Mijn leven was vol beproevingen. Mijn vader verongelukte toen ik veertien was. Mijn moeder raakte gewond. Ik had een bijna doodervaring en werd de moeder van mijn moeder en… ging haar steeds meer haten…
Mijn moeder werd dood op bed gevonden toen ik tweeëndertig was. Een half jaar voor zij stierf heb ik haar in een Gestallt Sessie figuurlijk dood geslagen. Heftig maar zeer bevrijdend. Vanaf dat moment ontstond er een zekere mate van openheid en begrip tussen ons.
Na haar dood schreef ik mijn verhaal en ontdekte dat ik haar niet haatte maar mezelf. Ik vergaf haar. Of beter gezegd, ik bevrijdde mij van het verleden en vergaf mezelf.
Ik omarmde Al wat Is en begon te leven met een enorme intensiteit en heftigheid, ook lijfelijk maar met een groot innerlijk weten. De mens die ik geworden ben en nog steeds in wording is, is een keuze van mijn ziel en heeft niets te maken met hoe ik was in die tijd.
Ik liet me mee stromen op de stroom die Liefde heet. Reisde en werkte wereldwijd en schreef boeken. En plots was het daar. Die ode aan mijn ouders. Ik bevrijdde mezelf van het verleden en werd volwassen. Er is geen enkel verwijt meer. Ik ben die ik Ben…
Lieve vader en moeder
Ik voel een overweldigend gevoel van Liefde. Ik ben dankbaar voor elk moment. Dankbaar dat jullie mij dit leven schonken. Dankbaar dat jullie bereid waren mij in liefde te ontvangen en binnen jullie vermogen alles deden wat in die tijd en binnen die omstandigheden mogelijk was om mij in jullie liefde op te voeden.
Ongetwijfeld hielden jullie van mij. En ik kan het nu zeggen in alle eerlijkheid en oprechtheid: Jullie waren de perfecte ouders die ik nodig had om tot ware innerlijke vrijheid en innerlijke vrede te komen…
Moraal van dit verhaal
Sta op en word wakker. Er zijn geen ideale ouders en geen ideale kinderen. Zolang we onze ouders blijven beschuldigen zullen we blind blijven rondtasten in de driedimensionale werkelijkheid en de poort naar de hemel niet vinden…
