Het valt me op dat ik al een aantal dagen loop te stralen. Mijn glimlach gaat van oor tot oor, houdt niet op als ik naar bed ga en is er nog steeds als ik opsta. En daarachter is een veld waar zich geen enkele beperking kenbaar maakt –  er is ruimte…

Het heeft te maken met het feit dat mijn lijf en aantal dagen gevaarlijk uit harmonie was en ik plots wist waarom dat zo was. Ik wilde zo nodig een aantal dingen anders laten zijn als ze waren. Ik liet los, zonder dwangmatig iets los te willen laten en mijn lijf voelt zich niet alleen stukken beter, ook mijn zieltje is weer helemaal stralend als voorheen. Nee toch niet, het straalt nog meer, want er is weer een stukje inzicht – een stukje polijsting…

Ik geniet met volle teugen van mijn ochtendritueel en ondertussen vraag ik me af waarom de jongens op het strand, in het hotel en zelfs op straat zo blij zijn om me te zien. Ik sla een aantal toeristen gade. De meesten proberen deze jongens te negeren of slaan ze geïrriteerd van zich af alsof het vliegen zijn! En zoals we wel weten, dat werkt ook niet bij vliegen! Iedereen wil gezien en erkend worden. Ook en vooral deze jongens. Bovendien doen ze niet alleen gewoon hun werk, dit is hun thuis. Ze hebben het volste recht om hier te zijn!

Ik hou niet van vergelijken omdat er nu eenmaal geen wet van Persen en Meden bestaat, maar als ik het lef zou hebben zou ik zeggen dat deze jongens doorgaans meer innerlijke beschaving hebben dan menig westerling. Toeristen kunnen soms voorbij de grenzen van het toelaatbare gaan. De meeste Afrikaners verdragen dit niet alleen, ze betalen het ook niet met gelijke munt terug!
Afrikanen zijn doorgaans nog geworteld met het ritme van de natuur, hoewel ze meer trukendozen gebruiken naarmate ze meer geld hebben. Kortom het gevoel van mijn en dijn heeft dan haar intrede gedaan. Angst voor gezichtsverlies en schaamte zijn een logisch gevolg.

Stralende lach

Ik pak mijn rugzak om naar huis te gaan en kijk in de lachende ogen van een zingende securityman die naar de naam Stephen luistert. Hij heeft geen voortanden, het belemmerd hem niet om zijn stralende lach te laten zien. Ik maak hem een compliment over zijn stem en er volgt een prachtige uitwisseling. Nee hij spreekt, ik luister. Wat een arrogantie om te bedenken dat ik deze mensen iets zou kunnen leren!
‘God heeft mij het leven gegeven en daar ben ik dankbaar voor. Ik heb een baan waardoor ik mijn gezin kan onderhouden en ik houd van zingen, dus zing ik in de kerk om God te prijzen. Want dit alles is niet mijn verdienste, het is zuiver Gods verdienste. Neem nou deze Indische oceaan. Is het geen wonder? Hij getij komt en gaat. Er is geen mens die daar iets aan kan veranderen. Alleen God. Luister eens naar de bomen. Ze zijn nu stil. Waar is de wind gebleven? En plotseling is die wind er weer en beginnen de bomen te wuiven. Daar kunnen wij niets aan veranderen, dat is er gewoon. Het leven is een groot wonder, er is zoveel om dankbaar voor te zijn…’

Dankbaar

Ja lieve Stephen, er is zoveel om dankbaar voor te zijn. Ik voel me helemaal overstromen van liefde voor jou, voor je prachtige land, voor alle mooie mensen die ik hier dagelijks mag ontmoeten en die eeuwig schijnen te stralen, of ze nu iets te eten hebben of niet. Het is zo gemakkelijk om van jullie te houden nu ik zo onvoorwaardelijk van mezelf houd!

