Terug in Nederland

Op 22 maart, precies twee jaar nadat we thuiskwamen van een half jaar samenzijn
met onze vrienden in Samos en Athene, arriveren we na acht – ongeplande –
maanden weer in ons huisje. Toen werden we verwelkomd met angst. We zaten
immers in het hart van C. Ik geloofde daar niet in en zei dat ik net als altijd door
zou gaan met ademhalen en liefhebben.

Nu heeft de onzichtbare oorlog plaatsgemaakt voor een zichtbare oorlog. C.
lijkt vergeten. De mondkapjes zijn verdwenen. We hebben de angst verplaatst.
De media is180 graden omgedraaid en we praten nergens anders meer over.
Maken ons zorgen over een denkbeeldige toekomst…

En plots zijn alle vluchtelingen welkom. Behalve natuurlijk al die anderen waar
we niet meer over praten. En achter de schermen gaat het spel gewoon door wat
we niet kunnen zien zolang we niet onafhankelijk leren denken en voelen.

Giri en ik hebben ons Innerlijk gereset en zijn in Vrede. We nemen ons plekje
weer in bezit. Er valt het een en ander te klussen. Zowel binnen als buiten. Maar
ik ben weer honderd procent ter plekke. Geniet van de zon en de uitbundige lente.

De natuur natuurt gewoon door en laat zich door niets en niemand
weerhouden.

En als altijd ga ik gewoon door met Liefde zijn want dat is  onze ware
natuur. Wat overigens iets anders is dan Lief zijn…
Met ademhalen en genieten van Al wat Is in vol vertrouwen en overgave. De
Liefde die we allen in wezen zijn stroomt moeiteloos de wereld in zonder
voorwaarden en doet wat zij moet doen zonder ogenschijnlijk iets te doen.

Ik hou van jou want ik hou van mij
Yasmin

Inner-Reset

De perfecte tijd voor een Inner-Reset. Verschenen in Nederlands en Engels als E-book. Transformeert angst naar vertrouwen en Liefde. Rechtstreeks bestellen via deze link

Gestrand op Sardinië

En dan word ik wakker en weet ik dat we Griekenland los mogen laten. Mijn zorg voor onze jongens, waar ik zielsveel van hou, begint een bodem te krijgen. We hebben een thuishaven gevonden op Sardinië . Zoals het er nu uitziet blijven we hier nog wel een poosje.  Al is het maar om een nieuw boek te baren.
Fijne feestdagen
 Afbraak gaat vooraf aan vernieuwing. Moge dit proces van loslaten en overgave ons leiden naar de diepe wateren van onze ziel. Giri en ik wensen jullie fijne Kerstdagen en een open mind naar het Nieuwe Jaar, de voorbode van een nieuwe wereld.
Schifoni

Na een aantal nachten langs de zee te hebben geslapen en even bijgekomen te zijn bij AndreA in zijn superfijne hotelkamer in Galteli, arriveren we op de eerste dag van de maand december in een lieflijk appartementje op een plekje waar het geluid van de stilte nog hoorbaar is.

Onze gastvrouw spreekt geen woord Engels. We krijgen letterlijk de sleutels toegeworpen en dan begint het baringsproces. Al is er geen fatsoenlijke werkplek en moet ik op een allesbehalve comfortabele manier aan de slag, ik kan de computer gebruiken en de stroom woorden laat zich niet langer tegenhouden. Het lijkt wel of God rechtstreeks door me spreekt. Er is een giga energie op deze plek en het proces gaat dag en nacht door.

We ontdekken de mooiste stranden van het eiland. De bergen liggen in onze achtertuin. Ze zijn van een helende schoonheid. En al is het weer allesbehalve fraai en kunnen we de zonnestralen niet opvangen op ons plekje, we ontdekken de ibissen en de witte flamingo’s. Zij zijn van een onuitsprekelijke schoonheid en adembenemend. We wanen ons waarachtig in het paradijs.

San Teodoro

San Teodoro wordt onze basisplek. Wanneer het weer begint te verbeteren en de zon zich voorzichtig laat zien, vinden we een buitenterras waar we ons heerlijk kunnen verwarmen aan die goddelijke krachtbron en waar we schitterende ontmoetingen hebben.

