De tijd is nu rijp om op te staan

De tijd is nu rijp om op te staan

‘Yasmin, jij bent een visionair. Jij brengt mensen in verbinding met hun ware kern en maakt ze niet afhankelijk. Jij laat zien dat niemand meer of minder is. Dat we de hemel niet hoeven te verdienen, maar haar in ieder moment kunnen beleven wanneer we onszelf in al onze grootsheid durven te omarmen: het licht zowel als het donker en ons over durven te geven aan de stroom die Leven heet. En geloof me, het lezen van jouw boeken is ondersteunend, maar niet direct vrijblijvend…’
– RvM

De geboorte van mijn nieuwe website heeft wat losgeweekt, ook in mij. Al is de inhoud nauwelijks veranderd, de verborgen schatten achter de homepagina worden letterlijk meer zichtbaar.

Gooi al die lezersreacties er maar uit, zei ik tegen Monique. Dat is verleden tijd. Ze stonden er toch in. Ik begon te lezen en werd diep geraakt…

Verleden wordt heden

Al houd ik er niet van om in het verleden te graven, het verleden wordt nu heden. Uitspraken van Freek Simon, Marijke van Moorsel en vele anderen worden nu waarheid. Het is tijd voor een nieuwe lichting om mijn boeken te lezen. Zij zijn nog even inspirerend als op het moment dat ze geschreven werden…

Jouw boeken zijn als de Bijbel en de Koran. Zij zijn als wegwijzers en bevatten vele lagen. Je kunt ze lezen als een roman, maar als je bewustzijn verder reikt ontvouwt zich een tijdloze wijsheid…

Parel van eigen bodem

Na de dood van mijn dierbare vriend Everhard, voltooide ik mijn eerste boek Weg naar het Licht. Giri stond voor ons boekenkastje in onze tijdelijke behuizing en zei: ‘We sturen het naar Ankh Hermes’. Zonder na te denken zei ik: ‘Die gaat het niet uitgeven’. En zo geschiedde. Ik stuurde het naar David Schors. Op het moment dat we het bakhuisje moesten verlaten, ging de telefoon: ‘Yasmin, sorry dat ik je boek heb laten liggen. Ik ben gisteren gaan lezen en vannacht niet naar bed geweest. Het kan niet waar zijn dat Ankh Hermes zo’n parel van eigen bodem laat lopen. Luister, ik ga het de wereld in laten stromen…’

Binnen een maand stond het boek in de top 5 en was het op de Amerikaanse en Duitse markt. De recensies en lezersreacties waren overweldigend. Ik raakte een laag aan die niet eerder was aangeraakt…

Rode loper

Om mijn derde boek te kunnen schrijven, moest ik weg bij mijn uitgever. Geen probleem, zei zijn agente: de uitgevers zullen de rode loper voor je uitleggen. Wederom wilde de nieuwe redacteur bij Ankh Hermes mijn boek Liefde is Al wat Is niet hebben. Niks nieuws, volgens haar. De boekwinkels en het lezerspubliek dachten er duidelijk anders over.

Hoe dan ook, we moesten zelf gaan uitgeven, vonden ze hierboven. En ondanks dat ik me met hand en tand verzette, klopte dat feilloos. Daardoor stonden wij op beurzen, gaf ik lezingen en raakten we vele harten aan.

Na zeven jaar was ook deze cirkel weer rond. Onze wegen gingen scheiden en ik bracht Giri naar het klooster. David Schors wilde maar al te graag mijn boeken terug in zijn assortiment. Hij maakte herdrukken en bracht de bundel Bakens van Licht uit. De tijd was er nog steeds niet rijp voor. Sterker nog, we keerden terug in de tijd. Kwaliteit maakte plaats voor kwantiteit. Speciale boekwinkels verdwenen en werden overgenomen door massamedia, zoals Bruna, Ako en anderen…

Het is zoals het is

Ik werd door mijn uitgever in Amerika uitgenodigd om op tour te gaan met mijn eerste boek. Ik kon niet, was te ziek. Het mooie van dit alles is dat ik in alle eenvoud kon blijven wie ik in wezen was. Ik schreef alleen als ik me geïnspireerd voelde. Mijn boeken zijn niet wetenschappelijk onderbouwd. Dat kan niet. Het mysterie zal immers altijd een mysterie blijven en valt niet te ontrafelen.

Ware wijsheid heeft niets te maken met kennis, het valt niet wetenschappelijk te bewijzen. Ware wijsheid komt voort uit de directe verbinding met onze bron, de schatkamer van het mysterie zelf…

Godzijdank zijn er achter de schermen velen, waaronder de bouwer van mijn vorige website, die zich bewust waren van de tijdloze wijsheid van mijn werk en die zich met hart en ziel hebben ingezet om mijn erfgoed te bewaren. Dank je lieve Kees van Amersfoort dat mijn boeken nu beschikbaar zijn in E-pub in Engels, Nederlands, enzovoort. Dank je lieve Giri dat jij dit proces voltooid hebt. Dankzij het 2e hands circuit zijn er nog steeds paperbacks.

Angst onder ogen zien

De geschiedenis herhaalt zich. Aan de top mocht ik er niet zijn. Maar de oprechte zoeker liet zich vanaf het begin aanraken. Het is de hoogste tijd dat het volk wakker wordt en zich realiseert dat wij vele malen machtiger zijn als die kleine toplaag. Dat betekent dat we onze angst onder ogen moeten zien. Dat betekent dat we opstaan, verantwoordelijkheid nemen voor al onze creaties en niet langer naar buiten wijzen. Dat laatste hebben we lang genoeg gedaan.

We zullen moeten wennen aan het feit dat we van hogerhand gehersenspoeld worden. Alles is voorgeprogrammeerd. Dat wat we lezen, dat wat we eten, dat wat we denken en dat wat we moeten denken. Het dwingt ons om zelf te leren kauwen of alles te blijven slikken als zoete koek.

Druppels

De vluchteling staat symbool voor alles wat er mis is in deze wereld. Mijn boek Volk van mijn VOLK staat haaks op ons beleid met vluchtelingen. Dus deel ik ze uit en dat heeft ontroerende en verstrekkende gevolgen. De tijd is nu rijp om elkaar te ondersteunen en samen te werken. Er komen oude en nieuwe mensen op mijn pad die begrijpen dat ik toevallig degenen was die dit boek moest vormgeven, maar dat het gedragen mag worden door velen. Het zijn druppels in een oceaan. Als we durven te vertrouwen worden deze druppels op zekere dag de oceaan zelf.

Vrijheid

Onze vrijheid bestaat uit de keuze om de kudde te blijven volgen of de kudde te verlaten en onze eigen waarheid te leven. Dat laatste roept niet alleen angst op, er is moed voor nodig. Geloof me, het is de enige weg. Je zult beschimpt, bespot en niet begrepen worden. Maar jij bewandelt jouw unieke inwijdingspad en het leven zal je polijsten. Vrijheid is immers niet te vinden in het uiterlijke leven, vrijheid is een innerlijke staat van zijn…

Lieve Yasmin

Ik durfde je boek Volk van mijn VOLK niet te lezen. Ik was bang voor de pijn. Ineens las ik je laatste blogs. Plotseling begreep ik dat de mensheid bewust in angst wordt gehouden door machthebbers die voelen dat hun machts-piramides in elkaar storten als de onderste lagen smelten uit liefde en compassie voor elkaar. Ik begrijp ineens de weerstand voor de inhoud van jouw boek.  Wanneer je je eigen essentie nog niet hebt gevonden en je houvast vindt in uiterlijke structuren, is het boek heel eng. Gelukkig heb ik die verbinding wel. Wanneer ik af en toe van mijn padje af raak gebeurt er wel iets waardoor ik ineens weer helder ben. Dat gebeurde deze week door het lezen van je blogs. Dank je dat je nog steeds zo’n inspirator voor me bent. Ik ga je boek lezen en uitdelen…
A.L.

