Vluchten kan niet meer

Vluchten kan niet meer

Hoewel Europa dacht de situatie onder controle te hebben en haar ogen sloot voor pijn en lijden, loopt de situatie op dit moment volledig uit de hand. Een brand in Moria liet Lesbos weer in het nieuws komen. Inmiddels begint het door te dringen dat de situatie op Samos, waar nauwelijks sprake is van enige voorziening of hulp, vele malen schrijnender is dan waar ook op de eilanden. Over Athene en het vaste land hoor je nauwelijks iets. Daar waar voor velen die minder veerkracht hebbeb dan onze vriend Larabou de laatste hoop de bodem wordt in geslagen…

Brescia – Italië

We ontmoetten hem in juli 2016 in Moria, deze schoonheid uit Egypte. Het was liefde op het eerste gezicht. Hij vloog op een looklike paspoort naar Italië en werkte dag en nacht in het shoarma-tentje van zijn broer in Turijn. We bezoeken hem 4 keer onderweg.
Dit keer is hij extra blij. Hij kreeg zijn status. Dat betekent dat hij na bijna vier jaar zijn gezinnetje over kan laten komen. Deze week begint hij in een nieuwe baan waar hij eindelijk een redelijk salaris gaat verdienen.

We brengen een heerlijke dag samen door in en rond het water van het prachtige meer van Iseo en vliegen de volgende dag naar Athene.

Athene

Onze start in Athene is geen vliegende. In de metro van het vliegveld naar Omonia wordt Giri zijn portemonnee gestolen met rijbewijs en pinpas. Om dat op te lossen moet hij naar Nederland. Op zijn minst erg onhandig…

Oase

Ons appartementje in Omonia is een oase temidden van alle lawaai. Larabou uit Togo is onze eerste gast aan tafel. We ontmoetten hem vorig jaar met Kerst in de stromende regen voor kamp Moria en namen hem en twee anderen mee naar huis. Zoals vele anderen kwam hij in opstand tegen de regering. Hij werd gemarteld en moest zijn land ontvluchten. Ondanks dat zijn hart huilt om zijn vrouw en kinderen en hij minstens nog een jaar moet wachten op zijn eerste interview, is deze optimist een levend voorbeeld hoe je je leven onder elke omstandigheid zelf vorm geeft. Deze grootgrondbezitter heeft inmiddels een baan als schoonmaker in een hotel, is een Nelson Mandela voor de zwarte communiteit in Athene en huurt sinds vandaag zijn eigen appartement van zijn eigen centjes…

Samen delen

We koken voor hem, voor Kondor van onze regenboogfamilie uit Samos en andere vrienden. Kondor leeft zoals vele alleenstaande mannen in een huis met elf anderen. Zij krijgen 90 Euro per maand waarvan ze alles zelf moeten doen en hangen rond wachtend op betere tijden of vluchten Europa in in de hoop dat het elders beter zal zijn. Zij verdwijnen in de iligaliteit of worden gedeporteerd.

Regenboogfamilie uit Samos

We hebben onze eerste logé uit Kos. Ons koppeltje uit Togo, nu in een oud militair kamp in de buurt van Larisa, durft de reis van bijna 400 kilometer niet aan. Zura is deze week bevallen met keizersnee van een zoontje, verwekt in ons regenbooghuisje in Samos. Als het een dochter was geweest hadden ze haar Yasmin genoemd.

Twee van onze andere regenboogkids zijn in Kos en Thessaloniki en komen volgende week een paar dagen logeren…

Mormoon

De hele wereld komt samen in Athene. We ontmoeten vele culturen op straat en in de winkeltjes. Zwart zijn is hier niet langer heen probleem…

Reza uit Iran, drie jaar geleden ontmoet in Moria, heeft zijn status. Hij is verliefd op een meisje uit Moldavië en is mormoon geworden. Hij verdient zijn eigen geld met klussen en kunst en neemt ons mee naar een project voor vluchtelingen.

Ik ben nog niet gewend aan de hoeveelheid Turkse vluchtelingen die momenteel de zee oversteken. Echt bizar.

Vergetelheid

Hotel City Plaza in stadsdeel Victoria, waar onze familie uit Nigeria 2.5 jaar heeft gewoond, is plotseling ontruimd en vergrendeld. Het herinnert ons aan het project Old Hospital in Ano Patisia waar we in 2016 de eerste Syrische gezinnen heen brachten toen het kamp in de haven van Pireaus werd ontruimd. Het gore gebouw werd snel omgetoverd tot een Syrische leefgemeenschap. Na drie maanden werd de boel ontruimd en vergrendeld. Dat gebeurt nu op meerdere plaatsen in Athene tijdens gewelddadige nachtelijke razzias, horen we. De bewoners worden naar afgelegen kampen gebracht, her en der verspreid over het vaste land van Griekenland en verdwijnen langzaam maar zeker in de vergetelheid…

Nigeria

Ons gezinnetje uit Nigeria wil ons dolgraag zien maar ze vrezen dat dit niet kan. Ze zijn tijdelijk ondergebracht in een dorp 1.5 uur van Athene.
Tja de eilanden zijn één ding. Maar eenmaal in Athene is alle controle zoek…

Armoede alom

Onze extra kleding gaat niet naar de vluchtelingen maar naar de Grieken die hier op straat leven…

Het is steeds opnieuw een ware kunst om niet vanuit emoties actie te ondernemen maar gecenterd te blijven in de grenzeloze ruimte in het hart…

Om Shanti
Yasmin

Dankbaar voor jullie ondersteuning

Yasmin & Giri

Moederliefde

Moederliefde

Dat gaf Edith Rinkens aan iedereen die voor haar voeten kwam. Ze was één bonk Liefde, één bonk vibrerend Leven. Ze vertrok naar gene zijde met haar uitbundige lach, een traan en de snelheid van de wind. Het ware Leven dat ons verbindt is een Mysterie dat geen begin en geen einde kent. Lieve kanjer, jij kleurde de wereld in alle opzichten mooier. Je reist voor altijd met me mee…

Moederliefde

Ssentamu uit Samos verwoordt het zo: ‘Mummy, I cannot forget one hour we spent together. I learnt a lot from you and Giri. Unlike before, you made me feel loved. Indeed, I was a child. Mummy, I had never seen or experienced this in my whole life. I have a mother but due to our situation, she could not give us that love. To get food on the table she had to wake up early and she came home late. All I missed in my childhood, you gave to me in four weeks: Mother love…

I cannot find words to show how grateful I am. Those hugs and kisses before going to bed and before breakfast! I love you my Malaika – my Dushi. You learnt me something important: Sharing Love is more valuable than giving a person a million dollars. You brought my happiness back where I had lost hope due to the camp stress. You are my inspiration…’

Zonder wrijving geen glans

Het is maar goed dat Ssentamu niet weet dat ik die liefde zelf niet gekend heb. Dat ik opgroeide in armoede, mijn ouders jong verloor en dat ik eerst alle dieptes van de hel moest leren kennen voor ik mezelf kon liefhebben en de hemel op aarde kon gaan leven…

We vertrekken 24 september

Giri en ik vliegen via Milaan en Osama naar Athene waar we in Omonia – het hart van de vluchtelingen – een huis hebben gehuurd met vele bedden. Of het gaat lukken weten we niet, maar we willen onze regenboogfamilie uit Samos, inmiddels verspreidt over heel  Griekenland, samenbrengen. En uiteraard zullen we in Athene vele vrienden ontmoeten.

Verdere plannen hebben we niet. Als altijd gaan we met lege handen en zal alles zich ontvouwen zoals een bloem zich ontvouwt in de warmte van de zomerzon…

Bekend maakt bemind

Met Hani in het bosEn dan ontmoet ik Hani uit Jemen. Hij hoort over mijn werk en mijn boek en wil me ontmoeten. Wow wat een positieve uitwisseling net op de valreep. Na een heerlijke boswandeling, een verrukkelijke lunch en een welgemeende knuffel gooi ik hem net op tijd op de bus voor zijn afspraak met de advocaat.

