Ode Pim Fortuyn

Ode Pim Fortuyn

Om de wereld te veranderen moet je het lef hebben om een rebel te zijn. Moet je het lef hebben om uit de stroom van de massa te stappen. Durven te voelen, in alle stilte, of je nog langer mee wilt doen aan al dat uiterlijk vertoon. Zo niet, heb dan het lef om je eigen waarheid te leven. Dat maakt je niet alleen tot een uitermate tevreden en gelukkig mens zonder al die ballast, je geeft ook anderen de moed om hetzelfde te doen.

Ik trek me terug in mijn houten chaletje achter in onze tuin. Na een periode van gerichtheid naar buiten is de tijd aangebroken voor een volgende quest. Het is stralend winterweer. Koude nachten met heldere luchten en zonnige dagen met mystieke plaatjes. De zon valt door de kale takken van de bomen. Het licht, haar stralen, doordringen alles met haar goddelijke kracht. Ik word wakker in het midden van de nacht, kijk uit mijn raampje en zie de volle maan. Ze heeft een gigantische aura om haar heen. Ik houd mijn adem in, hoe juist is het tijdstip! Een roodborstje tript door mijn hakplaats. Goedemorgen nieuwe dag, hier ben ik, dankbaar en volledig aanwezig om u te dienen en te ontvangen.

Pim Fortuyn

Mijn gedachten gaan naar Pim Fortuyn. Ik hoorde zijn naam voor het eerst toen ik op de Antillen was. Het was niet direct positief, maar grappig genoeg voelde ik me onmiddellijk met hem verbonden. In de tijd daarna las ik vaker een krant. Televisie hebben we niet, dus ik heb hem nooit in levende lijve gezien. Dat hoefde ook niet, hij was een stukje van mijn ziel.

Op de dag dat hij doodgeschoten werd, gaf ik een lezing in een huiskamer. Onderweg hadden we de autoradio aan. Zijn dood werd geconstateerd op het moment dat we ter plekke aankwamen. En zo ging ik de avond in. Ik besloot het gegeven Pim te gebruiken in mijn inleidingsmeditatie. We verbonden onszelf met zijn energie en keken waar onze verbinding en onze moeite lag. Er was een persoon die ronduit de pest aan hem had. Anderen voelden zijn dood als een gemis, als de dood van een stukje van zichzelf.
Ik had een mystieke ervaring. Reisde met zijn ziel omhoog en ontdekte dat hij in een staat van innerlijke vrede en vreugde verkeerde. Hij was volledig bewust en volkomen helder en had geen enkele moeite om de juiste poort te vinden. Hij werd begeleid door tientallen lichtwezens. Zijn komst was voorbereid en hij werd ingehaald als een koning.

In die tijd daarna verloor ik opnieuw mijn contact met de politiek. Alle holle woorden waarin nauwelijks iets gezegd werd, ik kon er wederom niets mee. Langzaam maar zeker begon ik de grootsheid van Pim te doorvoelen en zijn opdracht te begrijpen.

Gelijkenis

In die zin begin ik steeds meer gelijkenis te zien met de man die tweeduizend jaar geleden de knuppel in het toenmalige hoenderhok gooide. Hij vormde in die tijd een levende bedreiging voor de gevestigde orde en daagde hen uit om hun dominante positie op te geven. Hij predikte onverstoorbaar zijn boodschap van universele Liefde en bevrijding voor alle mensen, zowel mannen als vrouwen. Zeer ongewoon en gewaagd in een tijd waarin er geen plaats was voor de vrouwelijke kracht! Hij had de pest aan hypocrisie, maar voelde zich thuis bij degenen aan de rand van de samenleving: de hoeren en de tollenaars.

Hoewel we maar al te graag een heiligenbeeldje willen maken van de mens Jezus, had hij in die tijd het effect van een aardverschuiving. Zijn dood aan het kruis kon dan ook niet uitblijven. Dat we nog niet in staat waren om de werkelijke betekenis van dit sterven te begrijpen, blijkt uit het feit dat we tweeduizend jaar lang de materiële kruisdood ofwel het lijden hebben verheerlijkt. Het wordt nu tijd om zijn verrijzenis te vieren, het symbool voor de Kelk, het mysterie van de onsterfelijkheid van het ware Leven. Nu, zoveel jaren later, beginnen we het platform te begrijpen wat hij in die tijd heeft neergelegd en begint zijn ware boodschap tot ons door te dringen. De mens Jezus was in die zin van geen enkel belang. Hij speelde gewoon de rol die hem van hogerhand was toebedeeld. Zijn geest, de kosmische Christus, kan nu eindelijk in al haar volheid tot bloei gaan komen.

De weg kwijt

In deze spannende tijd staan er opnieuw mensen op die ons laten zien dat we de weg kwijt zijn. Dat de schepping niet bedoeld is om te vernietigen, maar om het Leven te eren. Dat Liefde ook betekent dat we nee durven zeggen, waardoor we ruimte creëren voor een eerlijk en oprecht ja! Evenals in de tijd van Jezus, gaat het ook nu niet om de mens Pim Fortuyn. Die speelde, net als ieder van ons, slechts zijn rol in het drama van de mensheid en bracht opnieuw een aardverschuiving teweeg binnen de gevestigde orde!

Hij was ongetwijfeld afgedaald in de kelders van de hel voor hij zijn eerste schreden zette in de politiek. Hij had naar alle waarschijnlijkheid geen keuze, zijn ziel had die keuze allang gemaakt voor hij geboren werd.

Dienstbaarheid

Je hebt ons allen aangeraakt, zelfs je grootste tegenstander blijkt diep geschokt. Leek je bij leven slechts verdeeldheid te zaaien, je dood maakte duidelijk dat je slechts de verdeeldheid, de angst en de onvrede van je omgeving vertolkte en door jouw onconventionele optreden haarfijn naar de oppervlakte bracht.

Dienstbaarheid betekent dat we ons eigenbelang aan de kant durven zetten voor het algehele belang. In die zin was je een meester en een voorbeeld voor ons allen. Sommigen vergelijken je met de ‘zot’ uit de tarot. Je kunt dit zien als een eretitel: het is de hoogste manifestatie van het ‘goddelijke ongehechte’. Er zijn je veel dingen toebedeeld en slechts weinigen hebben begrepen wat je werkelijke boodschap was.

Katalysator

Hij was de katalysator die het beest in de mens omhoog haalde. Het beest en de heilige, afhankelijk van de plek die we innamen in ons evolutieproces. Hij weerspiegelde feilloos alle angsten die we onder het tapijt hadden geschoven. Onmiddellijk kwam het hele mannelijke bolwerk in het geweer.
Hoe bestrijd je iemand die wel eens een omwenteling in het denken teweeg kan brengen? Met wapens, zoals we geleerd hebben. Kijk vooral niet naar binnen, maar bestrijd de vijand buiten jezelf. Begin met grof geschut zoveel modder te gooien en poten onder stoelen vandaan te zagen als je maar kunt. Luister niet naar de onderliggende boodschap, stel je voor dat er een kern van waarheid in zit. Kijk zeker niet in je spiegel en meen vooral niet dat jij iets kunt leren!

Licht en duisternis

Het kon niet anders of er moest gebeuren wat er is gebeurd. Ook dat was allang zichtbaar in de sterren en op een dieper niveau wist Pim dit maar al te goed. Hij is zich waarschijnlijk rot geschrokken dat mensen hem niet begrepen, niet wilden horen wat hij werkelijk te zeggen had, de voor- en de tegenstanders. Wat hij ongetwijfeld in de praktijk nog moest leren en integreren is het omgaan met die innerlijke kracht: hij die in het licht wandelt, reflecteert nu eenmaal feilloos licht en duisternis.

In zijn boek ‘De verweesde samenleving’ laat hij een prachtige erfenis na. Niet rechts, niet links, maar doorleefd en doordacht, en gezien vanuit het midden. Niet het een sparend voor het andere, maar alles in gelijke mate belichtend. Glashelder laat hij zien waar we van het pad zijn afgeraakt en onze afkomst zijn vergeten. Glashelder duidt hij aan dat we die ene pool, onze vrouwelijke verzorgende kant, tevoorschijn mogen halen om het midden te hervinden en weer volledig mens te worden.

Na zijn dood

Pas na zijn dood begonnen mensen te doorvoelen wat hij in beweging had gezet. Iedereen die bij zijn laatste eerbetoon aanwezig was, heeft iets van het mysterie geproefd, heeft de verbinding ervaren die deze man tot stand heeft gebracht. De mystieke sfeer die er hing rond zijn sterven, het schokeffect dat hij teweegbracht om ons wakker te schudden, te bevrijden uit ons materiële keurslijf, en onszelf te verbinden met onze geamputeerde pool, het spirituele. Beide polen evenveel gewicht te geven in ons leven: onszelf en die ander.

Ruimte voor anderen

Ruimte voor anderen kan er alleen zijn als die ruimte er is binnenin onszelf. Niet zolang die ruimte ons wordt opgedrongen van buitenaf. Hoe meer structuren we door de overheid krijgen opgelegd, hoe meer innerlijk verzet tegen die structuren, hoe groter onze angst om iets van onszelf te verliezen. We kunnen uitsluitend zelf ervaren dat delen geen vermindering is. Integendeel, alles wat we delen zal zich vermeerderen als we delen vanuit een zuivere en eerlijke intentie, vanuit een natuurlijk gevoel van overvloed.

Dat we er als natie nog niet aan toe waren om onze angsten voor vernietiging van de materie, voor vernietiging van de wereld der illusies, onder ogen te zien moge duidelijk zijn. Dat we er als natie nog niet aan toe waren om het spirituele opnieuw een plek te geven in ons leven, ook dat moge duidelijk zijn dat we daar nog niet aan toe waren.

Tegenpool

Om zijn taak te vervullen, om de harmonie tussen licht en donker te bevestigen, had ook Pim een tegenpool. Folkert nam de rol op zich om, als vertolker van de ene helft van onze gemeenschap, als vertolker van onze coöperatieve angst, een einde te maken aan het materiële leven van Pim. Toch is het leven van Pim niet voor niets geweest. Hij heeft een opening gecreëerd in het coöperatieve bewustzijn en een aantal van ons zullen zijn boodschap gaan begrijpen en dit platform van heelheid in zichzelf gaan neerleggen. Zij zullen het heilige huwelijk aangaan tussen het mannelijke en het vrouwelijke, het uitgevende en het ontvankelijke, het licht en het donker. Zij zullen de reis maken naar de onderwereld die Pim hun voorgegaan is. Zij zullen sterven en opnieuw geboren worden en in harmonie tevoorschijn komen en in stille triomf een platvorm vormen voor al diegenen die na hen de weg zullen gaan….

Angst

We zijn zó bang om te discrimineren dat we voortdurend discrimineren. Gewoon, omdat we niet eerlijk durven te zijn. Eerlijk naar onszelf en naar anderen. Omdat we bang zijn voor alles wat anders is. De christen is bang voor de moslim, de moslim is evenzeer bang voor de christen. In essentie zijn we bang voor onszelf. Want als we dat niet meer zijn, worden we alleen maar nieuwsgierig. Nieuwsgierig om de onderlinge verschillen te leren kennen. Boeiend, zoveel kleuren in de regenboog toch? Fantastisch dat Nederland een koploper is in tolerantie. Toch mogen we onszelf ook serieus nemen. Trots zijn op onze afkomst. We mogen verwachten dat eenieder aan wie we een open deur bieden, zich inpast in onze cultuur. Dat kan nu eenmaal niet anders. Daarbinnen is voldoende ruimte om de eigenheid van iedere cultuur te blijven leven. Vanuit liefde en respect voor elkaars eigenheid. Laten we dus ophouden met onszelf en anderen te discrimineren. Laten we evengoed ophouden om onszelf gediscrimineerd te voelen.

Waardigheid

De tijd is rijp dat we durven te gaan staan in onze waardigheid. Durven te onderscheiden zonder te denken dat dit oordelen is. Durven om kwetsbaar te zijn. Durven te spreken met de taal van het hart, zo eenvoudig, dat iedereen haar kan verstaan. Durven onszelf te laten aanraken en te luisteren met een open hart naar de mening van anderen, ook al is dat niet onze eigen mening. Durven te leven in een multiculturele samenleving, zonder angst dat we onder de voet gelopen worden en onze pensioenrechten zullen verliezen.

Laten we het als een voorrecht beschouwen dat wij zo welvarend zijn dat we kunnen delen. Laten we het tegelijkertijd vanzelfsprekend vinden dat we niet alleen rechten hebben. Laten we ieder voor zich ons unieke ‘steentje’ bijdragen aan een liefdevolle, kleurrijke, multiculturele en leefbare maatschappij. Laten we eindelijk het verleden eens vergeten, de toekomst loslaten en vandaag die wereld creëren die we graag willen zien. Laten we niet vergelden, maar vergeven en deze unieke situatie gebruiken als een kans om onszelf te verbeteren en daardoor onze bijdrage te leveren aan een betere en liefdevollere maatschappij.

 Om Shanti – Laat ONS vrede zijn
Yasmin

 

 

Zonder wrijving geen glans

Zonder wrijving geen glans

We worden naakt geboren en bekleden ons langzaam maar zeker met sluiers van vergetelheid en creëren overtuigingen die gerelateerd zijn aan cultuur en godsdienst. En dan word je op een morgen wakker en begin je jezelf te realiseren dat alles wat je ooit voor waarheid hebt aangenomen niets meer en niets minder dan een illusie is.

Je zorgvuldig opgebouwde zelfbeeld dondert in elkaar. Je voelt je van god en alleman verlaten, raakt in een depressie, je relatie klapt of je wordt ziek. Je kunt twee dingen doen. Je gaat door met leven zoals je tot nu toe geleefd hebt en laat je behandelen. Of je realiseert jezelf dat jouw depressie een middel is naar een hoger doel: een eerste stap op weg naar spiritueel ontwaken, wat uitsluitend gepaard kan gaan met een innerlijke oorlog. Je moet eerst sterven om opnieuw geboren te worden…

De situatie in de wereld getuigd van chaos, verzet tegen alles wat gangbaar is en openlijk geweld. Het is een volmaakte weerspiegeling van ons innerlijke universum.

We willen altijd iets anders dan dat wat is. We willen vrede op aarde, we willen gelukkig zijn en een leven zonder pijn, terwijl we diep vanbinnen verdraaid goed weten dat dit onmogelijk is.

We zijn gewend om ons te voegen in systemen die ons een schijn van veiligheid bieden. Of die systemen nu cultuur, onderwijs, godsdienst, new age of politiek zijn maakt niet veel uit. We leven in de geest van de kudde en passen ons keurig aan tot het moment dat we beginnen te ontwaken. De bom barst, de hel breekt los en we beginnen te rebelleren.

Over verlichting gaan we het niet hebben. Er kan niets over gezegd worden. Op het moment dat je verlicht bent is er immers uitsluitend leegte…

Het proces van ontwaken is een geleidelijk proces. Een proces van waarachtige oorlogsvoering. Vanaf nu niet langer buiten jezelf, maar binnen in jezelf. Geloof me, de oorlog buiten jezelf is slechts een zwakke afspiegeling van de oorlog binnenin. Er is maar één vijand die we hoeven te bestrijden en dat is het ego. En dat is een vijand die niet valt te bestrijden met uiterlijke wapens, door ontkenning of onder het mom van liefde. Deze vijand vraagt erom bloedeerlijk naar binnen te kijken. Langzaam maar zeker ga je zien dat alles wat je buiten jezelf projecteert als zijnde goed en kwaad voortkomt uit jouw eigen binnenwereld, kortom oorlog…

Yasmin ik blijf verlangen naar een wereld waar vrede is voor iedereen

Sorry jongens, we dienen te begrijpen dat deze wereld van tegenstellingen ons gegeven is als een goddelijke gift. Hoe kunnen we in godsnaam leren wat het verschil is tussen goed en kwaad als we dit zelf niet kunnen ervaren. Om de wereld van de dualiteit te overstijgen zullen we eerst vol-ledig moeten afdalen in onze binnenwereld om alle verborgen schatkamers te openen om uiteindelijk het midden te vinden tussen Licht en Donker. Op dat moment is alles zoals het is. We maken niet langer onderscheid. We hoeven nergens meer naar toe. We zijn de dualiteit overstegen en thuisgekomen. We hoeven het kwaad in de wereld niet langer te bestrijden en gunnen eenieder zijn eigen inwijdingsweg. Kortom, een innerlijke oorlog is de enige, eenzame weg om waarachtig Mensch te worden.

We droppen alle geloofssystemen die ons een vorm van houvast bieden. We droppen alle beelden van een hemel of een leven in het hiernamaals omdat we ons realiseren dat het enige wat we hebben dit moment is en dat er verder niets te bereiken valt…

Liefde heeft weinig te maken met lief willen zijn. Liefde is helder en chaotisch. Liefde, onvoorwaardelijke Liefde, maakt alles pijnlijk zichtbaar wat we niet willen voelen of beleven.

Vrijheid is een innerlijke staat van zijn. De weg naar binnen is de enige weg. Het betekent dat je eenzaam zult zijn. Dat alle vluchtwegen zich sluiten. Ik zou je kunnen vertellen dat de beloning groot is, maar dat weet je pas achteraf. Kortom, het is springen van de hoge duikplank zonder zwemvest en zonder enige vorm van zekerheid. Springen met je ogen dicht, in vol vertrouwen…

Liefde is niet je ogen sluiten voor deze aardse realiteit, ook al is dit alles niet meer en niet minder dan een illusie: het geweld, de oorlogen, Mr. Trump of Geert Wilders. Liefde is weten dat alles en iedereen een functie heeft om te komen tot waarachtig Mensch zijn. Om het maar platvloers te zeggen, geluk is niet te vinden in de materiële wereld. Hoewel er niets op tegen is om te genieten van de goede dingen des levens. Wat een verrukkelijke bezigheid is wanneer we niets verlangen omdat we nergens meer gehecht aan zijn.

Manifestatie

De wet van de manifestatie kun je gebruiken als een middel om de leegte in jezelf op te vullen. Je kunt verlangen naar materiële luxe, een groter huis, een grotere auto, een nog luxere vakantie in de hoop dat je daar gelukkig van wordt. Je kunt mediteren en affirmeren tot je een ons weegt.  Op het moment dat je ontdekt dat je volmaakt onvolmaakt bent, ontdek je dat jouw essentie leegte is en dat je die leegte niet in hoeft te vullen met surrogaat, maar dat de leegte zich vanzelf invult als jij jezelf er niet langer mee bemoeit. Je wordt helderder in dat wat je in wezen bent: Ik ben die ik BEN – ofwel leegte. Je omarmt alles wat zich manifesteert in de wetenschap dat dit hetgeen is wat je nodig hebt. Ook al begrijp je het niet op dat moment en is het niet altijd leuk, integendeel.

Ik ben niet voor of tegen vluchtelingen. Ik ben niet bezig om hen te helpen, te redden of hun problemen op te lossen. Ik ben deel van hen, zoals ik van alles en iedereen deel uitmaak.

