Vogelvrij

Vogelvrij

Athene

De vreugde over de vrijlating van onze vriend Isaac uit Nigeria is van korte duur. Die kwam mede tot stand door onze hulp.  Anders was hij rechtstreeks
gedeporteerd zonder afscheid te mogen nemen van zijn lieftallige vrouw en zoontje…

Ik zie hem nog binnenkomen in Moria, deze ras optimist. Niet kapot te krijgen…

We bleven kontact houden via whatsapp en bezochten het gezinnetje regelmatig in Athene.
Ze kregen een hotelkamer in hotel City Plaza, gerund door een Duits Ngo. We hielpen Isaac – * Onyekachi in ‘Volk van mijn VOLK’ – aan zijn eerste baantje op een eiland. Daarna vond hij altijd wel iets om zijn gezinnetje te onderhouden.

Een verblijfsvergunning hadden ze nog niet. Maar de politie liet iedereen met rust die geen problemen gaf.

Vogelvrij

Tot afgelopen zomer de onmenselijkste wetgeving ooit in werking trad, opgesteld door de conservatieve Griekse regering als weerwoord op het EU-beleid. Kampen op de eilanden worden gesloten detentiecentra. De procedures versneld. Mensen worden massaal gedeporteerd naar onveilige situaties. Advokaten krijgen ze niet. Beroep is niet langer mogelijk…

Zuivering

We waren in Athene toen alle squats en hotels gezuiverd werden. Mensen werden in de nacht overvallen en zonder bezittingen op straat gezet. Of naar kampen gebracht in de middel of nowhere op het vaste land.

Een kleine Ngo ontfermde zich over een aantal gezinnen. Niet lang daarna werd Isaac na zijn werk van de straat geplukt en evenals vele anderen de gevangenis in gegooid…

De advocaat had €600 nodig om hem na weken vrij te krijgen. Ze konden opnieuw asiel aanvragen. Isaac kreeg onmiddellijk te horen dat hij binnen 14 dagen Griekenland moest verlaten. Charity en zijn zoontje hebben geen papieren. Hij heeft geen geld om de reis te betalen. Weet niet waar hij heen moet. Heeft geen Afrikaans paspoort dus wordt bij aankomst in de gevangenis gegooid tot dat geregeld is. Maar ja hij is gewoon een economische vluchteling. Dus eigen schuld dikke bult…

En dat geldt volgens de EU zo ongeveer voor alle Afrikaners. Eigenlijk hebben we alleen Syriërs en Eritreeers op onze lijst staan en op dit moment mensen uit Gaza. En de rest die kan gewoon terug volgens de EU.

De mensen die nu aankomen krijgen een versnelde procedure. Gaan na afwijzing onmiddellijk de gevangenis in. Worden gedeporteerd zonder afscheid te mogen nemen van vrienden en familie.

Opstand

Zo ook een vriend van onze Ugandese Ssentamu die om dezelfde redenen als hij 2 jaar geleden zijn land moest verlaten. Hij kwam in opstand tegen de regering. En moest alles achter laten om zijn vege lijf te redden. Hij leidt een rustig leven. Werkt hard en voorziet in zijn eigen behoefte. Wordt na werktijd van de straat geplukt. De advocaat steekt het geld van zijn vrienden in zijn zak. Kan verder niets doen. Na maanden is de jongen murw genoeg en wordt gedeporteerd. Om vervolgens onmiddellijk op het vliegveld in Uganda opgepakt te worden en in de gevangenis te verdwijnen op beschuldiging van staatsvijandschap…

Bloedgeld

En wij Europese Gemeenschap wassen onze handen in onschuld. Zadelen Turkije, Italië en Griekenland op met het vuile werk. Waar we miljarden bloedgeld voor betalen als onze nachtrust maar niet verstoord wordt.