Mededelingen

Wegens reorganisatie ging ons bezoek aan Brussel niet door. Ik mocht echter 20 boeken opsturen met bijgaande brief voor de parlementsleden. Sophie in ’t Veld en haar secretaresse gaan ze verspreiden.

Achthonderdvijftig boeken worden of zijn inmiddels via zo’n 60 Mede-Ambassadeurs de stroom ingebracht. Dat bracht een prachtige samenwerking en mooie ontmoetingen op mijn pad. Het liefdesnetwerk wordt meer en meer zichtbaar. Eerlijk gezegd kunnen we jullie ondersteuning goed gebruiken. Maar ook jullie reacties stellen wij zeer op prijs.

Warme omhelzing,
Yasmin

Dear members of the European Parliament

Dear members of the European Parliament

Today they are on the run, tomorrow we may be the one…

Years ago, the registration officer in Lesbos asked me to speak for the European Parliament.
I told him: ‘Listen, I am a peacemaker, not an activist.’ By writing on request my book: ‘One Love – One Tribe – Face behind the refugee’, I had to go through enormous depths. Now I do not have an excuse anymore, the time is ready to speak.

I lived for many years in Africa between the poor. Even if their lifestyle is different, they have something we lost: the power of trust in the unseen. Classifying them all as fortune hunters, we will only do if we never stood in their shoes.

Since four years, my partner and I spend lots of time between the refugees. We meet them, embrace them and let them know that they are welcome. Believe me: if we really take the time to look them into their eyes, we immediately start to realize that there is no difference between them and us. Never again, we will take the same decisions as we are taking now.

Because everybody is focusing on women and children, we focus particular on man. Those people we like to classify as terrorists, criminals and rapists. When they arrive, most of them are pure and innocent, no different from us. After treating them as we are doing, many of those beautiful souls get stuck somewhere in Europe and lose their hope.

A shame for Europe

The refuge-crisis is a shame for Europe. The Turkey deal, the way we push refugees back and let them drown before our eyes without even acting, is a shame for Europe, a shame for humanity. All the money we spend on Frontex, we can better spend to give our brothers and sisters a better life.

How can we speak about human rights and turn our back to all those suffering. How can we accept that thousands of those young beautiful souls are dying, while we mourn for years when it is one of our family members?

How can we sleep, while they are fighting for their lives? From behind our desks, we have already divided them in refugees and migrants and classified as real or unreal. How can we live with this?

The real slaves, the real losers are we, the privileged ones. We are not only closing our borders, we are even closing our hearts and by doing this we have degraded ourselves from human beings to human doings.

Our policy is as much divided as we are

Believe me, the refugee is not the problem, we are the problem. As long as we nourish the illusion that we are better than others, because of our religion, our position or our skin, we think we have the right to explore the world and to feed our boundless greediness, while we exclude others by building high walls and detention centers.

After 11th of September 2001, willingly or unwillingly, we have spread fear all over the planet. When we are fearful, we lose our power. We also lose our integrity and we are taking decisions we never should take.

I do not make a difference between migrants or refugees. All people who leave their homeland and take the risk to lose their lives, have a reason to come here.

Let us open our eyes and see how mother earth is reacting on our manipulation. Ultimately, we are destroying our selves. One day we will wake up realizing we cannot exclude anyone. We are One World – One family. We breathe the same air.

If we realize it or not, we are all moving in the same direction. Even if we think we are more privileged than others, we will all end up in the grave. Be honest, if we look back at the end of our lives, can we be proud on the way we have exploited our earth and its inhabitants, on the legacy we leave for our children and grandchildren? I do not believe this!

Life on earth is beautiful because of her differentiation. If we like it or not, the world has to mingle. When we are living our true nature, without fear and with an open heart, we will honor all life and never destroy anything or kill anybody. Then we unfold our full potential and do not take more then we really need. Then we know there is abundance for all of us.

I challenge you to read my book. It is a touching but beautiful book about beautiful people…

Before we send them back, let us go there and life with them for a while. Then we start to realize that no solutions invented by westerners behind their desks will work there, because they are not living and controlling their life the way we are doing.
If we like it or not we need each other. How more we like to control others, the more we will lose control and nature will take over. Deep inside of our heart, we know this…

I wish you and every living being on this beautiful planet, a long and an abundant life,

Yasmin Verschure
– The Netherlands

 

  • Our appointment for this week was cancelled because of renovation. Today I got permission to sent a box of 20 books and letters to Sophie in ‘t Veld and her secetary Sylvia Heerbaart. They will divide them…
Europa waar ben jij je menselijkheid kwijtgeraakt

Europa waar ben jij je menselijkheid kwijtgeraakt

Besef je niet dat het vooral deze prachtige jonge mannen zijn die naar het westen komen omdat ze niet langer kunnen leven binnen bestaande structuren en tradities om van binnenuit het systeem te veranderen. Zij zijn de strijders van het Licht. De voorboden van een nieuwe wereld waar wij allen zozeer naar verlangen…

Samos – Activist in Oeganda

Ssentamu is vijf maanden op deze mensonterende plek en straalt als de zon. ‘Deze dag is de eerste dag dat ik me mens voel. Voor het eerst ben ik gezien en gekend. Ik zal jullie nooit vergeten…’

We spelen aan het strand, bezoeken een onderaardse grot. Vandaag drinkt hij een biertje en heeft hij geen honger. Vandaag kan hij zich douchen met warm water en slaapt hij op de bank. Voor een dag zijn de ratten en de kou ver weg…

Ssentamu is geboren in 1993 uit Rwandese ouders. Zijn vader sneuvelt in de Rwandese oorlog als hij 9 maanden is. Ssenta groeit op in de sloppen van Kampale-Uganda  te midden van drugdealers en criminaliteit…

Hij werkt in de bouw om zijn universitaire studie te betalen en raakt betrokken bij de oppositie. Onder de kleur rood demonstreren de studenten vreedzaam voor vrijheid van meningsuiting en gelijke rechten, zo mooi beschreven in de constitutie. Zoals bijna overal in Afrika wordt ook in Oeganda voortdurend gesjoemeld om de zittende president in het zadel te houden. Alle goede banen, alle voorrechten zijn voor de familie van de president en zijn stamleden…

Ssentamu belandt drie keer in de gevangenis, wordt meerdere malen gemarteld,  moet aanzien dat zijn vrienden vermoord worden en lijdt nog steeds fysiek aan de gevolgen. Om zelf niet vermoord te worden moet hij vluchten. Via Kenia vliegt hij naar Turkije. Hij belandt een maand in de verschrikkelijke gevangenis van Ismir waarna hij met hulp van anderen en zonder veel problemen op Samos aankomt…

De grootste pijn is niet de mensonterende omstandigheden, de smerigheid en de ratten in het overvolle kamp met 5000 mensen,  berekend op 700 en  slechts 1 dokter en 2 advocaten, maar het feit dat er hier nauwelijks mensen verplaatst worden naar Athene en dat dit doorgaans geen Afrikaners zijn…

Wij denken niet aan morgen. We genieten intens van het delen, het spelen, het samenzijn en de liefde die stroomt zonder grenzen…

Hier en Nu

Ssentamu is een van onze Rainbow-familie. We bleven een maand langer in Samos, en leefden daar met achten. Drie maanden geleden brachten ze hem, samen met ons koppeltje, naar een afgelegen kamp op het vasteland, 450 kilometer van Athene om te wachten op zijn eerste interview in 2021. Hij wilde werken, dus hielpen we hem naar Athene om een baan te vinden. Sinds zes weken heeft hij zijn werkvergunning en werkt op een eiland als schoonmaker in een hotel: zeven dagen per week – 12 uur per dag. Hij is te moe om te bellen, maar klaagt nooit. Half september is hij in Athene. We stellen onze reis naar Griekenland uit tot eind september. Ssentamu is, net als alle anderen, een deel van mijn ziel…

Om Shanti,
Yasmin

De tijd is nu rijp om op te staan

De tijd is nu rijp om op te staan

‘Yasmin, jij bent een visionair. Jij brengt mensen in verbinding met hun ware kern en maakt ze niet afhankelijk. Jij laat zien dat niemand meer of minder is. Dat we de hemel niet hoeven te verdienen, maar haar in ieder moment kunnen beleven wanneer we onszelf in al onze grootsheid durven te omarmen: het licht zowel als het donker en ons over durven te geven aan de stroom die Leven heet. En geloof me, het lezen van jouw boeken is ondersteunend, maar niet direct vrijblijvend…’
– RvM

De geboorte van mijn nieuwe website heeft wat losgeweekt, ook in mij. Al is de inhoud nauwelijks veranderd, de verborgen schatten achter de homepagina worden letterlijk meer zichtbaar.