Ik houd van mij – dus ik houd van jou
Yasmin

Onze jongens en meiden

  • Zoals het er nu uitziet gaan we ergens in september weer richting Griekenland. Dat zal gebeuren op het juiste moment. En hoewel niets hoeft zijn donaties van harte welkom.
  • Voor ons vertrek staan we nog op de FeelGood Market, is er nog een lezing en gaan we naar Brussel. Zie agenda.
  • Ben je net terug van vakantie dan zie je dat alles nieuw is. Wil je nog boeken mee uitdelen, lees dan laatste blogje: De nieuwe wereld begint in ons
De nieuwe wereld begint in ons

De nieuwe wereld begint in ons

Ik kreeg een telefoontje. ‘Yasmin ik ben je boek Volk van mijn VOLK aan het lezen. Ik ben erg onder de indruk. Iedereen in de politiek, in het onderwijs, kortom iedereen zou dit boek moeten lezen’. Hoe vaak heb ik dit al gehoord…

De vluchteling mag er niet zijn – het boek dus ook niet

Iedereen die zich spontaan inzette voor mijn boek kreeg geen poot aan de grond. Nadat ik -op verzoek- mijn boek aanbood aan een politicus in Veldhoven, stond de politie op de stoep (die trouwens erg onder de indruk was van mijn zijn), sta ik blijkbaar op de zwarte lijst en werd ik zonder opgaaf van redenen bij WU geblokkeerd, zodat ik niet langer geld kan sturen naar Kenia of naar de Vluchtelingen.
– We hebben daar een oplossing voor gevonden en gaan vrolijk verder…

De situatie van de vluchteling wordt

systematisch de doofpot in gestopt. Aangespoelde lijken raken ons niet langer. De gevangenneming van Kapitein Carola Rackete in Italië maakt niet alleen duidelijk dat we het woord mensenrechten beter niet meer in de mond kunnen nemen, het is ook de doodsteek voor mijn boek.

Of we het nu onder ogen willen zien ja dan nee

de vluchteling is slechts een gevolg waarvan we de oorzaak bij onszelf mogen zoeken: Onze angst voor het onbekende. Onze ongebreidelde drang naar ‘zekerheid’. De idee dat het leven maakbaar is. Kortom, het verliezen van onze verbinding met het wonder dat Leven heet…

Ook wij zijn op de vlucht

We vluchten in social media, alcohol, drugs, seks, werk, vakanties, etc. We doen alles om onsZelf te vermijden. Al is mijn verschijningsvorm anders dan de jouwe, we zijn onzichtbaar met alles en iedereen verbonden. Als we dat realiseren kunnen we niet langer een scheiding aanbrengen tussen onszelf en de ander. De wereld is van iedereen…

Blijkbaar mogen wij nog meer uitdelen

Na een lezing in Nijmegen liet ik een paar boeken achter. Ellen Eggerdink wilde meer boeken. Uiteindelijk deelde ze in drie weken 60 boeken uit binnen haar netwerken. Ieder boek zorgde voor een bijzondere ontmoeting en gaf haar een boost.
Dus besloot ik dat ik nog meer boeken uit wil delen. Aan de EU in Brussel. Aan de 2e kamer in Den Haag. Aan gemeenteraadsleden, centra, wereldwinkels, bibliotheken, boekwinkels, etc. Elk boek is een druppel die een hart kan raken en een grens kan verleggen. En uiteindelijk wordt elke druppel een oceaan.

Heb jij een netwerk en wil je meehelpen

deze boodschap te verspreiden, stuur me een mail met jouw adres en wij sturen je een doos met 10 boeken.

Dankbaar voor het leven

en voor de liefde die ons verbindt,
Yasmin

Mededelingen

  • Als je mijn boek nog niet kent is het goed om het eerst te lezen.
    Stort 20 Euro op Rek. nr. NL48INGB0006062529 tnv Stichting Shanti – Schijndel.
    Vermeld je naam en adres en vermeld boek Volk en we sturen het op.
  • In de week van 9 september gaan we naar Brussel. Met dank aan Sophie in ‘t Veld.
  • Na half september gaan we weer richting Griekenland. Hoewel ik ten volle vertrouw alles gebeurt op de juiste tijd en we alles zhebben wat we nodig hebben, zijn donaties van harte welkom…
Het leven is een mysterie

Het leven is een mysterie

Om onszelf een identiteit te geven in deze materiële wereld moeten we eerst ten volle vergeten wie we zijn…

Onder ogen zien

We proberen ons te onderscheiden door boven anderen uit te stijgen. Dat kan materieel: een betere positie, een groter huis, of we vinden onszelf ‘beter’ ontwikkeld, spiritueler of wat dan ook.

Allemaal redenen die we bedenken om onszelf boven anderen te verheffen die in onze ogen ‘minder’ zijn. Dit kunnen de ‘rijken’ zijn, de ‘terroristen’, de ‘onzedelijke priesters’, de ‘zwarte pieten’, kortom alles wat we op de buitenwereld projecteren omdat we het in onszelf niet onder ogen durven te zien…

Identificatie met en gehechtheid aan de materie is de oorzaak van alle lijden…

Op zekere dag gaan onze innerlijke ogen open en realiseren we onszelf dat er niemand beter of minder is dan wij Zelf. Onze innerlijke reis is begonnen. We zijn op weg naar ware vrede, vrijheid en authenticiteit. We omarmen onze pijn zowel als onze vreugde. We hechten ons aan geen van beiden en oordelen minder. We worden ons bewust van onze innerlijke ruimte, van eenheid. Ons ikje verdwijnt en maakt plaats voor wij

Ik laat los – Ik laat God, zei ik na het grote loslaten…

Rots in de branding

YasminNa mijn scheiding en een lange periode van ernstig ziek zijn en oude patronen loslaten, ging ik, zeer tegen de wil van mijn behandelaars, naar India en Nepal. Een inwijdingsreis van zeven maanden. Eenvoud, weerspiegeld in de persoon van Father Bedegriffiths werd mijn leermeester en ik deed mijn eerste 10-daagse Vipassana in Bodhnath. Ik voelde me als een vis in het water en stond als een rots in de branding. Ik overleefde en kwam tot leven…


Elke keer wanneer we onze grenzen verleggen worden we in alle dimensies meer heel….

