We omhelzen oude en nieuwe vrienden in Brussel, Parijs, Grenoble en Turijn. We verblijven een weekje nabij Plum Village, een boeddhistische leefgemeenschap gesticht door de Vietnamese Thich Nhat Hanh, waar elke ademhaling Liefde is. We laten onze boeken achter in bibliotheken en bij vrienden. We laten de liefde stromen en wandelen ademloos door de verstilling van de eerste sneeuw in de bergen rondom Turijn. Het is pure magie…

Geluk

Iedere ontmoeting is bijzonder. Of het nu gaat om een vluchteling, een migrant, of om een ‘gewoon’ mens. In wezen is er geen verschil tussen de ander en mij. We zijn allemaal vluchtelingen, migranten en uiteindelijk mensen. We zijn allemaal op zoek naar geluk. Niet een kortstondig geluk wat we steeds moeten herhalen, maar die Bron van Zijn in ieder van ons welke verbonden is met Ziel – onze ware essentie…

Leonidas Orlando in Sicilië – een waarachtig mens

Op het moment dat ik zijn naam hoor weet ik dat ik hem wil ontmoeten. En dus besluiten we Sicilië aan te doen. Palermo voelt als thuiskomen. De volgende morgen wandelen we naar het gemeentehuis. Op wonderbaarlijke wijze worden onmiddellijk alle deuren geopend en alle obstakels uit de weg geruimd. En zo staan we nog diezelfde ochtend oog in oog met de burgemeester van Palermo, een wonder van oprechtheid. We babbelen over de Paus, het bezoek van Willem Alexander en Maxima, over vluchtelingen en over mijn boek. En dan knuffelen en zoenen we. Er is geen afstand tussen hem en mij. Samen vullen wij alle ruimte…

Leonidas begon zijn carrière door Palermo in 1992 te zuiveren van de Maffia. Durfde in die tijd niemand na het donker de straat op, hij toverde de stad om tot een veilige haven. Hij is populair bij de bevolking, maar een blok aan het been bij beleidsmakers vanwege zijn uitgesproken mening over vluchtelingen en migranten. Hij verwelkomt iedere vluchteling persoonlijk.


‘Ieder mens heeft het recht om daar te zijn waar hij of zij wenst te zijn. Of hij nu zijn land moet ontvluchten vanwege oorlog of een toekomst op wil bouwen omdat hij in zijn thuisland honger leidt. Door het beleid van de EU -de grenzen die we optrekken- spelen we de Maffia in de kaart. We creëren een immens illegaal circuit, een voedingsbodem voor criminaliteit…’

Zijn collega uit Pozzallo is uit hetzelfde hout gesneden. Toen hij voor de eerste keer naar de kust ging om migranten te verwelkomen vond hij 45 lijken in de boot. Hij besloot dit nooit meer te laten gebeuren. En zo gaan hier in Sicilië twee ogenschijnlijke tegenstellingen moeiteloos hand in hand.

Care Mineo

Het grootste kamp van Italië is gehuisvest in een voormalige militaire basis. Een prima plek maar twee uur lopen naar Mineo. Busdiensten zijn spaarzaam. Als je je ’s avonds niet meldt sta je op straat en kun je een verblijfsvergunning wel vergeten.

Ontmoeten

We ontmoeten mensen, prachtige Mensen. Sicilianen die ons overladen met hun grenzeloze gastvrijheid. Afrikanen met een verblijfsvergunning die het vliegtuig nemen om een aantal maanden per jaar bij hun familie in eigen land te zijn. Kosten 500 Euro retour! Dan heb je de zogenoemde ‘vluchtelingen en migranten’ die duizenden euro’s moesten betalen omdat wij de grenzen dicht gooien. Zij riskeren hun leven in onveilige gebieden zoals Libië waar een mensenleven totaal geen waarde heeft en in niet zeewaardige rubberbootjes. Na registratie in een hotspot zijn zij veroordeeld tot nietsdoen. Zij wachten in kampen in de hoop op een verblijfsvergunning. Sommigen een aantal maanden, anderen, vooral Afrikaners, al meer dan twee jaar. Zij  leven in niemandsland en komen in het hele verhaal niet aan bod en niet in beeld…

We maken muziek en dansen op straat. Unity, uit Nigeria, deelt zijn pijn over de lijken en het moorden in Libië en de spanning op zee. Nu is hij veilig. Zijn vrouw en kindje zijn in Turijn. Hij heeft hen 2 jaar niet gezien en na zeven maanden nog geen toestemming om naar hun toe te gaan. Hoe pijnlijk. Ik sla mijn armen om hem heen…

Om Shanti,
Yasmin