Gooi al die lezersreacties er maar uit, zei ik tegen Monique. Dat is verleden tijd. Ze stonden er toch in. Ik begon te lezen en werd diep geraakt…

Verleden wordt heden

Al houd ik er niet van om in het verleden te graven, het verleden wordt nu heden. Uitspraken van Freek Simon, Marijke van Moorsel en vele anderen worden nu waarheid. Het is tijd voor een nieuwe lichting om mijn boeken te lezen. Zij zijn nog even inspirerend als op het moment dat ze geschreven werden…

Jouw boeken zijn als de Bijbel en de Koran. Zij zijn als wegwijzers en bevatten vele lagen. Je kunt ze lezen als een roman, maar als je bewustzijn verder reikt ontvouwt zich een tijdloze wijsheid…

Parel van eigen bodem

Na de dood van mijn dierbare vriend Everhard, voltooide ik mijn eerste boek Weg naar het Licht. Giri stond voor ons boekenkastje in onze tijdelijke behuizing en zei: ‘We sturen het naar Ankh Hermes’. Zonder na te denken zei ik: ‘Die gaat het niet uitgeven’. En zo geschiedde. Ik stuurde het naar David Schors. Op het moment dat we het bakhuisje moesten verlaten, ging de telefoon: ‘Yasmin, sorry dat ik je boek heb laten liggen. Ik ben gisteren gaan lezen en vannacht niet naar bed geweest. Het kan niet waar zijn dat Ankh Hermes zo’n parel van eigen bodem laat lopen. Luister, ik ga het de wereld in laten stromen…’

Binnen een maand stond het boek in de top 5 en was het op de Amerikaanse en Duitse markt. De recensies en lezersreacties waren overweldigend. Ik raakte een laag aan die niet eerder was aangeraakt…

Rode loper

Om mijn derde boek te kunnen schrijven, moest ik weg bij mijn uitgever. Geen probleem, zei zijn agente: de uitgevers zullen de rode loper voor je uitleggen. Wederom wilde de nieuwe redacteur bij Ankh Hermes mijn boek Liefde is Al wat Is niet hebben. Niks nieuws, volgens haar. De boekwinkels en het lezerspubliek dachten er duidelijk anders over.

Hoe dan ook, we moesten zelf gaan uitgeven, vonden ze hierboven. En ondanks dat ik me met hand en tand verzette, klopte dat feilloos. Daardoor stonden wij op beurzen, gaf ik lezingen en raakten we vele harten aan.

Na zeven jaar was ook deze cirkel weer rond. Onze wegen gingen scheiden en ik bracht Giri naar het klooster. David Schors wilde maar al te graag mijn boeken terug in zijn assortiment. Hij maakte herdrukken en bracht de bundel Bakens van Licht uit. De tijd was er nog steeds niet rijp voor. Sterker nog, we keerden terug in de tijd. Kwaliteit maakte plaats voor kwantiteit. Speciale boekwinkels verdwenen en werden overgenomen door massamedia, zoals Bruna, Ako en anderen…

Het is zoals het is

Ik werd door mijn uitgever in Amerika uitgenodigd om op tour te gaan met mijn eerste boek. Ik kon niet, was te ziek. Het mooie van dit alles is dat ik in alle eenvoud kon blijven wie ik in wezen was. Ik schreef alleen als ik me geïnspireerd voelde. Mijn boeken zijn niet wetenschappelijk onderbouwd. Dat kan niet. Het mysterie zal immers altijd een mysterie blijven en valt niet te ontrafelen.

Ware wijsheid heeft niets te maken met kennis, het valt niet wetenschappelijk te bewijzen. Ware wijsheid komt voort uit de directe verbinding met onze bron, de schatkamer van het mysterie zelf…

Godzijdank zijn er achter de schermen velen, waaronder de bouwer van mijn vorige website, die zich bewust waren van de tijdloze wijsheid van mijn werk en die zich met hart en ziel hebben ingezet om mijn erfgoed te bewaren. Dank je lieve Kees van Amersfoort dat mijn boeken nu beschikbaar zijn in E-pub in Engels, Nederlands, enzovoort. Dank je lieve Giri dat jij dit proces voltooid hebt. Dankzij het 2e hands circuit zijn er nog steeds paperbacks.

Angst onder ogen zien

De geschiedenis herhaalt zich. Aan de top mocht ik er niet zijn. Maar de oprechte zoeker liet zich vanaf het begin aanraken. Het is de hoogste tijd dat het volk wakker wordt en zich realiseert dat wij vele malen machtiger zijn als die kleine toplaag. Dat betekent dat we onze angst onder ogen moeten zien. Dat betekent dat we opstaan, verantwoordelijkheid nemen voor al onze creaties en niet langer naar buiten wijzen. Dat laatste hebben we lang genoeg gedaan.

We zullen moeten wennen aan het feit dat we van hogerhand gehersenspoeld worden. Alles is voorgeprogrammeerd. Dat wat we lezen, dat wat we eten, dat wat we denken en dat wat we moeten denken. Het dwingt ons om zelf te leren kauwen of alles te blijven slikken als zoete koek.

Druppels

De vluchteling staat symbool voor alles wat er mis is in deze wereld. Mijn boek Volk van mijn VOLK staat haaks op ons beleid met vluchtelingen. Dus deel ik ze uit en dat heeft ontroerende en verstrekkende gevolgen. De tijd is nu rijp om elkaar te ondersteunen en samen te werken. Er komen oude en nieuwe mensen op mijn pad die begrijpen dat ik toevallig degenen was die dit boek moest vormgeven, maar dat het gedragen mag worden door velen. Het zijn druppels in een oceaan. Als we durven te vertrouwen worden deze druppels op zekere dag de oceaan zelf.

Vrijheid

Onze vrijheid bestaat uit de keuze om de kudde te blijven volgen of de kudde te verlaten en onze eigen waarheid te leven. Dat laatste roept niet alleen angst op, er is moed voor nodig. Geloof me, het is de enige weg. Je zult beschimpt, bespot en niet begrepen worden. Maar jij bewandelt jouw unieke inwijdingspad en het leven zal je polijsten. Vrijheid is immers niet te vinden in het uiterlijke leven, vrijheid is een innerlijke staat van zijn…

Lieve Yasmin

Ik durfde je boek Volk van mijn VOLK niet te lezen. Ik was bang voor de pijn. Ineens las ik je laatste blogs. Plotseling begreep ik dat de mensheid bewust in angst wordt gehouden door machthebbers die voelen dat hun machts-piramides in elkaar storten als de onderste lagen smelten uit liefde en compassie voor elkaar. Ik begrijp ineens de weerstand voor de inhoud van jouw boek.  Wanneer je je eigen essentie nog niet hebt gevonden en je houvast vindt in uiterlijke structuren, is het boek heel eng. Gelukkig heb ik die verbinding wel. Wanneer ik af en toe van mijn padje af raak gebeurt er wel iets waardoor ik ineens weer helder ben. Dat gebeurde deze week door het lezen van je blogs. Dank je dat je nog steeds zo’n inspirator voor me bent. Ik ga je boek lezen en uitdelen…
A.L.

