Na een verfrissende ochtendwandeling staat handhaving voor de deur. Keurig op 1,5 meter afstand. Meneer kreeg zowel een melding uit de buurt als van de politie dat ik op mijn website mensen oproep om zich niet te houden aan de regel: 1,5 meter afstand.

Al jaren organiseren wij af en toe een open dag voor mijn lezerspubliek. Informeel en stik gezellig. Oké, ik heb dit keer geen nieuw boek geschreven en in vluchtelingen is niemand nog geïnteresseerd. Er is sinds dit voorjaar maar een punt op de agenda en dat punt heet Corona. Hoewel de pandemie aan kracht heeft verloren, is zij nog steeds niet van de agenda verdwenen. Integendeel, we doen er alles aan om de beruchte noodwet er doorheen te drukken en een tweede golf te creëren.
We mogen weer op vakantie. Plotseling zijn er allerlei gebieden in de gevarenzone, zodat we toch niet kunnen gaan waar we willen. Zeker niet als we ons gezondheidsformulier niet op tijd invullen en geen maskers willen dragen die ons niet alleen de adem benemen maar ons letterlijk ziek en monddood maken.

Het lijkt wel of we in een trein zijn gestapt die lang geleden in beweging is gezet en niet te stoppen valt. En dat heeft niet zozeer met de machthebbers te maken maar wel met de manier waarop zij ons aanspreken op goed burgerschap: ‘We doen dit allemaal samen. We moeten er onze schouders onder zetten om dit dodelijke virus uit de wereld te helpen’. En ja daar is de mensheid zeer gevoelig voor. Past er iemand niet in dat straatje dan bel je gewoon de handhaving. Deze mensen zijn immers een gevaar voor de volksgezondheid en ze willen zichzelf vast niet laten vaccineren. Opruimen dat soort…

Wat is er in godsnaam met ons gebeurd dat we niet langer openlijk en oprecht onze mening durven te laten horen. Als dit wel zo is worden we onmiddellijk aangevallen, in het belachelijke getrokken, van Facebook of YouTube verwijderd of krijgen we handhaving aan de deur. Leve de democratie.

Eerlijk gezegd ben ik stomverbaasd dat de grote meerderheid nog steeds in het fabeltje gelooft. En mocht dit niet zo zijn hebben zij gekozen voor de volgende aanpak: Leef je leven achter jouw vier muren. Maak het zo gezellig mogelijk, maar wees op straat een braaf lid van de kudde zodat niemand je iets kan maken. Het gaat vanzelf weer over…

‘Er zijn toch heel veel mensen doodgegaan in dit gebied’. Ja dat klopt. Wij wonen in de brandhaard. Gemiddelde leeftijd rond de 85. Maar wel dood en dat laatste kan niet meer sinds het virus. Geen wonder dat we smachten naar een vaccin wat ons onmenselijker maar op de lange duur misschien wel onsterfelijk gaat maken…

Wij westerlingen hebben sowieso een haat-liefde relatie met de dood. We vinden het moeilijk om te accepteren dat op het moment dat we geboren worden, we er donder op kunnen zeggen dat we doodgaan. Wanneer, dat weet geen mens, zelfs de dokter niet.

Hoe dan ook, als dit alles om het thema gezondheid draait, dan verbaast het me enorm dat we daar zelf zo weinig voor willen doen. En dan praat ik even niet over een alternatieve aanpak. Evenals bij griep is het doorgaans niet anders dan lekker onder de wol kruipen en uitzieken. En als het wel anders is, was er al veel meer aan de hand.

‘Waar wij artsen onze handen vol aan hebben zijn de gevolgen van de lock-down. En dan praat ik even niet over de economische gevolgen. Ik heb nog nooit zoveel psychisch leed gezien. De mens groeit en bloeit aan datgene wat hij nu het meest ontbeert: aanraken en aangeraakt worden’.