Het land van de levenden

Lang geleden kwamen Giri en ik terug van onze wereldreis. Ik was wederom ernstig ziek en onderging diverse operaties. Als klap op de vuurpijl kreeg ik de ziekte van Lyme. Ik was niet meer en niet minder dan een fysiek wrak. In die tijd vloog ik alleen naar Egypte, stapte voor 14 dagen in een vier dimensionaal bewustzijn en beklom moeiteloos de Piramides terwijl ik nauwelijks kon lopen…

Datzelfde jaar deed ik zonder begeleiding het Living on Light proces. Het bracht me terug naar het land van de levenden en naar een heelheid en een lichtheid die niemand voor mogelijk had gehouden…

Hoe dan ook, het gaat niet om eten of niet eten. Het zijn onze gedachten en datgene wat we de wereld inbrengen via onze acties, via onze woorden, via sociaal media en ons handelen…

Tijdens mijn lange ziekteperiodes werd de natuur mijn belangrijkste leermeester. Samen met de stilte werd het een Bron van innerlijke wijsheid, een thuiskomen in mijZelf, een poort die naar de hemel wees…

Opnieuw op reis

Na vele malen op de Antillen geweest te zijn, waar ik prachtige mensen mocht ontmoeten en inwijden, ging ik opnieuw op wereldreis. Dit keer wilde Giri wel mee. We hingen al onze zekerheden aan de wilgen en vertrokken met lege handen. Het werd een reis van ongekende mogelijkheden. Ongepland verdienden we niet alleen voldoende om van te leven, we konden zelfs projecten ondersteunen.

Vanaf het moment dat ik mijn controle losliet en me liet leiden door de wind werd het leven één groot wonder…

Retraite

En nu sluit ik mezelf weer eens op in mijn huisje en vier ik Pasen door stil te zijn en te vasten. Ik loop op blote voeten en laat de zon mijn naakte huid verwarmen. Naarmate de dagen zich aaneenrijgen word ik vanbinnen steeds stiller en verdwijnen alle fysieke pijnen. Ik zie en voel mijZelf weerspiegelt in alles wat groeit en bloeit in mijn tuintje…

De waarheid ligt altijd in het midden. Om die te vinden moet je het zoeken volledig loslaten…

Terugblik

‘Ik was me niet bewust. Ik zat in mij kleine afzonderlijke ‘ikje’ en realiseerde me niet dat alle pijn, alle lijden, alle eenzaamheid niets meer en niets minder was dan een zegening van het Allerhoogste om me te polijsten en terug te brengen naar mijn Ware Natuur. Zodat ik me over kon geven aan de stroom van waarachtig Leven om dienstbaar te kunnen zijn aan de mensheid…

Ieder mens moet zijn eigen plicht vervullen en zijn eigen pad bewandelen. Té veel zorg maakt dat je de ander afhoudt van het vinden van zijn eigen unieke weg…

Wie ben ik

Ik laat me steeds minder verleiden tot antwoorden op vragen waarvan ik het antwoord – voor jou – niet weet. Antwoorden blokkeren de onderzoekende geest. Vragen houden ons levendig en openen innerlijke deuren voorbij grenzen. Het onschuldige kind is niet bezig met gisteren of morgen. Hoe mooi zou het zijn als we allemaal, inclusief de wetenschap en politici, kwetsbaar, oprecht en zonder angst om ons gezicht te verliezen durfden te zeggen: ‘Ik weet het niet’. Het universum zou zich onmiddellijk openen tot een nimmer aflatende stroom van creatieve mogelijkheden…

En mijn weten, mijn wijsheid stroomt in een heldere, niet aflatende stroom en voedt eenieder die dorst heeft…

Ontwaken

Er is geen veiligheid te vinden in materiele zekerheid, in religie, kaste, traditie of waar dan ook. Iedere weg, iedere methode is een steppingstone, maar niet het ware ding. Geniet van al wat is en weet dat
er niets bereikt hoeft te worden. Iedere bloem, ieder dier, ieder mens komt tot volle bloei op het juiste moment…

Onze opdracht

We zijn op aarde gekomen om onsZelf te vervolmaken zodat we anderen kunnen dienen. Ieder heeft zijn eigen opdracht in het leven die zich openbaart naarmate we niet bezig zijn met het doel maar met de weg.
Mijn rode draad was en is de mens aan de zijlijn, de zieke, de gevangene, de ter dood veroordeelde, de beachboys en last but not least de vluchteling…

Vraag me niet waarom. Ik heb daar geen antwoord op. Ik ben slechts getuige van mij acties. Door steeds opnieuw met lege handen te staan zonder vooropgezet doel werd mijn missie min of meer duidelijk. Ik mocht bewustzijn brengen daar waar mensen er open voor zijn en de vluchteling een gezicht geven, letterlijk tegen alle verdrukking in.

Voor de vluchteling die ontwaakt is zijn reis evenzeer een inwijdingsreis als de mijne…

Mijn medemens

Door in verbinding te gaan, zoals in Samos waar we samenleefden met onze regenboogkinderen met hun heftige achtergronden, verschillende religies, nationaliteiten en culturen, is er niet alleen in mij iets gebeurd, maar werd ook hun innerlijke horizon verbreed. De kracht en het licht dat zij uitstralen heeft effect op hun omgeving en zo wordt elke druppel een oceaan…

‘Ik heb een engel ontmoet. Zij heeft mij geleerd wie Ik Ben…’

En zo bouwen wij een nieuwe wereld waarin uiteindelijk iedere parel haar eigen plek zal hebben. En natuurlijk geven we ze eten, drinken, een warme douche en al die andere materiële dingen die nodig zijn op dat moment; een voetbal, nieuwe schoenen, een telefoon, geld voor het ‘uitzendbureau’ zodat ze kunnen werken op de eilanden. We betalen zelfs schoolgeld voor hun kinderen in hun thuisland…

Door de vluchteling als slachtoffer te zien maken we ze, met de beste bedoelingen, afhankelijk en hebberig. Waar ze werkelijk om vragen is waar ieder mens om vraagt: Gezien en ten diepste erkend te worden als medemens.

Ramadan

Net voor de Ramadan bezochten we drie van onze eerste vluchtelingen-families die na jaren een nieuw leven op mogen bouwen in Duitsland. Zij gingen door diepe processen van pijn en lijden. Het oude is niet meer, het nieuwe leven
begint zich te ontvouwen…

Zouden zij weten hoe bevoorrecht ze zijn terwijl duizenden vluchtelingen nooit de kans krijgen een nieuw leven op te bouwen omdat ze niet uit Syrië of Eritrea komen en dus nergens in Europa welkom zijn…


Poort naar de hemel

Jij bent een vernieuwer en mensen houden nu eenmaal niet van vernieuwing…

Mijn ‘zijn’ in Kenia diende geen ander doel dan mijn ‘zijn’ met de vluchteling of met jullie. Ieder ontmoeting en iedere actie vanuit het hart opent een poort naar de hemel.

Ik voel geen medelijden maar mededogen. Niet alleen voor de vluchteling maar voor allen die deze stroom de wereld in brengen door wapens te leveren, mensen te verhandelen, muren te bouwen en grenzen te sluiten. Zij zijn in mijn ogen de ware vluchtelingen, de ware slachtoffers…

Kippen zonder kop

De vluchteling verstoord onze illusie van een maakbare samenleving en staat naar mijn gevoel symbool voor het proces van totale omwenteling waar de gehele mensheid zich in bevindt. Dit haalt verborgen angsten omhoog. Angsten die dankbaar worden gevoed door de media…

Hemel en Hel bestaan uitsluitend in de verbeelding en de wereld is daar een volmaakte projectie van…

Mijn boek ‘Volk van mijn VOLK’ is een stille getuigenis van Liefde en Heelheid en niet meer en niet minder dan een stukje gereedschap waarmee ik mensen mag raken. Mijn ‘zijn’ opent innerlijke deuren voorbij pijn en lijden, voorbij angst voor het onbekende…

‘Jeetje
wat ben jij een voorbeeld voor ieder van ons. Jij laat ons zien hoe we op een andere manier naar vluchtelingen kunnen kijken…’

Zonder verbinding met de Bron handelen we als kippen zonder kop. We missen het goddelijk vonkje vanbinnen dat ons laat scheppen en leven als goden in harmonie en verbinding met de natuur.
Deze tijd vraagt niet alleen om een omwenteling, zij geeft ons meer dan ooit de kans op ongekende transities. En dat laatste daar kies ik voor…

Tegenspoed en uitdagingen polijsten ons om de weg te vinden naar onze Ware Natuur…

De voedende moeder

Elke vorm in de schepping is gericht op dienstbaarheid en weet instinctief dat hij zijn leven moet geven om een ander in stand te houden…

Alles wat ons leven geeft komt van Moeder Aarde. En hoewel zij onvoorwaardelijk geeft van haar overvloed, zijn wij in onze onwetendheid/hebzucht vergeten wie wij in wezen zijn en wie zij is.

