Ondanks dat je het leven hier als een grote frustratie zou kunnen ervaren, voel ik me inmiddels volledig verworteld met het levensritme hier. Mijn leven speelt zich af op verschillende fronten…

‘s Morgens in alle vroegte als het nog donker is loop ik naar het strand. Mijn eerste voetstappen op het witte zand voelen magisch. Van het ene moment op het andere is het licht. Alles is bekend en steeds opnieuw weer nieuw. In deze vroege ochtenduren laad ik mijn accu op door te wandelen, te oefenen, te zwemmen en te mediteren. ‘s Morgens is de zee als een pasgeboren baby. Vlak en lieflijk en intens van kleur. Maar ‘s avonds is zij wild en vurig als een puber met schuimende koppen en veel lawaai.

Mama Afrika

Mama Afrika is inmiddels een begrip en niet alleen op het strand. Michael barst in lachen uit wanneer de toek-toek driver over mijn reputatie verteld. Deze jongens, in de volksmond onbetrouwbaar, kennen me allemaal en hebben respect voor mij. Ze vallen me niet lastig met business. Ik respecteer en vertrouw hen – mijn tas ligt onbewaakt op het strand!
Kenia-schelpEen ding begrijpen ze niet. Een Afrikaan is nooit alleen. Hoe is het mogelijk dat ik  de geïsoleerde plekjes opzoek en waarom wil ik in godsnaam ‘s nachts alleen zijn! Ze willen me toch alleen maar gelukkig maken? En dat ik vrijwillig de tv van mijn kamer heb laten verwijderen: onvoorstelbaar!

Vandaag ga ik lunchen met Gafana. Ongecompliceerd en gezellig. De jongens laten me merken hoezeer ze mijn gezelschap waarderen en ik voel me bijzonder op mijn gemak in hun ‘restaurant’.  Ze wensen mij een fijne dag en een lang leven toe!

Leraar

Smekend staat hij voor me – deze broodmagere rasterknul, die mij ongetwijfeld al weken heeft gadegeslagen zonder dat ik het wist! ‘Please will you be my teacher in Kung Fu?’ Helaas, ik doe geen Kung Fu maar Qigong. Toch weet hij zeker dat ik hem dit leren moet! Min of meer voor de grap vraag ik: ‘Hoe ga je me eigenlijk betalen voor mijn lessen?’ Hij zegt heel serieus: ‘Geld heb ik niet. Maar in kan vis voor je vangen en die voor je grillen’. Geweldig Dennis, dat gaan we doen!

Kenia-Dennis-visNa een enorme reis met verschillende matatu’s  en te voet, neemt Dennis me mee op zeesafari. Dwars door de zee, door prachtige tuinen van koraal lopen we naar het rif. Er is zoveel te zien!

Welkom thuis zegt Dennis. Vrolijk installeert hij me in de schaduw en gaat kokosnoten voor me plukken. Het is waarachtig mooi om te zien dat hij hier in zijn thuisland volkomen zichzelf is! Ook ik voel me volledig op mijn plek! Vrolijke kinderen spelen en vissen in de zee. Dennis vraagt of ik de vis hier geserveerd wil hebben of in zijn dorp. De met zorg gegrilde vis, geserveerd op een zelf-gevlochten tafel onder een schaduwrijke boom op parelwit zand aan een azuurblauwe zee is een ware delicatesse…

Fosterkindje

Kenia-FaithyIk breng een heerlijke middag door met Faith. Ze wil onmiddellijk de pool in, maar vindt het doodeng, klimt op mijn schoot en slaat haar armen om mijn nek. Samen verleggen we grenzen. Wonderbaarlijk hoe ze me vertrouwt terwijl ze tot nu toe nauwelijks praatte! Later gaan we met zijn viertjes naar het strand. Faith voelt zich wonderlijk vrij in het water. Ik heb wat lege blikjes meegenomen en we bouwen samen een heel complex wat later door het water opgenomen gaat worden…

Maandag 6 februari

De ontmoeting met de eigenaren van de grond op Big Home in Kiropot-Area was alles behalve gemakkelijk! Wat ik niet wist is dat de familie een behoorlijke vergoeding voor dit alles wilde hebben! Schenken noemen ze dat in Kenia! Esther is een goede onderhandelaar. We komen uiteindelijk tot een overeenkomst die ook voor ons acceptabel is. Michael zal dit op papier zetten. We gaan woensdag tekenen en daarna met de vrouwen de grond in orde maken…