Toen ik de opdracht op me nam om een boek te schrijven over de vluchteling, heb ik me niet gerealiseerd dat ik letterlijk in een oorlogsvoering tegen de vluchteling terechtkwam. Het was een pittig half jaar waarin ik mezelf tegen alle verdrukking in staande moest houden en dat is fysiek zichtbaar en voelbaar. Maar onder het uiterlijke lijden is een innerlijk weten dat ik niet anders kon als doen wat ik te doen had. Het boek is in de vorm en al is er nog steeds tegenwind, ik begin nu te voelen wat het proces vanbinnen met mij gedaan heeft. Er is nog meer ballast verdwenen. Er staat niets meer tussen mij en God, om het zomaar te zeggen.

‘Yasmin dit boek is een topper’. Hoewel mijn boeken sowieso altijd eyeopeners zijn geweest en geliefd voor een recalcitrant publiek, is mijn binnenwereld nog dieper gepolijst en waag ik me niet langer aan uitspraken over zaken die ik niet aan den lijve heb ervaren…

Ik weet dat het woordje God irritatie op kan roepen, maar het grootste probleem wat wij ervaren en waar alle problemen mijns inziens uit voortkomen is dat we God de deur uit hebben gedaan. Voor alle duidelijkheid ik bedoel met God niet die man in de wolken, maar een grenzeloos bewustzijn. We denken in onze afgescheidenheid dat we alles zelf kunnen creëren. Naar mijn idee is alles voorbestemd. Misschien heb je voor jouw gevoel een vinger in de pap. Maar naarmate het proces van ontwaken vordert, begin je te beseffen dat je daar jezelf niet meer mee wilt bemoeien. Je omarmt al wat is zonder oordeel en begint alles op te ruimen wat tussen jou en de waarheid staat. Je ervaringen worden anders. Beter gezegd, je waarneming wordt anders. Je begint goddelijke perfectie te zien achter elke manifestatie. In die zin creëren we absoluut onze eigen werkelijkheid.

Volmaakt onvolmaakt

Mijn wereld ziet er waarschijnlijk anders uit dan de jouwe. Ik ben  niet bang voor morgen en aanvaard het leven in al haar rijkdom en haar ellende. Ik vecht niet langer, maar omarm.

‘Waarom denk je dat mensen zo tegen jou aanschoppen, Yasmin. Het is gemakkelijk om te preken. Het is iets anders om het pad te bewandelen. En ik ken niemand die dat doet zoals jij…’

‘Dacht je nu werkelijk Yasmin dat jij volle zalen zou trekken? Kom op lieverd. Jij stuurt mensen naar huis met nog meer vragen. Je spoort mensen aan de antwoorden in zichzelf te vinden. Naar mijn gevoel de enige juiste weg.  Helaas, mensen willen nu eenmaal een pasklaar concept, een snelweg naar verlichting…’

Betutteling

Ja dat klopt, zo zijn we opgevoed. We gaan naar de dokter en zeggen: ‘Dokter hier is mijn lijf, maak het beter’. Onze verzorgingsmaatschappij heeft ook een enorme betuttelde kant. Het heeft ons onvoorstelbaar afhankelijk gemaakt en veel van onze creativiteit gedood. We leven langzaam maar zeker in een politiestaat waar alles gecontroleerd wordt. Waar alles al verdeeld en beslist is. We leven slechts een deel van ons mens-zijn. Onze mannelijke rationele kant. Het vrouwelijke en ontvankelijke proberen we met man en macht uit ons leven te verdrijven. We bestrijden vormen van natuurlijke genezing, verbieden natuurlijke zaden, de schappen in supermarkten en boekwinkels zijn opgekocht. Kortom, onze vrijheid is aardig aan banden gelegd.

Innerlijke vrijheid

De eerste stap naar innerlijke vrijheid is toegeven dat we dit alles zelf hebben gecreëerd vanuit hebzucht. We houden onszelf voor de gek over de economische situatie en geloven maar al te graag de rekensommetjes die ons voorgespiegeld worden. Jaren geleden toen de huizenprijzen de pan uit gingen rijzen hadden we niet de moed om de huizenmarkt in elkaar te laten donderen. We hebben een gigantisch probleem gecreëerd. Toen zou de pijn heftig zijn geweest, maar wederopbouw was mogelijk. Nu hebben we een rampzalige situatie gecreëerd en weten we niet meer hoe we de gaten moeten vullen.

Halve maatregelen nemen is nooit een oplossing. Nu we moeten bezuinigen, ontdekken we dat de gezondheidszorg veel goedkoper kan en worden we weer gedwongen zelf na te denken over en verantwoordelijkheid te nemen voor ons eigen leven…

De huidige situatie dwingt ons om weer ergens voor te gaan staan. Het dwingt ons om niet het spel van de massa te spelen maar ons af te vragen wat we zelf willen. De schijn van zekerheid werkt verstarrend en is dodelijk voor de ziel. Leven is beweging en voortdurende verandering. Zolang we in angst leven, wordt objectief handelen onmogelijk. En niet om jou te ontmoedigen, maar elke verandering, elke nieuwe vorm, is uiteindelijk gedoemd om te verdwijnen. In dat opzicht zijn we als de natuur.

De eikenboom houdt niet krampachtig haar eikels vast omdat ze bang is dat ze volgend jaar geen nieuwe zal dragen. Ze geeft zich over aan het ritme van de natuur. Het proces van overgave.

Ons ego verzet zich met man en macht tegen het proces van overgave: Niet mijn wil maar de uwe. Het is het proces van sterven en opnieuw geboren worden. Er komt een moment dat het leven het overneemt. Je raakt je baan kwijt, je krijgt een burn-out, je partner of je kind overlijdt. Je raakt letterlijk in een oorlog. Als rasechte westerling geef je jezelf waarschijnlijk niet de tijd om het proces te doorvoelen en te omarmen. Je begint onmiddellijk die oorlog te bestrijden met pasklare oplossingen, zoals pillen of het zoeken naar andere vormen van vergetelheid.

Alles wat we bestrijden groeit. Dus de vluchtelingenstroom wordt alsmaar groter al proberen we dat op allerlei bizarre manieren te verbergen en met man en macht te bestrijden…

Als je inmiddels de kudde achter je gelaten hebt, zal je afdalen in de hel en pijn en lijden ervaren. Dit keer grijp je niet onmiddellijk naar oplossingen, hoewel er natuurlijk niets op tegen is om te kijken wat jouw lijf etc. nodig heeft om het proces te ondersteunen, zonder het weg te drukken.

Niemandsland

Je zult herboren uit de strijd tevoorschijn komen. Denk nu niet dat je ergens bent. Want dat is een dooddoener. Je bent op weg en de weg stopt nooit. Als je dit universum jezelf hebt eigen gemaakt, ga je naar aan ander universum. Je krijgt andere opdrachten. Steeds moeilijker, maar je hebt ook meer bagage. En langzaam maar zeker kom je in ‘niemandsland’ terecht. De strijd gaat gewoon door, maar jij maakt niet langer deel uit van de strijd. Je oordeelt niet maar je omarmt. Je staat als een rots in de branding te midden van al het lawaai. Je begrijpt de wereld niet langer, maar je veroordeelt haar ook niet. Je ziet glashelder dat het arrogant is om mensen te willen helpen en/of beschermen. Misschien groeit jouw ego daar ontzettend van, maar je bewijst de slachtoffers geen dienst door ze af te houden van hun eigen unieke weg naar innerlijke vrijheid.

Je hebt steeds minder nodig omdat je innerlijk vol en vervuld bent. Je eet of je eet niet. Het maakt niet uit. Je slaapt of je slaapt niet. Het maakt niet uit. Je hebt de goedkeuring van anderen niet meer nodig…

Je grijpt niet meer terug naar je verleden. Je geeft je ouders of wie dan ook niet langer de schuld van dingen die gebeurd zijn. Je weet dat jij ze nodig had om te komen waar je nu staat. Je schaart je niet langer achter de massa die er genoegen in schept anderen te veroordelen en te kruisigen, waaronder priesters, nonnen, homofielen, lesbiennes, moslims en christenen. Je gaat zeker niet met jouw zooi de sociale media vervuilen. Laat staan dat je nog oorlog gaat voeren met degene die jou dertig jaar geleden in je kont heeft geknepen. Je weet immers dat er zoiets bestaat als actie en reactie. Maar je oordeelt ook niet over degenen die dat wel doen. Je kijkt met verwondering naar de volmaaktheid in de natuur en realiseert je dat er maar één onvolmaakt aspect in zit. Dat is de mens, ofwel het ego, die voortdurend alles naar haar hand wil zetten en zichzelf tegen beter weten in blijft rechtvaardigen.

Ik weet het niet

We durven niet meer te zeggen: ‘Ik weet het niet’. Dit zou het begin kunnen zijn van een enorme revolutie. ‘Yasmin, hoe zou jij het vluchtelingenprobleem oplossen’. ‘Sorry jongens, ik weet het niet. En volgens mij weet niemand dat. De eerste stap zou kunnen zijn om dit hardop te durven zeggen: Ik weet het niet. Grappig genoeg vermoed ik dat alle problemen zich vanzelf oplossen als wij ophouden ons ermee te bemoeien…’

‘Yasmin mag ik eerlijk zijn. Je was chaotisch’. Ik grinnik. Ik ben niet langer bang voor chaos. Uit chaos wordt immers orde geboren. We proberen alles te controleren, maar de chaos wordt steeds groter. Hoe dan ook, ik was wie ik was. Aan het einde van de presentatie kreeg ik een staande ovatie. ‘Yasmin, ik heb nooit iemand ontmoet die zo helder,  zo oprecht en zo authentiek is…’

Wat ik wel weet is dat ik alles wat er tussen mij en de vluchteling staat op kan ruimen binnen in mij zelf. Is even klussen, maar zeer zeker de moeite waard. Ik had al aardig wat voor-geklust, dus het klussen viel wel mee. Mijn hart is open, mijn grenzen zijn verdwenen. Ik respecteer mezelf, dus ik respecteer de vluchteling, de bedelaar, de koningin, kortom -bijna- iedereen. Ik wens echter mijn tijd niet te verdoen aan discussies over wel of geen zwarte piet. Laat staan of moslimmannen in het onderwijs hun vrouwelijke collega’s wel of geen hand horen te geven. Er zijn een paar regels ofwel afspraken die wij met elkaar gemaakt hebben. Eenieder die mee wil draaien in onze maatschappij zal die moeten respecteren. Dat doe ik ook. Ik bouw elders geen kerken, ik bedek mijn hoofd in de moskee, om maar een paar dingen te benoemen. Is een teken van respect.

Medelijden is geen liefde. Respecteer jezelf en wees duidelijk wat voor jou belangrijk is. Dan kun je ook anderen respecteren en de verschillen in culturen die het leven zo kleurrijk maken in liefde omarmen…

Mijn wezen is grenzeloos. Mannen en vrouwen zijn niet gelijk maar wel gelijkwaardig. Bloedwraak past niet in onze cultuur en boerka’s mogen zelfs niet in Mekka gedragen worden. Als we niet duidelijk durven te zijn, verzanden we in onbegrip en verwijten. Begrip is trouwens iets wat van beide kanten moet komen…

Op het moment dat we niet langer willen vechten, hoeven we ook niets meer te bestrijden en neemt ons leven haar natuurlijke loop. We weten dan ook dat we anderen niet meer hoeven te overtuigen. Alle coaches etc. zijn plots werkeloos. Alle Ngo’s worden ontmanteld. Alle kerken gaan dicht. Kortom het wordt een saaie boel!

Maar vanbinnen is er een overweldigende rijkdom die jou door weer en wind, door oorlog en vrede steeds dieper voert naar innerlijke stilte…

Om Shanti
Yasmin

The show must go on

The show must go on

Maak je niet ongerust Yasmin. Er is niets aan de hand. Wat bedoel je? De vluchteling – we hebben het helemaal onder controle. Je zult er geen last van hebben…

‘Maar we komen voor de mensen – we komen dus ook voor de vluchtelingen…’

‘Oooo…’ De situatie wordt een beetje ongemakkelijk. Er is net een documentaire de lucht in gegaan om de toerist te laten zien hoe ‘schoon’ Kos inmiddels is. De toerist heeft niets te vrezen. Er staan geen tentjes meer in de straten van Kos. De migrant of vluchteling in Griekenland is uit het oog verdwenen. Veilig opgeborgen in hotspots, ofwel detentiekampen…

The show must go on

We behandelen de vluchteling zoals we al onze problemen behandelen. We stoppen ze gewoon weg. Maar vandaag of morgen komen alle weggestopte problemen naar boven – krijgen we een burn-out of whatever en houdt het ‘normale’ leven even op te bestaan om ons de kans te geven schoon schip ofwel een nieuwe start te maken…


We hoeven de problemen niet op te zoeken. We hebben niet gevraagd of al deze mensen onze veilige situatie zouden komen verpesten om ons te dwingen na te denken over een situatie waar we niet over na willen denken: de maakbaarheid van het leven. Maar ze zijn er toevallig wel en het is onnozel om dat te ontkennen.

Ik weet inmiddels uit ervaring dat de Griek zelf ook te beklagen valt…

Goddess

Haar naam is Tsifka. Ze heeft de verschijning van een Griekse Godin en is bijna 40. Ze heeft een universitaire opleiding maar nooit een baan daarin gekregen. Ze zette zich vrijwillig in voor de vluchteling- hier migrant genoemd – terwijl ze zich in het leven hield met klusjes voor 2,50 per uur zonder verzekering of wat dan ook. Toen kreeg ze – Inshallah – een baan bij een goed NGO. Nu verdient ze een ruim salaris, krijgt ze 200 procent voor speciale werktijden en is ze verzekerd. Ze is tevreden en haar verfrissende aanpak is van groot belang.

De situatie is volgens zeggen vele malen beter dan voorheen. Binnen hotspots zoals Skarmagas in Athene en hier in Kos worden de mensen gevoed en gekleed. Er is materiële en immateriële zorg, er is een gratis busdienst naar de stad. In tegenstelling tot de mensen die in squads leven in Athene of elders, zijn zij geregistreerd en krijgen ze zakgeld. Zij leven in containers en hebben het niet koud…

Tenten

Maar voor het kamp staan de tentjes. De tentjes van de mensen die door de Europese Unie al bij voorbaat worden afgeschreven. Hier in Kos zijn het de Pakistanen – in Elliniko in Athene zijn het de Afghanen – hoewel de laatste wel geregistreerd zijn. Maar om het maar voorzichtig te zeggen – het blijft een wassen neus.


Helpen

Door de komst van de NGO werd de hulp gestructureerd. Kortom er ontstond een vluchtelingen-industrie. Voor die tijd waren het de lokalen die de mensen opvingen. Zij haalden de mensen letterlijk uit het water, zij gaven hun voedsel en kleding. De hele gemeenschap was met hart en ziel betrokken. Er werd geen onderscheid gemaakt tussen ras, religie of stand. Geld of geen geld, iedere mens en zeker iedere Griek die geconfronteerd word met het leed van een ander wil helpen. Kortom zo zitten mensen nu eenmaal in elkaar.

Manifestatie

Business minded zijn de Grieken niet. ‘Yasmin, Europa heeft miljarden hier naar toe gebracht. En wij leefden lekker voort en maakten ons geen zorgen over de dag van morgen. En nu mogen we het leren op een harde manier. Maar verwijten kunnen we het niemand. We hebben het gewoon zelf gemanifesteerd…’

Wie zijn kont verbrand moet op de blaren zitten, zei mijn moeder al. En de Grieken zitten op de blaren. Het toeristenseizoen duurt van 3 tot 6 maanden en daarna moeten zij zich zien te redden. Andere werkgelegenheid is er niet of nauwelijks.

Georgio: ‘Hier gebeurde het jongens – hier voor mijn deur. Elke morgen haalden we dertig tot honderdvijftig mensen uit het water. Regelmatig waren er doden – kinderen en ouderen. Een meisje stierf in mijn armen. Zij – hij beweegt zijn hoofd richting Turkije – ze malen nergens om. Ze proppen 200 mensen in een bootje en sturen ze gewoon de zee op. Het gaat allemaal om geld Yasmin…’

Oplossing Yasmin

Heb ik niet jongens. Hoe dan ook – niemand verlaat zijn huis voor de lol. Ook niet degenen die niet direct in een levensbedreigende situatie leven. Ze willen de wereld verkennen – hun grenzen verleggen. Onderzoeken of het waar is. Het geld wat aan de bomen groeit in Europa. Want je kunt iedereen jouw waarheid vertellen – het beklijft pas als mensen zelf ervaren dat wat is…

Flexibel

We leven op een punt dat alles wat eens werkelijkheid was in elkaar dreigt te storten. Niet alleen voor de vluchteling – ook en vooral voor iedere westerling die krampachtig vast wil houden wat hij heeft omdat hij denkt dat het leven maakbaar is. Die niet flexibel genoeg is om mee te stromen met de eeuwige stroom van verandering…


Het einde der tijden

JA het is het einde der tijden. Het einde van een zelfgecreëerde illusie die we met zijn allen krampachtig hebben gevoed door de wereld van de onvoorwaardelijke Liefde in te ruilen voor een wereld van schijn-zekerheid en bedrog. Voor een wereld waarin materie de plaats van het Onnoembare heeft ingenomen en we totaal zijn vergeten dat alles wat we zien slechts een illusionaire droom is die wij zelf in stand houden zolang het ego ons nog in haar greep heeft.

Vergetelheid

We hebben niet om de vluchteling gevraagd. Maar ze zijn  er! We kunnen het niet ontkennen – we kunnen ze niet terug drijven de zee  in. We kunnen ze opsluiten in detentiekampen en ze in de vergetelheid laten verdwijnen – maar vroeg en zeker niet laat zal deze situatie ons om de oren slaan…

Immigrant

De vluchteling ofwel de immigrant: Ongeacht Afrikaan, Afghaan of deze Pakistaanse jongens in hun tentjes hier in Kos, we hebben ze nodig. Ze kunnen het eiland mee helpen exploreren. Ze kunnen de olijven plukken, noem maar op. Ze willen alles doen – maar ze mogen niets.
Ze zullen vers bloed brengen in een samenleving waar vergrijzing op grote schaal het zichtbare leven in de westerse maatschappij bepaald en verstarring het Onzichtbare. Een mix van culturen maakt dat oude waarden en normen omvallen zodat er nieuwe kunnen verschijnen en dat we zelf-gecreëerde grenzen kunnen laten verdwijnen.

Geen oplossing

Er IS een oplossing. Maar die ligt niet buiten onszelf. Die ligt in jou – in mij. Ik leef reeds die oplossing. Ik heb vrede gevonden in mezelf. Wil niet zeggen dat het leven me niet af en toe meeneemt in haar hobbels en dalen en flink om mijn oren slaat. Dat is normaal – dat moeten we niet verwarren met het ware ding. Maar binnen in mij is daar dat eeuwige punt van rust…

Ruimte

Wanneer de angst voor het onbekende verdwijnt – worden we nieuwsgierig als pasgeboren kinderen. We willen alles onderzoeken en er is ruimte voor iedereen. Betekent niet dat we klakkeloos ieder die meent dat wij het aardse paradijs vertegenwoordigen binnen onze grenzen hoeven te halen. Nee dat zeker niet! Het betekent wel dat we ruimte hebben om te delen en er niet voor schromen om materieel wat in te leveren om er immaterieel beter van te worden…

Gezond

‘Yasmin ik krijg voor dit werk 900 Euro per maand. Voorheen was dat 1500 Euro en had mijn vrouw een goed betaalde baan. Maar ik ben gelukkig – ik ben gezond. Ik heb een lieve vrouw en kinderen. Wat wil ik nog meer Yasmin’.

