Terwijl ik op de stoep mijn blog on-line probeer te krijgen, plunderen de blauwaapjes de mangoboom…

Faithy

En dan staat ze plotseling op de stoep, mijn kleine Faithy. Ze raakt me diep. Haar moeder is terug naar haar geboortedorp. Faithy loopt elke dag drie uur naar school! Onmenselijk! Moeder is gescheiden, ofwel in de steek gelaten door haar man. Armoede dus…

Barani

Ik lig te dutten als ik Hodi hoor. Doe hardnekkig mijn best om Faithy te negeren, wat natuurlijk niet lukt. Geef haar wat te eten en bel Bryson. We gaan naar haar dorp Barani. Dat is echt in de bush! Mama Faithy vliegt in mijn armen. We zoeken naar een oplossing, de privéschool in het dorp is volgens haar te duur…

Egoïstisch

Kenia-BaraniOp de terugweg stop ik bij de school. Wie weet valt het schoolgeld mee. En het valt reuze mee! Ik overleg met Mama Faith en besluit alle drie haar kinderen naar school te sturen. Ik ga schoolgeld betalen, geef Mama Faithy geld voor uniformen en schoenen en tweehonderd Euro voor het afbouwen van haar eigen mudbrickhuisje, zodat ze niet langer hoeft te huren. Voor haar een grote zorg minder. Egoïstisch, ik voel me geweldig!



Miserabel

Kenia-blije-wupCharles komt voor lunch. De hele familie heeft malaria. Ik herinner hem aan de Name-tree, een natuurlijk medicijn. Zijn broer stierf afgelopen week.

Afrika, de kracht van de familie. Daarbinnen wordt alles geregeld. Steeds meer mensen kunnen door problemen binnen die families niet terug naar huis om hun plek of hun recht op te eisen. Ze zien elkaar uitsluitend op een begrafenis. Dat geldt o.a. voor Charles, Dennis en Esther. Charles leeft onder miserabele omstandigheden in een hok waar bij ons de varkens niet in mogen. Ik gaf hem een motor. Hij kan nu een stukje grond kopen voor 500 Euro, een koopje. Wil een mudbrick-huisje bouwen. Veel gezonder en hij hoeft geen huur te betalen. Jullie begrijpen het al!

Verbinding

Hoe ziet het leven eruit zonder internet, tv, krant, boeken en uitgaansleven. Als je verstoken bent van Facebook, zelfs op de stoep geen verbinding kunt maken, je toilet moet spoelen met een emmer, het licht regelmatig uitvalt en het pad naar de weg een en al kuil is…

Och, wat zal ik zeuren! Ik leef in het paradijs. De mensen hier hebben geen elektra of water, laat staan een toilet of koude douche. Zij hebben kattenogen en vinden moeiteloos hun weg door de rimboe waar ik (nog regelmatig) een zaklantaarn nodig heb. Onze communicatie houdt op als sms-jes niet aankomen en zelfs email onbetrouwbaar wordt. Maar hier werkt de tam-tam nog steeds…

Opstand

Hoe dan ook, het leven is niet saai. Binnen vijf minuten ging er een gozer met een half miljoen KS van mijn nieuwe buurvrouw vandoor. Rama werd hardhandig geveld door de struisvogel en gisteren was de weg naar Paradijs-beach geblokkeerd met rotsblokken. De dorpelingen renden niet weg vanuit een terechte angst om neergeschoten te worden, maar kwamen in opstand tegen de (corrupte) politie. Geloof me, dit staaltje heldenmoed deed me glimlachen…

Dankbaar voor het leven zelf…

Yasmin-Mutanu