Ik houd van mij – dus ik houd van jou
Yasmin

De nieuwe wereld begint in ons

De nieuwe wereld begint in ons

Ik kreeg een telefoontje. ‘Yasmin ik ben je boek Volk van mijn VOLK aan het lezen. Ik ben erg onder de indruk. Iedereen in de politiek, in het onderwijs, kortom iedereen zou dit boek moeten lezen’. Hoe vaak heb ik dit al gehoord…

De vluchteling mag er niet zijn – het boek dus ook niet

Iedereen die zich spontaan inzette voor mijn boek kreeg geen poot aan de grond.  Nadat ik -op verzoek- mijn boek aanbood aan Klaas Dijkhoff in Veldhoven, stond de politie op de stoep (die trouwens erg onder de indruk waren van mijn zijn), sta ik blijkbaar op de zwarte lijst en werd ik zonder opgaaf van redenen bij WU geblokkeerd zodat ik niet langer geld kan sturen naar Kenia of naar de Vluchtelingen.

We hebben een oplossing gevonden en gaan vrolijk door

De situatie rond de vluchteling wordt systematisch de doofpot in gestopt. Aangespoelde lijken raken ons niet langer. De gevangenneming van Kapitein Carola Rackete in Italië maakt niet alleen duidelijk dat we het woord mensenrechten beter niet meer in de mond kunnen nemen, het is ook de doodsteek voor mijn boek.

Of we het nu onder ogen willen zien, ja dan nee, de vluchteling is slechts een gevolg waarvan we de oorzaak bij onszelf mogen zoeken: Onze angst voor het onbekende. Onze ongebreidelde drang naar ‘zekerheid’. De idee dat het leven maakbaar is. Kortom, het verliezen van onze verbinding met het wonder dat Leven heet…

Ook wij zijn op de vlucht. We vluchten in social media, alcohol, drugs, seks, werk, vakanties, etc. We doen alles om onsZelf te vermijden. Al is mijn verschijningsvorm anders dan de jouwe, we zijn onzichtbaar met alles en iedereen verbonden. Als we dat realiseren kunnen we niet langer een scheiding aanbrengen tussen onszelf en de ander. De wereld is van iedereen…

Blijkbaar mag ik nog meer uitdelen

Na een lezing in Nijmegen liet ik een paar boeken achter. Ellen Eggerdink belde me. Ze wilde meer boeken. Uiteindelijk deelde ze in drie weken 60 boeken uit binnen haar netwerken. Ieder boek zorgde voor een speciale ontmoeting en gaf haar een boost.

Dus besloot ik dat ik nog meer boeken uit wilde delen. Aan de EU in Brussel. Aan de 2e kamer in Den Haag. Aan gemeenteraden in grote steden, centra voor bewustwording, wereldwinkels, bibliotheken, boekwinkels, etc.  Alles beter dan ze in het magazijn te laten liggen. Elk boek is een druppel die een hart kan raken en een grens kan verleggen. En uiteindelijk wordt elke druppel een oceaan.

Heb jij een groot netwerk en wil je meehelpen deze boodschap te verspreiden, stuur me een mail met jouw adres en wij sturen je een doos van 10 boeken.

Dankbaar voor het Leven en dankbaar voor de Liefde die ons verbindt,
Yasmin

Het leven is een mysterie

Het leven is een mysterie


Om onszelf een identiteit te geven in deze materiële wereld moeten we eerst ten volle vergeten wie we zijn…

Onder ogen zien

We proberen ons te onderscheiden door boven anderen uit te stijgen. Dat kan materieel: een betere positie, een groter huis, of we vinden onszelf ‘beter’ ontwikkeld, spiritueler of wat dan ook.

Allemaal redenen die we bedenken om onszelf boven anderen te verheffen die in onze ogen ‘minder’ zijn. Dit kunnen de ‘rijken’ zijn, de ‘terroristen’, de ‘onzedelijke priesters’, de ‘zwarte pieten’, kortom alles wat we op de buitenwereld projecteren omdat we het in onszelf niet onder ogen durven te zien…

Identificatie met en gehechtheid aan de materie is de oorzaak van alle lijden…

Op zekere dag gaan onze innerlijke ogen open en realiseren we onszelf dat er niemand beter of minder is dan wij Zelf. Onze innerlijke reis is begonnen. We zijn op weg naar ware vrede, vrijheid en authenticiteit. We omarmen onze pijn zowel als onze vreugde. We hechten ons aan geen van beiden en oordelen minder. We worden ons bewust van onze innerlijke ruimte, van eenheid. Ons ikje verdwijnt en maakt plaats voor wij

Ik laat los – Ik laat God, zei ik na het grote loslaten…

Rots in de branding

YasminNa mijn scheiding en een lange periode van ernstig ziek zijn en oude patronen loslaten, ging ik, zeer tegen de wil van mijn behandelaars, naar India en Nepal. Een inwijdingsreis van zeven maanden. Eenvoud, weerspiegeld in de persoon van Father Bedegriffiths werd mijn leermeester en ik deed mijn eerste 10-daagse Vipassana in Bodhnath. Ik voelde me als een vis in het water en stond als een rots in de branding. Ik overleefde en kwam tot leven…


Elke keer wanneer we onze grenzen verleggen worden we in alle dimensies meer heel….

Het land van de levenden

Lang geleden kwamen Giri en ik terug van onze wereldreis. Ik was wederom ernstig ziek en onderging diverse operaties. Als klap op de vuurpijl kreeg ik de ziekte van Lyme. Ik was niet meer en niet minder dan een fysiek wrak. In die tijd vloog ik alleen naar Egypte, stapte voor 14 dagen in een vier dimensionaal bewustzijn en beklom moeiteloos de Piramides terwijl ik nauwelijks kon lopen…

Datzelfde jaar deed ik zonder begeleiding het Living on Light proces. Het bracht me terug naar het land van de levenden en naar een heelheid en een lichtheid die niemand voor mogelijk had gehouden…

Hoe dan ook, het gaat niet om eten of niet eten. Het zijn onze gedachten en datgene wat we de wereld inbrengen via onze acties, via onze woorden, via sociaal media en ons handelen…

Tijdens mijn lange ziekteperiodes werd de natuur mijn belangrijkste leermeester. Samen met de stilte werd het een Bron van innerlijke wijsheid, een thuiskomen in mijZelf, een poort die naar de hemel wees…

Opnieuw op reis

Na vele malen op de Antillen geweest te zijn, waar ik prachtige mensen mocht ontmoeten en inwijden, ging ik opnieuw op wereldreis. Dit keer wilde Giri wel mee. We hingen al onze zekerheden aan de wilgen en vertrokken met lege handen. Het werd een reis van ongekende mogelijkheden. Ongepland verdienden we niet alleen voldoende om van te leven, we konden zelfs projecten ondersteunen.

Vanaf het moment dat ik mijn controle losliet en me liet leiden door de wind werd het leven één groot wonder…

Retraite

En nu sluit ik mezelf weer eens op in mijn huisje en vier ik Pasen door stil te zijn en te vasten. Ik loop op blote voeten en laat de zon mijn naakte huid verwarmen. Naarmate de dagen zich aaneenrijgen word ik vanbinnen steeds stiller en verdwijnen alle fysieke pijnen. Ik zie en voel mijZelf weerspiegelt in alles wat groeit en bloeit in mijn tuintje…

De waarheid ligt altijd in het midden. Om die te vinden moet je het zoeken volledig loslaten…

Terugblik

‘Ik was me niet bewust. Ik zat in mij kleine afzonderlijke ‘ikje’ en realiseerde me niet dat alle pijn, alle lijden, alle eenzaamheid niets meer en niets minder was dan een zegening van het Allerhoogste om me te polijsten en terug te brengen naar mijn Ware Natuur. Zodat ik me over kon geven aan de stroom van waarachtig Leven om dienstbaar te kunnen zijn aan de mensheid…

Ieder mens moet zijn eigen plicht vervullen en zijn eigen pad bewandelen. Té veel zorg maakt dat je de ander afhoudt van het vinden van zijn eigen unieke weg…