‘En weet je – toen we de drachme hadden waren we ook arm. Maar we voelden dat niet. We hadden onze familiebezittingen en geen schulden bij de bank. We leefden en we deelden. Er was altijd genoeg voor iedereen. Toen werden we deel van Europa en begon men ons te laten geloven dat we van alles nodig hadden om gelukkig te zijn. En zie we ruilden onze vrijheid in voor hypotheken en leningen bij de bank en we wilden steeds meer. Kortom, we  werden hebzuchtig. En dit is het resultaat…’

‘JA dit is het resultaat. We zijn ontevreden en waarderen niet langer wat we hebben. We vergelijken met situaties die ogenschijnlijk beter zijn en vinden het heerlijk om anderen buiten onszelf de schuld te geven. Maar de waarheid is dat we niemand kunnen beschuldigen – behalve onszelf. Waarom moesten we die auto kopen met een lening van de bank. Waarom konden we niet op de fiets of met openbaar vervoer. Allemaal buitenkant Yasmin…’

De vluchteling als wake-up call

Steeds opnieuw krijgen wij mensen onze lessen op een presenteerblaadje. De natuur – de vluchteling – het is niets anders dan een wake-up call: Mens wordt wakker. Stop met je problemen onder de gordel te verbergen. Blijf er ook niet over zeuren. Wijs niet met je vinger naar de regering of naar wie dan ook. Het gaat om jou en mij. Zijn wij zo flexibel om datgene wat we als waarheid zijn gaan zien los te laten en mee te stromen op deze nieuwe stroom. Nee we weten niet waar we naar toe stromen – maar dat hebben we nooit geweten. We hebben onszelf slecht wijs gemaakt dat we een wereld van vrede konden creëren – een maakbare wereld van materie en buitenkant door onszelf zo veel mogelijk toe te eigenen…

A dream

Nee er is geen instant oplossing. Het leven is just a dream. Maar zolang we nog dromen in afgescheidenheid, zal de verbinding die uitsluitend plaats kan vinden vanuit een open HART niet plaatsvinden. Wacht niet langer op je buurman. Probeer jouw waarheid niet te verkondigen door mensen te overtuigen hoe zij het moeten doen. Bewerk je eigen achtertuin. Leef je eigen leven en wees een levend voorbeeld. Open je hart en sluit de hele wereld in je armen…

Om Shanti,
Yasmin

Via Istanbul naar Mombasa

Via Istanbul naar Mombasa

Als je blijft hangen in gisteren kun je beter vandaag sterven…
– Beachboy-wijsheid…

Van Istanbul naar Mombasa

Na een intense tijd met een dierbare vriend in de luxe en schone miljoenenstad Istanboel en een bewogen vlucht, staan Dennis en Rafael met stralende gezichten in Mombasa op me te wachten. Het regent, mensen lopen letterlijk in de modder. We moeten omrijden om Sieglinde te bereiken. Daar wacht me een warm welkom. Geen zin om deze goddelijke plek te verlaten, behalve voor Qigong, meditatie en strandwandelingen. Ik geniet van speelse strandpleviertjes, ibissen en sierlijke witte reigers. De vissers in hun vodden graven naar aas. Jongens, in alle leeftijden, voetballen onder leiding van Stephen die me stralend vertelt dat hij hen van de drugs af wil houden.
We lopen door de bush naar het dorp. Knullen spelen met niks, ware acrobaten. Ik trap een balletje mee, groet en knuffel hier en daar. Dit is mijn thuis! Dit is een andere wereld waarin vooruitgang haar weg nog niet heeft gevonden…

Stijlloos

Helaas, er moeten boodschappen gedaan worden. Bovendien wil ik dansen. Dus reizen we met motor, twee matatu’s en tuk-tuk naar Shanzu. We wippen binnen bij Selpha’s shop. Selpha straalt, ze is zo goed als genezen van TBC…
Na het gebeuren in Nairobi is er zelfs in Serena Hotel niets meer te doen. De helft van het handjevol gasten is ondertussen zwart, Kikuo’s!
Douglas kijkt me stralend aan: ‘Ik was boven en zag je dansen! Ik wist niet hoe snel ik naar beneden moest komen! Karibu Tena Kenya Yasmin! Mijn stijlloze dansstijl is hier beroemd…

Liefde

Turkeye-vuilophaaldienstBehalve mijn paradijselijke plekken in de bush en aan de beach, is het een zooi overal en in geen enkel opzicht te vergelijken met de schoonheid van natuur en safari. Ogenschijnlijk een verschil tussen hel en hemel – maar niets is zoals het lijkt. Als het donker is jagen de leeuwen op hun buit en bedrijven de mensen de Liefde…


Janken

Tuva, mijn eerste motorjongen in Majengo, werd vorige maand bijna vermoord en is zijn motor kwijt. Is een nieuwe rage hier! Tuva, een lichtje, kent geen rancune maar is doodsbang. Hij stuurt zijn broer op een geleende motor, maar komt me later zelf ophalen in Majengo. Is zijn eerste rit. Voor jou durf ik dat, zegt hij. Ik kan janken als ik hem vasthoud en de verwondingen rond zijn nek zie! Een leven is hier niks waard!

Verval

Het verval in Mombasa-area gaat door. De enige ‘weg’ is nog slechter. De paden hier naartoe zijn zo goed als onbegaanbaar wanneer het geregend heeft en zelfs wanneer het niet regent. In Mwtapa of elders moet je voortdurend uitkijken om je nek niet te breken. De overvolle Matatu’s lijken nog ouder en smeriger, de rijstijl is abominabel, de politie agressiever in haar optreden en ik moet zeker niet tegen de deur leunen want dan donder ik eruit…

Jambo

En terwijl ik me afvraag of ik dat echt nog leuk vind, realiseer ik me dat er van spanning zoals in Nederland geen sprake is en ontmoet ik de sprankelende Rama, wiens vader erg ziek was maar dank God weer is opgeknapt. Hij mag af en toe gasten ophalen van het vliegveld nu hij zijn rijbewijs heeft. Chai begraaft zijn moeder, maar gaat ongestoord door de communiteit hier te motiveren die niet te motiveren is en Dennis blijft lachen en grijpt nooit terug naar gisteren of ik nu onredelijk was of niet!
Knuffelen op straat: Jambo One Tribe – One Love. Jambo Mama Africa – welcome back! Kinderen rennen lachend achter de motor en proberen mijn hand te pakken: Jamboooo…
De dorpsoudste komt me stralend begroeten, de man van de sjamba begint te gillen van vreugde en geeft me een hug. Kleine Faithy is verhuisd. Ik mis haar!

Down

Ik ga naar Esther. Deze krachtige vrouw en inspirator is volkomen onderuit. Ze had een ongeluk met de tuk-tuk. Voor ze hersteld was kreeg ze een ongeluk met de matatu, daarna velde de malaria haar. Haar dochter verdween en liet haar kind bij haar achter. Christine en Michael proberen voor haar te zorgen, maar hebben beiden geen werk. Het leger des Heils, haar kerk in Mombasa, werd afgelopen week voor de tweede keer in een jaar gebombardeerd. Haar nieuwe business is down. Ik geef haar Reiki en luister naar haar. Meer kan ik niet doen. Godzijdank, het vrouwenproject draait nog steeds…

Serenabeach

Mijn eerste thuis en lievelings-beach. Gezien de afstanden zou ik met plezier mijn mooie plek inruilen voor Petuscha Garden, ware het niet dat die gesloopt is. Said, Beka’s vader, ziet me als eerste. Hij redde een kind uit het water, verloor zijn telefoon en krijgt nu een nieuwe. De meiden van up-north roepen van verre: Mutanu, welcome back! Gavuna, John, Boris en vele anderen komen me stralend begroeten. Geen business, we zitten genoeglijk te keuvelen en hebben veel plezier. Een aantal jongens zijn me zeer nabij, ware vrienden. Er wordt een kokosnoot opengemaakt die we natuurlijk delen. Ik reis met Kavu terug naar Mwtapa. In Majengo staat Tuva op mij te wachten. Hij begint alweer de oude Tuva te worden en droomt over een nieuwe motor. Wie weet…

Mungu akobariki – Moge God jou zegenen
Yasmin – Mutanu

Waarheid

Waarheid

Geloof is een weg die naar waarheid leidt. Het is niet de waarheid zelf. Er is slechts één waarheid, jouw waarheid. Er zijn vele wegen die naar waarheid leiden. Wanneer mensen dit ten volle beseffen is er geen enkele reden om oorlog te voeren…

Liefde

Tijdens een training komt ze naar me toe. Ze zegt dat ik weet wat leven is. Het feit dat ze dat aan me ziet betekent ongetwijfeld dat ze diezelfde weg bewandelt.
Haar zoon heeft in de bajes gezeten. Op een dag kwam hij thuis en vertelde haar dat hij een einde aan zijn leven wilde maken. Wacht even, zei ze, ik moet even naar de wc. Dat doe ik altijd in dat soort situaties, legt ze me uit. Na een poosje had ze zich hervat en zei tegen haar zoon: Weet je lieverd. Als jij dat echt wilt dan ga ik jou niet tegenhouden. Het enige wat ik voor jou wil is dat jij gelukkig bent en als jij dat hier niet kunt ervaren, kan ik jou niet beletten om te doen wat jij voelt dat je doen moet.
Ik houd mijn adem in. Jeetje, wat een onvoorwaardelijke Liefde spreekt hieruit! Nee, dat zal niet iedereen met me eens zijn. Wanneer we zo ongehecht zijn dat we zelfs ons eigen kinderen niet meer willen redden, zijn we op weg. Op weg naar Waarheid, jouw waarheid, en worden we een levend voorbeeld voor anderen vanuit onze eeuwige bron van zijn…

Keuze

Ik heb haar in tijden niet gezien. Ze heeft een zware tijd achter de rug en haar gezicht is getekend door het leven zelf. Ze heeft een psychiatrisch verleden. Toch neemt ze volledig de verantwoordelijkheid voor alles wat er is gebeurd. Volgens haar zeggen heeft ieder mens op elk moment een keuze.
Ze vertelt me dat ik degene was die haar volledig zag. Dat had een dusdanig effect op haar leven dat ze vanaf dat moment zichzelf begon te omarmen en meer en meer zichzelf durfde te laten zien.

Geluk

Ik luister met een open hart. Ik realiseer me dat ik mensen kan zien in hun essentie omdat ik intussen onvoorwaardelijk mezelf heb geaccepteerd. Het licht in mij zowel als het donker. Ik ben niet op jacht naar geluk omdat dit zo’n gigantische utopie is! Geluk is niets anders dan het leven omarmen met al haar facetten. Niet langer de boel proberen te manipuleren, niet langer de ene ervaring wel willen en het andere niet. Geluk bestaat bij de gratie van het ongelukkig zijn. Pijn en lijden maken deel uit van de natuurlijke cyclus van het leven van ieder mens hier op aarde, zonder uitzondering. Het verschil tussen de bewuste en onbewuste mens is dat de eerste zich niet langer identificeert met het lijden. Hij/zij realiseert zich maar al te goed dat hij/zij het lijden niet IS. Hij/zij zal ongetwijfeld nooit meer zeggen: Ik moet daar mee leren leven. Omdat hij heel goed weet dat wat vandaag werkelijkheid is, morgen totaal anders kan zijn. Hij/zij zal proberen te accepteren dat wat is op dat moment. Pas wanneer we door het proces van overgave zijn gegaan en vol-ledig accepteren dat wat IS, openen we een mogelijke weg naar nieuwe inzichten en genezing, een weg naar een ander universum, een weg naar een andere werkelijkheid.

Alles waar je in gelooft, zal waarheid voor je worden…

Crisis

Wanneer angst ons leven beheerst, creëren we onbewust een toekomst. In het heden kan angst niet bestaan. Door bang te zijn voor kanker, creëren we kanker. Door bang te zijn voor een crisis, creëren we met zijn allen de grootst mogelijke crisis ooit. Onze sociale media maakt dat alles wat we zeggen, denken en voelen binnen no-time de wereld overspoelt. Tot het moment dat we ontwaken gedragen we ons als kuddedieren die klakkeloos alles wat buiten ons is als waarheid naar binnen lepelen. Ons doemdenken en onze angst voor tekort heeft dit alles gecreëerd. Dat is niet goed of slecht, dat is zoals het IS. Als we allen tegelijkertijd zouden besluiten om niet langer één enkele gedachte vuil te maken aan crisis of te kort, is het snel gedaan met de crisis.
Toch heeft de crisis zin. Het wordt tijd dat we een totaal andere manier van leven durven te omarmen. Materie heeft de plaats van het Allerhoogste in genomen. We hebben God de deur uit gedaan en aanbidden de materie, het gouden kalf. De hele economie is er op gericht ons nog meer te laten consumeren van datgene wat ons al jarenlang de strot uitkomt. We zien nog geen andere mogelijkheid om overvloed te creëren. We werken in banen die we niet prettig vinden omdat we bang zijn dat we niet aan onze verplichtingen kunnen voldoen. We zijn ontevreden, kankeren over van alles en nog wat en leggen de schuld voor ons welbevinden buiten onszelf. We kunnen nu nieuwe wegen, nieuwe mogelijkheden gaan onderzoeken en ontdekken. We zijn creatieve manifestaties; we zijn goddelijke scheppers. We zijn hier op aarde om de essentie te leven van datgene wat we zijn, en dat is Liefde. Dienstbaarheid vanuit het Hart is de essentie van ons wezen. We kunnen uitsluitend die essentie leven als we ons bevrijden van angst. Maar is dat iets wat ik aan anderen kan leren of opleggen? Nee, daar kunnen we uitsluitend zelf voor kiezen. Pas op het moment dat we gedwongen worden ons leven onder de loep te nemen, zijn we bereid te onderzoeken wie we werkelijk zijn…

Puberaal

De huidige hulpverlening is finaal uit balans. Met alle goede bedoelingen is ze betuttelend en maakt mensen afhankelijk in de foute vooronderstelling dat zij jouw problemen kunnen oplossen. Er is niemand die andermans problemen op kan lossen. Jij en jij alleen bent de kapitein op jouw eigen schip. Jij en niemand anders is verantwoordelijk voor de crisis in jouw leven. Of die nu financieel is, fysiek of psychisch. Zolang we situaties bestrijden, zoals kanker en crisissen, zullen zij blijven groeien. Alles wat we onderdrukken wil gezien worden. Pas wanneer we accepteren dat het is zoals het is, ligt de weg open naar verandering.

In plaats van onszelf eerlijk en oprecht in de ogen te kijken en zonder schuldgevoel de verantwoordelijkheid te durven dragen voor al onze acties, hebben we er een gewoonte van gemaakt om anderen de schuld te geven van onze situatie. De banken zijn de schuld van de on-verkoopbaarheid van onze huizen. Jeetje, wat een onvolwassen en puberaal gedrag. Hoe komt het dat wij nog steeds onze macht uit handen geven aan banken, regeringen, priesters en leiders, zowel materieel, spiritueel als emotioneel? Natuurlijk maken goeroes, machthebbers en banken handig gebruik van de hebzucht en de zwakheid in de mens. Ik zou haast zeggen geef ze eens ongelijk! Maar als je eerlijk bent dan heb jij zelf gekozen om dat dure huis te kopen. En nu het niet gaat zoals jij dat gedroomd hebt, voelt het veilig om anderen de schuld te geven.

Waarheid

In onze maatschappij is een ieder gefocust op zichzelf en lijkt eenheidsbewustzijn ver te zoeken. Etiketten en zorgsystemen hebben de plaats ingenomen van intuïtie en gezond verstand. Betutteling viert hoogtij. Mensen worden systematisch geïnjecteerd met angst. Natuurlijke geneeswijzen worden naar het rijk van de fabelen verwezen, integere behandelaars zonder schroom aan het kruis genageld. In plaats van op onze intuïtie te vertrouwen, geven we onze macht vrijwillig uit handen aan zorgverleners, wetgevers en farmaceutische industrie. Blijkbaar hebben we een crisis nodig om ons leven onder de loep te nemen en opnieuw te leren wat belangrijk is. Wanneer we bereid zijn onze angst voor verandering los te laten, en niet langer iets voor waarheid aannemen zolang het niet vanbinnen resoneert, is deze crisis een geweldige kans om de bestaande situatie te resetten. Systemen en situaties die wij voor waarheid hebben aangenomen en waar we onze zekerheid aan hebben ontleend, blijken niets anders te zijn dan gebakken lucht. Maar achter deze ogenschijnlijke ellende ligt een oneindig universum van nieuwe mogelijkheden op ons te wachten om gecreëerd te worden op het moment dat wij ont-waken en weer durven te dromen. Materie is slechts het vergankelijke deel van ons zijn. Wij in het rijke westen hebben de vrijheid om te kiezen: of we spelen de rol van slachtoffer of we omarmen onze goddelijke essentie. De crisis is een geweldige kans om onze huidige manier van leven te transformeren, onszelf te verbinden met onze Kern en onze goddelijke essentie uit te drukken. Ogenschijnlijk zullen we het een en ander in moeten leveren. Een aantal zaken, zoals het zorgsysteem, zijn niet langer vanzelfsprekend. Misschien mogen we onszelf de vraag stellen of we een bepaalde behandeling of therapie nog nodig hebben als we die zelf moeten betalen. De bereidheid tot verandering is een keuze op zielniveau, een individuele keuze. Elke stap die we voorwaarts zetten op weg naar Zijn, opent poorten naar nieuwe, nog ongekende, mogelijkheden.

Gezichtsverlies

Ik kom regelmatig in de gevangenis. Het zijn doorgaans jongens – en soms meiden – die net als wij op zoek zijn naar waarheid, naar een andere manier van leven. Maar och arme het lijkt wel of het hen is overkomen! Het is een enkeling die zonder blikken of blozen de verantwoordelijkheid durft te nemen voor zijn daden. En dat is de eerste stap op weg naar vrijheid, innerlijke vrijheid! Ik heb geen medelijden met een van hen, integendeel. Wie zijn gat verbrandt moet zelf op de blaren zitten, zei mijn moeder altijd. Ik heb ook geen oordeel over wat zij deden. Het gaat mij niet aan, ik voel me er niet beter door en ik heb genoeg aan mezelf. Eén ding weet ik wel, slechts een enkeling zal de weg in deze maatschappij gaan vinden. Is dat hun schuld? Ja en nee. Het systeem is ziekmakend. We zijn de essentie van Mens-Zijn vergeten. In plaats van onze binnenwereld te exploreren, zijn we voortdurend op jacht naar nieuwe uitdagingen om de leegte in onszelf niet te hoeven voelen. Hoe dan ook, de jongens en meiden in de bajes worden niet klaargestoomd voor hun terugkeer. Ze worden, met alle goede bedoelingen, te zeer betutteld en in de watten gelegd. Daarnaast is het oordeel van de brave burger genadeloos: eens een boef, altijd een boef. Hoe het dan wel zou moeten? Ik weet het niet. Maar ik durf intussen toe te geven dat ik de wijsheid niet in pacht heb. Naar mijn gevoel is iedereen maar een beetje aan het aanmodderen. Wanneer we in al onze kwetsbaarheid durven toe te geven dat we niet meer weten waar we mee bezig zijn, kunnen we weer gaan dromen en nieuwe wegen ont-dekken…

Wat een ruimte zal het geven als we niet langer bang zijn voor gezichtsverlies. Als we regels durven te gebruiken als leidraad en niet als doel op zichzelf. Als we gewoon mens durven te zijn en durven te zeggen: Ik weet het niet…

Balans

Het leven is een mysterie, een aaneenschakeling van ontdekkingen. Door zelf verantwoordelijk te durven zijn, het leven te leven en steeds meer ruimte te ervaren, leren we onsZelf steeds beter te doorgronden. En als we onszelf doorgronden, doorgronden we het leven.

