de prachtige tafereeltjes van mensen en ezels. Als je te voet bent verdwijnt status. We kopen groenten en fruit op de lokale markt en drinken Afrikaanse koffie op straat…

Dolfijnen

Kenia-Lamu-Shela-duinenShela, met haar twaalf kilometer hagelwitte strand, is koeler dan Lamu en paradijselijk. We lopen een uurtje langs de kust of nemen de boot, zwemmen in de zalige zee en genieten van een tiental prachtige grote dolfijnen die speciaal voor Dennis en mij een optreden verzorgen. Wat een geschenk.

Kinderen komen spontaan naar me toe. Ze steken hun handje uit, drukken er een kusje op en zeggen stralend Jambo…

Matondoni

Kenia-Lamu-MatondoniMet een afgeladen dhow varen we via Mkowe naar Matondoni. Het voelt meteen als thuis. Hoe bijzonder om in een gemeenschap te zijn waar de tijd schijnt stil te staan en tegelijkertijd is daar alles waar de westerling naar verlangd: vreugde –  heelheid – spontaniteit – speelsheid – innerlijke rijkdom. Een grote familie – kortom een eenheid – waar ik naadloos in pas. We dansen, we zingen, we knuffelen.
Er is ogenschijnlijk niets wat de stilte verstoord, geen auto, geen machine. Maar daar waar het vuil zich ophoopt op plaatsen die door de toerist niet gezien worden, groeit achter de stilte bij de werkloze jeugd het verlangen…

Onze hoofden zijn leeg, zegt Skyna van veertien. Ik grinnik naar haar. Weet je lieverd. In het westen geven mensen kapitalen uit om die staat van leegte te bereiken. Ze zullen ontzettend jaloers op je zijn!

Cultureel festival

Kenia-Lamu-Dhow-racesDhowraces, donkeyraces, drummers en tribedansers, het eiland is vol. We horen de drummens en haasten ons naar het plein. Hier danst men niet in het openbaar, maar uitsluitend op bruiloften. Dus dans ik in mijn eentje. Dit keer krijg ik een geweldige danspartner. John is kunstenaar en heeft acht kinderen! Ik geniet, zweet en speel bellenblaas met de kinderen. Heerlijk!


Dennis moet naar huis om de bruiloft van zijn zus te regelen. Ik besluit om te blijven.

Shela

Het is moeilijk schaduw te vinden in Shela, maar het water is heerlijk. Ik val waarachtig in slaap en besluit tegen vijven ook te voet terug te gaan. En daardoor beland ik in een Moslim trouwerij met stokdansen en fantastische drummers! Het ritme is meeslepend en brengt me in tranche. De sfeer is vrolijk. Na afloop is het te laat om te lopen en neem ik alsnog de boot.

Bruiloft

Kenia-Lamu-dansenMohammed zegt dat ik de harten van de mensen in Matondoni heb gestolen en nodigt me uit voor een bijzondere bruiloft in het Fort. Ik mag meehelpen de verrassingsboxen in te pakken en zit daarna als enige blanke met box, flesje Fanta en wat zoetigheid tussen driehonderd vrouwen te wachten op het bruidspaar. Christenvrouwen dansen in de cirkel in hun kleurrijke dure gewaden. De zwarte gewaden van de moslimvrouwen vormen een prachtig decor. Ik geniet van de authentieke vrouwen en de ceremonies. Wanneer vier uur later het bruidspaar binnenkomt en het podium beklimt, wordt alle aandacht in beslag genomen door de bruid. Haar verschijning vaagt de bruidegom volledig weg.

Ware macht

Ogenschijnlijk is de macht in handen van de mannen op dit eiland en ongetwijfeld in het hele Mombasa kustgebied. Maar achter de buibui en de sluier gaat de waarachtige macht schuil. Ingetogen, maar niet te verslaan…

Ik besluit de laatste nacht door te brengen in Matondoni, tot groot plezier van Mohammed.