Wie ben ik

Ik laat me steeds minder verleiden tot antwoorden op vragen waarvan ik het antwoord – voor jou – niet weet. Antwoorden blokkeren de onderzoekende geest. Vragen houden ons levendig en openen innerlijke deuren voorbij grenzen. Het onschuldige kind is niet bezig met gisteren of morgen. Hoe mooi zou het zijn als we allemaal, inclusief de wetenschap en politici, kwetsbaar, oprecht en zonder angst om ons gezicht te verliezen durfden te zeggen: ‘Ik weet het niet’. Het universum zou zich onmiddellijk openen tot een nimmer aflatende stroom van creatieve mogelijkheden…

En mijn weten, mijn wijsheid stroomt in een heldere, niet aflatende stroom en voedt eenieder die dorst heeft…

Ontwaken

Er is geen veiligheid te vinden in materiele zekerheid, in religie, kaste, traditie of waar dan ook. Iedere weg, iedere methode is een steppingstone, maar niet het ware ding. Geniet van al wat is en weet dat
er niets bereikt hoeft te worden. Iedere bloem, ieder dier, ieder mens komt tot volle bloei op het juiste moment…

Onze opdracht

We zijn op aarde gekomen om onsZelf te vervolmaken zodat we anderen kunnen dienen. Ieder heeft zijn eigen opdracht in het leven die zich openbaart naarmate we niet bezig zijn met het doel maar met de weg.
Mijn rode draad was en is de mens aan de zijlijn, de zieke, de gevangene, de ter dood veroordeelde, de beachboys en last but not least de vluchteling…

Vraag me niet waarom. Ik heb daar geen antwoord op. Ik ben slechts getuige van mij acties. Door steeds opnieuw met lege handen te staan zonder vooropgezet doel werd mijn missie min of meer duidelijk. Ik mocht bewustzijn brengen daar waar mensen er open voor zijn en de vluchteling een gezicht geven, letterlijk tegen alle verdrukking in.

Voor de vluchteling die ontwaakt is zijn reis evenzeer een inwijdingsreis als de mijne…

Mijn medemens

Door in verbinding te gaan, zoals in Samos waar we samenleefden met onze regenboogkinderen met hun heftige achtergronden, verschillende religies, nationaliteiten en culturen, is er niet alleen in mij iets gebeurd, maar werd ook hun innerlijke horizon verbreed. De kracht en het licht dat zij uitstralen heeft effect op hun omgeving en zo wordt elke druppel een oceaan…

‘Ik heb een engel ontmoet. Zij heeft mij geleerd wie Ik Ben…’

En zo bouwen wij een nieuwe wereld waarin uiteindelijk iedere parel haar eigen plek zal hebben. En natuurlijk geven we ze eten, drinken, een warme douche en al die andere materiële dingen die nodig zijn op dat moment; een voetbal, nieuwe schoenen, een telefoon, geld voor het ‘uitzendbureau’ zodat ze kunnen werken op de eilanden. We betalen zelfs schoolgeld voor hun kinderen in hun thuisland…

Door de vluchteling als slachtoffer te zien maken we ze, met de beste bedoelingen, afhankelijk en hebberig. Waar ze werkelijk om vragen is waar ieder mens om vraagt: Gezien en ten diepste erkend te worden als medemens.

Ramadan

Net voor de Ramadan bezochten we drie van onze eerste vluchtelingen-families die na jaren een nieuw leven op mogen bouwen in Duitsland. Zij gingen door diepe processen van pijn en lijden. Het oude is niet meer, het nieuwe leven
begint zich te ontvouwen…

Zouden zij weten hoe bevoorrecht ze zijn terwijl duizenden vluchtelingen nooit de kans krijgen een nieuw leven op te bouwen omdat ze niet uit Syrië of Eritrea komen en dus nergens in Europa welkom zijn…


Poort naar de hemel

Jij bent een vernieuwer en mensen houden nu eenmaal niet van vernieuwing…

Mijn ‘zijn’ in Kenia diende geen ander doel dan mijn ‘zijn’ met de vluchteling of met jullie. Ieder ontmoeting en iedere actie vanuit het hart opent een poort naar de hemel.

Ik voel geen medelijden maar mededogen. Niet alleen voor de vluchteling maar voor allen die deze stroom de wereld in brengen door wapens te leveren, mensen te verhandelen, muren te bouwen en grenzen te sluiten. Zij zijn in mijn ogen de ware vluchtelingen, de ware slachtoffers…

Kippen zonder kop

De vluchteling verstoord onze illusie van een maakbare samenleving en staat naar mijn gevoel symbool voor het proces van totale omwenteling waar de gehele mensheid zich in bevindt. Dit haalt verborgen angsten omhoog. Angsten die dankbaar worden gevoed door de media…

Hemel en Hel bestaan uitsluitend in de verbeelding en de wereld is daar een volmaakte projectie van…

Mijn boek ‘Volk van mijn VOLK’ is een stille getuigenis van Liefde en Heelheid en niet meer en niet minder dan een stukje gereedschap waarmee ik mensen mag raken. Mijn ‘zijn’ opent innerlijke deuren voorbij pijn en lijden, voorbij angst voor het onbekende…

‘Jeetje
wat ben jij een voorbeeld voor ieder van ons. Jij laat ons zien hoe we op een andere manier naar vluchtelingen kunnen kijken…’

Zonder verbinding met de Bron handelen we als kippen zonder kop. We missen het goddelijk vonkje vanbinnen dat ons laat scheppen en leven als goden in harmonie en verbinding met de natuur.
Deze tijd vraagt niet alleen om een omwenteling, zij geeft ons meer dan ooit de kans op ongekende transities. En dat laatste daar kies ik voor…

Tegenspoed en uitdagingen polijsten ons om de weg te vinden naar onze Ware Natuur…

De voedende moeder

Elke vorm in de schepping is gericht op dienstbaarheid en weet instinctief dat hij zijn leven moet geven om een ander in stand te houden…

Alles wat ons leven geeft komt van Moeder Aarde. En hoewel zij onvoorwaardelijk geeft van haar overvloed, zijn wij in onze onwetendheid/hebzucht vergeten wie wij in wezen zijn en wie zij is.

Door me volledig met haar te verbinden hoef ik mijn donkere kant niet langer te verbergen of op anderen te projecteren. Dit is mijn kracht. Ik voel me in geen enkel opzicht beter dan wie dan ook. Ik ben in geen enkel opzicht minder dan wie dan ook.

Het arbeidersmeisje is een Princes geworden. Zij werd wakker gekust door de Prins die Liefde heet en zij straalt als de zon…

Verbinding

Bewustzijn is de basis. Alles is energie en staat in verbinding met alles. Ieder mens die zich dat bewust is kan zichzelf niet meer los zien van anderen en draagt automatisch zorg voor zichzelf en de omgeving.

Fanatisme en het verspreiden van onze mening en emoties via sociale media is het ware vergif en de vloek van deze tijd…

Van slachtoffer naar schepper

Ieder mens is zelf verantwoordelijk voor haar eigen welzijn. De omstandigheden kunnen we niet veranderen, maar jij bepaalt hoe je met die omstandigheden om wenst te gaan…

Min of meer gedwongen door de omstandigheden, bewandel ik mijn eigenwijze weg. Wanneer ik geluisterd had naar mijn behandelaars van weleer was ik zeker niet naar India gegaan en had mijn leven een totale andere wending genomen.