Woensdag 8 februari

Charles mijn motorman is blij me te zien! ‘Ik zal voor je bidden, God zal je zegenen!’ We glibberen over de zandpaden naar Esther en dan samen naar de Bisschop. Drie stralende mensen! Pastor heeft nagedacht over de naam van het project. Dat wordt: Yasmien Garden: the flavour of Woman. ‘Utama wa Wamama’. De naam klinkt als muziek in het Swahili! We tekenen met plezier de officiële papieren. Nu nog de eigenaars en de Chief. Pastor de businessman van weleer komt te voorschijn! We maken plannen voor het lunchproject. Ik maak kennis met Darish. Zij gaat het zeepproject leiden en dat is niet niks!

Kenia-Esther-Big HomeOp naar Big Home. Daar hebben zich al wat vrouwen verzameld. Pastor gaat naar de mannen. Die moeten ondertekenen. Wij blijven bij de vrouwen. Ik zit genoeglijk op de grond en luister naar het zangerige Swahili. Esther verspilt geen tijd, ze begint meteen met haar onderricht. Esther is een Akamba en komt uit Oost Kenia. Daar waar vrouwen inmiddels wel een stem hebben. Ze is een strijder voor de rechten van de vrouw en heeft tientallen vrouwen mentaal getraind en zelfstandigheid gegeven, waaronder de aids-vrouwen van Likoni.

Giriama-vrouwen van de kust hebben geen stem. Dat viel me al op tijdens de eerste ontmoeting op Big Home. Hoewel het om hun toekomst ging, bleven zij op veilige afstand en spraken niet. Giriama-vrouwen zijn het bezit van hun mannen. Hoewel ze volgens de wet kunnen weigeren, worden er nog steeds vrouwen uitgehuwelijkt.

De stroom gaat door: meer vrouwen, meer kinderen. Prachtige plaatjes. We wachten tot de mannen uit-geargumenteerd zijn. Maar dat gebeurt niet. Ik voel me rustig. Esther begint ongeduldig te worden. Er is iets mis. Afijn, de basis is gelegd, de scholing is begonnen en deze stroom is niet meer te stoppen.

Na anderhalf uur gaat Esther naar de bisschop om te zeggen dat we vertrekken. We sturen de vrouwen naar huis en drukken hen op het hart de moed niet te verliezen! Dit is slecht voor het imago van de vrouwen! Dit is een enorme deuk in hun vertrouwen…

Vervolg

Er wordt uiteindelijk niet getekend. Ogenschijnlijk zijn we terug bij af. En toch ook weer niet. Ik wil deze prachtige vrouwen een stem geven. Belangrijker dan wat dan ook is dat we een plek vinden die betaalbaar is waar we de nodige projecten kunnen starten, een coöperatie kunnen vormen en waar Esther de vrouwen mentaal kan trainen, zodat zij in alle opzichten onafhankelijk kunnen worden en  hun kinderen een toekomst kunnen geven…

Schaamte

Schaamte is blijkbaar gekoppeld aan het gevoel van mijn en dijn, iets waar mensen in Afrika dus niet mee behept blijken te zijn! Iedereen vraagt schaamteloos of je hun kind wil sponsoren, een fiets voor ze wilt kopen zodat ze niet hoeven te lopen, een huis voor ze wilt bouwen, hun lunch en/of de matatu wilt betalen. Zo niet, ook goed, vertrekken ze met een lege maag of lopen ze gewoon!

Wie heeft in godsnaam de schaamte uitgevonden? Kinderen zijn schaamteloos eerlijk. Ze nemen wat ze nodig hebben en delen wat de ander niet heeft. Ook hier aan het strand. John heeft AIDS/HIV. De jongens brachten geld bijeen voor medicijnen zodat hij zijn werk kon blijven doen. Heeft de een niet te eten en de andere een goede dag, dan wordt er iets gedeeld. Dat is even vanzelfsprekend als dat het vanzelfsprekend is dat ik de bus beter kan betalen dan zij…

Om Shanti,
Yasmin