Door me volledig met haar te verbinden hoef ik mijn donkere kant niet langer te verbergen of op anderen te projecteren. Dit is mijn kracht. Ik voel me in geen enkel opzicht beter dan wie dan ook. Ik ben in geen enkel opzicht minder dan wie dan ook.

Het arbeidersmeisje is een Princes geworden. Zij werd wakker gekust door de Prins die Liefde heet en zij straalt als de zon…

Verbinding

Bewustzijn is de basis. Alles is energie en staat in verbinding met alles. Ieder mens die zich dat bewust is kan zichzelf niet meer los zien van anderen en draagt automatisch zorg voor zichzelf en de omgeving.

Fanatisme en het verspreiden van onze mening en emoties via sociale media is het ware vergif en de vloek van deze tijd…

Van slachtoffer naar schepper

Ieder mens is zelf verantwoordelijk voor haar eigen welzijn. De omstandigheden kunnen we niet veranderen, maar jij bepaalt hoe je met die omstandigheden om wenst te gaan…

Min of meer gedwongen door de omstandigheden, bewandel ik mijn eigenwijze weg. Wanneer ik geluisterd had naar mijn behandelaars van weleer was ik zeker niet naar India gegaan en had mijn leven een totale andere wending genomen.

Door mijn grenzen te verleggen en meerdere malen de grenzen tussen leven en dood te overschrijden, ben ik in alle opzichten meer heel geworden. Ik leef met de nodige beperkingen zonder me erdoor te laten beperken en zonder er nog een woord aan vuil te maken…

Ik durf met recht te zeggen dat we de scheppers zijn van onze eigen werkelijkheid…

Om Shanti,
Yasmin

Wat is jouw droom

Werd mij maanden geleden gevraagd door Fanny van der Horst. En zie, uitgerekend op dit moment verschijnt een artikel van grote schoonheid: Klik hier

Mijn werk

Volk van mijn VOLKMijn eerste zeven boeken zijn nog steeds beschikbaar als E-book of tweedehands. Mijn laatste boek ‘Volk van mijn VOLK’ is een getuigenis van waarachtig leven waarin lijden en liefde onontkoombare ingrediënten zijn om onszelf te polijsten naar heelheid: Boeken


Ondersteunen

Je kunt ons ondersteunen door boeken te kopen en cadeau te geven of een huiskamer/lezing of een ander platform te organiseren: contact

Grenzeloos slotakkoord Samos en Athene

Grenzeloos slotakkoord Samos en Athene

Om onszelf een identiteit te geven in deze materiële wereld moeten we eerst ten volle vergeten wie we zijn…

Onder ogen zien

We proberen ons te onderscheiden door boven anderen uit te stijgen. Dat kan materieel: een betere positie, een groter huis, of we vinden onszelf ‘beter’ ontwikkeld, spiritueler of wat dan ook.

Allemaal redenen die we bedenken om onszelf boven anderen te verheffen die in onze ogen ‘minder’ zijn. Dit kunnen de ‘rijken’ zijn, de ‘terroristen’, de ‘onzedelijke priesters’, de ‘zwarte pieten’, kortom alles wat we op de buitenwereld projecteren omdat we het in onszelf niet onder ogen durven te zien…

Identificatie met en gehechtheid aan de materie is de oorzaak van alle lijden…

Op zekere dag gaan onze innerlijke ogen open en realiseren we onszelf dat er niemand beter of minder is dan wij Zelf. Onze innerlijke reis is begonnen. We zijn op weg naar ware vrede, vrijheid en authenticiteit. We omarmen onze pijn zowel als onze vreugde. We hechten ons aan geen van beiden en oordelen minder. We worden ons bewust van onze innerlijke ruimte, van eenheid. Ons ikje verdwijnt en maakt plaats voor wij

Ik laat los – Ik laat God, zei ik na het grote loslaten…

Rots in de branding

YasminNa mijn scheiding en een lange periode van ernstig ziek zijn en oude patronen loslaten, ging ik, zeer tegen de wil van mijn behandelaars, naar India en Nepal. Een inwijdingsreis van zeven maanden. Eenvoud, weerspiegeld in de persoon van Father Bedegriffiths werd mijn leermeester en ik deed mijn eerste 10-daagse Vipassana in Bodhnath. Ik voelde me als een vis in het water en stond als een rots in de branding. Ik overleefde en kwam tot leven…

Elke keer wanneer we onze grenzen verleggen worden we in alle dimensies meer heel….

Het land van de levenden

Lang geleden kwamen Giri en ik terug van onze wereldreis. Ik was wederom ernstig ziek en onderging diverse operaties. Als klap op de vuurpijl kreeg ik de ziekte van Lyme. Ik was niet meer en niet minder dan een fysiek wrak. In die tijd vloog ik alleen naar Egypte, stapte voor 14 dagen in een vier dimensionaal bewustzijn en beklom moeiteloos de Piramides terwijl ik nauwelijks kon lopen…

Datzelfde jaar deed ik zonder begeleiding het Living on Light proces. Het bracht me terug naar het land van de levenden en naar een heelheid en een lichtheid die niemand voor mogelijk had gehouden…

Hoe dan ook, het gaat niet om eten of niet eten. Het zijn onze gedachten en datgene wat we de wereld inbrengen via onze acties, via onze woorden, via sociaal media en ons handelen…

Tijdens mijn lange ziekteperiodes werd de natuur mijn belangrijkste leermeester. Samen met de stilte werd het een Bron van innerlijke wijsheid, een thuiskomen in mijZelf, een poort die naar de hemel wees…

Opnieuw op reis

Na vele malen op de Antillen geweest te zijn, waar ik prachtige mensen mocht ontmoeten en inwijden, ging ik opnieuw op wereldreis. Dit keer wilde Giri wel mee. We hingen al onze zekerheden aan de wilgen en vertrokken met lege handen. Het werd een reis van ongekende mogelijkheden. Ongepland verdienden we niet alleen voldoende om van te leven, we konden zelfs projecten ondersteunen.