We fietsen door de Peel. Ik ervaar dit gebied vol bio- en andere industrieën als zeer deprimerend. Ik word niet alleen bedwelmd door de stank, ik voel de depressie in alles en ik heb moeite met ademen…

Ik ben me ten zeerste bewust dat we met zijn allen jarenlang gesolliciteerd hebben naar een drastische omwenteling. Wees even eerlijk. Zo konden we niet doorgaan. Het lijkt me niet meer dan logisch dat we deze pandemie aangrijpen om ons om te scholen naar een nieuwe manier van leven. Minder materie, meer welzijn. Hoe kunnen we moeder aarde ontlasten, met haar samenwerken, haar danken, haar eren en respecteren.

Ik zie het prachtige Nederland vol met voedselbossen, permacultuur, scharrelvarkentjes en bio-koeien. Geen gif op de akkers maar haar natuurlijk ondersteunen, zodat zij kan blijven naturen. Geen teken- en processierupsen bestrijden maar kijken wat zij ons willen zeggen. Zoals alles ons iets wil zeggen en we zoveel van moeder aarde en haar bewoners kunnen leren door te luisteren.

Mijn God wat is ons lichaam een bijzondere machine, een mirakel. Geen mens kan zoiets in elkaar zetten. Helaas zijn we op weg om het natuurlijke uit het lijf te halen en langzaam te veranderen in robotten. We vertrouwen niet meer op onze innerlijke stem. Het weer wordt gemaakt door de computer. Als die er naast zit zijn we pissig. We hebben niet in de gaten dat de huidige hittegolf en alle natuurrampen veroorzaakt worden door onze egoïstische en eenzijdige manier van leven.

Het is heerlijk om euforisch te doen over schonere luchten als je verboden bent om te vliegen en thuis moet werken. Het is echter van de zotte dat we als het ware staan te trappelen wanneer we weer mogen vliegen, zelfs al mogen we niet knuffelen (behalve in contactsporten tijdens het gebeuren – daarvoor en daarna gelden andere regels…)

Ik begrijp dat het aantal mensen wat niet kan geloven dat we worden opgelicht door onze machthebbers waar we al eeuwen op vertrouwen en die we als onze vaders en moeders zien, nog ontzettend groot is. Of we het echt niet geloven of dat we bang zijn onze baan te verliezen en onze hypotheek niet meer te kunnen betalen is een andere vraag.

Door steeds groter en steeds meer te willen, hebben we een wereld gecreëerd van uiterlijke schijn. We hebben dat zo geniaal vormgegeven dat er nog steeds vluchtelingen zijn die hun leven riskeren omdat ze verblind worden door deze uiterlijke schijn.

Tja we weten het eigenlijk allemaal. Als je dit wilt veranderen dan zal jij dat moeten doen. Dan zal jij eerlijk en oprecht op moeten staan en kun je niet wachten tot de massa wakker wordt. Het gaat er niet om dat je anderen gaat bekeren. Het gaat erom dat jij jezelf niet de mond laat snoeren en je aan gaat passen aan een onrealistische werkelijkheid. Als we daar blij van zouden worden, zou de wereld er gelukkiger uit moeten zien. Ga een poosje voor een supermarkt staan. Oordeel niet maar voel. Het zou zomaar kunnen dat je behoorlijk chagrijnig wordt. Totdat je jezelf realiseert dat je in al jouw openheid de rondslingerende energie hebt opgepikt.

Wat geven we onze kinderen mee als we ze door middel van schooltelevisie gaan voorbereiden op een maatschappij waarin afstand normaal is, zodat zij hun ouders kunnen corrigeren. Een maatschappij waarin ieder die niet als een hondje achter onzinnige regels aanloopt een gevaar is voor de volksgezondheid.

Is het je al opgevallen dat mensen die blijmoedig zijn doorgaans niet zo vaak ziek zijn. Nog sterker, er ook niet bang voor zijn. Nog sterker, ook niet bang zijn om dood te gaan. Weet je hoe dit komt? Deze eigenwijze mensen nemen de volle verantwoordelijkheid voor hun eigen leven en welzijn. Zij leven met hoofdletters en genieten met volle teugen van alles en niets. Zij weten – ik weet – dat ik de specialist ben, de kenner van mijn eigen leven en mijn eigen waarheid. Dat er niemand is die zo uniek is dan ik, die ziek wordt van alles wat niet resoneert in het lichaam. Lichaamsvreemde stoffen maar vooral gedachten. En als ik zo ben dan zullen er ongetwijfeld meer mensen zijn die in geen enkel hokje passen. Godzijdank, dat zijn de rebellen. Wordt wakker. Het zijn altijd de authentieke eenlingen die een nieuwe wereld hebben geïntroduceerd en vormgegeven.