Door mijn grenzen te verleggen en meerdere malen de grenzen tussen leven en dood te overschrijden, ben ik in alle opzichten meer heel geworden. Ik leef met de nodige beperkingen zonder me erdoor te laten beperken en zonder er nog een woord aan vuil te maken…

Ik durf met recht te zeggen dat we de scheppers zijn van onze eigen werkelijkheid…

Om Shanti,
Yasmin

Wat is jouw droom

Werd mij maanden geleden gevraagd door Fanny van der Horst. En zie, uitgerekend op dit moment verschijnt een artikel van grote schoonheid: Klik hier

Mijn werk

Volk van mijn VOLKMijn eerste zeven boeken zijn nog steeds beschikbaar als E-book of tweedehands. Mijn laatste boek ‘Volk van mijn VOLK’ is een getuigenis van waarachtig leven waarin lijden en liefde onontkoombare ingrediënten zijn om onszelf te polijsten naar heelheid: Boeken


Ondersteunen

Je kunt ons ondersteunen door boeken te kopen en cadeau te geven of een huiskamer/lezing of een ander platform te organiseren: contact

Ode Pim Fortuyn

Ode Pim Fortuyn

Om de wereld te veranderen moet je het lef hebben om een rebel te zijn. Moet je het lef hebben om uit de stroom van de massa te stappen. Durven te voelen, in alle stilte, of je nog langer mee wilt doen aan al dat uiterlijk vertoon. Zo niet, heb dan het lef om je eigen waarheid te leven. Dat maakt je niet alleen tot een uitermate tevreden en gelukkig mens zonder al die ballast, je geeft ook anderen de moed om hetzelfde te doen.

Ik trek me terug in mijn houten chaletje achter in onze tuin. Na een periode van gerichtheid naar buiten is de tijd aangebroken voor een volgende quest. Het is stralend winterweer. Koude nachten met heldere luchten en zonnige dagen met mystieke plaatjes. De zon valt door de kale takken van de bomen. Het licht, haar stralen, doordringen alles met haar goddelijke kracht. Ik word wakker in het midden van de nacht, kijk uit mijn raampje en zie de volle maan. Ze heeft een gigantische aura om haar heen. Ik houd mijn adem in, hoe juist is het tijdstip! Een roodborstje tript door mijn hakplaats. Goedemorgen nieuwe dag, hier ben ik, dankbaar en volledig aanwezig om u te dienen en te ontvangen.

Pim Fortuyn

Mijn gedachten gaan naar Pim Fortuyn. Ik hoorde zijn naam voor het eerst toen ik op de Antillen was. Het was niet direct positief, maar grappig genoeg voelde ik me onmiddellijk met hem verbonden. In de tijd daarna las ik vaker een krant. Televisie hebben we niet, dus ik heb hem nooit in levende lijve gezien. Dat hoefde ook niet, hij was een stukje van mijn ziel.

Op de dag dat hij doodgeschoten werd, gaf ik een lezing in een huiskamer. Onderweg hadden we de autoradio aan. Zijn dood werd geconstateerd op het moment dat we ter plekke aankwamen. En zo ging ik de avond in. Ik besloot het gegeven Pim te gebruiken in mijn inleidingsmeditatie. We verbonden onszelf met zijn energie en keken waar onze verbinding en onze moeite lag. Er was een persoon die ronduit de pest aan hem had. Anderen voelden zijn dood als een gemis, als de dood van een stukje van zichzelf.
Ik had een mystieke ervaring. Reisde met zijn ziel omhoog en ontdekte dat hij in een staat van innerlijke vrede en vreugde verkeerde. Hij was volledig bewust en volkomen helder en had geen enkele moeite om de juiste poort te vinden. Hij werd begeleid door tientallen lichtwezens. Zijn komst was voorbereid en hij werd ingehaald als een koning.

In die tijd daarna verloor ik opnieuw mijn contact met de politiek. Alle holle woorden waarin nauwelijks iets gezegd werd, ik kon er wederom niets mee. Langzaam maar zeker begon ik de grootsheid van Pim te doorvoelen en zijn opdracht te begrijpen.

Gelijkenis

In die zin begin ik steeds meer gelijkenis te zien met de man die tweeduizend jaar geleden de knuppel in het toenmalige hoenderhok gooide. Hij vormde in die tijd een levende bedreiging voor de gevestigde orde en daagde hen uit om hun dominante positie op te geven. Hij predikte onverstoorbaar zijn boodschap van universele Liefde en bevrijding voor alle mensen, zowel mannen als vrouwen. Zeer ongewoon en gewaagd in een tijd waarin er geen plaats was voor de vrouwelijke kracht! Hij had de pest aan hypocrisie, maar voelde zich thuis bij degenen aan de rand van de samenleving: de hoeren en de tollenaars.

Hoewel we maar al te graag een heiligenbeeldje willen maken van de mens Jezus, had hij in die tijd het effect van een aardverschuiving. Zijn dood aan het kruis kon dan ook niet uitblijven. Dat we nog niet in staat waren om de werkelijke betekenis van dit sterven te begrijpen, blijkt uit het feit dat we tweeduizend jaar lang de materiële kruisdood ofwel het lijden hebben verheerlijkt. Het wordt nu tijd om zijn verrijzenis te vieren, het symbool voor de Kelk, het mysterie van de onsterfelijkheid van het ware Leven. Nu, zoveel jaren later, beginnen we het platform te begrijpen wat hij in die tijd heeft neergelegd en begint zijn ware boodschap tot ons door te dringen. De mens Jezus was in die zin van geen enkel belang. Hij speelde gewoon de rol die hem van hogerhand was toebedeeld. Zijn geest, de kosmische Christus, kan nu eindelijk in al haar volheid tot bloei gaan komen.

De weg kwijt

In deze spannende tijd staan er opnieuw mensen op die ons laten zien dat we de weg kwijt zijn. Dat de schepping niet bedoeld is om te vernietigen, maar om het Leven te eren. Dat Liefde ook betekent dat we nee durven zeggen, waardoor we ruimte creëren voor een eerlijk en oprecht ja! Evenals in de tijd van Jezus, gaat het ook nu niet om de mens Pim Fortuyn. Die speelde, net als ieder van ons, slechts zijn rol in het drama van de mensheid en bracht opnieuw een aardverschuiving teweeg binnen de gevestigde orde!

Hij was ongetwijfeld afgedaald in de kelders van de hel voor hij zijn eerste schreden zette in de politiek. Hij had naar alle waarschijnlijkheid geen keuze, zijn ziel had die keuze allang gemaakt voor hij geboren werd.

Dienstbaarheid

Je hebt ons allen aangeraakt, zelfs je grootste tegenstander blijkt diep geschokt. Leek je bij leven slechts verdeeldheid te zaaien, je dood maakte duidelijk dat je slechts de verdeeldheid, de angst en de onvrede van je omgeving vertolkte en door jouw onconventionele optreden haarfijn naar de oppervlakte bracht.

Dienstbaarheid betekent dat we ons eigenbelang aan de kant durven zetten voor het algehele belang. In die zin was je een meester en een voorbeeld voor ons allen. Sommigen vergelijken je met de ‘zot’ uit de tarot. Je kunt dit zien als een eretitel: het is de hoogste manifestatie van het ‘goddelijke ongehechte’. Er zijn je veel dingen toebedeeld en slechts weinigen hebben begrepen wat je werkelijke boodschap was.

Katalysator

Hij was de katalysator die het beest in de mens omhoog haalde. Het beest en de heilige, afhankelijk van de plek die we innamen in ons evolutieproces. Hij weerspiegelde feilloos alle angsten die we onder het tapijt hadden geschoven. Onmiddellijk kwam het hele mannelijke bolwerk in het geweer.
Hoe bestrijd je iemand die wel eens een omwenteling in het denken teweeg kan brengen? Met wapens, zoals we geleerd hebben. Kijk vooral niet naar binnen, maar bestrijd de vijand buiten jezelf. Begin met grof geschut zoveel modder te gooien en poten onder stoelen vandaan te zagen als je maar kunt. Luister niet naar de onderliggende boodschap, stel je voor dat er een kern van waarheid in zit. Kijk zeker niet in je spiegel en meen vooral niet dat jij iets kunt leren!

Licht en duisternis

Het kon niet anders of er moest gebeuren wat er is gebeurd. Ook dat was allang zichtbaar in de sterren en op een dieper niveau wist Pim dit maar al te goed. Hij is zich waarschijnlijk rot geschrokken dat mensen hem niet begrepen, niet wilden horen wat hij werkelijk te zeggen had, de voor- en de tegenstanders. Wat hij ongetwijfeld in de praktijk nog moest leren en integreren is het omgaan met die innerlijke kracht: hij die in het licht wandelt, reflecteert nu eenmaal feilloos licht en duisternis.