Wanneer ik goed in mijn vel zit ben ik in balans tussen beiden werelden. Ben ik dan gelukkig? Nou nee, ik ben noch gelukkig, noch ongelukkig. Ik ben…

Uniciteit

Zij was een bang en angstig kind toen ik haar mocht behandelen. Ik ontdekte al snel dat ze zeer gevoelig en paranormaal was. Ze deed Reiki, werd bevestigd in haar zijn en bloeide helemaal op. Het was een vreugde om haar ontwikkeling mee te mogen maken van kind naar jonge vrouw en bewuste moeder. Toch is ze niet echt gelukkig. Ze heeft de deur dichtgedaan. Letterlijk en figuurlijk. Naar haar partner, maar vooral naar zichzelf. Ze probeert zich in te passen in een maatschappij waar ze geen binding mee heeft, krijgt begeleiding en medicatie en ogenschijnlijk gaat het wel lukken. Maar de basis van dit alles is dat ze zichzelf niet omarmt, dat ze niet accepteert dat ze is die ze is. Ze wordt niet bevestigd in haar uniciteit, men probeert haar weerbaar te maken aan het leven in deze harde buitenwereld. Een buitenwereld die we niet meer willen!

Ons samenzijn is intens liefdevol maar ook confronterend. Ik ben niet geïnteresseerd in de etiketten die ze haar toebedacht hebben. Het kan even helpen om te accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn. Maar als je jezelf ermee gaat identificeren ben je verloren of beter gezegd, is je ziel verloren! Ik daag haar uit om zichzelf te omarmen. Om haar unieke vermogens voorzichtig weer uit de kast te halen. Om zichzelf te gaan behandelen, lees in liefde te omarmen.

Ieder mens is uniek. Ieder mens heeft haar eigen specifieke pad te bewandelen. We proberen ons wanhopig in te passen om ‘normaal’ te zijn en niet buiten de boot te vallen. Maar het is niet de kuddegeest die deze aarde tot een betere plek maakt. Het is de authentieke mens, de rebel, die zich durft te onderscheiden, die nieuwe wegen zal exploreren en een nieuwe aarde zal creëren door te durven ZIJN wie we in wezen zijn!

Vergankelijk

De weg naar waarheid is een eenzame weg met veel obstakels. Een ieder zal proberen jou te overtuiging van zijn/haar waarheid. Er is niets bedreigender voor de mens dan te moeten toezien dat jij het ‘normale’ leven de rug toekeert en lak schijnt te hebben aan alles wat voor anderen werkelijkheid is. Maar die werkelijkheid is slechts ontstaan uit een idee, een gedachte die wij als waarheid hebben aangenomen. Het zegt niets over mij, niets van jou. Het is een illusie. Evenals geld, wat slechts de waarde heeft die wij eraan toekennen. Op zich is het ontzettend grappig dat we onszelf zo belangrijk vinden en dat we zo gewichtig doen over dingen die vergankelijk zijn, over buitenkant.
Staan mijn tanden wel recht, zijn ze wit genoeg? Zijn mijn rimpels goed verborgen. Is mijn haar geverfd in het kleurtje wat in is? Zijn mijn nageltjes netjes gelakt? Is mijn jurk naar de laatste mode en van het merk waarmee ik de meeste punten scoor? Drink ik de juiste wijn en heb ik goede tafelmanieren? Eet ik vegetarisch, haal ik mijn groenten in de bio-winkel? Ga ik naar de meest populaire vakantiebestemming? Doe ik het nog twee keer per week zodat ik voldoe aan de statistieken of zoek ik mijn heil bij viagra of porno om er bij te willen horen…

Lef

En JA het is een nachtmerrie voor een mens om er niet bij te horen en we gaan heel ver om dat te voorkomen…

En dan gebeurt er iets wat je een handje helpt om los te laten. Je hebt al twaalf jaar een eigen zaak, je hebt verschillende mensen in dienst. Je hebt je vaste vriendenclub die allemaal in dezelfde cultuur leven en och arme, jij bent de eerste die failliet gaat. Kommer en kwel. Of toch niet? Je ontdekt plots dat het leven veel meer te bieden heeft dan die ogenschijnlijke buitenkant. Ook al ben je jouw eigen huis kwijt en zit je in de schuldsanering, je hebt het gevoel dat je nu pas begint te leven. Maar o wee, vertel dat niet tegen je vrienden die nog in het successchuitje zitten. Ze snappen toch al niet dat je bijna een jaar thuis bent en nog steeds niet aan het werk. Je hebt verdorie toch twee gezonde handen aan je lijf! Maar wat zij nog niet kunnen voelen en jij intussen wel, is dat het leven zoveel meer diepgang heeft. En tegelijkertijd is daar die angst die levensgroot voor je staat. Je weet dat het onontkoombaar is, dat alles om jou heen weg gaat vallen, want jij verstoort hun droom. Je weet het maar je hebt het lef nog niet om er vrijwillig uit te stappen. Maar ook dat is een kwestie van tijd, dus laat maar zijn. Het ware leven wacht op jou en je kunt er niet meer aan ontsnappen. Hoe dichter je bij je basis komt, hoe echter dat je wordt…

Uniek

We leven in een unieke wereld. In tegenstelling tot voorheen en in veel andere culturen, hebben wij het voorrecht dat we zelf mogen kiezen en alles kunnen onderzoeken en ervaren. We mogen ons mening naar buiten brengen zonder dat we op de brandstapel terechtkomen, vervolgd worden, worden onderdrukt of gedood. Dat is een groot voorrecht waar we intens dankbaar voor mogen zijn en optimaal gebruik van moeten maken. Om niet overspoeld te raken door de veelheid aan informatie, zullen we keuzes moeten maken in de frequentie die we willen ontvangen. We dienen en er te allen tijde van doordrongen te zijn dat wijzelf en niemand anders verantwoordelijk zijn voor alles wat we tot ons nemen en creëren. Vanuit respect voor onszelf, vanuit respect voor de ander, is het dan ook zaak om alles kritisch te onderzoeken en onszelf niet te laten manipuleren door wie dan ook, door wat dan ook.

Onvoorwaardelijk

Ik houd van mezelf, onvoorwaardelijk. Ik omhels mijn lijf met al haar beperkingen, maar vooral met al haar ongekende mogelijkheden! Ik omarm mijn emoties, die niet goed zijn, die niet slecht zijn, die gewoon ZIJN. Ik omarm al mijn gedachten. Die niet goed zijn, die niet slecht zijn, die gewoon ZIJN. Gedachten die ik niet positief wil sturen, omdat er dan automatisch iets negatiefs tegenover komt te staan. Kortom, ik houd van meZELF zoals ik niet eerder deed. En daarom houd ik van jou. En ik houd van de ‘boeven’ in de bajes. En ik houd van de ‘gestoorden’ in de psychiatrie en ik houd ook nog steeds van dat handjevol ‘normalen’ wat er overblijft na al de etiketten die we zo graag willen plakken omdat wij menen dat we beter zijn dan de rest. Ik ben niet beter, ik ben niet slechter, ik ben deel van het geheel. Ik Ben Al Wat Is…

Thuis

O ja en voor ik het vergeet: Ik heb niets tegen religie. Ik heb niets tegen therapieën of stromingen of wat dan ook. Ik heb niets tegen mensen die met al hun goede bedoelingen denken dat zij de enige ware weg gevonden hebben, dat openlijk belijden en daar anderen van menen te moeten overtuigen. Ik heb er niets tegen, maar ik heb er ook niets meer mee. Het is gewoon deel van het spel. En laten we vooral lekker blijven spelen zolang we dat nodig menen te hebben. Dat doe ik ook. Maar mijn belangrijkste spelregel is: Ik, en alleen IK, ben verantwoordelijk voor de kwaliteit van mijn leven. Ik wens daar niemand de schuld van te geven. De regering niet, de media niet, de priesters en de nonnen niet, de islam niet en zelfs de banken niet. Het zijn allemaal creaties van onze eigen verbeeldingskracht! Ik eet waar ik zin in heb. Ik doe waar ik zin in heb en ik geniet ervan. Ik ben dankbaar voor de wegwijzers op mijn pad. Er is echter geen enkele weg of methode die iets aan mij toe kan voegen of mij iets kan laten bereiken, want er valt niets te bereiken. Er is niets buiten mijn Zelf wat mij gelukkig kan maken, want dat laatste beslis ik nog altijd zelf. Ik Ben daar waar ik al die tijd naar heb verlangd. Ik ben THUIS – thuis in mezelf…

Om Shanti
Yasmin

Kenia – Het oude moet sterven

Kenia – Het oude moet sterven

Het valt me op dat ik al een aantal dagen loop te stralen. Mijn glimlach gaat van oor tot oor, houdt niet op als ik naar bed ga en is er nog steeds als ik opsta. En daarachter is een veld waar zich geen enkele beperking kenbaar maakt –  er is ruimte…

Het heeft te maken met het feit dat mijn lijf en aantal dagen gevaarlijk uit harmonie was en ik plots wist waarom dat zo was. Ik wilde zo nodig een aantal dingen anders laten zijn als ze waren. Ik liet los, zonder dwangmatig iets los te willen laten en mijn lijf voelt zich niet alleen stukken beter, ook mijn zieltje is weer helemaal stralend als voorheen. Nee toch niet, het straalt nog meer, want er is weer een stukje inzicht – een stukje polijsting…

Ik geniet met volle teugen van mijn ochtendritueel en ondertussen vraag ik me af waarom de jongens op het strand, in het hotel en zelfs op straat zo blij zijn om me te zien. Ik sla een aantal toeristen gade. De meesten proberen deze jongens te negeren of slaan ze geïrriteerd van zich af alsof het vliegen zijn! En zoals we wel weten, dat werkt ook niet bij vliegen! Iedereen wil gezien en erkend worden. Ook en vooral deze jongens. Bovendien doen ze niet alleen gewoon hun werk, dit is hun thuis. Ze hebben het volste recht om hier te zijn!

Ik hou niet van vergelijken omdat er nu eenmaal geen wet van Persen en Meden bestaat, maar als ik het lef zou hebben zou ik zeggen dat deze jongens doorgaans meer innerlijke beschaving hebben dan menig westerling. Toeristen kunnen soms voorbij de grenzen van het toelaatbare gaan. De meeste Afrikaners verdragen dit niet alleen, ze betalen het ook niet met gelijke munt terug!
Afrikanen zijn doorgaans nog geworteld met het ritme van de natuur, hoewel ze meer trukendozen gebruiken naarmate ze meer geld hebben. Kortom het gevoel van mijn en dijn heeft dan haar intrede gedaan. Angst voor gezichtsverlies en schaamte zijn een logisch gevolg.

Stralende lach

Ik pak mijn rugzak om naar huis te gaan en kijk in de lachende ogen van een zingende securityman die naar de naam Stephen luistert. Hij heeft geen voortanden, het belemmerd hem niet om zijn stralende lach te laten zien. Ik maak hem een compliment over zijn stem en er volgt een prachtige uitwisseling. Nee hij spreekt, ik luister. Wat een arrogantie om te bedenken dat ik deze mensen iets zou kunnen leren!
‘God heeft mij het leven gegeven en daar ben ik dankbaar voor. Ik heb een baan waardoor ik mijn gezin kan onderhouden en ik houd van zingen, dus zing ik in de kerk om God te prijzen. Want dit alles is niet mijn verdienste, het is zuiver Gods verdienste. Neem nou deze Indische oceaan. Is het geen wonder? Hij getij komt en gaat. Er is geen mens die daar iets aan kan veranderen. Alleen God. Luister eens naar de bomen. Ze zijn nu stil. Waar is de wind gebleven? En plotseling is die wind er weer en beginnen de bomen te wuiven. Daar kunnen wij niets aan veranderen, dat is er gewoon. Het leven is een groot wonder, er is zoveel om dankbaar voor te zijn…’

Dankbaar

Ja lieve Stephen, er is zoveel om dankbaar voor te zijn. Ik voel me helemaal overstromen van liefde voor jou, voor je prachtige land, voor alle mooie mensen die ik hier dagelijks mag ontmoeten en die eeuwig schijnen te stralen, of ze nu iets te eten hebben of niet. Het is zo gemakkelijk om van jullie te houden nu ik zo onvoorwaardelijk van mezelf houd!

Ik voel dat het af en toe nog een beetje moeilijk is om mensen die werkelijk dichtbij staan te begrijpen en te waarderen. Daar liggen soms nog verwachtingen aan ten grondslag die ongetwijfeld met mijn visie van de werkelijkheid te maken hebben, wat uiteraard hun visie niet hoeft te zijn! Daarin laten zijn wat is, zonder iets naar mijn hand te willen zetten is nog een tikkie een uitdaging! Dus er is altijd wel iets wat gepolijst mag worden, zonder dat ik nog zo nodig iets daadwerkelijk hoef te polijsten! Het begrip, het inzicht, is ruim voldoende om datgene te veranderen wat veranderd kan worden en datgene wat niet kan veranderen te aanvaarden…

Maandag 27 februari

Een aantal dagen geleden stuurde ik Pastor een email. Aanleiding was het feit dat Esther het een schandaal vond hoe Pastor met mij omging. Al die tijd heeft hij me nog geen glas water aangeboden, laat staan iets te eten, zeer on-Afrikaans. Ook nadat ik kenbaar maakte hoe het voelde om alleen maar goed te zijn voor centjes, veranderde dat niet. Toen motorman Charles mij vroeg of ik blij was met de bisschop, begon er iets te werken. Als we de wereld willen veranderen, zullen we bij ons zelf moeten beginnen. Als Pastor niet bereid was naar zijn functioneren te kijken, hoe kunnen we dan verwachten dat de vrouwen zullen veranderen. Ik liet hem o.a. weten dat hij God kon eren in de mens, in dit geval in mij. Ik gaf ook aan dat ik wel degelijk wilde dat de vrouwen iets bijdroegen voor hun training, al was het maar tien cent. Ik wist niet dat ik een bom in het ego van Pastor gooide…

Pastor nodigde Esther en mij uit om hier samen over te praten. Hij blijkt een bijeenkomst te hebben belegd met de vrouwen van het project. Ik ga er vanuit dat dit een voorbereiding is op de scholing. Terwijl we wachten komt Sharon, mijn voormalige gastvrouw, Pastor’s deur uit. Dat is op zijn minst vreemd! Maar ik ben totaal niet voorbereid op wat er staat te gebeuren! Zacht gezegd word ik ten overstaan van de groep in staat van beschuldiging gesteld omdat ik Pastor’s goede naam besmeurd heb! Het enige wat ik vroeg – glashelder dat wel – is om als mens gezien en verwelkomd te worden en niet als een geldmachine! Bovendien is het een privémail, maar hij staat erop dat ik die voorlees aan alle vrouwen. Alles is keurig in scene gezet! Esther wenst niet te vertalen, dus dat doet hij zelf! En dan zie ik een egospel wat op zijn minst indrukwekkend is. Hij bespeelt de vrouwen als een muziekinstrument en blijft als een bezetene allerlei beschuldigen naar mij de ether in slingeren. Esther is geen Giriama, behoort niet tot zijn kerk en is in alle opzichten zijn gelijke. Ik zei al eerder dat Giriamavrouwen geen stem hebben, de groep laat dit gelaten over zich heen komen. Een enkeling stapt op of waagt een zwakke poging, die onmiddellijk wordt afgekapt. De lieve aardige Pastor heeft iets demonisch over zich. Ik versta er geen moer van maar de energie is op zijn minst onprettig! Het grappige is dat ik me volkomen rustig voel alsof dit alles niets met mij te maken heeft. Ik krijg niet de kans om iets te zeggen, ook als Esther gaat spreken breekt hij steeds in. Kortom het is een groot theater, een groot spel om macht, maar het slaat nergens op! Afijn, na een uurtje stap ik op en neem een boda-boda naar huis. Ik voel me ongekend rustig en helder.

Ik vraag me niet eens af of ik dit anders aan had moeten pakken, mijn email werkte als een zuiverende knuppel in het hoenderhoek die de verhoudingen onomkeerbaar helder heeft gemaakt.

Charles belt verlegen. Hoewel bisschop hem verboden heeft om nog met mij om te gaan, wil hij nog steeds mijn moterman zijn! Esther komt later. Ze is helemaal kapot. Volgens haar was Pastor niet ‘zichzelf’.  Tja dat is zacht uitgedrukt! We besluiten de tijd haar werk te laten doen en onze energie te richten op dat wat mogelijk is…

Afijn, dit is Kenia. Hoewel ik afdaal in mezelf om te onderzoeken of het geen tijd wordt om naar huis te gaan, is dat niet aan de orde. Ik voel me niet gefrustreerd, ik ben vol energie en ga gewoon lekker door met ‘niet-iets’ doen. Er wordt absoluut iets goed geboren…

Nawoord

Kenia-dammen-spelKort gezegd het project ligt op zijn kont. Ik ga samen met Esther onderzoeken wat er mogelijk is los van de kerk.  Ik houd jullie op de hoogte en straal nog steeds van oor tot oor…

Om Shanti,
Yasmin



Respect begint bij jezelf

Respect begint bij jezelf

Ik mag van de Imam bij de moskeedienst zijn in de gevangenis. Hij vermoedt dat de heren het op prijs stellen als ik iets op mijn hoofd draag. Het is niet verplicht, maar toch…

En dus bedek ik mijn hoofd – geheel vrijwillig – uit respect. Niet uit respect voor God of Allah. Want die zal het om plat te zeggen een worst zijn of ik een hoofddoekje draag, maar uit respect voor een cultuur van mensen die regels en voorschriften hebben bedacht en dat inmiddels als waarheid hebben aangenomen. Na afloop van de dienst beneemt een Irakees me letterlijk de adem door zijn agressie tegen het westen over me heen te spuien. Ik ben overdonderd, maar voel me niet aangesproken. Ik ben geen lid van een groep, maar een zelfstandig denkend individu. Plotseling sta ik hand in hand met een prachtige knul uit Somalië. Ik vraag me af wat hij in godsnaam verkeerd kan hebben gedaan! Hij vindt het geen punt dat ik geen moslima ben. Wanneer ik zeg dat ik niets ben, verzint hij ook geen nieuw kader door me atheïst te noemen (wat zijn vriend onmiddellijk deed). Hij is in alle opzichten een waarachtig mens geworden.