Misdadigers zijn doorgaans niet degenen die in de gevangenis verdwijnen. Misdadigers zijn degenen die moedwillig de wereld naar haar hand proberen te zetten door mensen te hersenspoelen. Door ze te vertellen dat ze vies zijn en zich moeten ontsmetten, zodat hun hele geniale immuunsysteem naar de gort gaat. Vroeger vertelde de kerk ons dat we nooit de hemel op aarde konden beleven. Sinds wij God de deur uit hebben gedaan heeft de media, de farmaceutische industrie, de machthebber en de multinational deze taak overgenomen. Zolang het volk niet begrijpt dat zij de macht hebben en dit gedoogd, kunnen de machthebbers hun gang blijven gaan.

Ik roep jullie niet op om te vechten tegen. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Alles waar je tegen vecht groeit. Ik roep jullie op om in waardigheid te gaan staan voor je eigen Leven, je eigen vrijheid. Dat kan zomaar betekenen dat je uit je familie wordt verbannen. Dat je eigen kind haar rug naar je toekeert. Helaas, we leven in een tijd waarin je geen concessies meer kunt sluiten.

We zijn nog steeds een democratie. Het is niet te geloven dat ik in mijn eigen tuin niet de mensen mag ontvangen waar ik van houd en die van mij houden. We houden geen seks orgieën. We gebruiken geen bewustzijnverruimende middelen (hoewel hasj minder schadelijk is dan sigaretten en drank.) We hebben maar een fout waar je ons op af kunt rekenen en dat is Liefde zonder voorwaarden.
Liefde is Al wat Is. Omdat Jij en Ik en Wij voortkomen uit Liefde, dus ook mijn vrienden uit India en Afrika die niet sterven aan een virus maar van de honger, huilt mijn hart. Want ook dat is Liefde. Niet alleen bezorgd zijn voor je eigen leven. Het voelt zoveel beter om liefdevol en oprecht de wereld en haar bewoners in je grote Hart te sluiten als deel van jouw Zelf.

Dus dank je meneer de handhaver. Hoe kan ik in godsnaam boos op je zijn. En hoe kan ik boos zijn op jou, die deze man getipt heeft en op de politie die mijn site heeft doorgelicht (niet de eerste keer overigens – ik sta op de zwarte lijst sinds ik in al mijn onschuld op verzoek mijn boek ‘Volk van mijn VOLK’ aan ging bieden aan Klaas Dijkhoff in Veldhoven. Ook al was ik daar uitsluitend met Giri, ik maakte plots deel uit van een groep diehards en kreeg de politie aan de deur. Aardige lui overigens.

Tja zo zit de wereld op dit moment in elkaar. Als je het niet eens bent met het beleid zal het beleid jou vriendelijk doch nadrukkelijk laten voelen waar je thuishoort. Terug in je hok. In een vierkant, alles omvattend, alles geregelde samenleving waar we onze vrije wil uit handen hebben gegeven en ons lichaam bezit is geworden van de gevestigde orde. Waar geen plaats meer is voor enige vorm van creativiteit, laat staan dat je geacht wordt zelfstandig te denken.

En nogmaals, ik kan het me niet voorstellen, maar als we met zijn allen deze wereld willen, dat zal ik daar ongetwijfeld mijn weg in vinden. Want mijn spirit kent geen grenzen. Zij raakt natuurlijk aan en durft zich te laten raken. Ware vrijheid ligt besloten in de peilloze diepte van het Hart. Niemand maar dan ook niemand, zal dat ooit van mij weg kunnen nemen…

Om Shanti,
Yasmin
– 11 augustus 2020