Het is de hoogste tijd om wakker te worden. We kunnen niet langer weg blijven kijken en onze ogen sluiten. De geschiedenis herhaald zich. Het is genocide wat hier plaats vindt op grote schaal…

Ongewenst

Mannen zijn bij voorbaat ongewenst omdat we in onze onwetendheid klakkeloos de ‘waarheid’ van nieuws en sociale media herkauwen zonder te onderzoeken wat waarheid is…

Vele Afrikaners, ja ook van de zg. ‘veilige’ landen, kunnen absoluut niet terug naar hun thuisland. Mensen die de moeite nemen mijn boek ‘Volk van mijn VOLK’ te lezen kunnen dat enigszins begrijpen. Ook ikzelf…

Ik had nooit zoveel inzicht gekregen in situaties als ik niet was gaan luisteren naar mensen en hun verhalen was gaan delen. Verhalen die op verzoek tot een boek zijn geworden. Indrukwekkend en aangrijpend voor mensen die het lazen maar ontkend door diegene die zijn kop in het zand blijft steken en liever de veilige mening verkondigt van de massa dan zelf op onderzoek uit te gaan…

Vaderschap

Ik ontmoet Eric uit Kameroen. Als je wilt weten wat daar aan de hand is, lees dan het verhaal van *Ruselle uit Kameroen in ‘Volk van mijn VOLK’…

Eric was 28 jaar toen hij moest vluchten en zijn vrouw en 3 kinderen achterliet. Zijn zoontje was 2 maanden. Hij beloofde hen dat ze binnen een jaar weer veilig samen zouden zijn. Zijn zoontje is nu 2.
Eric leeft in de jungle in Samos. Een plek waarbij vergeleken het beruchte kamp Moria op Lesbos een paradijs is. Die grote sterke kerel die in deze kou op slippers en in een korte broek rondloopt omdat hier in tegenstelling tot Lesbos nauwelijks enige primaire hulp is, schiet helemaal vol.

We zijn met zijn viertjes een dagje uit. We zitten aan tafel. Ik sla mijn armen om hem heen. Wat kan ik anders doen…

Harteloos

Hebben jullie enig idee hoeveel van deze prachtige kerels hun gezinnetje achter hebben gelaten, soms jaren geleden. Niet, zoals een harteloze toehoorster op mijn lezing beweerde, om ze in de steek te laten, maar simpel omdat ze niet anders kunnen.
Hebben jullie wel eens stil gestaan hoe ze dagelijks leven met dit gemis en inmiddels weten dat ze hun geliefden waarschijnlijk nooit meer zullen zien…

En hebben jullie enig idee hoeveel Ericcen er zijn onder de vluchtelingen…

Criminelen

Of willen we nog steeds geloven dat mannen criminelen zijn, verkrachters en terroristen…

Het zijn wel deze kerels die hun leven in de waagschaal stellen om hun land te bevrijden van een dictatuur. Hetzelfde soort die in oorlogen voor ons ten strijde trekken en als wrakken terugkeren omdat hetgeen ze gezien hebben geen plek kan krijgen…

De verandering begint bij de opvoeding. We staan allemaal meteen op voor kinderen. Geloof me, kinderen in kamp Moria spelen nog als kinderen. Modder zand en rotzooi is kossie voor kids. Veiliger en creatiever dan alle computerspelletjes en gewelddadige rotzooi die ze via de smartphone binnenkrijgen.

Vrouwen worden nog steeds gezien als het zwakke geslacht die beschermd moeten worden. Maar de kerels mogen het vuile werk voor ons opknappen. We ontkennen hun kwetsbaarheid. Ze moeten immers sterk en stoer zijn…

Hersenspoelen

Zoveel talent gaat verloren omdat we ons via de media laten hersenspoelen met rampnieuws wat misschien 2 procent van de werkelijkheid beslaat omdat we onze veilige haven en onze denkbeelden niet willen prijsgeven en onszelf blijven koesteren in onze veilige ivoren toren…

Om de aandacht af te leiden maken we ons druk over zaken als zwarte Piet, die overigens van origine zwart was. Dus waar praten we over.
We adopteren katten uit Griekenland die daar nog een heus poezenleven mogen leiden. Als we maar niet met mensen bezig hoeven te zijn die ons misschien wel in contact brengen met onze verborgen duistere kanten…