Toeval

Op de terugweg luister ik in de auto naar een discussie over een mannelijke docent die weigert om zijn vrouwelijk collega’s een hand te geven. De vraag is in hoeverre wij dit moeten tolereren.

Geloof

Voor alle duidelijkheid: geloof heeft een binnenkant en een buitenkant. De binnenkant is eenheid. De grote meerderheid associeert zich echter met de buitenkant, welke door mensen is gemaakt. Helaas kunnen wij in onze afgescheiden staat van zijn de waarheid niet zien en creëren we niets anders dan verdeeldheid. Verdeel en heers en hou het gepeupel onder de duim is al decennia lang het motto. Het is dan ook niet de binnenkant ofwel de essentie van geloof wat ons zorgen zou moeten baren, maar de buitenkant. Zou deze man echt geloven dat het Allah een doorn in het oog is als hij zijn vrouwelijke collega’s behandeld zoals hij zelf behandeld wenst te worden? Hoe zou een alles overziende macht die wij God of Allah noemen zich in godsnaam bezig kunnen houden met zulke banale zaken als het verschil tussen mannen en vrouwen – terwijl God niets anders symboliseert dan eenheid en wij allen uit die zelfde eenheid zijn voortgekomen? Kortom, ieder weldenkend mens weet dat dit een grove leugen is en daarmee degenereren we God tot een soort ego-ding en sorry, dat is God onwaardig. Het is even achterlijk, of mooier gezegd onwetend, als de christenen in het verleden die dachten dat andere culturen primitief waren en gered moesten worden door hun op te zadelden met de beeltenis welke zij geschapen hadden van hun godheid.

Ego

Kortom kleuterschoolwerk. Volwassen mensen kunnen zo niet meer denken. Het is ego, niets anders dan ego, die altijd en overal gelijk wil hebben. En dat is nou juist dat stuk waar we onszelf van moeten verlossen! Het leven in de stof kan dan wel een illusie zijn, maar het vraagt om een aantal duidelijk spelregels. Als ik naar India ga eet ik met mijn rechterhand en bedek ik mijn schouders. Hoewel ik niet pretendeer ooit een van hun te kunnen zijn aan de buitenkant, ben ik aan de binnenkant in alle opzichten een en dezelfde en kost het me geen moeite om me aan een aantal van hun spelregels te houden.

Spelregels

In wezen zijn wij een tolerant volk en willen we graag anderen tegemoet komen. Dat we daarin onze eigen beperkingen tegenkomen is menselijk. Ik vind het niet meer dan normaal dat iedereen die in dit land wil wonen en gebruik wenst te maken van de voorzieningen die we met zijn allen hebben gecreëerd, daarvoor in ruil een aantal spelregels moet accepteren. Wat dat betreft is het leven niet anders dan een tak van sport. Om een sportieve wedstrijd voetbal te spelen zullen we eveneens bepaalde regels in acht moeten nemen. Het is een voorrecht en geen recht dat iedereen in dit land zijn godsdienst mag beoefenen, terwijl op vele plaatsen christenen vervolgd worden en weer ondergronds moeten. Dat is iets om oprecht dankbaar voor te zijn! Helaas, we zijn verstrikt in webben van angst. En die angst maakt dat we iedereen die anders is als een potentiële vijand van onze vrijheid beschouwen.

Vogelvrij

Hoe komt het dat we zo bang zijn om deze dingen te benoemen? Begrijpelijk, je kunt ze pas benoemen wanneer je door hellen van pijn en lijden bent gegaan en niet meer gevangen zit in het zelfgecreëerde web van dualiteit en angst. Ik wil delen van mijn overvloed en zou een open deur willen zijn voor eenieder die een open deur nodig heeft. Ik ken een prachtige knul, hij is nu 25 jaar. Zijn familie heeft een verblijfsvergunning. Hij niet, hij werd in het verleden twee keer opgepakt voor winkeldiefstalletjes. Kortom, futiliteiten. Hij heeft zich wonderbaarlijk goed gedragen en was voor velen een voorbeeld in de opvang waarin hij zat. Maar plots ging hij weer aan de wiet en sloeg hij volledig door. Vind je het gek? Vogelvrij zijn is onmenselijk wreed, zeker als je zo jong bent. Ongetwijfeld en haast onvermijdelijk belandt hij in het criminele circuit. De oorzaak is hetzelfde systeem wat tegen wil en dank in probeert om tolerant te zijn en eindeloze discussies voert over het wel of niet dragen van hoofddoekjes. Waar het hier in dit grenzeloze paradijs aan mankeert is duidelijkheid. Eindeloze debatten, steeds meer geboden en verboden. Maar de inhoud blijft onduidelijk. We missen de macht van een volwassen leider!

Gebedshuis

Tijdens de vergadering heb ik een mooi gesprek met Achmhet. Hij is midden veertig en de helft van zijn leven woont hij in Nederland. Heb je het naar je zin, vraag ik. Helemaal Yasmin. Voel je je gediscrimineerd hier? Nee absoluut niet. Ben je het met me eens dat wanneer we onszelf gediscrimineerd voelen dat dit iets van onszelf zegt? Volkomen mee eens Yasmin. Oké Achmhet, eerlijk gezegd heb ik niet zoveel met al die uiterlijke kerken en moskeeën. Zullen we daar een gezamenlijk gebedshuis van maken? Lijkt me een goed idee Yasmin. In ziekenhuizen en op vliegvelden is dat al zo. Wouw Achmhet, wij leggen samen een basis voor broeder/zusterschap. Kom op dan geef ik je een zoen. Nee toch maar niet, laten we het deze keer maar bij handen schudden houden…

Discriminatie

Ik wil niet beweren dat discriminatie niet bestaat. Mensen die dom zijn en onwetend discrimineren. Angst is de oorzaak. Maar je kunt er donder op zeggen dat mensen die zich gediscrimineerd voelen zelf doorgaans ook discrimineren. Toen de blanken buiten spel werden gezet in Zuid-Afrika gingen de verschillende stammen elkaar bestrijden. Kortom, mensen denken in af-gescheidenheid en willen zich manifesteren, strijd voeren en overwinnen. Daarom is het van belang dat we de weg vinden naar onze binnenkant, want alleen op dat niveau – individueel – kunnen we onszelf verbinden met de ander. Niet omdat God of Allah het wil of de cultuur het voorschrijft of wat dan ook. Het is onze opdracht om zelfstandig denkende wezens te worden die zich niet langer wensen te verschuilen achter de code en de veiligheid van de kudde, maar zelf volwassen en onafhankelijk durven te beslissen wat goed voor ons is.

Ontwaken

De moraal van dit verhaal: buitenkant is vorm en dus af-gescheidenheid. Het is echter dezelfde zichtbare wereld die ons uiteindelijk zal leren de dualiteit te overstijgen. Alle geloven prediken in essentie hetzelfde, maar roepen aan de buitenkant verdeeldheid op. Zolang we nog bij een club horen; religieus, New Age of spiritueel (niets meer en minder dan nieuwe kerkvormen) en deze vorm gebruiken om ons boven anderen te verheffen, houden we af-gescheidenheid in stand. De oplossing is ontwaken, een innerlijk en individueel proces. Op dat moment worden we toeschouwers. We leven in de wereld zonder ons boven anderen te verheffen. We zijn niet langer van de wereld en we hoeven niet meer mee te doen met het egospel omdat we het inmiddels doorzien. Het ego wil tenslotte maar een ding om zichzelf goed te voelen: de af-gescheidenheid in stand houden en anderen overheersen. Laten we geen uiterlijke oorlogen meer voeren, maar de hand in eigen boezem steken en de innerlijk strijd aangaan. Laten we onze heilige huisjes tot aan het fundament afbreken. Laten we het zwaard ter hand nemen en onsZelf bevrijden van alle beperkende ideeën die we inmiddels voor waarheid hebben aangenomen. Jaag niet langer euforische gevoelens en de staat van verlichting na. Het is het zoveelste spel van illusie om aan de waarheid te ontsnappen. In plaats van dit alles zullen we onsZelf hart-handig aan mogen pakken.

De enige manier om het ego de bek te snoeren!

Om Shanti,
Yasmin

Curaçao en Aruba

Curaçao en Aruba

Curaçao – 19 februari

Wonderen gebeuren er iedere dag. Geheel onverwacht staat daags voor vertrek de auto met mijn nieuwe boek ‘Meesterschap voorbij de Dood’ voor de deur. Dit kan geen toeval zijn, ze zouden pas over een week klaar zijn. Zo kan ik toch zelf de presentexemplaren versturen en de eerste gaat naar Freek Simon. Freek, een prachtmens die mij zeven jaar geleden interviewde voor Tros Perspectief, ligt op zijn sterfbed. Toen ik hem via een microfoon bij zijn bed zijn ode voorlas, vond hij dat aangrijpend genoeg om nog even te willen blijven. Gelukkig zijn de overige boeken vooruit gestuurd. Ik prop mijn koffer vol. Zonder problemen accepteren ze de 25 kilo.

Thuis

De reis verloopt prettig. Om 4.00 uur de volgende morgen word ik opgewacht door Elfje, een van mijn engelen die me in alle opzichten zal ondersteunen. Ze brengt me naar ‘huis’. Durf ik inmiddels wel te zeggen dat het huis van Jeltje en Obbey mijn thuis is op Curaçao na zoveel malen. Voor de eerste keer logeer ik in het huis zelf, de appartementjes zijn bezet. Na even wennen verloopt dit smootly. We zijn alle drie mensen die ruimte kunnen geven en ruimte durven te nemen.

Lezing

Sylvia heeft haar nieuwe centrum aangeboden voor een lezing. De volgende dag ga ik kijken. Het centrum is niet klaar maar wordt ongetwijfeld fantastisch. Sylvia vindt het een eer dat ik, haar ‘meester’, als eerste deze ruimte kom ‘inwijden’. Nou die eer is geheel wederzijds. Ik maak kennis met Peter, degene die dit alles mogelijk maakt, en ontmoet ook de rest van de familie. Er wordt een opname gemaakt voor TV 11 en later ga ik met Syl zwemmen. Die avond hangen we met z’n allen voor de buis. Ik ben niet ontevreden!

Sylvia en de ‘meiden’ hebben hun werk fantastisch gedaan. Er zijn maar liefst 50 mensen op de lezing. Ik verkoop aardig wat boeken. Mijn energie stroomt.

Intens

Weet je nog die vrouw die me tien jaar geleden ontzettend ‘uitgespuugd’ heeft? Je leest het goed, ook zij was op de lezing. Ze kocht het boek van de Meesters en kwam me na afloop vertellen dat ze blij was dat ik zo veranderd was. Zo lelijk als ik eerst was, zo mooi was ik nu. Ik denk dat ze anders heeft leren kijken. Elva en Jeltje denken dat ook. Zij vinden me niet echt veranderd, hooguit meer intens geworden…

Als afsluiting lees ik uit het nieuwe boekje ‘Meesterschap’ de Ode aan Freek voor al weet ik niet waarom. Het is 22 februari. De volgende dag komt er een mailtje. Freek is die dag, de 22e aan zijn reis naar het Licht begonnen. Toeval bestaat niet!

Brasami

Er is geen voorbereiding geweest, maar het programma van Brasami is nu rond. Ze zijn blij dat ik terug ben en de mensen die ik vorige keer in de groep gehad heb, reageren enthousiast! Marcel de directeur, is net terug van een training van Cuba – hij herkende daar veel van wat ik hen leerde de vorige keer – dus ‘please ga door!’ We zullen zien hoe het gaat lopen. Er is een groot tekort aan personeel, zowel op Brasami als in de gevangenis, waar de vorige keer alle bewakers ontslagen zijn nadat er een aantal gevangenen waren ontsnapt. Deze week zijn er opnieuw zes zware jongens ontsnapt. Dit keer staan er grote beloningen op hun hoofden en dat blijkt te werken!

Gevangenis

Die maandag ga ik met een, voor mij, nieuwe begeleidster van Brasami naar de gevangenis, dit keer is het een mannengroep. Het duurt uren voordat er van de potentiële 14 mannen 5 aanwezig zijn en die lijken matig geïnteresseerd. Het is een totaal andere ervaring dan in oktober. Deze begeleidster is zeer begeesterd door haar geloofsovertuiging en staat te ‘preken’ met een enthousiasme wat naar fanatisme riekt. Natuurlijk is het goed om je sores in handen van God te geven, maar dat werkt pas als je daar aan toe bent en niet eerder. De jongens vragen of ik wat wil zeggen. Hoewel ik niet veel verstaan heb, is de tendens me duidelijk. Ik deel mijn beeld van God met hen, een beeld wat Liefde heet. Ze komen me bedanken en een hand geven. Wat zou ik ze graag willen knuffelen, maar deze keer hou ik mezelf maar in. Ik probeer met Gina te praten over mijn ervaringen, ze is er open voor maar tegelijkertijd zo begeesterd…

Lyme

Lyme steekt opnieuw de kop op, ik zit vol vocht en pijn. Dat was al van tevoren maar wordt heftiger. Dr. Ronald, een prachtige alternatieve arts en zoon van een van mijn vroegere Reikistudenten, vertrouwt het niet. Dus krijg ik onderzoeken en lymfedrainages. Ook de zee en de zon doen me goed.

Eddy, mijn lieve Eddy, ook een stukje van mijn ziel, neemt me mee naar zijn nieuwe project: samen met twee anderen heeft hij een plantage gekocht waar niet alleen papaja’s en andere lokale producten verbouwt worden, maar waar ook massages en lezingen gegeven zullen worden. Hij heeft al ‘ingepland’ dat ik daar een lezing ga geven. Onder het bladerendak kunnen heerlijke verse sappen geserveerd worden. Het is een schitterende plek aan de voet van een heuvel. Heel krachtig van energie.

Ongeluk

De volgende dag ga ik met Elva zwemmen. Het lukt ons waarachtig de plek terug te vinden. Eddy is er niet. Ik geef Elva een rondleiding. Ontmoet een prachtige jonge vrouw die helemaal perplex is als ze mijn naam hoort. Ze heeft zoveel over me gehoord en wilde me altijd al graag ontmoeten! Ze is van het kaliber pure schoonheid en pure kracht! Als ik haar dat vertel zegt ze dat ze dit van mij kan ontvangen, want ik ben echt! Ze raakt me diep. Elva en ik gaan Gerda opzoeken. Ze is er nog steeds die mooie dappere Gerda, bijna doorschijnend, bijna 12 jaar bedlegerig na dat vreselijke ongeluk. Wat een voorbeeld, wat een lichtje. Ik ben verbaasd dat ze er nog is na mijn bezoek van oktober. Ze is klaar en bereid. Maar alleen God weet waarom ze nog hier moet zijn. Ongetwijfeld deelt ze nog vele lichtjes uit.

De nieuwe locatie voor de workshop voelt goed – de eerste aanmeldingen zijn er al en gisterenavond waren mensen zo enthousiast dat we verwachten dat de cursus moeiteloos vol zal lopen. Ik zie over het hoofd dat mensen hier liever geen weekenden van huis zijn. Bovendien is een groot deel van het middenkader naar Nederland vertrokken en is er weinig geld in bepaalde kringen (in andere kringen teveel). Ook doe ik iets ‘nieuws’, lees onbekend.

Chaloma

Ik help dat weekend Jeltje met haar ongelofelijke berg correctiewerk. We gaan naar Chaloma, onze ‘plek’, genieten van de rust en zwemmen in het brakke binnenwater. Later die week zijn we daar getuige van een drugs-dropping. De helikopter cirkelt na een aantal keren ook boven ons. Wegwezen, zegt Jeltje, die lui staan voor niets!

Brasami

De eerste morgen bij Brasami is intens. Het is gelukt om een groep bij elkaar te krijgen. We werken enthousiast en ik doe een oefening over goed en kwaad. Wanneer ik ze vraag om voor alle eigenschappen “Ik ben” te zetten, wordt dat unaniem geweigerd. Ik laat me niet uit het veld slaan. Deze oefening heeft een aardig staartje. De volgende morgen deelt een van de groepsleden zijn ervaring. Het liet hem niet los. Zou het dan toch waar zijn dat al datgene wat hij in de buitenwereld zag, ook in hemzelf zat, zij het dan misschien in minder heftige mate? Hij ging een stap verder en zag plotseling dat hij inderdaad onrechtvaardig was geweest. Onrechtvaardig naar zijn kinderen. Die avond vertelde hij dit aan zijn kinderen en vroeg hen vergeving!

Ik was perplex en aangeraakt. ‘En hoe voelt dat nu’, vroeg ik hem. ‘Bevrijd en verlicht’, zei hij. Inderdaad, wanneer we het donker in onszelf durven te zien, zijn we op weg om licht te worden! ‘Waar heb je al deze wijsheid geleerd’, vraagt een van de groepsleden. ‘Het leven zelf is mijn leraar’, geef ik ten antwoord.

Aandacht

Het valt niet mee om mensen uit de afdeling te trekken. Afgelopen week waren er drie internationale conferentiedagen over drugs waar niemand enthousiast over is. Marcel moet opnieuw naar Cuba en Joyce die eigenlijk vakantie heeft en op haar laatste benen loopt moet de leegte invullen. Dat gaat moeizaam, zeker met het huidige personeelstekort. Dus zit ik onverwachts een ochtend op de detox: de verslaafden die pas zijn opgenomen. Gelukkig ben ik flexibel en hou ik wel van uitdagingen. Het wordt zelfs een levendige ochtend, maar het is niet wat we bedoeld hadden. De verslaafden en de gedetineerden krijgen aandacht genoeg. Wat je tegenwoordig al niet moet doen om aandacht te krijgen! De hulpverleners lopen maar te geven en vergeten zichzelf. Hoe herkenbaar! Hoe ver ben ik niet gegaan in deze. Hoe vaak heeft mijn leven aan een zijden draadje gehangen voordat ik begreep dat het geen zoden aan de dijk zet om de wereld te willen redden?

Jacob Gelt Dekker

Ik ontmoet Rodney van het leerlingenstelsel. Hij begeleidt jonge mensen voor de horeca en doet dat met verve. Nadat hij jaren in Nederland en in Colombia is geweest kiest hij nu met hart en ziel voor Curaçao. En dit zijn de pareltjes die jonge mensen weten te inspireren.

Er volgt een heerlijk weekend. Jeltje en ik gaan naar het Jacob Gelt Dekker project in Otrabanda. Jeetje ongelofelijk, die man is een genie. Alleen iemand die werkelijk geïnspireerd is, kan scheppen zoals hij dat heeft gedaan en nog steeds doet. Wanneer ik hem zie, voel ik echter zijn eenzaamheid. Er is weinig begrip voor geniën zoals hij. Het is niet de juiste tijd om hem te vertellen hoezeer ik aangeraakt ben door zoveel schoonheid.