Vanaf het moment dat ik mijn controle losliet en me liet leiden door de wind werd het leven één groot wonder…

Retraite

En nu sluit ik mezelf weer eens op in mijn huisje en vier ik Pasen door stil te zijn en te vasten. Ik loop op blote voeten en laat de zon mijn naakte huid verwarmen. Naarmate de dagen zich aaneenrijgen word ik vanbinnen steeds stiller en verdwijnen alle fysieke pijnen. Ik zie en voel mijZelf weerspiegelt in alles wat groeit en bloeit in mijn tuintje…

De waarheid ligt altijd in het midden. Om die te vinden moet je het zoeken volledig loslaten…

Terugblik

‘Ik was me niet bewust. Ik zat in mij kleine afzonderlijke ‘ikje’ en realiseerde me niet dat alle pijn, alle lijden, alle eenzaamheid niets meer en niets minder was dan een zegening van het Allerhoogste om me te polijsten en terug te brengen naar mijn Ware Natuur. Zodat ik me over kon geven aan de stroom van waarachtig Leven om dienstbaar te kunnen zijn aan de mensheid…

Ieder mens moet zijn eigen plicht vervullen en zijn eigen pad bewandelen. Té veel zorg maakt dat je de ander afhoudt van het vinden van zijn eigen unieke weg…

Wie ben ik

Ik laat me steeds minder verleiden tot antwoorden op vragen waarvan ik het antwoord – voor jou – niet weet. Antwoorden blokkeren de onderzoekende geest. Vragen houden ons levendig en openen innerlijke deuren voorbij grenzen. Het onschuldige kind is niet bezig met gisteren of morgen. Hoe mooi zou het zijn als we allemaal, inclusief de wetenschap en politici, kwetsbaar, oprecht en zonder angst om ons gezicht te verliezen durfden te zeggen: ‘Ik weet het niet’. Het universum zou zich onmiddellijk openen tot een nimmer aflatende stroom van creatieve mogelijkheden…

En mijn weten, mijn wijsheid stroomt in een heldere, niet aflatende stroom en voedt eenieder die dorst heeft…

Ontwaken

Er is geen veiligheid te vinden in materiele zekerheid, in religie, kaste, traditie of waar dan ook. Iedere weg, iedere methode is een steppingstone, maar niet het ware ding. Geniet van al wat is en weet dat
er niets bereikt hoeft te worden. Iedere bloem, ieder dier, ieder mens komt tot volle bloei op het juiste moment…

Onze opdracht

We zijn op aarde gekomen om onsZelf te vervolmaken zodat we anderen kunnen dienen. Ieder heeft zijn eigen opdracht in het leven die zich openbaart naarmate we niet bezig zijn met het doel maar met de weg.
Mijn rode draad was en is de mens aan de zijlijn, de zieke, de gevangene, de ter dood veroordeelde, de beachboys en last but not least de vluchteling…

Vraag me niet waarom. Ik heb daar geen antwoord op. Ik ben slechts getuige van mij acties. Door steeds opnieuw met lege handen te staan zonder vooropgezet doel werd mijn missie min of meer duidelijk. Ik mocht bewustzijn brengen daar waar mensen er open voor zijn en de vluchteling een gezicht geven, letterlijk tegen alle verdrukking in.

Voor de vluchteling die ontwaakt is zijn reis evenzeer een inwijdingsreis als de mijne…

Mijn medemens

Door in verbinding te gaan, zoals in Samos waar we samenleefden met onze regenboogkinderen met hun heftige achtergronden, verschillende religies, nationaliteiten en culturen, is er niet alleen in mij iets gebeurd, maar werd ook hun innerlijke horizon verbreed. De kracht en het licht dat zij uitstralen heeft effect op hun omgeving en zo wordt elke druppel een oceaan…

‘Ik heb een engel ontmoet. Zij heeft mij geleerd wie Ik Ben…’

En zo bouwen wij een nieuwe wereld waarin uiteindelijk iedere parel haar eigen plek zal hebben. En natuurlijk geven we ze eten, drinken, een warme douche en al die andere materiële dingen die nodig zijn op dat moment; een voetbal, nieuwe schoenen, een telefoon, geld voor het ‘uitzendbureau’ zodat ze kunnen werken op de eilanden. We betalen zelfs schoolgeld voor hun kinderen in hun thuisland…

Door de vluchteling als slachtoffer te zien maken we ze, met de beste bedoelingen, afhankelijk en hebberig. Waar ze werkelijk om vragen is waar ieder mens om vraagt: Gezien en ten diepste erkend te worden als medemens.

Ramadan

Net voor de Ramadan bezochten we drie van onze eerste vluchtelingen-families die na jaren een nieuw leven op mogen bouwen in Duitsland. Zij gingen door diepe processen van pijn en lijden. Het oude is niet meer, het nieuwe leven
begint zich te ontvouwen…

Zouden zij weten hoe bevoorrecht ze zijn terwijl duizenden vluchtelingen nooit de kans krijgen een nieuw leven op te bouwen omdat ze niet uit Syrië of Eritrea komen en dus nergens in Europa welkom zijn…


Poort naar de hemel

Jij bent een vernieuwer en mensen houden nu eenmaal niet van vernieuwing…

Mijn ‘zijn’ in Kenia diende geen ander doel dan mijn ‘zijn’ met de vluchteling of met jullie. Ieder ontmoeting en iedere actie vanuit het hart opent een poort naar de hemel.

Ik voel geen medelijden maar mededogen. Niet alleen voor de vluchteling maar voor allen die deze stroom de wereld in brengen door wapens te leveren, mensen te verhandelen, muren te bouwen en grenzen te sluiten. Zij zijn in mijn ogen de ware vluchtelingen, de ware slachtoffers…

Kippen zonder kop

De vluchteling verstoord onze illusie van een maakbare samenleving en staat naar mijn gevoel symbool voor het proces van totale omwenteling waar de gehele mensheid zich in bevindt. Dit haalt verborgen angsten omhoog. Angsten die dankbaar worden gevoed door de media…

Hemel en Hel bestaan uitsluitend in de verbeelding en de wereld is daar een volmaakte projectie van…

Mijn boek ‘Volk van mijn VOLK’ is een stille getuigenis van Liefde en Heelheid en niet meer en niet minder dan een stukje gereedschap waarmee ik mensen mag raken. Mijn ‘zijn’ opent innerlijke deuren voorbij pijn en lijden, voorbij
angst voor het onbekende…

‘Jeetje
wat ben jij een voorbeeld voor ieder van ons. Jij laat ons zien hoe we op een andere manier naar vluchtelingen kunnen kijken…’

Zonder verbinding met de Bron handelen we als kippen zonder kop. We missen het goddelijk vonkje vanbinnen dat ons laat scheppen en leven als goden in harmonie en verbinding met de natuur.
Deze tijd vraagt niet alleen om een omwenteling, zij geeft ons meer dan ooit de kans op ongekende transities. En dat laatste daar kies ik voor…

Tegenspoed en uitdagingen polijsten ons om de weg te vinden naar onze Ware Natuur…

De voedende moeder

Elke vorm in de schepping is gericht op dienstbaarheid en weet instinctief dat hij zijn leven moet geven om een ander in stand te houden…

Alles wat ons leven geeft komt van Moeder Aarde. En hoewel zij onvoorwaardelijk geeft van haar overvloed, zijn wij in onze onwetendheid/hebzucht vergeten wie wij in wezen zijn en wie zij is.

Door me volledig met haar te verbinden hoef ik mijn donkere kant niet langer te verbergen of op anderen te projecteren. Dit is mijn kracht. Ik voel me in geen enkel opzicht beter dan wie dan ook. Ik ben in geen
enkel opzicht minder dan wie dan ook.