Voorbeeldig

Zoals hier in Samos, waar voor de komst van de vluchteling geen enkele -zichtbare vorm- van criminaliteit was. Nou ik garandeer je dat ze zich nog voorbeeldig gedragen die vluchtelingen. Als we op die manier westerlingen zouden opsluiten zou het in notime één grote slachtpartij worden…

Heftig

We zijn terug op Samos. Niet omdat we Lesbos niet fijn vonden. Integendeel het is heerlijk op Lesbos. Daar konden we niet alleen veel goedkoper een huis huren maar ook onszelf op vele manieren prettig vermaken.
Goed we zijn op Samos waar we op dit moment horen te zijn.
Niet dat we veel kunnen veranderen aan de situatie. Het enige wat we kunnen doen is aanwezig zijn.

Mijn posts over licht en donker worden steeds minder gelezen. Mensen vinden het heftig…

Overleven

Het leven IS heftig. Daar kun je allerlei escapades over uitstrooien maar dat leidt alleen maar tot een beeld van overleven dat aan de buitenkant laat zien hoe goed we het hebben met zijn allen terwijl de binnenkant langzaam maar zeker wegkwijnt…

Ontreddering

Ik ontmoet Atta uit Ghana op straat. Ben geschokt door zijn ontreddering. Trek hem van de stoep. Ik moet even voor hem zorgen. Atta is helft van een tweeling. Zijn broertje is bij de geboorte gestorven. Hij is nu 20. Vier jaar geleden werd zijn vader voor de ogen van zijn broer Solomon vermoord. Solomon ontkwam niet schadevrij. Hij mist 3 vingertoppen, zijn voortanden en heeft een verbrijzelde schouder. Moeder stierf 2 jaar later van verdriet. De politie sloot de moordenaar, een broer van hun vader, op en adviseerden de jongens om te vluchten. Als oom vrij komt zal hij niet rusten voordat hij hen vermoord heeft…

* Ghana: Top 1 veilige landen…

Liefde

We nemen de jongens mee de bergen in. Zij voelen als een verlengde van mijn zijn. Zij zijn onze eerste gasten aan tafel en krijgen een douche, een Reiki-behandeling en we spelen spelletjes. Maar vooral ondersteunen we hen in hun zijn. We leren hun trots te zijn op hun afkomst, ook al kan Solomon niet lezen en schrijven. We bemoedigen hen om Engels en Grieks te leren.
En verder is het heel simpel. Liefde is het medicijn waar ze op groeien en bloeien…

En daar heb ik genoeg van. Het verbaast me altijd dat ik in Nederland mijn ‘eigen’ ruimte nodig heb en dat dit in Afrika en ook hier van geen belang is. Hier hoef ik geen ruimte in te nemen…

Als ik een foto maak van Atta kan ik me niet voorstellen dat dit dezelfde knul is als 3 weken geleden…

Familie

We kwamen in januari naar Samos en ik was geschokt. Zelfs na al die jaren en alle plekken die we inmiddels bezocht hebben. We besloten onze vlucht te annuleren en huurden een huisje in Pythagorio om ons 6 koppige regenboog familie in onder te brengen. Moslim, Christen, Jehova, zwart en wit. Vijf van onze familieleden zitten inmiddels op het vaste land of zagen we terug in Athene. Een knul uit Togo is nog hier. Allen wachten…
We hebben ze iets mee kunnen geven dat belangrijker is dan al het geld van de wereld. Ze weten dat we van ze houden. Onvoorwaardelijk. Ze voelen zich gezien en geliefd…

Verboden

En nu zijn we hier al weer twee maanden. Werden de 1e week na de brand in het kamp van de straat geplukt door de politie omdat ik me onderhield met mensen die in die tijd op straat leefden. Dat schijnt verboden te zijn…

We woonden zes weken in Agio Konstatinos omdat we hier niets konden huren. Reisden met de bus of lieten onze jongens komen en namen ze mee de bergen in.