Ik voel dat het af en toe nog een beetje moeilijk is om mensen die werkelijk dichtbij staan te begrijpen en te waarderen. Daar liggen soms nog verwachtingen aan ten grondslag die ongetwijfeld met mijn visie van de werkelijkheid te maken hebben, wat uiteraard hun visie niet hoeft te zijn! Daarin laten zijn wat is, zonder iets naar mijn hand te willen zetten is nog een tikkie een uitdaging! Dus er is altijd wel iets wat gepolijst mag worden, zonder dat ik nog zo nodig iets daadwerkelijk hoef te polijsten! Het begrip, het inzicht, is ruim voldoende om datgene te veranderen wat veranderd kan worden en datgene wat niet kan veranderen te aanvaarden…

Maandag 27 februari

Een aantal dagen geleden stuurde ik Pastor een email. Aanleiding was het feit dat Esther het een schandaal vond hoe Pastor met mij omging. Al die tijd heeft hij me nog geen glas water aangeboden, laat staan iets te eten, zeer on-Afrikaans. Ook nadat ik kenbaar maakte hoe het voelde om alleen maar goed te zijn voor centjes, veranderde dat niet. Toen motorman Charles mij vroeg of ik blij was met de bisschop, begon er iets te werken. Als we de wereld willen veranderen, zullen we bij ons zelf moeten beginnen. Als Pastor niet bereid was naar zijn functioneren te kijken, hoe kunnen we dan verwachten dat de vrouwen zullen veranderen. Ik liet hem o.a. weten dat hij God kon eren in de mens, in dit geval in mij. Ik gaf ook aan dat ik wel degelijk wilde dat de vrouwen iets bijdroegen voor hun training, al was het maar tien cent. Ik wist niet dat ik een bom in het ego van Pastor gooide…

Pastor nodigde Esther en mij uit om hier samen over te praten. Hij blijkt een bijeenkomst te hebben belegd met de vrouwen van het project. Ik ga er vanuit dat dit een voorbereiding is op de scholing. Terwijl we wachten komt Sharon, mijn voormalige gastvrouw, Pastor’s deur uit. Dat is op zijn minst vreemd! Maar ik ben totaal niet voorbereid op wat er staat te gebeuren! Zacht gezegd word ik ten overstaan van de groep in staat van beschuldiging gesteld omdat ik Pastor’s goede naam besmeurd heb! Het enige wat ik vroeg – glashelder dat wel – is om als mens gezien en verwelkomd te worden en niet als een geldmachine! Bovendien is het een privémail, maar hij staat erop dat ik die voorlees aan alle vrouwen. Alles is keurig in scene gezet! Esther wenst niet te vertalen, dus dat doet hij zelf! En dan zie ik een egospel wat op zijn minst indrukwekkend is. Hij bespeelt de vrouwen als een muziekinstrument en blijft als een bezetene allerlei beschuldigen naar mij de ether in slingeren. Esther is geen Giriama, behoort niet tot zijn kerk en is in alle opzichten zijn gelijke. Ik zei al eerder dat Giriamavrouwen geen stem hebben, de groep laat dit gelaten over zich heen komen. Een enkeling stapt op of waagt een zwakke poging, die onmiddellijk wordt afgekapt. De lieve aardige Pastor heeft iets demonisch over zich. Ik versta er geen moer van maar de energie is op zijn minst onprettig! Het grappige is dat ik me volkomen rustig voel alsof dit alles niets met mij te maken heeft. Ik krijg niet de kans om iets te zeggen, ook als Esther gaat spreken breekt hij steeds in. Kortom het is een groot theater, een groot spel om macht, maar het slaat nergens op! Afijn, na een uurtje stap ik op en neem een boda-boda naar huis. Ik voel me ongekend rustig en helder.

Ik vraag me niet eens af of ik dit anders aan had moeten pakken, mijn email werkte als een zuiverende knuppel in het hoenderhoek die de verhoudingen onomkeerbaar helder heeft gemaakt.

Charles belt verlegen. Hoewel bisschop hem verboden heeft om nog met mij om te gaan, wil hij nog steeds mijn moterman zijn! Esther komt later. Ze is helemaal kapot. Volgens haar was Pastor niet ‘zichzelf’.  Tja dat is zacht uitgedrukt! We besluiten de tijd haar werk te laten doen en onze energie te richten op dat wat mogelijk is…

Afijn, dit is Kenia. Hoewel ik afdaal in mezelf om te onderzoeken of het geen tijd wordt om naar huis te gaan, is dat niet aan de orde. Ik voel me niet gefrustreerd, ik ben vol energie en ga gewoon lekker door met ‘niet-iets’ doen. Er wordt absoluut iets goed geboren…

Nawoord

Kenia-dammen-spelKort gezegd het project ligt op zijn kont. Ik ga samen met Esther onderzoeken wat er mogelijk is los van de kerk.  Ik houd jullie op de hoogte en straal nog steeds van oor tot oor…

Om Shanti,
Yasmin