Yasmin-Mutanu

Kenia – Mombasa-area

Kenia – Mombasa-area

Terwijl ik op de stoep mijn blog on-line probeer te krijgen, plunderen de blauwaapjes de mangoboom…

Faithy

En dan staat ze plotseling op de stoep, mijn kleine Faithy. Ze raakt me diep. Haar moeder is terug naar haar geboortedorp. Faithy loopt elke dag drie uur naar school! Onmenselijk! Moeder is gescheiden, ofwel in de steek gelaten door haar man. Armoede dus…

Barani

Ik lig te dutten als ik Hodi hoor. Doe hardnekkig mijn best om Faithy te negeren, wat natuurlijk niet lukt. Geef haar wat te eten en bel Bryson. We gaan naar haar dorp Barani. Dat is echt in de bush! Mama Faithy vliegt in mijn armen. We zoeken naar een oplossing, de privéschool in het dorp is volgens haar te duur…

Egoïstisch

Kenia-BaraniOp de terugweg stop ik bij de school. Wie weet valt het schoolgeld mee. En het valt reuze mee! Ik overleg met Mama Faith en besluit alle drie haar kinderen naar school te sturen. Ik ga schoolgeld betalen, geef Mama Faithy geld voor uniformen en schoenen en tweehonderd Euro voor het afbouwen van haar eigen mudbrickhuisje, zodat ze niet langer hoeft te huren. Voor haar een grote zorg minder. Egoïstisch, ik voel me geweldig!



Miserabel

Kenia-blije-wupCharles komt voor lunch. De hele familie heeft malaria. Ik herinner hem aan de Name-tree, een natuurlijk medicijn. Zijn broer stierf afgelopen week.

Afrika, de kracht van de familie. Daarbinnen wordt alles geregeld. Steeds meer mensen kunnen door problemen binnen die families niet terug naar huis om hun plek of hun recht op te eisen. Ze zien elkaar uitsluitend op een begrafenis. Dat geldt o.a. voor Charles, Dennis en Esther. Charles leeft onder miserabele omstandigheden in een hok waar bij ons de varkens niet in mogen. Ik gaf hem een motor. Hij kan nu een stukje grond kopen voor 500 Euro, een koopje. Wil een mudbrick-huisje bouwen. Veel gezonder en hij hoeft geen huur te betalen. Jullie begrijpen het al!

Verbinding

Hoe ziet het leven eruit zonder internet, tv, krant, boeken en uitgaansleven. Als je verstoken bent van Facebook, zelfs op de stoep geen verbinding kunt maken, je toilet moet spoelen met een emmer, het licht regelmatig uitvalt en het pad naar de weg een en al kuil is…

Och, wat zal ik zeuren! Ik leef in het paradijs. De mensen hier hebben geen elektra of water, laat staan een toilet of koude douche. Zij hebben kattenogen en vinden moeiteloos hun weg door de rimboe waar ik (nog regelmatig) een zaklantaarn nodig heb. Onze communicatie houdt op als sms-jes niet aankomen en zelfs email onbetrouwbaar wordt. Maar hier werkt de tam-tam nog steeds…

Opstand

Hoe dan ook, het leven is niet saai. Binnen vijf minuten ging er een gozer met een half miljoen KS van mijn nieuwe buurvrouw vandoor. Rama werd hardhandig geveld door de struisvogel en gisteren was de weg naar Paradijs-beach geblokkeerd met rotsblokken. De dorpelingen renden niet weg vanuit een terechte angst om neergeschoten te worden, maar kwamen in opstand tegen de (corrupte) politie. Geloof me, dit staaltje heldenmoed deed me glimlachen…

Dankbaar voor het leven zelf…

Yasmin-Mutanu

Via Istanbul naar Mombasa

Via Istanbul naar Mombasa

Als je blijft hangen in gisteren kun je beter vandaag sterven…
– Beachboy-wijsheid…

Van Istanbul naar Mombasa

Na een intense tijd met een dierbare vriend in de luxe en schone miljoenenstad Istanboel en een bewogen vlucht, staan Dennis en Rafael met stralende gezichten in Mombasa op me te wachten. Het regent, mensen lopen letterlijk in de modder. We moeten omrijden om Sieglinde te bereiken. Daar wacht me een warm welkom. Geen zin om deze goddelijke plek te verlaten, behalve voor Qigong, meditatie en strandwandelingen. Ik geniet van speelse strandpleviertjes, ibissen en sierlijke witte reigers. De vissers in hun vodden graven naar aas. Jongens, in alle leeftijden, voetballen onder leiding van Stephen die me stralend vertelt dat hij hen van de drugs af wil houden.
We lopen door de bush naar het dorp. Knullen spelen met niks, ware acrobaten. Ik trap een balletje mee, groet en knuffel hier en daar. Dit is mijn thuis! Dit is een andere wereld waarin vooruitgang haar weg nog niet heeft gevonden…