Wat zijn ze puur en open de Sardiniër. Ondanks dat we voor het eerst in deze maanden letterlijk geconfronteerd worden met strenge maatregelen, lijkt dat de mensen niet in hun hart te raken. We hebben nog nooit in al deze tijd zoveel contact gehad met de plaatselijke bevolking. Ze zorgen voor ons, houden ons in de gaten en omarmen ons in hun natuurlijke zorg voor elkaar en voor de vreemdeling die zich hier geen vreemdeling voelt. Ik in ieder geval niet. Ik voel me thuis als een vis in het water en Giri dus ook. Want zo werkt het nu eenmaal.

En natuurlijk zijn er uitdagingen. Onze gastvrouw, die geen woord Engels spreekt, had niet verwacht dat ze het appartement in deze tijd zou verhuren en wil meer geld. Als we vragen naar een aantal benodigdheden, laat ze via haar vertaalprogramma weten dat ze geen hotel is. Ik antwoord dat het een kwestie van communicatie is en dat mijn hart open is. Ik ben van plan er iets moois van te maken. En dan ontvouwt zich een proces van een diepte die wezenlijk is voor beiden van ons. Want al is de taal een barrière, in kracht doen we niet voor elkaar onder. Ze komt een lamp brengen zodat ik beter kan werken. Ik vertel haar dat ik gestuurd ben. Ze zegt dat ze dat weet en vanaf het begin van me hield.

Alle obstakels verdwijnen als sneeuw voor de zon. En dan krijg ik plots een appje over de kosten van de airco en ander geneuzel en dat voelt helemaal niet okay. Giri vindt een plek bij Airbnb die plots beschikbaar is in de nabijheid van Caletta en ik voel diep van binnen dat het goed is. We boeken en ik laat het haar weten.

Amper thuis staat ze op de stoep met haar vertaalprogramma. Ze zegt dat het een vergissing is en smeekt me om te blijven. Ik ben een heks, zegt ze. Iemand die haar leven finaal overhoop heeft gegooid. En dan vertelt ze dat ze diep in de ellende zit omdat ze dit huis een jaar geleden heeft gekocht en gerenoveerd. En toen raakte ze haar baan kwijt omdat ze geen prik wilde. Mijn hart stroomt over van mededogen. Ze laat alle controle varen en verklaart me haar liefde die recht uit haar ziel komt. Ze houdt van mij en dat is wederzijds. Als we niet geboekt hadden was ik ongetwijfeld gebleven. Maar ik weet dat mijn taak hier gedaan is, dat ik haar problemen niet kan oplossen en dat het goed is zoals het is.

De energie op deze plek is sky high en raast maar door. De schrijfsels gaan door. Mijn zorg voor onze jongens en de families in Kenia. We zijn dagen bezig om het laatste geld uit de Stichting over te maken. Want één ding weet ik zeker, het is tijd om de Stichting op te heffen. Die was functioneel in Kenia en toen we jaarlijks bij de vluchtelingen waren. Nu dit niet langer mogelijk is moet ik dit hoofdstuk afsluiten om door te kunnen stromen naar een nieuwe fase in mijn leven. Hoewel ik niet langer in de vorm iets hoef te doen en mijn zijn voldoende is om harten te raken, is het tijd om een oermoeder te zijn voor die mensen die in deze tijd ontwaken. Een steun en toeverlaat door mijn schrijfsels en mijn luisterend oor.

Toen we naar Griekenland gingen konden we niet voorzien dat de hele wereld op zijn kop zou gaan. We namen als vanzelfsprekend de zorg op ons voor een stukje levensonderhoud voor onze vrienden, omdat Griekenland en de EU ze gewoon liet stikken. Dat was nooit de bedoeling en is finaal uit de hand gelopen. Ik krijg naar mijn gevoel een geweldig idee, het adoptieplan. Ik kom er al snel achter dat geld storten anders is dan iemand persoonlijk ondersteunen. Zeker wanneer je die iemand niet kent.