Watamula

Zondag gaan we naar een nieuw baaitje: Watamula. Het is niet om te zwemmen, maar we genieten en spelen als kinderen. We gaan naar het landhuis St. Juan en waden door het water naar de grotten waar de oudste grottekeningen van het eiland te vinden zijn. Daarna bezoeken we het project Siloam. Een koppel van de Pinkstergemeenschap uit Nederland heeft een groot huis gehuurd en zij vangen samen zes tot twaalf ernstige zieke kindertjes op. Ook hier mag aids niet vernoemd worden….. Ik ben onder de indruk door zoveel liefde en zorg. Als ik naar haar kijk dan zie ik dat het teveel is. Ook al is God hun drijfveer, godzijdank zonder fanatisme, we blijven nu eenmaal mens.

Die maandag, 3 maart, kom ik wederom op radio Hoyer. Zelfs Sonia is dit keer niet zo vrolijk. Er is die nacht ingebroken bij de bank en ze vraagt wanhopig: Yasmin wat moet er toch van Curaçao worden? Lieve Sonia, er is zoveel schoonheid op deze aarde, ook hier op Curaçao. Zonder mijn kop in het zand te duwen, wil ik graag mijn oog daarop richten. Ik vertel dat ik die woensdag signeer voor Siloam.

Radio Paradise

De aanvankelijke vijandige houding van de eigenares van boekhandel Bloempot, draaide plotseling om als een blad aan de boom. Ze stelde me voor mijn eigen boeken te verkopen en te signeren in haar winkel en zij zou zorgen voor voldoende publiciteit. Ik was geroerd door die mooie kant van haar en bood aan om te signeren voor Siloam. Daarom zit ik plots bij Jack Visser in Radio Paradise. Hij heeft me ertussen kunnen lassen voor 10 min. Hij is onder de indruk en vraagt me te bellen voor een uitgebreid interview als ik terugkom. De voorkant van mijn nieuwe boekje, geschilderd door mijn lieve vriend Bob, raakt hem zeer aan!

Het weer is minder heet dan in oktober, voor mij zeer aangenaam. Mijn dagen zijn gevuld. Ik sta rond vijven ‘s morgens op. Doe mijn oefeningen op de porch, ga mediteren en geniet van mijn papajaontbijt en de verse aloë vera. Daarna ga ik een duik nemen in de zee en begin fris en vrolijk aan de nieuwe dag. Er gebeurt weer van alles in interactie met mensen. Ik heb oude en nieuwe ontmoetingen en geniet. Ik heb het oude autootje van Jeltje en kan me zelfstandig verplaatsen en dat is heerlijk.

Ik krijg eindelijk een email: in Aruba kijken ze ook naar me uit. Ze zijn dus niet blij dat ik besloten heb de 15e, vier dagen eerder, naar huis te vliegen in verband met de Onkruidbeurs en mijn nieuwe boek.

Die donderdag zit ik voor de laatste keer bij Brasami. Het is rommelig. Er is een spoedopname: Joyce moet er regelmatig tussenuit, anderen komen zomaar binnenvallen. Goed het is zoals het is: meet het resultaat niet aan de acties maar geef wat je te geven hebt. Het is aan ieder persoonlijk wat die er weer van mee zal nemen. Ik leg de nadruk op het versterken van de innerlijke kracht, zodat we als hulpverlener onszelf niet voortdurend verliezen in een stroom van geven, lees opofferen. Joyce is hard aan vakantie toe en ik hoop dat zij zich dit kan gunnen. Want alles gaat gewoon door – ook al denken we soms dat we niet gemist kunnen worden. En het heeft weinig zin om op te branden. Niemand heeft daar iets aan.

Noordkant

Ik ga met Roos naar de Noordkant. We vinden onze grot terug en bezoeken Boca Tabla, mijn lievelingsplek. Die laatste vrijdagmorgen besluit ik de cursus af te lassen. Ik voel me opgelucht! Wanneer ik toegeef aan de wijze raad van Jeltje en mensen een reading aanbied, zit ik binnen no-time het hele weekend volgeboekt met aura-readingen! Dat is dus echt wat mensen willen en nodig hebben. Ze krijgen de reading op tape en kunnen in alle opzichten voorlopig vooruit. En nu ik eenmaal ‘ja’ heb gezegd, voelt het goed!

Tussendoor nog tijd om even naar het strand te gaan met Jeltje en Elva. Die laatste zondagavond ga ik met Jeltje en Obbey uit eten. Heerlijk is het bij ‘Kontiki’ aan het water. Voor de eerste keer deze periode eten Jeltje en ik een volledige maaltijd; een verrukkelijke vegetarische schotel. We genieten van elkaar en van het heerlijke eten. Ik heb me ondergedompeld gevoeld in een wolk van LIEFDE deze weken – ONVOORWAARDELIJK – geweldig!

Maandagmorgen neem ik nog afscheid van Veronica en Roos. Het is dezelfde stralende Roos die ik twaalf jaar geleden mocht ontmoeten. Hoe heerlijk!

Vliegveld

Sylvia brengt me naar het vliegveld. We bezoeken nog het huis van de grootste kunstenaar van Curaçao. Hij is een gigant die van alle afval, bumpers etc. schitterende kunstwerken maakt. Later zitten we aan het water en genieten van de vis welke door de lokale vrouwen wordt klaargemaakt. Mooie krachtige vrouwen die op die manier hun geld verdienen, eerlijk en oprecht. Het is immers geen schande om te werken voor geld, integendeel. En minder ‘verslavend’ en gevaarlijk dan het slikken van bolletjes cocaïne, die in je maag kunnen klappen. En in het gunstigste geval je je leven lang kunnen verdoemen, want de weg terug is moeilijk en stijl.

Aruba – 11 maart 2002

Op naar Aruba. Ongetwijfeld zijn daar andere engelen die op me wachten!!

Twee van deze engelen staan me stralend op te wachten op het vernieuwde vliegveld. Het is acht jaar geleden dat ik hier voor de laatste keer was. Als ik tenminste die tussenstop van drie jaar geleden even niet mee tel. Ik word ontvangen als de Koningin en thuisgebracht in een heuse eigen woning, wat een luxe. De enige persoon die me in het verleden nachtmerries heeft bezorgd komt als eerste op bezoek. Zij is open en oprecht en vertelt me dat ik de basis ben van de spirituele groei op Aruba. Nou dat zal dan wel! Die avond gaan we eten en ontmoet ik de rest van het zeskoppige organisatieteam. Wat een heerlijk weerzien. Julieta overhandigt me haar celphone. Zal ik toch nog moeten leren hoe ik met zo’n ding om moet gaan! Na de verrukkelijke maaltijd onder de bomen bij life-muziek krijg ik de sleutels van een heuse truck en rijd ik in het donker achter Linda aan naar huis. De volgende morgen sta ik vroeg op na een slapeloze nacht, het is hier veel warmer, en ga met mijn eigen truck naar de zee. Aruba heeft, in tegenstelling met Curaçao, prachtige zandstranden en er is nog een strook tussen de vele nieuwe hotels die onbebouwd is. Ik zie een stralende zon opkomen achter een schitterende palmboom. Het is adembenemend. Pelikanen scheren soms rakelings over mijn hoofd en ik ben blij dat ze in de gaten hebben dat ik geen vis ben. Ook de meeuwen schuwen de nabijheid niet. Iedere duik levert een visje op. Dat er nog vis over is in de zee!

Casa del Mar

Terug naar huis voor een douche en dan naar Casa del Mar waar ik een lezing zal geven voor het management. Samen met Reggie maken we een cirkel. Hoewel iedereen aanvankelijk een beetje sceptisch is: Zuid Amerikanen, Arubanen en Antilianen zijn nu eenmaal niet zo direct in de groep dan wij, lukt het me toch om na mijn inleiding in het Engels en de vragen die daarop volgen, ieder te laten delen over zichzelf, hun speciale kwaliteit die zij mee hebben genomen naar deze aarde om te delen. Wanneer een van de vrouwen uit de Filippijnen haar verdriet openlijk laat zien: zij was getuige dat haar vriend omkwam bij een aardbeving, is iedereen aangeraakt. Een van de vrouwen komt na afloop naar me toe: het lijkt wel alsof ik je al heel lang ken, ik voel me zó met jou verbonden!

Brisas del Mar

Linda neemt me mee voor een lunch bij Lucia van Brisas del Mar. Lucia, een van mijn Reiki-studenten straalt wanneer ze me ziet. Linda mag niet betalen, Lucia is veel te blij dat ‘haar’ Yasmin er weer is! Om drie uur moeten we bij de televisie zijn voor een opname. Wanneer ik die later op video zie, zie ik dat ik er behoorlijk moe uitzie. Niet zo gek toch?

Die avond geef ik een lezing. Er zijn ruim veertig mensen, bijna allemaal oud studenten. Het is feest. Knuffelen en nog eens knuffelen. Het wordt een heerlijke avond en mijn laatste twintig boeken zijn in een mum verdwenen. Julieta stelt een vraag over het huidige onderwijs. Ze weet niet hoe ze zich op moet stellen in de huidige klassen waarin leerlingen steeds problematischer, minder geïnteresseerd en onrustiger worden. Ik vertel haar dat haar ‘zijn’ naar mijn gevoel een belangrijke baken is voor de leerlingen en vergelijk haar daarin met Jeltje, hoewel ik hen beiden nooit aan het werk heb gezien. Julieta vraagt of ik de volgende morgen twee lesblokken met haar ‘probleemklas’ wil verzorgen. Hoewel ik me na de ervaring in België voorgenomen had die niet meer te doen, zeg ik spontaan ja!

Paringsdans Kraanvogels

Linda en ik kletsen nog na en het is al laat wanneer ik naar bed ga. Vroeg op, we gaan samen naar de zonsopgang aan de Noordkust. Daar krijg ik weer energie van! We rijden met mijn truck naar Tiera del Sol. Wanneer we achter de nederzetting zijn, komen we in een schitterend natuurgebied vol tropische vogels, een witte en een zwarte reiger. Daar ben ik getuige van een van de grootste wonderen die ik ooit mocht aanschouwen: we zien de paringsdans van twee kraanvogels. Het is adembenemend! Een werveling van energie en liefde die geen einde lijkt te hebben. Het doet me denken aan de derwishdans: de soefidans naar God! Opnieuw realiseer ik me dat wanneer mensen zich een moment werkelijk zouden verbinden met de schoonheid en het perfecte goddelijke in de natuur, ze zich onmiddellijk zouden herinneren wie ze werkelijk zijn!

Feedback

Opgeladen komen we thuis. Douchen en op weg naar de Mavo IV, als altijd onvoorbereid. Stop even Linda, ik pak even mijn zelfgemaakte dierkaarten. Wat een goede impuls blijkt dat te zijn! We maken een cirkel, Julieta en ik. Ik leg op ieder stoel een kaart. De leerlingen hebben al voorpret voor we beginnen. Een enkeling kan het giechelen niet laten tijdens de visualisatie. Maar wanneer we met onze persoonlijke eigenschappen beginnen, gesymboliseerd door de dierkaarten, zie ik langzaam maar zeker een enorme betrokkenheid ontstaan. Het duurt zelfs niet lang of ze geven elkaar op een ondersteunende manier feedback. Ook Julieta krijgt te horen dat haar kaart van ‘verantwoordelijkheid’ betekent dat ze soms téveel op haar rug neemt. Maar, zegt een van de prachtige meiden tegen mij, deze juffrouw is de enige die betrokken is bij wat ze doet. Ze geeft les vanuit haar hart en de rest…. Nou daar hebben we gewoon geen binding mee!

Probleemklas

Een van de meisjes zou een goede psychologe kunnen zijn. Wanneer ik dat opmerk zegt ze dat ze dat ook wil. De manier waarop ze feedback geeft, daar kunnen vele psychologen een voorbeeld aan nemen. Zelfs de meest verlegen jongen gaat rechter op zijn stoel zitten. Prachtig! Ik vertel hun dat onze generatie er een zootje van heeft gemaakt. Maar dat zij de toekomst hebben en kunnen maken en dat ik daar volop vertrouwen in heb als ze op deze manier daar aan zullen werken. Zo eerlijk en open. Hoezo probleemklas? Ik zou haast willen dat ieder klas een probleemklas was, wat een potentie! De directrice betreurt het dat ik zo snel wegga. Anders zou ze me vragen het team te komen trainen. Nou dat klinkt verleidelijk, maar meer en meer realiseer ik me dat de tijd van hulpverlenen voorbij is. De tijd is rijp dat ieder voor zichzelf ontwaakt en haar eigen beslissingen neemt. Er valt weinig meer te redden!

Marjorie komt me ophalen en wederom rijden we ergens naar zee voor de lunch. Er wordt mij niets gevraagd, ik moet eten of ik wil of niet! Na het eten kan ik mijn ogen niet langer open houden. Alsjeblieft Marjorie, breng me maar naar huis, ik moet even plat.

Workshop

Die avond geef ik een workshop voor 21 mensen. Iedereen is stralend enthousiast. Hoe moet je vier dagen in een avond stoppen, vroeg ik me af. Gewoon loslaten en laten gebeuren wat belangrijk is. En het WAS goed, ook voor mezelf. Aangeraakt door Valerie die in een jaar haar man, haar moeder, haar broer en haar zoon verloor. Het is nu vijf jaar geleden, ze ziet er mooi en evenwichtig uit. Jeetje, ik voel zoveel respect: ze wil een voorbeeld zijn voor haar overige twee zoons. Nou ze is een voorbeeld voor de hele wereld!

De volgende morgen ga ik voor de laatste keer naar mijn strand. Weer ben ik de enige in de zee, er zijn uitsluitend een aantal wandelaars langs de kust. Het water is verrukkelijk! Ik ben oprecht dankbaar voor de truck en voel mezelf volkomen veilig ermee. Na de douche gaan Linda en ik boekwinkels bezoeken. Boeken heb ik niet meer, wel prachtige nieuwe folders. Mijn eerste boek kennen ze wel en de contacten verlopen soepel. Een meneer zegt: waar heb ik deze boeken eerder gezien? O ja, in de krant, ik heb het uitgeknipt. Het ligt op mijn bureau om te bestellen! Mooi, mijn boeken krijgen nu ook een plek op Aruba.

Massage

We drinken koffie in een heerlijke koffieshop. Die middag houden we het bij een salade en daarna brengt Linda mij naar Julieta. Die wil me verwennen met een massage. Ik kies voor een voetreflex-massage, mijn lijf kan wel wat doorstroming gebruiken. Ze doet het fantastisch en we kunnen op deze manier lekker bijkletsen. Ze zit al in een extra jaar op school en geeft maatschappijleer en godsdienst. Wat moet ik doen Yasmin. Wat wil je? Ze kijkt me verbaasd aan. Niemand vraagt me dat ooit. Nee daarom. Ik wil stoppen, zegt ze. Nou stop dan maar lieve Julieta. Je kunt een schip wat zinkt niet krampachtig boven water blijven houden en eerst moet een schip meestal zinken voordat het nieuwe de kans krijgt haar kop boven water te steken. Ze voelt zich begrepen en opgelucht!

Seroo Colorado

Amy pikt me hier op aan het einde van de middag. We gaan samen naar Seroo Colorado, de Boka Tabla van Aruba. Dat is onze plek en we genieten ervan! Ze zet me thuis af en ik zeg haar dat ze die avond niet hoeft te komen, ik hou toch wel van haar! Ze realiseert zich plotseling dat ze ECHT moe is! Na een douche en opknapbeurt pak ik mijn koffer en rijd ik achter Linda aan in de truck naar het huis van Reggie en Unita. Daar is mijn afscheidsfeestje! Julieta heeft afgebeld, ze heeft zich nu echt toegestaan om ziek te zijn! In de meditatieruimte word ik helemaal in het licht gezet. Daarna is er nog wat lekkers en tikt de klok haar laatste minuten van dit gezegende verblijf weg. Tijd om afscheid te nemen van allen die mij zo dierbaar zijn. Maar we nemen immers nooit afscheid? Linda en Carla zetten me even na middernacht af op het vliegveld waar ik drie uur moet doorbrengen voordat het vliegtuig vertrekt. Stom dat mijn tekenblokje in de koffer zit! Goed ook deze tijd verdwijnt.

Het vliegtuig is op tijd. Ik sta mijn plaats af aan een dankbaar verliefd meisje en zit naast een vrouwelijke afgevaardigde van het parlement in Peru. Het is een zelfde vlucht komende uit Lima als waarmee ik drie jaar geleden hier een tussenstop maakte…

Voorspoedig

De vlucht is voorspoedig, slechts hier en daar wat turbulentie. Binnen negen uur, aan het einde van diezelfde dag, zijn we in Amsterdam, waar Giri uitgelaten staat te wachten. We nemen de trein naar Den Bosch. Ontspannend en een gezellige manier om bij te kletsen. Het is grauw en koud, zes graden.

De volgende dag, zaterdag 16 maart, zet het voorjaar zich in. De zon breekt door de wolken. We zitten heerlijk in de tuin en genieten van een koor van vogels. Ik word van alle kanten welkom geheten!

Om Shanti
Yasmin

Curaçao en Sint Maarten

Curaçao en Sint Maarten

Dinsdag 25 september

Giri brengt me gezellig met de trein naar Schiphol. Om 19.00 uur Antilliaanse tijd kom ik aan in Curaçao. We vertrekken een uur te laat wegens de strenge controles. Misschien wordt de KLM nog een keertje zo wijs dat ze stoppen gratis alcohol te schenken, dan hoeven ze ook geen vluchten meer aan de grond te zetten.
Overigens een voortreffelijke vlucht met een speciaal voor mij gearrangeerde plaats! Met tussenstop op Bonaire ben ik ruim 12 uur onderweg. Al is het drie jaar geleden, mijn engelen staan te wachten, as always…

Terwijl ik boven Curaçao vlieg: krijg ik het oude beeld terug: wanneer Nederland zou stoppen met haar ontwikkelingshulp, kan Curaçao eindelijk volwassen worden en haar eigen schatten aan gaan boren….
Helaas is niet iedereen het met mij eens, het is het oude liedje wat speelt in vele relaties: liever afhankelijk en vertrouwd dan het onbekende tegemoet. Maar een liefdevolle ouder schopt haar kinderen op tijd de deur uit om hen de kans te geven op eigen benen te gaan staan en hun eigen bronnen aan te boren. Dat is onvoorwaardelijke liefde, ook al zijn die bronnen anders dan de jouwe, loslaten, niet afhankelijk maken!

Het is zo warm om bij zussie Jeltje te zijn – zo thuis voor mij! Die avond lekker bijkletsen met Jeltje en Elvira. Elvira noemt mij een ‘Christ in action’. Het raakt mij diep: Elvira was een van mijn drie engelen, ze had lange tijd andere prioriteiten. Ze heeft dat losgelaten en is er weer helemaal, zonder voorwaarden en onze liefde heeft zich verdiept! Ja het vraagt moed om de veiligheid van een groep los te laten en te gaan staan voor je eigen unieke zijn. Voordat je zover bent moet je door diepe lagen van angst. Angst om alleen te zijn, om anders te zijn. Voor mij is het inmiddels morgen wanneer ik ga slapen…

Woensdag 26 sept.

Om 4.00 uur ben ik klaarwakker. Ik sta op, pak mijn koffer uit en doe mijn meditaties en oefeningen. Breng Jeltje naar haar werk, zodat ik het autootje kan hebben en ga naar de beach. Heerlijk zo vroeg in het water, goed voor de jetlag. Het is verdraaid warm en ik heb het gevoel dat ik nauwelijks vooruit kom.

