Er blaast een ijskoude wind door kamp Moria. De tentjes zijn niet verwarmt en de mensen hebben nauwelijks warme kleren. Er is alleen koud water. De was wil niet drogen. Vele toiletten werken niet. De winter moet nog beginnen! Vier mensen kwamen om het leven omdat ze hun tentje wilde verwarmen. Ik lees de pijn in de ogen van de jongens die hun wilde redden…

Jongens uit Syrië dansen om warm te worden. Ik dans met hun mee. Afrikanen sprokkelen hout om maïspap te koken en even het gevoel van warmte te ervaren. Mensen staan uren in de voedselrij. Anderen kunnen dat niet opbrengen en sprokkelen hun eigen voedsel bij elkaar.

Voor velen is dit de hel. Maar er is ongetwijfeld een reden waarom deze mensen hier bij elkaar zijn. Op weg naar een wereld zonder grenzen mogen mensen eerst leren elkaar te verdragen ongeacht kleur, cultuur of religie…

Wereldburger

Als ik nog geen wereldburger geweest zou zijn ben ik dat in deze week in Kamp Moria wel geworden. Detentiekamp Moria voelt als een groot omheind dorpsplein waar zo’n 6000 mensen in tentjes en tenten verblijven en niets mogen doen. Sommigen vinden een uitweg uit de hel. Ze helpen schoonmaken, volgen gitaarles of lopen naar Mytelini om in het Support Centrum Mosaic een studie Engels of Grieks te volgen. Een enkeling, zoals de vriend van Sham uit Pakistan, wordt na 8 maanden verblijf voluntair.

De kinderen zijn even zorgeloos als overal. Zij hebben geen problemen met afkomst en spelen met elkaar zonder zich druk te maken over de toekomst. Zouden zij weten dat we de toekomst niet kunnen plannen – dat de toekomst zich uitsluitend ontvouwt door DIT moment vol-ledig te omarmen?

Mogelijkheden

Sommigen zijn onwrikbaar positief. Anderen storten onmiddellijk al hun ellende over ons uit. Ik stop dat zo snel mogelijk. Ik heb geen medelijden en laat me niet meeslepen in een poel van verderf. Ik wil kijken naar MOGELIJKheden. Ben fel en confronterend, eerlijk en Liefdevol. ‘Europa zit niet op jullie te wachten. Punt’. Het resultaat is elke keer verrassend. Ze sluiten me allemaal – een enkele uitzondering daar gelaten – in hun HART.

Na een  intense ontmoeting met Shaher Hassan uit Syrië, wiens totale familie werd uitgemoord, en een kopje koffie in de tent van vriend Hassan uit Afghanistan, bezoeken we voor de 2e keer de Ethiopisch gemeenschap. John kent ons nog van augustus en weet nog wat ik tegen hem zei die ene keer dat we hem ontmoeten: ‘Je bent mooi – je bent powervol. Wat er ook gebeurd, blijf gecenterd in je Hart’. Hij is 8 maanden hier, zoals velen van de 250 Eritrea. Zij spreken Engels en zijn heel toegankelijk. Dit in tegenstelling met de meeste Afrikaners die duidelijk in hun eigen territorium leven.

Registratie

Na 8 maanden is er geen enkele Eritreeër geregistreerd. Een proces wat binnen 25 dagen moet plaatsvinden. Vele Eritreeërs hebben schotwonden omdat ze probeerden te vluchten uit het leger.  Zo ook een vriend van John. Regelmatig brachten zij hem naar een dokterspost. Het bleef altijd morgen. De man is broodmager, kan nauwelijks nog lopen en lijdt veel pijn.

Artsen zonder grenzen hebben zich in maart teruggetrokken uit Kamp Moria omdat zij zich niet konden verenigen met de procedure van massale uitzetting. We komen  schrijnende situaties tegen. Er schijnt binnen het kamp nauwelijks medische zorg te zijn…

De jongens kijken ons smekend aan. Kunnen wij voor een advocaat zorgen of op zijn minst kunnen we zorgen dat hun vriend medische hulp krijgt. We behandelen de man ter plekke. Hij valt in slaap op de stoel en wordt door zijn vrienden min of meer naar zijn tentje gedragen.

Velen van deze jongens zijn gevlucht vanwege het leger – vanwege het moorden binnen de families – vanwege gruwelijke dingen. Ze kwamen in Israël terecht en kregen een werkvergunning voor 5 jaar. Na vijf jaar werden ze naar Rwanda gebracht en in de handen van de smokkelaars gegeven. Via vele omzwervingen zijn ze hier. Naar huis kunnen ze zeker niet…

John vertelt dat de Grieken naar zwarten minder vriendelijk zijn. In cafeetjes wordt hun verzocht om te verdwijnen. Er wordt alleen geserveerd aan Grieken…

Romance

Twee geliefden kussen elkaar door de afrastering heen. Hij is van Eritrea – zij van Ethiopië. Een ander liefdeskoppel woont samen in een tentje. Malak (engel) uit Eritrea en Missy uit Ethiopië. Het gouvernement wil hen scheiden. De mensen houden van elkaar. Datzelfde verhaal kennen we ook van Israël. Er zijn Palestijnen en Israëliërs die van elkaar houden, hoezeer de regeringen hun ook proberen te scheiden.

Confrontatie

Terwijl de marechaussee het kamp binnen marcheert met schilden en knuppels, spreek ik een jongen uit Palestina aan. Hij wil me foto’s laten zien van de branden – de lijken etc. Ik weet het allemaal – ben niet geïnteresseerd. Een van de jongens werd geslagen door deze militairen. ‘Ze zijn bang voor ons’. ‘Vind je het gek’, vraag ik. Na een pittige confrontatie sluit ik hem in mijn armen. ‘Vandaag is mijn dag gezegend. Ik heb jou ontmoet’, zegt Maddy uit Palestina. ‘Ik wil je weer ontmoeten. Hier of in Nederland’. Ook deze jongens komen niet in aanmerking voor registratie. Onvoorstelbaar….

Om Shanti
Yasmin – 8 december 2016