Nu het kouder wordt hebben we een peperduur huisje kunnen huren in Vaithy zelf. We kunnen voor mensen koken en ze even het gevoel van warmte geven. En verder gaan we, als het weer het toelaat, nog steeds met ze de bergen in. Onvoorstelbaar energetisch en helend, ook voor onszelf…

Op de vlucht

Al schrijf ik over vluchtelingen omdat het volgens mij de kern van ons menszijn raakt, het gaat uiteindelijk over jou en mij. We zijn allemaal op de vlucht. We hebben ons allemaal laten inpakken door de illusie van maakbaarheid en welvaart, door media en andere giganten. We verwarren welvaart met welzijn.
Het is aan ons of we op deze voet door willen gaan met business as usual of dat we ons af gaan vragen of we deze wereld waarin we de mensenrechten aan de schandpaal hebben gehangen en geld tot onze nieuwe God hebben gemaakt, willen nalaten aan onze kinderen…

Onze wereld

Dat onderzoek begint er mee om ons te bezinnen waar het leven op aarde werkelijk om gaat. Om het lef te hebben om zelf te leren denken en te onderzoeken of de wereld werkelijk zo rot is als de media ons wil laten geloven. En eerlijk gezegd geloof ik daar geen hout van…

De wereld zoals wij die ervaren is een projectie van ons denken. Datgene wat ik zie en ervaar is datgene wat ik in diepste wezen ben.

Ik treedt mensen tegemoet zoals ikzelf behandeld wens te worden. met vertrouwen en respect. Ik vergis me zelden of nooit. Maar als het gebeurt, houdt me dat wakker…

Stilstand is de dood. Beweging brengt vernieuwing en dat is Leven. Wat mij betreft laat ze maar komen. We kunnen ze gebruiken. De artsen. De verpleegsters. De tandartsen. De buschauffeurs en vooral de mensen met hun vernieuwde en verfrissende ideeën.

Ik zet het wiegje klaar. Mijn hart is open. Ik wens jou een grensverleggende Kerst…

Om Shanti,
Giri en Yasmin

Moederliefde

Moederliefde

Dat gaf Edith Rinkens aan iedereen die voor haar voeten kwam. Ze was één bonk Liefde, één bonk vibrerend Leven. Ze vertrok naar gene zijde met haar uitbundige lach, een traan en de snelheid van de wind. Het ware Leven dat ons verbindt is een Mysterie dat geen begin en geen einde kent. Lieve kanjer, jij kleurde de wereld in alle opzichten mooier. Je reist voor altijd met me mee…

Moederliefde

Ssentamu uit Samos verwoordt het zo: ‘Mummy, I cannot forget one hour we spent together. I learnt a lot from you and Giri. Unlike before, you made me feel loved. Indeed, I was a child. Mummy, I had never seen or experienced this in my whole life. I have a mother but due to our situation, she could not give us that love. To get food on the table she had to wake up early and she came home late. All I missed in my childhood, you gave to me in four weeks: Mother love…

I cannot find words to show how grateful I am. Those hugs and kisses before going to bed and before breakfast! I love you my Malaika – my Dushi. You learnt me something important: Sharing Love is more valuable than giving a person a million dollars. You brought my happiness back where I had lost hope due to the camp stress. You are my inspiration…’

Zonder wrijving geen glans

Het is maar goed dat Ssentamu niet weet dat ik die liefde zelf niet gekend heb. Dat ik opgroeide in armoede, mijn ouders jong verloor en dat ik eerst alle dieptes van de hel moest leren kennen voor ik mezelf kon liefhebben en de hemel op aarde kon gaan leven…

We vertrekken 24 september

Giri en ik vliegen via Milaan en Osama naar Athene waar we in Omonia – het hart van de vluchtelingen – een huis hebben gehuurd met vele bedden. Of het gaat lukken weten we niet, maar we willen onze regenboogfamilie uit Samos, inmiddels verspreidt over heel  Griekenland, samenbrengen. En uiteraard zullen we in Athene vele vrienden ontmoeten.