Die avond heb ik mijn eerste lezing. Bij de Marine, een nieuw terrein voor mij! Heleen, mijn oude maatje uit de vrouwentijd heeft fantastisch werk gedaan. Er komen maar liefst 45 mensen en het is een prachtige groep. Ik begin met kaarsjes aan te steken: de eerste voor de slachtoffers…. de tweede voor de daders…. Absolute stilte!! We zitten in de open lucht, maar de aandacht blijft geboeid. Tot mijn verbazing zijn er verschillende mensen die mijn eerste en tweede boek bij zich hebben. Corine, nooit eerder ontmoet, wil dat ik er iets in schrijf. Ik schrijf in haar exemplaar van ‘Weg naar het Licht’: ‘Wees vrij en vlieg als een vlinder’. Ik begrijp er niets van, totdat Corine de sluier wegtrekt: haar zoontje van vijf maanden is ruim een jaar geleden op noodlottige wijze gestikt. Ze zocht naar een passende tekst op het grafje. Toen vond ze mijn boek, las het hoofdstuk over ‘Everhard’ en zijn tekst: ‘En hij sloeg zijn pas verworven vleugels uit en vloog de weg terug naar het licht’. Ze maakte onmiddellijk een kaartje met het vers van Inayat Khan erop en de tekst van Everhard gaat het grafje versieren! Ontroering…

Gelukkig is de lading nieuwe boeken aangekomen. Ik verkoop er 12! Mensen willen niet naar huis. De eersten geven zich op voor de workshop. Vele brazas: knuffels: het stroomt. Jeltje en ik gaan een pinacolada drinken aan de beach, as always…

Donderdag 27 september

Elvira komt me rond tienen halen. Ze wil graag dat ik Myrna zie. Myrna is haar hulp, een prachtige Colombiaanse vrouw. Ik heb haar pakweg 10 jaar geleden ingewijd. Ze heeft 2 enorme olifantsbenen, je houdt het niet voor mogelijk. Ontstaan na een vloek! Beiden hopen ze dat ik het verlossende woord spreek. Dat doe ik, maar anders als zij verwachten: accepteer wat is, accepteren en doorvoelen is de eerste stap op weg naar genezing. Al wat is, is oké, jouw ziel zou nooit zo mooi geworden zijn, zou nooit zoveel LIEFDE geworden zijn als je een perfect lichaam had gehad. Tranen bij Elvira, straling bij Myrna, brazas en knuffelen. Jeetje wat is ze mooi! Tja de ware leermeesters komen nog steeds via de achterdeur…

Elvira stelt voor om naar Gerda te gaan. Ze heeft je nodig, zegt ze. Terwijl ze vertelt weet ik dat Gerda zich klaarmaakt voor haar reis naar het licht… Twee dagen later wordt ze opgenomen in het ziekenhuis. Ruim tien jaar geleden namen ze me mee naar Gerda. Een spiritueel leermeester die een auto ongeluk kreeg en in een klap compleet invalide en volledig afhankelijk werd. Ik wijdde haar in. Zag haar strijd en we spraken over de zin ervan. Ze begreep het en accepteerde het volkomen…. in haar hoofd. Ze vertelde het volgende: Elk oudjaar trok ze een medicijnkaart: voor haar ongeluk was dat de vleermuis op haar kop: De vleermuis staat voor dood en wedergeboorte: de dood van het ego – dit kan ook de fysieke dood betekenen! Het oudjaar na het ongeluk trok ze weer de vleermuis, dit maal rechtop: de wedergeboorte van de sjamaan, de wedergeboorte in het licht. Mijn God wat een opgave voor een vrouw met een spirit als Gerda!

Ik gaf haar een scarabeetje uit Egypte. Op de een of andere manier voelde ik nadien dat ze niet echt open was voor het contact. En nu ineens sta ik naast haar bed en voel me zeer aangeraakt door haar schoonheid. Zo fragiel, zo mooi: Ziel straalt in alle opzichten door het lichaam. Ze is zo blij me te zien. Elvira had mijn vredesboodschap doorgestuurd en Gerda bedankte me persoonlijk per e-mail en voelde zich opnieuw verbonden. Ze vertelt me dat ze klaar is om te gaan. Ze vertelt over het scarabeetje, ze heeft het nog steeds. Gerda gaf het nooit op: met allerlei hulpmiddelen geeft ze schilderles vanuit haar rolstoel en bedient ze, volledig verlamd, de computer. Intense liefde en eindeloos respect stromen vanuit mijn hart. Mededogen is niet voor lafaards, mededogen is durven voelen wat jij voelt, durven ervaren wat die ander ervaart en toch niet mee gaan lijden!

Met de belofte om terug te komen nemen Elvira en ik afscheid, we gaan zwemmen bij de Vaarsenbaai, heerlijk verfrissend dat azuurblauwe water, terwijl de schoonheid van het spectrum onder je doortrekt. Het valt me onderweg op hoeveel luxe winkeltjes er zijn gekomen. Zelfs de grote Amerikaanse supermarkten ontbreken niet. Ik vergaap me aan de dure auto’s, dit ken ik helemaal niet! Tegenstrijdig wetende dat door de slechte economische situatie 70.000 van de 180.000 eilandbewoners naar Nederland vertrokken zijn. De drughandel zorgt dat de winkeltjes floreren, zonder die drughandel is Curaçao bankroet. Vele huizen staan leeg, anderen zijn niet afgebouwd. Deze laatste zijn gebouwd van drugsgelden. Niemand zal het in zijn hoofd halen een dergelijk huis te betrekken. Bang als ze zijn voor de slechte vibraties.

‘s Avonds komt Joceline, de prachtige voorvechtster van onafhankelijkheid en eigen identiteit. Er is een intense liefde en wederzijds respect tussen ons. Joceline is van het zeldzame soort, je mag haar of je hebt een hekel aan haar… We kletsen bij met zijn drieën, heerlijk. Joceline geeft haar ongekleurde visie op het hele wereldgebeuren. Hoewel ze veel beter ingewijd is in politiek dan ik, is onze visie dezelfde: deze situatie geeft ons allen de mogelijkheid om een turning around te maken: de westerse wereld, het hoofd, mag ophouden om alles wat niet westers is naar haar hand te willen zetten. Angst om de controle te verliezen lijdt naar machtsmisbruik. Met vingers blijven wijzen, meteen in de actie gaan, betekent lekker niet naar jezelf hoeven te kijken. Het is tijd om bruggen te slaan. Bruggen van liefde. Het is tijd dat het Westerse hoofd zich verbindt met het Oosterse gevoel. Dan brengen we deze twee ‘culturen’ samen in het hart en kunnen we leven vanuit harmonie en wederzijds respect. Nou wij gaan ervoor, we verbeteren de wereld door aan onszelf te blijven werken. Door te DURVEN onderscheiden, zonder te oordelen!

Joceline vroeg zich af waarom dit alles gebeurde op 11 september. Totdat ze ontdekte dat op 11 september 1973, precies 28 jaar geleden, een volledige Saturnus-cyclus, Allende in Chili ten val werd gebracht met behulp van Amerika…

Welkomsttelefoontjes, opgaven voor de workshop en dan belt Marlene uit St. Maarten. Ze heeft drie maanden geleden mijn boek meegenomen vanuit Nederland en begon pas afgelopen week te lezen… Ze is helemaal ontdaan: hoe kun je zo’n boek geschreven hebben Yasmin, wat zo past in deze tijd, in deze situatie. Het lijkt wel of je wist wat er ging gebeuren. Het is zo ongelofelijk toepasselijk en zo ondersteunend in deze tijd… Ik begrijp inmiddels heel goed waarom Giri en ik al onze energie mogen wijden aan dit boek. Waarom het bij de niet insiders zoveel weerstand oproept, terwijl de lezers het unaniem fantastisch vinden. Liefde is moeilijk toe te laten, het is veel makkelijker om een wereld, om een media van geweld in stand te houden om ons te laten geloven dat dit realiteit is. Als ik zie hoe ENG eenzijdig hier de Amerikaans berichtgeving is, dan begrijp ik waarom velen zich achter Amerika scharen en schreeuwen om wraak, afschuwelijk! Alsof er niet een stroom van liefdevolle acties plaatsvindt! Ik weet al jaren dat positieve berichtgeving niet gehonoreerd wordt. Het bolwerk achter de media is niet gediend met vrede…

Marlene wil naar Curaçao komen voor de cursus. Helaas heeft ze dan geen vakantie. Ze gaat onderzoeken of er mogelijkheden zijn in St. Maarten zelf. Ja, als je flexibel bent is alles mogelijk.

Curaçao – vervolg

Vrijdag 28 september

Samen met Jeltje en ElviraVandaag gaan we demonstreren op Otrabanda. Daar is een nieuwe tent geopend met de naam: ‘West Indisch Compagnie’, onder het motto: Laten we de glorie van het verleden terughalen! Deze compagnie bracht in het verleden de slaven naar Curaçao. Dom of onwetendheid, laten we het maar op het laatste houden…


Zaterdag 29 september

Dom dus! Het verleden moet maar eens voorbij zijn vinden de blanke eigenaars van het restaurant. Dat kan dan wel zo zijn, maar dan moet je wel eerst de pijn hebben doorvoeld. Wanneer dit niet gebeurd is, is er geen loslaten mogelijk. We gaan deze morgen terug voor een verder gesprek. Jeltje, Joceline, ikzelf en anderen zitten samen met de eigenaars rond de tafel. Ik voel bewondering voor de manier waarop Joceline dit aanpakt. Dat kan alleen maar respect oproepen bij de tegenpartij. En dat gebeurd ook. Deze hele affaire staat dagenlang in de publiciteit. Radio, televisie, kranten, iedereen bemoeit er zich mee. Maar mijn rol is uitgespeeld. In eerste instantie wordt de naam veranderd in ‘De Compagnie’. Ook dit wordt niet geaccepteerd. Dan gaan de eigenaars overstag en vragen zij de demonstrerende partij om een creatieve nieuwe naam te bedenken. Dit vreugdevolle besluit wordt gevierd met een culturele avond waarbij vele plaatselijke artiesten optreden. Het aangaan van deze confrontatie heeft gemaakt dat twee tegenovergestelde partijen bereid waren om naar elkaar te luisteren. Het heeft uiteindelijk aan beide zijden meer begrip gebracht en het resultaat is tenslotte meer wederzijds respect en meer eenheid. Zo kan het dus gaan wanneer beiden partijen bereid zijn om naar elkaar te luisteren en elkaar te ontmoeten, prachtig!

Die zondag ga ik met Jeltje in alle vroegte naar haar speciale plek: Choloma. Wanneer we de heuvel opklimmen wordt in aangeraakt door een diepe emotie. Twee prachtige valkachtige roofvogels zitten op een enorme cactus en we kunnen hen naderen zonderen dat zij wegvliegen. Ze steken koninklijk af tegen de strak blauwe hemel. Het is een vorstelijk stel. Vanaf deze plek kunnen we een groot deel van het eiland overzien. Later zwemmen we in het zilte binnenwater. Mijn dag kan niet meer stuk! Gelukkig maar, want die avond heb ik een pittig gesprek met iemand die op dit moment alles behalve in haar eigen kracht staat. En wat doen we als we niet in onze eigen kracht staan? Juist ja, we geven de hele wereld de schuld van onze ellende, zonder dat het zelfs maar in ons opkomt dat we dit wel eens zelf gemanifesteerd zouden kunnen hebben!

Maandag 1 oktober

Met Elvira en Jeltje gaan we naar Emaus – de plek waar ik de workshop ga geven. Prachtige plek, maar hoewel we een afspraak hebben met zr. Diana is ze er niet. Ik kan het niet geloven, ze heeft zich zo op onze ontmoeting verheugd! Later blijkt dat ze het verkeerd in haar agenda heeft staan. De overige zusters spreken geen Nederlands maar de taal van het hart begrijpen ze volkomen en knuffelen daar houden ze ook wel van! Op weg naar huis ‘redden’ we twee pasgeboren geitjes van een wisse dood door ze terug de knoek in te jagen. Ze zijn prachtig.

Dinsdag 2 oktober

Jeltje en ik gaan zwemmen en maken ons klaar voor de lezing die avond in de bibliotheek. Elvira gaat Irma van het vliegveld halen. Het is erg rustig, zo’n 20 mensen, waaronder mijn lieve Eddy. Knuffelen dus. De energie is gaaf. Irma is laat vanwege gedonder in het vliegtuig. Later hoor ik dat dit ook bij de vlucht van de ALM het geval was. Ik vraag me af hoe dit in godsnaam kan op een dag? Maar natuurlijk, het is vandaag volle maan. Elke dag worden er 10 tot 15 mensen opgepakt vanwege de cocaïnesmokkel. En aangezien ze niet voldoende capaciteit hebben in de gevangenis, moeten ze het merendeel laten gaan. We gaan gedrieën wat drinken bij Avila-Beach. Heerlijk vertrouwd.

Woensdag 3 oktober

We staan vroeg op, brengen Jeltje naar school en gaan samen naar de beach. Dat is de beste anti-jetlag ook voor Irma. Om 11.00 uur heb ik een interview met het Algemeen Dagblad. Een schitterende meid met een open houding levert uiteraard een open gesprek op. Verder gaat het er op lijken dat ik naar St. Maarten zal gaan, dus proberen we de vlucht om te boeken.

Donderdag 4 oktober

Elisabeth haalt ons op voor de indianenroute. Dat wordt puur genieten! Op deze verborgen oude plekjes komen geen toeristen, dus qua energie zijn ze erg gaaf gebleven. Irma en ik hebben soortgelijke intense flashbacks en ervaringen…

Vrijdag 5 oktober

Om 8.00 uur heb ik een interview bij radio Hooyer. Sonia begroet me als een oude bekende en vertelt me dat ze me ruim 11 jaar geleden bij mijn eerste bezoek aan het eiland interviewde over Reiki! Ze is ontzettend open en een half uur lang stroomt mijn boodschap van pure liefde de wereld in. Te laat voor de workshop maar het is het zaad wat nu gezaaid mag worden, nu op dit moment en wat ongetwijfeld op de juiste tijd en de juiste plaats wortel zal schieten.

We doen boodschappen en kopen het Algemeen Dagblad. Het interview staat er in haar volle glorie in. Het is een van de krachtigste interviews tot nu toe. Zo mooi, zo open!

Elvira haalt Irma en mij op zodat we op tijd bij Emmaus zullen zijn. Onderweg stoppen we bij boekwinkel Harmonia en ontmoeten, juist ja, Zr. Diana! Er wordt uitgebreid geknuffeld. Ze is echt heel erg mooi en bedankt me voor alle positieve vredesboodschappen die ze in haar e-mailbakje vond! Ik heb het gevoel dat ik haar al jaren ken.

We starten die avond met elf prachtige vrouwen. Alles mag en alles kan. Ik kan eten wanneer ik dat wens. Ik mag herrie maken. We krijgen het meest verrukkelijke vegetarische voedsel en de groep gaat vrij eenvoudig de stilte in. Er is maar een probleem. De hitte. Het is niet alleen de heetste tijd van het jaar, het is heet voor de heetste tijd van het jaar…

Maandag 8 oktober

Het is een intense driedaagse en als altijd is het prachtig om mensen zo te zien veranderen: sommigen schieten eerst in de weerstand en uiteindelijk naar de volledige overgave te gaan. Hoe ontroerend, steeds opnieuw. Om 9.00 uur ronden we de groep af met een kleine ceremonie. Patrice vraagt wanneer ik terug kom. Spontaan en zonder na te denken zeg ik dat ik er met carnaval weer zal zijn. Op datzelfde moment krijg ik een impuls die ik met de groep wil delen: ik vertel dat ik een aantal pogingen heb gedaan om iets in de gevangenis te gaan doen. In Nederland blijkt dat absoluut onmogelijk. Maar misschien is hier een mogelijkheid, ik wil het gewoon delen met jullie, je weet maar nooit…

De groep gaat huiswaarts, wij gaan zwemmen bij Playa Lagun, een echte vissersbaai, daar waar ik zeven jaar geleden logeerde toen ik mijn Reikistuk kwam afsluiten! Zeven jaar is een cyclus, de cirkel is rond, het nieuwe mag gezaaid worden. Wanneer we eindelijk thuiskomen is er al meerdere malen voor mij gebeld: Joyce van het afkickcentrum Brasami wil me meenemen naar de gevangenis, nu meteen, morgen dus!!

Dinsdag 9 oktober

Joyce komt Irma en mij ophalen. Ze vertelt dat ze gisteren met Marlene – de vriendin van Irma – aan het praten was over haar project in de gevangenis. Ergens was ze enthousiast en tegelijkertijd miste ze iets. Marlene reageerde onmiddellijk: ‘Ik weet wat je mist: je hebt Yasmin nodig…’ Om 9.00 uur stoppen we voor de gevangenis. Na het inleveren van mijn rijbewijs en een strenge controle worden we doorgelaten. Het zou ongelooflijk zijn als ik niet zo sterk geloofde in het feit dat alles wat onmogelijk lijkt mogelijk kan worden – want ook hier kom je normaal gesproken niet binnen! Vandaag gaan we naar de vrouwen, de drugskoeriers. Elke dag worden er 10 tot 15 gepakt. Ze smokkelen cocaïne naar Nederland in de vorm van bolitos: cocaïne verpakt in condooms wordt ingeslikt. Wanneer de bolitos springen gaan ze dood. Zo’n transport kan echter 20.000 gulden opleveren. Erg verleidelijk als je kinderen hebt die je alleen op moet voeden. Van de 20 vrouwen wonen er 18 in Nederland.

Ik schrik van de houding van de bewakers, waar heb ik dat eerder gezien? Eenmaal door die afgeslotenheid heen, bij de gevangenen zelf, zie ik pure schoonheid. Ik zit bij de les van Joyce en Yatsuri en geniet van de interactie tussen hen en de vrouwen. En af en toe doe ik op verzoek mijn duit in het zakje. Ik ben direct en zeer open. Spreek ze aan op hun eigen verantwoordelijkheid. Zeg dat ik geen medelijden heb, uiteindelijk heb ik dit niet uitgevreten. Ik voel wel met ze mee en voel me ook geen spat beter of slechter. Begrijp als moeder volkomen waarom ze zo handelen. Maar tegelijkertijd zet ik ze aan het denken: door jouw kinderen een extra’s kans te willen geven help je zoveel anderen kinderen aan de cocaïne. Is dat wat je wilt? Zijn we niet verantwoordelijk voor alle kinderen? Zijn niet alle kinderen onze kinderen? Ze schrikken eraf. Daar hebben ze niet over nagedacht.