Het arbeidersmeisje is een Princes geworden. Zij werd wakker gekust door de Prins die Liefde heet en zij straalt als de zon…

Verbinding

Bewustzijn is de basis. Alles is energie en staat in verbinding met alles. Ieder mens die zich dat bewust is kan zichzelf niet meer los zien van anderen en draagt automatisch zorg voor zichzelf en de omgeving.

Fanatisme en het verspreiden van onze mening en emoties via sociale media is het ware vergif en de vloek van deze tijd…

Van slachtoffer naar schepper

Ieder mens is zelf verantwoordelijk voor haar eigen welzijn. De omstandigheden kunnen we niet veranderen, maar jij bepaalt hoe je met die omstandigheden om wenst te gaan…

Min of meer gedwongen door de omstandigheden, bewandel ik mijn eigenwijze weg. Wanneer ik geluisterd had naar mijn behandelaars van weleer was ik zeker niet naar India gegaan en had mijn leven een totale andere wending genomen.

Door mijn grenzen te verleggen en meerdere malen de grenzen tussen leven en dood te overschrijden, ben ik in alle opzichten meer heel geworden. Ik leef met de nodige beperkingen zonder me erdoor te laten beperken en zonder er nog een woord aan vuil te maken…

Ik durf met recht te zeggen dat we de scheppers zijn van onze eigen werkelijkheid…

Om Shanti,
enYasmin

Wat is jouw droom

Werd mij maanden geleden gevraagd door Fanny van der Horst. En zie, uitgerekend op dit moment verschijnt een artikel van grote schoonheid: Klik hier

Mijn werk

Volk van mijn VOLKMijn eerste zeven boeken zijn nog steeds beschikbaar als E-book of tweedehands. Mijn laatste boek ‘Volk van mijn VOLK’ is een getuigenis van waarachtig leven waarin lijden en liefde onontkoombare ingrediënten zijn om onszelf te polijsten naar heelheid: Boeken

Ondersteunen

Je kunt ons ondersteunen door boeken te kopen en cadeau te geven of een huiskamer/lezing of een ander platform te organiseren: contact

Samos – Verboden Liefde

Samos – Verboden Liefde

We lopen over straat. Groeten, raken aan, delen engeltjes uit en knuffelen. We toveren lichtjes tevoorschijn in de ogen van mensen die hier letterlijk niet mogen zijn…

Hij straalt als de zon, zij is zichtbaar ziek. We gaan iets drinken in een stampvol café waar zwarten niet binnen mogen. We wisselen liefde uit en dan stel ik de vraag wat er in godsnaam in Turkije gebeurd is. Rafi breekt en huilt stille bittere tranen. Niemand heeft hem ooit gevraagd hoe het met hem is…

Togo

Ze zijn geboren in de buitenwijken van Lomé, de hoofdstad van Togo en behoren tot verschillende stammen. Hij is opgevoed als moslim, zij als Jehova-getuige. Beiden spreken meerdere talen. Rafi komt uit een polygaam gezin. Zijn vader heeft vier vrouwen en 12 kinderen. Eén ding weet hij zeker, daar kiest hij niet voor…

Van een relatie kan geen sprake zijn. Hij werd uitgehuwelijkt als kind en heeft daarin geen enkele zeggenschap. Maar de natuur laat zich niet dwingen, ze worden grenzeloos verliefd…

Zijn moeder is gestorven, zijn vader zegt: over mijn lijk. Haar ouders zijn tegen. Dan raakt Aiva zwanger. Zijn halfbroers dreigen Rafi te vermoorden. Ze worden beiden verstoten. Met hulp van een neef vluchten ze in februari 2017 naar Ghana, net voor de burgeroorlog uitbreekt. Rond deze tijd verliest Aiva haar baby en wordt depressief. Ze probeert zichzelf te doden…

In september 2017 gaat Rafi naar Turkije om een nieuw bestaan op te bouwen. Hij werkt 12-16 uur per dag in een jeansfabriek tegen een hongerloon. Als Aiva eindelijk over kan komen gaat ze ook in de fabriek werken. Ze houdt het niet vol…

Dankzij een vriend uit Senegal krijgt Aiva een baantje als hulp in de huishouding bij een zwangere echtgenoot van een Turkse man. Op zekere dag wordt Aiva bruut verkracht door haar werkgever. Als Rafi haar vindt is hij in alle staten, Hij wil vechten. Maar binnen hun traditie is Aiva de schuldige. Ze wordt door de vrouw bespuugt en nagewezen op straat. Er blijft niets anders over dan opnieuw te vluchten. En zo komen ze aan op Samos.

Eindelijk vrij

En dan komen ze in een kamp waar geen enkele ondersteuning is en waar de ratten zich beter voeden dan de mensen. Ze slapen in een klein koepeltentje tussen twee containers. Er wordt regelmatig gevochten en er is ’s nachts niemand in het kamp. Ze zijn bang, doodsbang. Als er niet gevochten wordt, houden de ratten hen wakker. En als het regent loopt het water het tentje binnen, en het regent veelvuldig nu. Als Aiva ’s nachts naar de wc moet, waar je met gevaar voor leven naartoe moet klimmen, moet Rafi mee. Ze is doodsbang sinds die verkrachting…

Gedeporteerd

Nog banger zijn ze om gedeporteerd te worden naar Turkije. En de kans daarop is heel groot. Zwarten krijgen hier nauwelijks een kans om naar Athene te komen en de Togolezen al helemaal niet. Zouden ze niet weten dat er sinds juli 2017 een bloedige burgeroorlog heerst? Europa wil ze niet. De Grieken al helemaal niet. Dus gewoon je ogen sluiten en deporteren. Ook al weet je dat je ze de dood injaagt met het beleid van Erdogan. Terug naar Togo is al helemaal geen optie. Je krijgt 5 dagen om in beroep te gaan. Gezien er nauwelijks een advocaat voorhanden is, is dat natuurlijk een utopie…

Europa waar ben je mee bezig

We nemen ze mee naar huis. Ik maak licht verteerbaar voedsel. Ze smullen. Ik was haar haren en ze gaat douchen. Haar slipje mag niet uit. Voor even vrij van angst, liggen ze als twee verliefde pubers in ons bed. Ik behandel haar rug en haar buik. Sinds haar miskraam van 6 maanden heeft ze voortdurend pijn. Een check-up kon hier niet. We kopen echte schoenen voor haar. Onze laatste reserves aan kleding etc. gaat met hun mee. Wij gaan immers naar huis…

Vanmorgen kende ik ze nog niet. Als we hun ‘s avonds afleveren bij het kamp voelt het alsof ik ze altijd heb gekend. Ze zijn me innig lief…
Ik heb het al een poosje. Ik wil hier blijven al moet ik er een aantal zaken voor cancelen…

Om Shanti,
Yasmin en Giri – Samos

Wanneer worden we wakker

Wanneer worden we wakker

Compassie en waarachtige vreugde

Samos: De storm raast over het eiland. Onweer en regen. Mijn hart slaapt niet. Ze is bij de mensen in het kamp die in hun kleine, zelf-gekochte, tentjes nu creperen. Er is letterlijk niemand die zich om hen bekommerd…

Hier geen eindeloze rijzen auto’s van NGO’s voor de poort. Hier geen tientallen kleine organisaties, projecten en duizenden vrijwilligers die alles in het werk stellen om het leed van de vluchteling te verlichten…

Je mag het kamp niet binnen. Ook niet het deel buiten het kamp. We deden het en riskeerden gevangenisstraf. Godzijdank werden we niet gesnapt…