Verdere plannen hebben we niet. Als altijd gaan we met lege handen en zal alles zich ontvouwen zoals een bloem zich ontvouwt in de warmte van de zomerzon…

Bekend maakt bemind

Met Hani in het bosEn dan ontmoet ik Hani uit Jemen. Hij hoort over mijn werk en mijn boek en wil me ontmoeten. Wow wat een positieve uitwisseling net op de valreep. Na een heerlijke boswandeling, een verrukkelijke lunch en een welgemeende knuffel gooi ik hem net op tijd op de bus voor zijn afspraak met de advocaat.

Mededelingen

Wegens reorganisatie ging ons bezoek aan Brussel niet door. Ik mocht echter 20 boeken opsturen met bijgaande brief voor de parlementsleden. Sophie in ’t Veld en haar secretaresse gaan ze verspreiden.

Achthonderdvijftig boeken worden of zijn inmiddels via zo’n 60 Mede-Ambassadeurs de stroom ingebracht. Dat bracht een prachtige samenwerking en mooie ontmoetingen op mijn pad. Het liefdesnetwerk wordt meer en meer zichtbaar. Eerlijk gezegd kunnen we jullie ondersteuning goed gebruiken. Maar ook jullie reacties stellen wij zeer op prijs.

Warme omhelzing,
Yasmin

Dear members of the European Parliament

Dear members of the European Parliament

Today they are on the run, tomorrow we may be the one…

Years ago, the registration officer in Lesbos asked me to speak for the European Parliament.
I told him: ‘Listen, I am a peacemaker, not an activist.’ By writing on request my book: ‘One Love – One Tribe – Face behind the refugee’, I had to go through enormous depths. Now I do not have an excuse anymore, the time is ready to speak.

I lived for many years in Africa between the poor. Even if their lifestyle is different, they have something we lost: the power of trust in the unseen. Classifying them all as fortune hunters, we will only do if we never stood in their shoes.

Since four years, my partner and I spend lots of time between the refugees. We meet them, embrace them and let them know that they are welcome. Believe me: if we really take the time to look them into their eyes, we immediately start to realize that there is no difference between them and us. Never again, we will take the same decisions as we are taking now.

Because everybody is focusing on women and children, we focus particular on man. Those people we like to classify as terrorists, criminals and rapists. When they arrive, most of them are pure and innocent, no different from us. After treating them as we are doing, many of those beautiful souls get stuck somewhere in Europe and lose their hope.

A shame for Europe

The refuge-crisis is a shame for Europe. The Turkey deal, the way we push refugees back and let them drown before our eyes without even acting, is a shame for Europe, a shame for humanity. All the money we spend on Frontex, we can better spend to give our brothers and sisters a better life.

How can we speak about human rights and turn our back to all those suffering. How can we accept that thousands of those young beautiful souls are dying, while we mourn for years when it is one of our family members?

How can we sleep, while they are fighting for their lives? From behind our desks, we have already divided them in refugees and migrants and classified as real or unreal. How can we live with this?

The real slaves, the real losers are we, the privileged ones. We are not only closing our borders, we are even closing our hearts and by doing this we have degraded ourselves from human beings to human doings.

Our policy is as much divided as we are

Believe me, the refugee is not the problem, we are the problem. As long as we nourish the illusion that we are better than others, because of our religion, our position or our skin, we think we have the right to explore the world and to feed our boundless greediness, while we exclude others by building high walls and detention centers.

After 11th of September 2001, willingly or unwillingly, we have spread fear all over the planet. When we are fearful, we lose our power. We also lose our integrity and we are taking decisions we never should take.

I do not make a difference between migrants or refugees. All people who leave their homeland and take the risk to lose their lives, have a reason to come here.

Let us open our eyes and see how mother earth is reacting on our manipulation. Ultimately, we are destroying our selves. One day we will wake up realizing we cannot exclude anyone. We are One World – One family. We breathe the same air.

If we realize it or not, we are all moving in the same direction. Even if we think we are more privileged than others, we will all end up in the grave. Be honest, if we look back at the end of our lives, can we be proud on the way we have exploited our earth and its inhabitants, on the legacy we leave for our children and grandchildren? I do not believe this!