Ze openen zich als bloemen welke de honing opzuigen. Na de afsluitronde ga ik – dwars tegen de regels in – twintig mooie vrouwen knuffelen. Ze laten het helemaal toe, ik heb zelden zo’n openheid gevoeld. Een van de vrouwen krijgt een enorme huilbui, wat een ellende torsen zij met zich mee. Ik krijg, uitzonderlijk genoeg, een cel te zien. De bewaking maakt me echter niet blij. Er is geen enkele vorm van communicatie tussen hen en de vrouwen. Opnieuw vraag ik me af wie de kip is en wie het ei. Wie moet er eigenlijk in therapie? Hoe dan ook, dit is waanzin. Legalisering van de drugs zou deze ellende grotendeels de wereld uit helpen. Maar zolang er een aantal kopstukken zich enorm verrijken aan deze situatie zal dit ongetwijfeld niet gebeuren. En dat zijn de uiteindelijke criminelen, die mensen die achter dit alles zitten en dit in stand houden.

Niet deze vrouwen, dat zijn maar kruimeldieven.

Marcel, de directeur van het afkickcentrum Brasami, Joyce, Yatsuri, Irma en ik gaan samen lunchen. We zitten uren later nog in het restaurant. Marcel en de vrouwen laten zich in alle openheid aan me zien, ze willen niets liever dan me wat langer hier houden. Maar om een aantal zaken te regelen hebben we meer tijd nodig. Oké, februari dan, dat vibreert beter voor beide partijen. Maar alsjeblieft Yasmin, wil je morgen niet een paar uurtjes komen, we hebben jouw energie hier zo hard nodig! Graag, ik laat in liefde alle leuke uitstapjes los en ben er helemaal voor jullie morgenvroeg.

Het dagje met Obbey is in het water gevallen, maar om 16.00 uur neemt hij ons nog een paar uurtjes mee door het andere Curaçao, dat wat de toerist niet wil zien. Tussen de rijke hotels en de enorme weelde aan nieuwe supermarkten en Amerikaanse winkelcentra vind je de stinkende armoede, de criminaliteit en de drugsverslaafden. Hier kun je beter alleen en ‘s avonds maar niet komen. We genieten later van een prachtige zonsondergang aan de kust.

Amy uit Aruba is onverwacht op het eiland. Ze wil me dolgraag zien en dat gebeurt dezelfde avond. We genieten van elkaar met volle teugen. Wat een aangename verrassing. Ze wil me heel graag in Aruba zien in februari.

Woensdag 10 oktober

Om 8.30 uur staat de auto van Brasami, wat omhelzing betekent, voor. Maximo, de chauffeur is een ex-verslaafde en erg mooi. Hij is trots op zijn ‘vader’ Marcel. Ik word warm ontvangen in het instituut en de ruimte is al klaar gemaakt. Marcel heeft bedacht dat ik met 2 groepen iets moet doen. Ik werk anderhalf uur met een vrij grote groep en anderhalf uur met een kleinere. Er komt een krachtige stroom van hartenergie vrij. Er is een gretige openheid, zo’n prachtige bodem om te zaaien. Ze zijn zo dankbaar. Maar ik, ik voel me bevoorrecht dat ik hier mag zijn, mag delen en mag ontvangen. Het voelt alsof ik terug ben in Zuid Afrika! De zes boeken die ik bij me heb ben ik in een mum kwijt. Ik heb nauwelijks nog wat over van mijn vijftig boeken voor St. Maarten. Marcel en Yatsuri nemen me mee naar de beach, waar we lunchen in een echt Antilliaans restaurantje, heerlijk. Daarna maken we plannen voor februari. Marcel wil alle betrokken organisaties gaan bundelen, van het afkickcentrum, tot de psychiatrie en de gevangenis. Het lijkt me te gek om met zo’n combinatie te werken! De gevangen krijgen aandacht genoeg voorlopig. Hij geeft me een check voor deze morgen. Ik schrik ervan, ik deed dit niet voor geld. ‘Yasmin wat je ons hebt gegeven is met geen geld te betalen’. Marcel, dat kan wel zijn, maar wat ik hier mocht ontvangen, is van even zo grote waarde. Jij Marcel bent een voorbeeld waar ik van kan leren. Jouw geloof in deze mensen, verslaafden en werkers, stimuleert hen om in hun eigen kracht te gaan staan. Je gelooft in wat je doet en het resultaat mag er zijn. Er is hoop voor de mens die echt af wil kicken!

Ik word thuisgebracht door twee ex-verslaafden. Ik voel me volkomen op mijn gemak. Tijd om dingen te regelen. Joceline bedankt me omdat ik ben die ik ben en naar Curaçao kom zoals ik kom. Vanavond gaat Duhli voor ons koken, een afscheidsdinertje met mijn engelen. En morgen zullen Irma en ik in alle vroegte naar St. Maarten vertrekken.

Sint Maarten

Donderdag 11 oktober

Jeltje brengt ons naar het vliegveld. Daar zijn Marlen en Elvira om ons uit te zwaaien. Hans wacht ons op in St. Maarten. Marlene zit nog op school. Jeetje het is windstil en moordend warm hier. En ik dacht dat het al warm was op Curaçao. Poeh. Marlene komt thuis en Mary komt ons begroeten. Wat ik stiekem hoopte gebeurt: Marlene bevrijdt me van de pijn in mijn nek, restant van de evenwichtstoornissen na een fatale spuit. De ondraaglijke pijn in mijn nek welke deze weken tot een hoogtepunt kwam, wordt in een klap draaglijk, godzijdank! Maar er is meer dan dat. Het weerzien is zo warm, zo liefdevol. Ze zijn echt blij dat ik er ben. Meer nog, ze zijn ervan overtuigd dat ik er MOET zijn, ook al is er niets veranderd in het aantal voor de workshop: er zijn maar 4 deelnemers. Maar wat maakt het uit. Ik hoor hier te zijn, dat is wel duidelijk. Hoe anders voelt de energie als tien jaar geleden, toen ik voor de eerste keer hier kwam. Vier jaar later raasde de eerste orkaan over St. Maarten. Het was pure vuurkracht. De daken vlogen over het eiland. Geen blad stond er nog aan de boom. Nauwelijks een jaar later kwam de tweede, minstens even heftig, gepaard gaande met een enorme wateroverlast. Het waterelement waste de restanten welke nog overgebleven waren na het vuur, weg. Het eiland was schoon en kon verrijzen. Dat was echter niet het einde, vier andere orkanen volgden. Zes in zes jaar, maar gelukkig veel minder heftig. Dit is het eerste jaar dat er geen orkaan is geweest, maar het seizoen is nog niet voorbij.

Die middag, na het heerlijke vegetarische voedsel, gaan we de berg op. Irma en ik krijgen de beschikking over het huis van een van mijn oude Reikistudenten. Ze is op dit moment op Curaçao. Een frisse wind waait om onze oren. Het is hier heerlijk, nou dat zal wel uit te houden zijn. We hebben prachtige adembenemende, ja in de morgen zelfs mystieke uitzichten op St. Barth. Negen jaar geleden nam een van mijn Reikistudenten me op een catamaran mee naar dit prachtige eiland. Het was windkracht negen. De golven sloegen over ons heen. Maar ik wist inmiddels na mijn ervaringen op Curaçao hoe ik het ritme van het water kon worden. Ik werd niet zeeziek! Irma voelt zich onmiddellijk thuis, dat is overduidelijk! Aan de andere kant van het huis kijken we op Guana Bay. Daarachter ligt mijn lievelingsplek: de ruige inham die Flip me liet zien toen ik de eerste keer bij hem logeerde. Op die berg heb ik zeven-en-een-half jaar geleden, toen ik terug kwam om Marlene als meester in te wijden en het Reikigebeuren hier af te sluiten, afscheid genomen van Flip die inmiddels overleden was, maar ook van mijn dierbare vriend Everhard! Daarmee bevrijdde ik mezelf van mijn laatste gehechtheid en kon ik later volledig aanwezig zijn bij zijn sterven.

Ik heb nog een interview bij de Daily Herald. Het stelt niets voor, maar wat maakt het uit. We doen boodschappen voor de komende dagen, want we zitten echt geïsoleerd. Marlene en ik zitten hand in hand in de auto en hernieuwen onze doopbeloften…

Het huis zit potdicht. Greta woont hier alleen en er is zes keer ingebroken in zes jaar. Ik word gek van al die deuren die op slot zijn. Maar uiteindelijk begint alles te ademen en te stromen. Het voelt steeds meer als een heerlijke plek.

Vrijdag 12 oktober

Mary komt op bezoek met de nodige aanvullingen voor ons menu. Verder maken we alles klaar voor die avond. Het begint steeds harder te waaien. Dit keer wordt het geen interne cursus. Opnieuw wordt er een stuk flexibiliteit gevraagd. De stilte zal ik maar loslaten en verder zie ik wel wat echt van belang is. Uiteindelijk zal iedereen toch datgene krijgen wat zij nodig heeft.

Ik zie die avond ook Rian terug. Kort na de laatste keer overleed haar man. Ze is dolblij om me te zien, ze vertelt dat ze de kristal die ik haar gaf elke dag gebruikt. Deze dingen hoor ik regelmatig, maar ook dit keer weet ik van niets!

Het weer wordt gedurende deze dagen steeds ruiger en af en toe waaien we bijna de berg af. De activiteiten verschuiven naar binnen. De vrouwen stappen er helemaal in, met een enorme overgave en een diep vertrouwen. Ik ben verbaasd over zoveel toewijding. ‘s Avonds gaan ze naar huis en ‘s morgens zijn ze er weer. Barbara vertelt over haar 11 kinderen van verschillende vaders en moeders. Ze is een bewonderenswaardige vrouw, een oermoeder. Dansen, ademen, oefeningen en mediteren en toch is er ook soms die spontane stilte.

Het weer is vermoeiend, de atmosfeer is drukkend. Gelukkig is er hier meer koelte, ook al blijft het rond de 35 graden.

Maar die zondagmiddag is iedereen werkelijk herboren. Met verbazing heb ik geluisterd naar de ervaringen waar de mensen doorheen gingen. De pijnen die voorgoed zijn verdwenen. De openheid, het nieuwe voelen. De harten zijn open, Christus kan zijn werk gaan doen! Prachtige vrouwen, oude sjamanenzusters zitten in de cirkel, zes stuks. De honden ruiken het. Ze worden weer levend en speels. Het huis ademt een andere sfeer uit. Het is gewoon goed.

Maandag 15 oktober

Vandaag gaan we een dagje met Marlene en Mary naar het Franse deel van het eiland. Het eiland is prachtig groen. De flamboyant staan ook hier weelderig in bloei. Wat een schoonheid! We lopen over dezelfde markt dan de laatste keer, zeven-en-een-half jaar geleden. Werkelijk niet te geloven, ZO lang geleden. We eten in een Antilliaans restaurantje, gerund door vrouwen. Heel veel werk wordt ook hier door de vrouwen gedaan. Veel mannen lopen rond met een fles bier in hun hand. ‘s Avonds is er tijd om lekker op de bank te liggen en heerlijk te lezen – buiten is het te ruig. De televisie en andere dingen zijn gestolen en ook hebben we geen telefoon. Maar televisie daar ben ik niet aan gewend en Mary heeft ons voor noodgevallen haar celphone geleend. We kunnen niet gebeld worden, maar zelf bellen als dit nodig is.

Dinsdag 16 oktober

Giri en Annemie staan vandaag op het Lichtcirkelcongres in Nederland met mijn boeken en affirmatiekaarten. Ze hebben ongetwijfeld een geweldige dag! Wij hebben hier ruimte om onze oefeningen te doen, te dansen en te mediteren. Wat een heerlijke start van de dag. Zwemmen moeten we helaas vergeten. De onderstroom is te sterk en het water te ruig. Maar vandaag gaan we naar mijn speciale plekje. Ik ben als eerste bij het water en klauter over de keien. Wat een energie, de ruigheid van de kust, de immense golven, de energieconcentraties, ongelooflijk. Flip had een goeie afstemming, dat is zeker! We klimmen de berg op. Prachtig met al die bolcactussen. Ook deze kleine vruchtjes zijn eetbaar. Mijn dag is volmaakt. Ik ben helemaal tevreden en hoef nergens meer heen. Marlene kookt verrukkelijk voor ons en het is heerlijk op haar plek nu de wind zich laat horen en verkoeling brengt. Ik geniet in de hangmat van onze filosofische gesprekken.

Ik voel me volmaakt gelukkig. Voor het eerst zie ik het programma van Opray Winfrey. Al meerdere keren suggereerde men dat ik in haar programma moest. Mocht dit ooit gebeuren dan weet ik in ieder geval hoe ze eruit ziet! Daarna is er ineens het Nederlandse nieuws. Een van onze ministers ontvangt een grootheid uit Amerika. Wouw Nederland je doet het goed. Je formuleert een mening en durft ervoor te gaan staan, geweldig. Ik ben blij dat we niet klakkeloos achter de besluiten van Amerika aandraven. Mooi om te zien! Deze Amerikaan zit stik vol angst. En in plaats dat hij luistert en binnen laat komen wat er tegen hem gezegd wordt, kan hij niet ontvangen en veegt hij alle argumenten van tafel. Angst maakt helaas stekeblind en liefde maakt dat je kunt zien. Dat is wel duidelijk.
We mediteren ‘s avonds voor we gaan slapen.

Woensdag 17 oktober

Om 5.30 uur ben ik op en geniet van een prachtige zonsopgang. Onder het dansen zie ik dat het regent. Dan moet er dus ook ergens een regenboog zijn. Jawel hoor, een hele regenboog, een dubbele zelfs. Wouw, wat een geschenk – de regenboog verbindt alle culturen – alle rassen. Ik hou mijn adem in.

Om 9.00 uur komt Marlene ons halen. Even wat praktische zaken regelen en dan krijg ik mijn verwendag. Ik krijg een gezichtsbehandeling met zoveel liefde dat ik me de koningin zelf voel. Daarna worden mijn voeten door Mary gemasseerd. En dan staat er weer iets heerlijks op tafel! Ik neem afscheid van Hans en we worden naar huis gebracht. Even een tukkie doen en dan alles voorbereiden voor deze laatste afscheidsavond. Ze komen allemaal, ook Liz. Ieder brengt iets te eten mee. Het is een overvloedig buffet met een heerlijk toetje wat mijn naam draagt. Grappig om te merken dat Liz haar energie zo anders is dan van degenen die deelnamen aan de cursus. Ze wil maar weten wat ik doe en als ik zeg dat ik gestopt ben met Reiki en niet langer meer een doe-er ben maar min of meer een ‘zijner’ met als enige ‘gereedschap’ een open hart en een rugzak vol inspiratie, is ze daar niet echt tevreden mee. Afijn, ik ga uiteindelijk gewoon lekker dansen. Het gezelschap geniet van het kijken, maar Liz danst met me mee. Wanneer ik naar haar kijk realiseer ik me dat ze nog steeds zoekende is, ze heeft het nog steeds niet gevonden, wil liever ‘vliegen’.

Er zijn drie manieren om in het leven te staan op dit moment:
  • Je wilt gaan hemelvaarten – oftewel je zou deze realiteit willen ontvluchten.
  • Je leeft vanuit angst en probeert tegen de verdrukking in de controle over anderen en over jezelf
    niet te verliezen, je houdt de touwtjes krampachtig in handen.
  • Je opent je hart, leeft vanuit die openheid en transformeert angst naar liefde. Steeds opnieuw verbind je jezelf met jouw innerlijke staat van vrede. Je wordt en leeft datgene wat je bent: innerlijk harmonie. Je bent toeschouwer. Je bent in de wereld maar niet langer van de wereld. Eenvoud is de sleutel en je hebt nauwelijks meer iets nodig om gelukkig te zijn.

– Voor dit laatste is MOED nodig. Maar zeg nou zelf, meer keuze is er niet!

De nachten zijn vol tropische geluiden. De salamanders, de krekels, de wind, ook zij zingt haar lied. Alles ademt een sfeer van devotie. De honden genieten al evenzeer als wij. Wat een prachtige open plek nu de sloten ontsloten zijn!

Donderdag 18 oktober

Ik ben weer vroeg op en geniet in alle stilte van het prachtige wolkendek, de lucht die begint te kleuren van zacht roze tot rood, tot de zon haar kop boven de zee uitsteekt. Het wordt voor het eerst weer een zachte zonnige dag. Allerlei gezichten vertonen zich in de wolken en tegen de bergwand. Na ons ochtendprogramma genieten we van het laatste fruitontbijt op het balkon, dat kan weer vandaag zonder eraf te waaien. We ruimen het huis op, brengen het terug in haar voormalige staat. De boel gaat weer op slot. Ik ben nauwelijks klaar met het afscheid nemen van de plek, als Marlene en Mary er zijn om ons naar het vliegveld te brengen. De vlucht heeft een uur vertraging weten ze ons te vertellen. Dus drinken we koffie op het vliegveld. Ik voel voor de zoveelste maal hoe verbonden ik me voel met Marlene en Mary, maar ook met Barbara en Rian. Ik neem deze week, dit speciale geschenkje als een kostbaar kleinood mee in mijn hart. Het netwerk krijgt meer en meer haar onzichtbare vorm…

In Curaçao mogen we het vliegtuig verlaten. We vliegen met extra bewaking. Maar ik voel me volkomen veilig, er kan ons immers niets gebeuren. Marlene heeft voor prachtige plaatsen gezorgd. Op het vliegveld zie ik een eenvoudige man in trainingspak met een prachtige uitstraling. Ik vertel hem hoe mooi ik hem vind. Hij begint nog intenser te stralen, vraagt onmiddellijk waar ik woon en of ik alleen woon. Eens komt er een tijd dat mensen gewoon durven te ontvangen, zonder iets te ‘moeten’. Tot die tijd blijf ik rustig bezig met verspreiden als ik voel dat ik dat moet doen.

Vrijdag 19 oktober

Om half twaalf zijn we op Schiphol. De hasjhonden komen al de sluis in. Het is om te grinniken, wat een mop. Mijn nagelschaartje moest ik achterlaten in Curaçao. Ik kan er nog geen nagels mee knippen, laat staan van… Giri staat op ons te wachten. Irma neemt de Schiphol-taxi. Wij gaan eerst koffie drinken en bijkletsen en nemen daarna de trein. Gezellig. Giri heeft kruidkoek gebakken en hij deelt koek uit in de trein. Niemand wil, ja toch, een meisje komt terug op haar besluit en geniet van haar koek. We zijn hier niet meer gewend om met elkaar te delen. Maar het blijft een mooie gewoonte, dat is zeker.

De weergoden zijn genadig. Het weer is zacht en zonnig. Die zelfde middag zit ik nog tegen mijn boom. Heerlijk. De eerste grote rode paddenstoelen staan daar in volle glorie. De volgende dag fietsen we naar de markt. Komen zussie Nga tegen uit Vietnam en moeten onmiddellijk koffie komen drinken. Wat een heerlijk gezinnetje! Heerlijk om nog even te kunnen genieten van de mildheid van het weer voordat de winter haar intrede doet.

Ik voel me goed, ik voel me stevig. Het voelt alsof het proces van Zuid Afrika zich verdiept heeft…

Nawoord

Vandaag, 22 oktober, krijg ik een mailtje uit Curaçao. Alle bewakers van de gevangenis zijn ontslagen nadat er vier mannen zijn ontsnapt! Jeltje, je zult ongetwijfeld zeggen dat ik dit alles op mijn geweten heb, net als het beeld van de televisie dat ineens in elkaar kromp. Maar geloof me, eerlijk, ik heb hier niets mee te maken…

Om Shanti,
Yasmin