Hoe is het in godsnaam mogelijk dat we zover van onze essentie zijn afgeraakt dat we onze ogen sluiten voor wat hier gebeurd. Er is ongetwijfeld een reden dat de nieuwsgeving zich uitsluitend richt op Lesvos en niet op Samos en al die kampen op het vaste land van Griekenland ver weg van de bewoonde wereld…

De EU doet alsof het niet bestaat en wijzen met hun vinger naar de Turken en de Grieken. Die ondanks al het geld niet in staat zijn de grenzen dicht te houden…

De Grieken wijzen met hun vinger naar EU. Hoe is het mogelijk dat er zoveel huizen, zoveel hotels leegstaan en dat deze – pakweg 5000 mensen in omstandigheden leven waar je je zelfs in Lesvos geen voorstelling van kunt maken…

Genocide

Mijn boek ‘Volk van mijn VOLK’ vergelijkt de situatie met de concentratiekampen in de 2e wereldoorlog en beschrijft kraakhelder diverse gezichten achter de Vluchtelingen. Behalve de Syriërs zijn er vele Afrikaners die Europa niet in mogen maar niet terug kunnen vanwege het regime. Naast Congo en Cameroon op dit moment veel mensen uit Togo in een soortgelijke situatie…

We praten steeds over kwetsbare groepen. Veelal moeders, kinderen en jonge mannen waarvan er verschillende de weg kwijtraakten nadat ze bij aankomst 3 maanden de gevangenis in werden gegooid – vooral zwarten…

Schoonheden

Maar ik wil even de aandacht vestigen op al die prachtige jonge jongens die hier zitten en hun moeders zo missen. Die hun eigen verdriet weg stoppen in hun zorg voor elkaar, voor alleenstaande vrouwen, voor zwangere vrouwen. Ze gaan met ze naar het ziekenhuis, ze gaan boodschappen voor hen doen. Kortom, al deze prachtige kerels die alleen in het nieuws worden gebracht als er rellen uitbreken of iemand verkracht wordt. Wat hier dus blijkbaar nauwelijks gebeurd. Doordat er geen enkele zorg is voelt iedereen zich verantwoordelijk voor elkaar en het positieve daarvan is dat ze zich nodig voelen…

Er wordt minder gevochten. De politie slaat niet. De schrik zit er goed in. Je verdwijnt in de gevangenis of wordt onmiddellijk gedeporteerd…

We nemen een aantal jongens en meiden mee. We eten op plaatsen waar ze normaal niet binnen mogen. We gaan af en toe een gesprek aan met de eigenaar. Ze moeten aan ze wennen, de Samonesen evenals de Lesvosianen. Ze kennen geen zwarte mensen…

We nemen ze mee naar onze kamer in het vertrouwen dat onze gastvrouw het goed vindt. Ze krijgen een warme douche, een behandeling voor griep en stijve nekken en slapen een paar uur als baby’s in onze bedden. En dan worden ze onrustig. Ze moeten naar huis. Kijken hoe het met hun vrienden is…

Ze zijn zo puur als de zon zelf. Ze laten de badkamer keurig achter voor de volgende. Ze willen pas eten als wij ook eten en zijn er voortdurend maar heel natuurlijk op gericht om hun steentje bij te dragen. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat we ze niet willen en zeker niet deze groep. Over mensenrechten praten we allang niet meer…

We hebben ze nodig

We hebben ze nodig om hun jonge bloed en hun verfrissende ideeen. We hebben ze nodig om onze harten te openen en onze innerlijke grenzen te elimineren. We hebben ze nodig om uit de impasse te komen waar we in zijn geraakt nu we beseffen dat alles wat we voor geld konden kopen niet heeft bijgedragen aan waar het werkelijk in het leven om gaat: Bewustzijn, compassie en waarachtige vreugde…

Om Shanti,
Yasmin

Samos – een schande voor Europa

Samos – een schande voor Europa

‘Ik heb genoeg dode mensen en kinderen gezien’, zegt ze aangeslagen. ‘Ik wil maar een ding. Dat deze mensen een toekomst krijgen…’

Ze is de helft van haar vrienden kwijt geraakt. ‘Je mag niet voor de refugee zijn hier op Samos. Toch verdiend iedereen er geld aan en niet alleen in het toeristen seizoen, maar het hele jaar door…’

De straten zijn er vol van. Vooral zwarte mensen. Het is niet zoals in Lesbos. Dat ze me al van verre zien, groeten en knuffelen. Het straatbeeld heeft iets apathisch. Maar als ze eenmaal in de gaten hebben dat we niet van de politie zijn en hen geen loer willen draaien, nemen ze ons mee het kamp in. Eerlijk gezegd, dit overtreft mijn stoutste verwachtingen. Moria verbleekt…

Een binnen en buiten kamp met volgens zeggen meer dan 4000 mensen op een ruimte kleiner dan een kwart van Moria (waar op dit moment zo’n 5000 mensen verblijven). Hier geen enkele voorziening, zoals douche of elektra. En smerig! Het verbaast me niets de verhalen over ratten en slangen s’nachts. Mijn God, geen wonder dat ik zo veel zieke mensen signaleer en zo veel zombies. Ze hebben niet eens de kracht om te zeggen: ‘Samos no good…’

Geen theestalletjes. Geen winkeltjes en de zwarten mogen niet in de restaurants in het dorp. Kom op jongens waar kunnen we eten. Het kebab-restaurantje. Alle tafels zijn vrij. Als we ons heerlijk warm hebben geïnstalleerd blijkt ineens alles gereserveerd. Er blijf niets anders over dan de take-away en de stoep buiten. Nee comfortabel is dat niet bij 8 graden…

Hier geen eindeloze rijen auto’s van hulpverleners voor het kamp. Ze zijn er simpel niet. Geen prachtige projecten zoals One Happy Family en Home for All. De vrijwilligers doen verschrikkelijk hun best. Maar het is met één dokter in het kamp en vele kinderen en zwangere vrouwen een druppel op een gloeiende plaat. Als je de plek wilt bereiken voor de toiletten (…) moet je haast een acrobaat zijn. En nu is het nog licht…

De varkens hebben het bij ons vele malen beter. Mark Rutte, kom hier eens een kijkje nemen. En neem vooral het hele kabinet mee en vergeet de Europese Unie niet. Waarschijnlijk dat jullie daarna niet meer slapen. Maar dat doen deze mensen sowieso niet…

Materie is niet het belangrijkste, zeg ik altijd. Maar wel een soort menselijkheid waarin ieder medemens in nood een fatsoenlijk plekje heeft. En wie weet ook hier en daar elektriciteit en niet te vergeten die levensgevende aanraking…

De jongens vragen ons niets voor zichzelf. Ze willen een huis waar ze de zieken onder kunnen brengen…

We kunnen doen of ze niet langer bestaan omdat we onze ogen en onze harten gesloten hebben en met name de zwarten al bij de grens hebben afgeschreven als gelukszoekers terwijl een groot deel moest vluchten vanwege het regime…

En ja, je hebt volkomen gelijk. We kunnen niet al het leed van de wereld oplossen. We hoeven ook weer niet hals over kop in het vliegtuig te stappen naar Samos. Dat mag onze regering doen. Om met eigen ogen te zien dat je denkt alles onder controle te hebben met je miljarden en je vele vele vele muren. Aan het einde van de dag zal de waarheid ons achterhalen. En zo schuiven we met al onze lege woorden langzaam maar zeker de afgrond in…