Life on earth is beautiful because of her differentiation. If we like it or not, the world has to mingle. When we are living our true nature, without fear and with an open heart, we will honor all life and never destroy anything or kill anybody. Then we unfold our full potential and do not take more then we really need. Then we know there is abundance for all of us.

I challenge you to read my book. It is a touching but beautiful book about beautiful people…

Before we send them back, let us go there and life with them for a while. Then we start to realize that no solutions invented by westerners behind their desks will work there, because they are not living and controlling their life the way we are doing.
If we like it or not we need each other. How more we like to control others, the more we will lose control and nature will take over. Deep inside of our heart, we know this…

I wish you and every living being on this beautiful planet, a long and an abundant life,

Yasmin Verschure
– The Netherlands

 

  • Our appointment for this week was cancelled because of renovation. Today I got permission to sent a box of 20 books and letters to Sophie in ‘t Veld and her secetary Sylvia Heerbaart. They will divide them…
De nieuwe wereld begint in ons

De nieuwe wereld begint in ons

Ik kreeg een telefoontje. ‘Yasmin ik ben je boek Volk van mijn VOLK aan het lezen. Ik ben erg onder de indruk. Iedereen in de politiek, in het onderwijs, kortom iedereen zou dit boek moeten lezen’. Hoe vaak heb ik dit al gehoord…

De vluchteling mag er niet zijn – het boek dus ook niet

Iedereen die zich spontaan inzette voor mijn boek kreeg geen poot aan de grond.  Nadat ik -op verzoek- mijn boek aanbood aan Klaas Dijkhoff in Veldhoven, stond de politie op de stoep (die trouwens erg onder de indruk waren van mijn zijn), sta ik blijkbaar op de zwarte lijst en werd ik zonder opgaaf van redenen bij WU geblokkeerd zodat ik niet langer geld kan sturen naar Kenia of naar de Vluchtelingen.

We hebben een oplossing gevonden en gaan vrolijk door

De situatie rond de vluchteling wordt systematisch de doofpot in gestopt. Aangespoelde lijken raken ons niet langer. De gevangenneming van Kapitein Carola Rackete in Italië maakt niet alleen duidelijk dat we het woord mensenrechten beter niet meer in de mond kunnen nemen, het is ook de doodsteek voor mijn boek.

Of we het nu onder ogen willen zien, ja dan nee, de vluchteling is slechts een gevolg waarvan we de oorzaak bij onszelf mogen zoeken: Onze angst voor het onbekende. Onze ongebreidelde drang naar ‘zekerheid’. De idee dat het leven maakbaar is. Kortom, het verliezen van onze verbinding met het wonder dat Leven heet…

Ook wij zijn op de vlucht. We vluchten in social media, alcohol, drugs, seks, werk, vakanties, etc. We doen alles om onsZelf te vermijden. Al is mijn verschijningsvorm anders dan de jouwe, we zijn onzichtbaar met alles en iedereen verbonden. Als we dat realiseren kunnen we niet langer een scheiding aanbrengen tussen onszelf en de ander. De wereld is van iedereen…

Blijkbaar mag ik nog meer uitdelen

Na een lezing in Nijmegen liet ik een paar boeken achter. Ellen Eggerdink belde me. Ze wilde meer boeken. Uiteindelijk deelde ze in drie weken 60 boeken uit binnen haar netwerken. Ieder boek zorgde voor een speciale ontmoeting en gaf haar een boost.

Dus besloot ik dat ik nog meer boeken uit wilde delen. Aan de EU in Brussel. Aan de 2e kamer in Den Haag. Aan gemeenteraden in grote steden, centra voor bewustwording, wereldwinkels, bibliotheken, boekwinkels, etc.  Alles beter dan ze in het magazijn te laten liggen. Elk boek is een druppel die een hart kan raken en een grens kan verleggen. En uiteindelijk wordt elke druppel een oceaan.

Heb jij een groot netwerk en wil je meehelpen deze boodschap te verspreiden, stuur me een mail met jouw adres en wij sturen je een doos van 10 boeken.

Dankbaar voor het Leven en dankbaar voor de Liefde die ons verbindt,
Yasmin