Stijlloos

Helaas, er moeten boodschappen gedaan worden. Bovendien wil ik dansen. Dus reizen we met motor, twee matatu’s en tuk-tuk naar Shanzu. We wippen binnen bij Selpha’s shop. Selpha straalt, ze is zo goed als genezen van TBC…
Na het gebeuren in Nairobi is er zelfs in Serena Hotel niets meer te doen. De helft van het handjevol gasten is ondertussen zwart, Kikuo’s!
Douglas kijkt me stralend aan: ‘Ik was boven en zag je dansen! Ik wist niet hoe snel ik naar beneden moest komen! Karibu Tena Kenya Yasmin! Mijn stijlloze dansstijl is hier beroemd…

Turkeye-vuilophaaldienstLiefde

Behalve mijn paradijselijke plekken in de bush en aan de beach, is het een zooi overal en in geen enkel opzicht te vergelijken met de schoonheid van natuur en safari. Ogenschijnlijk een verschil tussen hel en hemel – maar niets is zoals het lijkt. Als het donker is jagen de leeuwen op hun buit en bedrijven de mensen de Liefde…

Janken

Tuva, mijn eerste motorjongen in Majengo, werd vorige maand bijna vermoord en is zijn motor kwijt. Is een nieuwe rage hier! Tuva, een lichtje, kent geen rancune maar is doodsbang. Hij stuurt zijn broer op een geleende motor, maar komt me later zelf ophalen in Majengo. Is zijn eerste rit. Voor jou durf ik dat, zegt hij. Ik kan janken als ik hem vasthoud en de verwondingen rond zijn nek zie! Een leven is hier niks waard!

Verval

Het verval in Mombasa-area gaat door. De enige ‘weg’ is nog slechter. De paden hier naartoe zijn zo goed als onbegaanbaar wanneer het geregend heeft en zelfs wanneer het niet regent. In Mwtapa of elders moet je voortdurend uitkijken om je nek niet te breken. De overvolle Matatu’s lijken nog ouder en smeriger, de rijstijl is abominabel, de politie agressiever in haar optreden en ik moet zeker niet tegen de deur leunen want dan donder ik eruit…

Jambo

En terwijl ik me afvraag of ik dat echt nog leuk vind, realiseer ik me dat er van spanning zoals in Nederland geen sprake is en ontmoet ik de sprankelende Rama, wiens vader erg ziek was maar dank God weer is opgeknapt. Hij mag af en toe gasten ophalen van het vliegveld nu hij zijn rijbewijs heeft. Chai begraaft zijn moeder, maar gaat ongestoord door de communiteit hier te motiveren die niet te motiveren is en Dennis blijft lachen en grijpt nooit terug naar gisteren of ik nu onredelijk was of niet!
Knuffelen op straat: Jambo One Tribe – One Love. Jambo Mama Africa – welcome back! Kinderen rennen lachend achter de motor en proberen mijn hand te pakken: Jamboooo…
De dorpsoudste komt me stralend begroeten, de man van de sjamba begint te gillen van vreugde en geeft me een hug. Kleine Faithy is verhuisd. Ik mis haar!

Down

Ik ga naar Esther. Deze krachtige vrouw en inspirator is volkomen onderuit. Ze had een ongeluk met de tuk-tuk. Voor ze hersteld was kreeg ze een ongeluk met de matatu, daarna velde de malaria haar. Haar dochter verdween en liet haar kind bij haar achter. Christine en Michael proberen voor haar te zorgen, maar hebben beiden geen werk. Het leger des Heils, haar kerk in Mombasa, werd afgelopen week voor de tweede keer in een jaar gebombardeerd. Haar nieuwe business is down. Ik geef haar Reiki en luister naar haar. Meer kan ik niet doen. Godzijdank, het vrouwenproject draait nog steeds…

Serenabeach

Mijn eerste thuis en lievelings-beach. Gezien de afstanden zou ik met plezier mijn mooie plek inruilen voor Petuscha Garden, ware het niet dat die gesloopt is. Said, Beka’s vader, ziet me als eerste. Hij redde een kind uit het water, verloor zijn telefoon en krijgt nu een nieuwe. De meiden van up-north roepen van verre: Mutanu, welcome back! Gavuna, John, Boris en vele anderen komen me stralend begroeten. Geen business, we zitten genoeglijk te keuvelen en hebben veel plezier. Een aantal jongens zijn me zeer nabij, ware vrienden. Er wordt een kokosnoot opengemaakt die we natuurlijk delen. Ik reis met Kavu terug naar Mwtapa. In Majengo staat Tuva op mij te wachten. Hij begint alweer de oude Tuva te worden en droomt over een nieuwe motor. Wie weet…

Mungu akobariki – Moge God jou zegenen
Yasmin – Mutanu