Ik realiseer me dat er voor mij geen ander bestaat. Dat ik altijd nieuwsgierig ben om de ander te leren kennen als deel van mezelf. Die ander, die mij onbekend was tot ik hem of haar in de ogen keek, heeft mijn leven enorm verrijkt. Niet alleen onze vluchtelingen. Ook mensen zoals Ferry, een junkie die ik in huis nam toen ik alleen was en hij uit het afkickprogramma werd gegooid. Cees, filosoof en alcoholist met een hart zo groot als de zon. Edward die ter dood werd gebracht in het geciviliseerde USA. De jongens in de bajes in Vught. Mijn god wat een schitterende leermeesters. Wat een mogelijkheden om mijn verborgen kanten in het licht te zetten. Zij hebben me niet alleen vreugde gegeven die alleen zij kunnen schenken die niets meer te verbergen hebben, het heeft mij jaren therapie bespaard. Ik zou wel van de daken willen schreeuwen hoezeer deze jongens mij lief zijn en mijn leven hebben verrijkt. Het is geen opoffering om met ze in contact te zijn. Maar een bad van liefde. Ze houden van mij. Ze vragen hoe het met mij is. Ook al zitten ze nu zonder uitzondering in situaties die het predicaat menselijkheid niet kunnen verdragen.

Siniscola

En dan pakken we ons boeltje en rijden we naar ons nieuwe appartement. Hier is geen angst voor tekort, hier heerst overvloed. Alles wat we kunnen bedenken is aanwezig voor een bedrag waarvoor we niet op een goedkope camping kunnen staan. We hebben de benedenverdieping met meer luxe dan thuis. Prima bedden, kei hete douche, eigen barbecue en als crème op de taart de bovenverdieping met een uitzicht van 180 graden over de weidse omgeving en de zee. Ik heb mijn eigen bureau en een geweldige bureaustoel. Overal zijn kachels. Overal is warmte. Overal wachten ons verrassingen en kleine geschenken. En natuurlijk is ook hier wat aan te merken. De natuur om ons heen en de stranden kunnen het niet halen bij de omgeving van San Teodoro. We horen ons gastgezin boven ons praten en muziek maken. De boormachine wordt regelmatig uit de kast gehaald. Maar iets moet er zijn in deze aardse realiteit om ons letterlijk bij de les te houden.

Bij aankomst voel ik dat mijn lijf keikapot is. De energie in ons eerste appartementje was opzwepend en creatief. Ik sliep nauwelijks, werkte s nachts regelmatig door. Het proces van baren stopte niet.

Giri zijn nee werd meer en meer een ja en we gingen naar diepten die we voorheen niet konden bereiken.  Hoe mooi kan het leven zijn in een tijd wanneer alle uiterlijke grenzen worden gesloten zodat innerlijke grenzen zich kunnen openen.

Na een aantal uren rusten en wat slapen voel ik me weer als herboren. Dat is een enorm verschil met voorheen. Er is geen weerstand zodat ik op geen enkele manier energie verspil door iets niet te willen of ergens tegen te vechten. Verfrist sta ik op. Ik voel me dankbaar en ben verwonderd over de energie die hier levendiger en onrustiger is. Maar de zon schijnt, er wordt niets van mij verwacht en ik voel me omarmd. De energie van voortdurend scheppen en baren kan zich verinnerlijken nu ik de ruimte heb om vanuit rust op een totaal ander frequentie verder te stromen.

In het licht van de liefde,
Yasmin

 

Moederliefde

Dat gaf Edith Rinkens aan iedereen die voor haar voeten kwam. Ze was één bonk Liefde, één bonk vibrerend Leven. Ze vertrok naar gene zijde met haar uitbundige lach, een traan en de snelheid van de wind. Het ware Leven dat ons verbindt is een Mysterie dat geen begin en geen einde kent. Lieve kanjer, jij kleurde de wereld in alle opzichten mooier. Je reist voor altijd met me mee.

Moederliefde

Ssentamu uit Samos verwoordt het zo: ‘Mummy, I cannot forget one hour we spent together. I learnt a lot from you and Giri. Unlike before, you made me feel loved. Indeed, I was a child. Mummy, I had never seen or experienced this in my whole life. I have a mother but due to our situation, she could not give us that love. To get food on the table she had to wake up early and she came home late. All I missed in my childhood, you gave to me in four weeks: Mother love…

I cannot find words to show how grateful I am. Those hugs and kisses before going to bed and before breakfast! I love you my Malaika – my Dushi. You learnt me something important: Sharing Love is more valuable than giving a person a million dollars. You brought my happiness back where I had lost hope due to the camp stress. You are my inspiration…’

Zonder wrijving geen glans

Het is maar goed dat Ssentamu niet weet dat ik die liefde zelf niet gekend heb. Dat ik opgroeide in armoede, mijn ouders jong verloor en dat ik eerst alle dieptes van de hel moest leren kennen voor ik mezelf kon liefhebben en de hemel op aarde kon gaan leven…

We vertrekken 24 september

Giri en ik vliegen via Milaan en Osama naar Athene waar we in Omonia – het hart van de vluchtelingen – een huis hebben gehuurd met vele bedden. Of het gaat lukken weten we niet, maar we willen onze regenboogfamilie uit Samos, inmiddels verspreidt over heel  Griekenland, samenbrengen. En uiteraard zullen we in Athene vele vrienden ontmoeten.