Om Shanti – Laat ons in Vrede zijn…
Yasmin en Giri

Materie – onze nieuwe God

Materie – onze nieuwe God

Sinds we God de deur uit hebben gedaan is materie de nieuwe God geworden. Alles maar dan ook alles wordt uitgedrukt in praktisch nut en geld. Door ons te focussen op de materiële behoefte van de vluchteling en dit onmiddellijk om te zetten in actie, hoeven we niet te voelen waar het werkelijk om gaat. Dat we onze harten en onze grenzen hebben gesloten omdat we bang zijn om onze eigen angsten onder ogen te zien…

Wat ik steeds probeer te laten zien dat alles twee kanten heeft. Dat er geen licht is zonder donker en dat het een per definitie niet beter is dan het ander…

Transformatie

Ik zie mezelf niet langer als slachtoffer en wens geen mens als zodanig te zien. Niemand kent de blauwdruk van een ander. Er is een bepaalde reden waarom mensen op de vlucht zijn. Ik heb mensen hier en in soortgelijke situaties enorme transformaties zien doormaken. Dat zijn doorgaans de enkelingen die zich distantiëren van de groep en bij hun eigen les blijven. De massa blijft hangen in kuddegedrag. Zij zakken langzaam maar zeker nog dieper de materie in ofwel de wereld van het onbewuste. Dat zie je ook in het ‘normale leven’. Wat dat dan ook moge zijn…

Hoewel het niets meer dan menselijk is om mensen te willen helpen, is het van groot belang om onze beweegreden daarachter onder ogen te willen zien…

Redden

Ik ben niet hier om mensen te willen redden. Integendeel. Ik ben ervan overtuigd dat er niets of niemand gered hoeft te worden…

We zijn allemaal hier op aarde om de weg terug te vinden naar ons Zelf…

Volgens Kahlil Gibran hoort pijn bij het breken van de schaal die onze inzichten ontsluit en dat onderschrijf ik ten volle…

Lijden

Liefdevolle vader

Het getuigt niet van liefde om onze kinderen hun leerprocessen af te nemen door ze te kneden naar het succesbeeld wat wij graag van hun willen zien. Ook al betekent dat volgens ons dat ze minder zullen lijden…

Mededogen

Het is niet meer dan menselijk en liefdevol om anderen te willen helpen. Het getuigt echter van een gebrek aan inzicht als we vluchtelingen uitsluitend als slachtoffer zien. Op die manier stellen we onszelf boven hen en maken we hen van ons afhankelijk. Onbewust zijn we misschien wel bang dat we onze baan, betaald of onbetaald, zullen verliezen. Misschien komt ons gevoel van zekerheid, van veiligheid of onze behoefte om nodig te zijn wel in het geding…


Ware liefde gaat er mijns inziens om dat we ons nergens aan vastklampen en niets of niemand vastpakken maar ons zo snel mogelijk overbodig maken…

Ondersteuning

Naar mijn idee mogen we kampen zoals Kara Tepe overdragen aan de vluchtelingen zelf. Uiteraard is er tijdens de overdracht een minimale ondersteuning. Wijdt de mensen in in de afwijkende Europese spelregels en laat ze met vallen en opstaan hun eigen leven opbouwen zolang ze hier moeten zijn…

Ook wij leren uitsluitend door de blunders die we maken en op zijn minst geven we hen op deze manier hun menswaardigheid terug…

Grenzen

Dat is dus mijn boodschap. Als ik die al heb. Ik heb geen zin om het spelletje mee te spelen wat er allemaal niet goed is hier in kamp Moria. Die beelden kennen we inmiddels wel en herhalen we keer op keer. Ik wil liever kijken hoe we de situatie kunnen verbeteren. Hoe we onze eigen grenzen kunnen elimineren zodat er eens een tijd komt dat er geen grenzen meer nodig zijn…

Uiterlijkheden

Ik ben hier omdat ik mijn hart nog meer wil open zodat ik de hele wereld kan omarmen. Kortom, ik ben hier omdat ik hier wil zijn. Omdat hier het ware leven plaatsvindt zonder al die uiterlijke opsmuk waar velen van ons zichzelf achter verbergen om maar niet te hoeven voelen hoezeer we onszelf kwijt zijn geraakt in een wereld van uiterlijkheden…

Basis

Wanneer je alles achter moet laten, ja zelfs voor verschillende mannen je vrouw en je kinderen, dan val je terug op je basis. Er is niet langer iets waarachter je jezelf kunt verschuilen en je ware gezicht komt te voorschijn…

En dat ware gezicht is zo adembenemend mooi en oorspronkelijk dat het me keer op keer weer verwonderd. Als een kind…

Adem

En daarom ben ik nu hier en morgen misschien ergens anders. Want ik hoor nergens bij en heb dus niets te winnen of te verliezen. Ik verbind me met pijn en vreugde, met liefde en verdriet. Ik adem in en adem uit en laat weer los. Ik ben als een kind en wordt voort geblazen door de wind…

In Liefde,
Yasmin

Lesbos – Billy uit Nigeria

Lesbos – Billy uit Nigeria

Moria, voor velen een hel, voor Billy uit Nigeria de hemel…

Haar naam is Billy. Ze is 52 jaar en van Nigeria. Ze heeft 5 kinderen waarvan de oudste 29 is. Haar man was politicus. Hij werd een bedreiging voor de regering en in 2012 vermoord. De regering zocht naar geheime documenten en Billy werd voortdurend bedreigd en aangevallen.

Ze vertelde haar kinderen dat ze misschien op zekere dag gedwongen zou worden om te verdwijnen. Dat gebeurde in 2014 toen haar huis in brand werd gestoken…

Ze vluchtte naar Egypte en werkte in een gezin als hulp in de huishouding. ‘Egypte is niet anders dan Afrika. Op straat werd ik regelmatig lastig gevallen en met messen bedreigd.’

Haar werkgeefster hielp haar naar Libië te vluchten. Wat ze daar in anderhalf jaar allemaal heeft gezien en meegemaakt heeft ze voornamelijk verdrongen. Ze werd opgesloten met vele anderen in de jungle. Ze werden gedwongen hun familie te bellen voor losgeld. Ze had geen familie. Haar ouders waren gestorven. Haar broer vermoord.

Met hulp zijn een aantal van deze vrouwen ontsnapt. Billy vluchtte naar Turkije. Daar werd ze opgepakt, mishandeld en in Ismir in de gevangenis gegooid. Ze huilde vele bittere tranen…

Na vier maanden lukte het haar om in een rubberboot met 52 anderen naar Griekenland te komen. Ook deze overtocht werd voor haar betaald…

Ze is nu een maand in Moria. Ze waant zich in het paradijs. Voor mij zit een vrouw met een krachtige, liefdevolle uitstraling. Ze heeft haar kinderen 4 jaar geleden voor het laatst gezien en 2 jaar geleden voor het laatst via de telefoon gesproken. Toen raakte ze haar telefoon kwijt en al haar contacten. Ze stond haar mannetje. Werd mishandeld en bedreigd maar nooit verkracht. Goddelijke bescherming noemt ze dat zelf…

We nemen haar mee naar Angel die zoals altijd diep wordt geraakt door alle mooie mensen die we daar binnenbrengen en die zij rond het warme vuur van eten voorziet. En zo werken we samen aan het belangrijke proces van integratie…

Namasté
Yasmin