In zijn boek ‘De verweesde samenleving’ laat hij een prachtige erfenis na. Niet rechts, niet links, maar doorleefd en doordacht, en gezien vanuit het midden. Niet het een sparend voor het andere, maar alles in gelijke mate belichtend. Glashelder laat hij zien waar we van het pad zijn afgeraakt en onze afkomst zijn vergeten. Glashelder duidt hij aan dat we die ene pool, onze vrouwelijke verzorgende kant, tevoorschijn mogen halen om het midden te hervinden en weer volledig mens te worden.

Na zijn dood

Pas na zijn dood begonnen mensen te doorvoelen wat hij in beweging had gezet. Iedereen die bij zijn laatste eerbetoon aanwezig was, heeft iets van het mysterie geproefd, heeft de verbinding ervaren die deze man tot stand heeft gebracht. De mystieke sfeer die er hing rond zijn sterven, het schokeffect dat hij teweegbracht om ons wakker te schudden, te bevrijden uit ons materiële keurslijf, en onszelf te verbinden met onze geamputeerde pool, het spirituele. Beide polen evenveel gewicht te geven in ons leven: onszelf en die ander.

Ruimte voor anderen

Ruimte voor anderen kan er alleen zijn als die ruimte er is binnenin onszelf. Niet zolang die ruimte ons wordt opgedrongen van buitenaf. Hoe meer structuren we door de overheid krijgen opgelegd, hoe meer innerlijk verzet tegen die structuren, hoe groter onze angst om iets van onszelf te verliezen. We kunnen uitsluitend zelf ervaren dat delen geen vermindering is. Integendeel, alles wat we delen zal zich vermeerderen als we delen vanuit een zuivere en eerlijke intentie, vanuit een natuurlijk gevoel van overvloed.

Dat we er als natie nog niet aan toe waren om onze angsten voor vernietiging van de materie, voor vernietiging van de wereld der illusies, onder ogen te zien moge duidelijk zijn. Dat we er als natie nog niet aan toe waren om het spirituele opnieuw een plek te geven in ons leven, ook dat moge duidelijk zijn dat we daar nog niet aan toe waren.

Tegenpool

Om zijn taak te vervullen, om de harmonie tussen licht en donker te bevestigen, had ook Pim een tegenpool. Folkert nam de rol op zich om, als vertolker van de ene helft van onze gemeenschap, als vertolker van onze coöperatieve angst, een einde te maken aan het materiële leven van Pim. Toch is het leven van Pim niet voor niets geweest. Hij heeft een opening gecreëerd in het coöperatieve bewustzijn en een aantal van ons zullen zijn boodschap gaan begrijpen en dit platform van heelheid in zichzelf gaan neerleggen. Zij zullen het heilige huwelijk aangaan tussen het mannelijke en het vrouwelijke, het uitgevende en het ontvankelijke, het licht en het donker. Zij zullen de reis maken naar de onderwereld die Pim hun voorgegaan is. Zij zullen sterven en opnieuw geboren worden en in harmonie tevoorschijn komen en in stille triomf een platvorm vormen voor al diegenen die na hen de weg zullen gaan….

Angst

We zijn zó bang om te discrimineren dat we voortdurend discrimineren. Gewoon, omdat we niet eerlijk durven te zijn. Eerlijk naar onszelf en naar anderen. Omdat we bang zijn voor alles wat anders is. De christen is bang voor de moslim, de moslim is evenzeer bang voor de christen. In essentie zijn we bang voor onszelf. Want als we dat niet meer zijn, worden we alleen maar nieuwsgierig. Nieuwsgierig om de onderlinge verschillen te leren kennen. Boeiend, zoveel kleuren in de regenboog toch? Fantastisch dat Nederland een koploper is in tolerantie. Toch mogen we onszelf ook serieus nemen. Trots zijn op onze afkomst. We mogen verwachten dat eenieder aan wie we een open deur bieden, zich inpast in onze cultuur. Dat kan nu eenmaal niet anders. Daarbinnen is voldoende ruimte om de eigenheid van iedere cultuur te blijven leven. Vanuit liefde en respect voor elkaars eigenheid. Laten we dus ophouden met onszelf en anderen te discrimineren. Laten we evengoed ophouden om onszelf gediscrimineerd te voelen.

Waardigheid

De tijd is rijp dat we durven te gaan staan in onze waardigheid. Durven te onderscheiden zonder te denken dat dit oordelen is. Durven om kwetsbaar te zijn. Durven te spreken met de taal van het hart, zo eenvoudig, dat iedereen haar kan verstaan. Durven onszelf te laten aanraken en te luisteren met een open hart naar de mening van anderen, ook al is dat niet onze eigen mening. Durven te leven in een multiculturele samenleving, zonder angst dat we onder de voet gelopen worden en onze pensioenrechten zullen verliezen.

Laten we het als een voorrecht beschouwen dat wij zo welvarend zijn dat we kunnen delen. Laten we het tegelijkertijd vanzelfsprekend vinden dat we niet alleen rechten hebben. Laten we ieder voor zich ons unieke ‘steentje’ bijdragen aan een liefdevolle, kleurrijke, multiculturele en leefbare maatschappij. Laten we eindelijk het verleden eens vergeten, de toekomst loslaten en vandaag die wereld creëren die we graag willen zien. Laten we niet vergelden, maar vergeven en deze unieke situatie gebruiken als een kans om onszelf te verbeteren en daardoor onze bijdrage te leveren aan een betere en liefdevollere maatschappij.

 Om Shanti – Laat ONS vrede zijn
Yasmin

 

 

Grenzeloos slotakkoord Samos en Athene

Grenzeloos slotakkoord Samos en Athene

Zoals jullie weten besloten we een maandje langer op Samos te blijven. Hier een stukje uit mijn laatste Facebook-post over ons Regenboog-gezinnetje…

Eens zei ik in een lezing dat ik evenveel van andere kinderen hield als van mijn eigen kids. Ik was een slechte moeder…

Waar

Maar het is waar. De liefde stroomt in een eindeloze stroom. Vier religies, vier stammen. Na een maand is onze regenboog-familie één vibrerende eenheid, één grote familie…

We zijn niet altijd lief. Er vinden eerlijke en open confrontaties plaats. We gaan niets uit de weg. Het resultaat: Respect groeit en Liefde stroomt…

Afrika een

We lopen mee in een demonstratie met 2500 zwarte broeders en zusters in een geweldloze demonstratie. Afrika dwingt respect af, bij de Samonezen, bij haar Arabische broeders en bij de politie. Dat wat in Afrika niet te verwezenlijken valt gebeurt hier: Afrika is één…

Verbannen

We nemen onze jongens en meiden mee over het prachtige eiland. We bezoeken de grotten van Pythagoras, 2500 jaar geleden hier verbannen vanwege zijn waarheid – zijn anders zijn…

Spelletjes

Onze kids leren de echte Samonezen kennen. De tv blijft uit. We hebben plezier, dansen en spelen spelletjes. Onze jongens vinden tot hun grote vreugde een nieuw voetbalveld…

De transformatie die plaats vindt, vooral in ons koppel, is voorbij woorden…

Family_SamosDie laatste zondag zijn we compleet. Ik kook voor acht. Iedereen is dol op mijn voeding. We zijn één liefde, één familie, één groot kloppend hart…

Onze drie Togo-boys huilen bijna als we ze voor de laatste keer terugbrengen naar het kamp. De vrouw van Abdul wil een foto van zijn Europese maman…


Ons koppeltje dat door hun ouders op gruwelijke wijze verbannen werd vanwege hun Liefde, straalt. Haar blik is nu open, haar liefde voelbaar. ‘Jij bent mijn echte moeder’, zegt hij. Onze jongste wijsneus, opgegroeid in de getto zonder vader, verdiende zijn studie door te voetballen. Hij voelt zich gezien en erkend. Het gat is zijn binnenste begint te helen. ‘Mammie ik hou zoveel van jou. Ik heb zoveel van jullie geleerd. Ik heb nu familie, ook in het kamp…’