Verdere plannen hebben we niet. Als altijd gaan we met lege handen en zal alles zich ontvouwen zoals een bloem zich ontvouwt in de warmte van de zomerzon

Warme omhelzing,
Yasmin

Dear members of the European Parliament

Today they are on the run, tomorrow we may be the one…

Years ago, the registration officer in Lesbos asked me to speak for the European Parliament.
I told him: ‘Listen, I am a peacemaker, not an activist.’ By writing on request my book: ‘One Love – One Tribe – Face behind the refugee’, I had to go through enormous depths. Now I do not have an excuse anymore, the time is ready to speak.

I lived for many years in Africa between the poor. Even if their lifestyle is different, they have something we lost: the power of trust in the unseen. Classifying them all as fortune hunters, we will only do if we never stood in their shoes.

Since four years, my partner and I spend lots of time between the refugees. We meet them, embrace them and let them know that they are welcome. Believe me: if we really take the time to look them into their eyes, we immediately start to realize that there is no difference between them and us. Never again, we will take the same decisions as we are taking now.

Because everybody is focusing on women and children, we focus particular on man. Those people we like to classify as terrorists, criminals and rapists. When they arrive, most of them are pure and innocent, no different from us. After treating them as we are doing, many of those beautiful souls get stuck somewhere in Europe and lose their hope.

A shame for Europe

The refuge-crisis is a shame for Europe. The Turkey deal, the way we push refugees back and let them drown before our eyes without even acting, is a shame for Europe, a shame for humanity. All the money we spend on Frontex, we can better spend to give our brothers and sisters a better life.

How can we speak about human rights and turn our back to all those suffering. How can we accept that thousands of those young beautiful souls are dying, while we mourn for years when it is one of our family members?

How can we sleep, while they are fighting for their lives? From behind our desks, we have already divided them in refugees and migrants and classified as real or unreal. How can we live with this?

The real slaves, the real losers are we, the privileged ones. We are not only closing our borders, we are even closing our hearts and by doing this we have degraded ourselves from human beings to human doings.

Our policy is as much divided as we are

Believe me, the refugee is not the problem, we are the problem. As long as we nourish the illusion that we are better than others, because of our religion, our position or our skin, we think we have the right to explore the world and to feed our boundless greediness, while we exclude others by building high walls and detention centers.

After 11th of September 2001, willingly or unwillingly, we have spread fear all over the planet. When we are fearful, we lose our power. We also lose our integrity and we are taking decisions we never should take.

I do not make a difference between migrants or refugees. All people who leave their homeland and take the risk to lose their lives, have a reason to come here.

Let us open our eyes and see how mother earth is reacting on our manipulation. Ultimately, we are destroying our selves. One day we will wake up realizing we cannot exclude anyone. We are One World – One family. We breathe the same air.

If we realize it or not, we are all moving in the same direction. Even if we think we are more privileged than others, we will all end up in the grave. Be honest, if we look back at the end of our lives, can we be proud on the way we have exploited our earth and its inhabitants, on the legacy we leave for our children and grandchildren? I do not believe this!

Life on earth is beautiful because of her differentiation. If we like it or not, the world has to mingle. When we are living our true nature, without fear and with an open heart, we will honor all life and never destroy anything or kill anybody. Then we unfold our full potential and do not take more then we really need. Then we know there is abundance for all of us.

I challenge you to read my book. It is a touching but beautiful book about beautiful people…

Before we send them back, let us go there and life with them for a while. Then we start to realize that no solutions invented by westerners behind their desks will work there, because they are not living and controlling their life the way we are doing.
If we like it or not we need each other. How more we like to control others, the more we will lose control and nature will take over. Deep inside of our heart, we know this…

I wish you and every living being on this beautiful planet, a long and an abundant life,

Yasmin Verschure
– The Netherlands

  • Our appointment for this week was cancelled because of renovation. Today I got permission to sent a box of 20 books and letters to Sophie in ’t Veld and her secetary Sylvia Heerbaart. They will divide them…