Mijn eigen kinderen koos ik min of meer. Onze regenboog-kinderen kozen ons, kozen mij. Zij zijn een geschenk uit de hemel. Ik voel me gezegend dat ik een maand geleden weigerde naar huis te gaan…

Basis

Deze prachtige mensen hebben een basis gekregen.
Een eigen studio hoeft ons koppel niet meer. Ook zij gaan terug naar hun tentje. Zij hebben een functie in het kamp. ‘Als we afgewezen worden willen jullie dan onze advocaat betalen…’

Dan brengen we onze kids terug naar het kamp…

Athene

Onze vriend Chucks uit Nigeria heeft zijn ID maar vindt geen werk. We geven hem geld zodat hij op een van de eilanden kan werken. Saiko uit Gambia zat 7 maanden onschuldig in Chios in de gevangenis. Hij kreeg zijn paspoort, vond een zomerbaantje op Kreta en werkt nu in Athene in de wasserij van dezelfde hoteleigenaar. Hij heeft heimwee en wil terug naar Gambia nu de situatie stabiel begint te worden. Voordat dit mogelijk wordt wil hij terug naar Lesbos: ‘In tegenstelling tot hier was daar overvloed, Yasmin. Als ik het eten binnen het kamp niet wilde, waren er alternatieven genoeg buiten het kamp. Als ik kleren nodig had ging ik ze halen. Zelfs de medische zorg was optimaal…’

We ontmoeten onze vriend Muni uit Burkina-Farso in de metro naar het vliegveld. Hij kreeg zes maanden geleden zijn blauwe stempel in Moria en mocht naar Athene, hoera! Zijn eerste interview is gepland in 2020. Hij sliep 3 maanden op een bankje in Victoria Square voordat VN zijn zaakjes geregeld had. Nu deelt hij, zoals de meeste mannen, een kamer met Afrikaners. Nee, werk heeft hij nog niet. De hoop op een toekomst en de glans in zijn ogen zijn verdwenen. Hij brengt zijn vriend, al 6 jaar in Europa en uitgeweken naar Parijs, naar het vliegveld. De knul heeft dezelfde vlucht als wij naar Eindhoven. Hij wordt, zoals vele Afrikaners, bij de douane uit de rij gepikt voor extra controle. Terwijl we op hem wachten komt er een andere zwarte jongen door het poortje. Hij kent en omhelst mij. ‘Ken je hem’, vraagt de douaneambtenaar. ‘Ja natuurlijk.’ ‘Oké, neem hem dan maar mee, maar ga nu.’
– Onze andere vriend zit niet in het vliegtuig als we een half uur te laat vertrekken…

Family_SamosIk voel de Liefde en de energie van onze regenboogfamilie. Hun droom om verlost te worden uit die onmogelijke situatie in Samos. ‘Als we maar eenmaal in Athene zijn…’

Grenzen

Athene, hoe kan ik hen hun droom afnemen? Hoe kan ik hen vertellen dat dit alles één grote leugen is? Hoe kan ik hen vertellen dat Europa de weg kwijt is en dat we weigeren terug te keren naar het beginpunt’: Daar waar we grenzen trokken die in werkelijkheid niet bestaan. En dat we met zijn allen deze denkbeeldige grenzen hartgrondig verdedigen en maar liever niet willen weten wat er gebeurt met deze mensen die toch nog het lef hebben om door de mazen te komen omdat Frontex en anderen hun werk niet goed doen…

Oordelen

Mannen die Europa niet in mogen en niet terug kunnen. Waarvan er velen gedeporteerd worden. Omdat machtshebbers beslissingen nemen vanachter hun bureau over veiligheid van mensen terwijl ze geen flauw idee hebben hoe de situatie in Afrika werkelijk is. Ze oordelen vanuit westerse denkbeelden en hebben geen greintje benul van het feit dat een zwarte nu eenmaal geen blanke is. Laat staan dat zij de situatie daadwerkelijk gaan onderzoeken door gewoon een tijdje tussen de bevolking te gaan leven. Wat er met hen gebeurd in Turkije terwijl ze wachten op een paspoort in de gevangenis, dat willen we al helemaal niet weten, want uiteindelijk is dat ons probleem niet meer…


Eind januari had de Griekse minister van immigratie zelfs een onderhoud met Erdogan om de vluchtelingen uit Turkije terug te sturen naar Turkije zodat zij hun gerechtelijke straf kunnen ondergaan. In ruil voor…Gekker kan het niet worden…

Nederland

Hoe kan ik vertellen dat mijn Hart nog ruimer is geworden na het intense samenleven van afgelopen maand in ons huis in Samos met onze jongens en ons koppeltje. Dat ik zelden zoveel liefde, zoveel puurheid, zoveel beschaving en zoveel vreugde heb mogen beleven. En natuurlijk, ze zijn niet allemaal heilig. Het zijn mensen zoals jij en ik…

Ik ontmoet deze prachtige mensen omdat ik de moeite neem om ze aan te raken, ze in de ogen te kijken en naar ze te luisteren. En dan verdwijnt hun schuwheid en komt er schoonheid tevoorschijn. En daarachter is verdriet, heel veel verdriet. En daarachter is nog steeds hoop en vertrouwen. Want hun levenskracht en hun optimisme zijn ongekend…

Moeizaam

Stop vijfduizend Grieken of Nederlanders in een kamp als Moria of Samos en na een week beginnen ze elkaar de kop in te slaan. Hoe kunnen we verwachten dat zij dit wel kunnen verdragen. In Samos, waar je van zorg nauwelijks kunt spreken, doen ze het echter beter en zijn ze beschaafder omdat zij ZELF de zorg op zich moeten nemen voor elkaar. En dat doen ze zeker niet slecht, al mixen de culturen ook daar maar moeizaam…

Dankbaar

Wat ben ik dankbaar dat we onze vlucht annuleerden. Dat we dit grootse samenzijn van de laatste maand mochten ervaren. Ons ‘zij’n met de vluchtelingen was al deze jaren ongeorganiseerd en spontaan, maar dit was een periode met een gouden randje.

Liefde zijn

Ik heb ontdekt dat ik waarachtig en oprecht liefde ben – net als zij. En dat liefde niets neemt en alleen maar geeft. En dat dat geven niets van mij afneemt maar me meer en meer vervult met datgene waar het werkelijk om gaat: liefde zijn – liefde leven. Samen delen maakt ons niet alleen vele malen rijker maar kleurt de wereld absoluut mooier. We hebben het waarachtig mogen zien en mogen ervaren. We openden deuren voor onze jongens waar die voorheen gesloten waren…


Family_SamosHoe rijk voel ik mij als deel van één grote familie. Als het mogelijk was geweest hadden we ze in onze koffer geladen, alle zes. Helaas daarover heb ik geen beslissingsrecht.

Heelheid

Ik kan er alleen maar op vertrouwen dat ze hun weg zullen vinden, die beslist niet gemakkelijk zal zijn. Maar één ding hebben ze voor op anderen. Ze voelen zich gezien, erkend, geliefd en verbonden. Met zichzelf en met ons. En dat is een machtig stuk gereedschap op onze weg naar heelheid en waarachtig zijn…


Om Shanti,
Yasmin en Giri

En dan zijn we terug in Nederland, wat allang niet meer mijn thuis is. Thuis is daar waar mijn Hart is…

Mijn werk

Volk van mijn VOLKMijn eerste zeven boeken zijn nog steeds beschikbaar als E-book of tweedehands. Mijn laatste boek ‘Volk van mijn VOLK’ is een getuigenis van waarachtig leven waarin lijden en liefde onontkoombare ingrediënten zijn om onszelf te polijsten naar heelheid: Boeken

Ondersteunen

Je kunt ons ondersteunen door boeken te kopen en cadeau te geven of een huiskamer/lezing of een ander platform te organiseren: contact