waarheid

De wondere wereld van de illusie

door Yasmin | 15 februari 2026 | Inspiraties | 16 reacties

Niets heeft enige betekenis. Niets is wat het lijkt. En toch…

Nee we waren niet echt van plan om te gaan reizen en zeker niet naar Marokko. Te ver en mijn gevoel zei dat we uiterlijk 16 februari terug moesten zijn in Nederland

Ik heb vele avontuurlijke reizen gemaakt. Ik reisde naar en werkte op plekken waar mensen doorgaans niet heen zullen gaan. Naar India en Nepal toen contact met de thuisbasis niet mogelijk was. Ik liep op mijn dooie eentje door de immense kraters op Big Island in Hawaii waar de regenboog zich in al haar kleuren voor mij ontvouwde in verbinding met Pacha Mama ofwel Moeder Aarde.

Wat doe je vroeg een Amerikaan in het hostel. Ik doe niets. Ik ben die ik ben antwoordde ik. Zijn interesse was verdwenen en hij keerde letterlijk zijn rug naar mij toe

Kampeerde met een vriendin op Maui in mijn koepeltentje. Vloog terug naar Nieuw Zeeland en bivakkeerde op de enorme vallei waar de oorspronkelijke Waitaha leefde, welke met kano's uit zee waren gekomen. Ik maakte op die heilige plek de driehoek rond met Hawaii, Nieuw Zeeland en Paaseiland. Ik vloog door naar Australië. Dit keer om te onderzoeken of Giri en ik in zijn geboorteland konden leven op een vallei vol slangen en bloedzuigers. Eerlijk gezegd wist ik het antwoord al toen ik de spirituele grondleggers van het project ontmoette. Zij hadden een pasklaar plan.

Ik wist dat pasklare plannen niet werken. Dat je jezelf moet verbinden met de plek en haar bewoners. Zij zullen hun plannen openbaren door middel van goden die in de bergen wonen en jou tot bloei laten komen of ten gronde richten. Ik wist onmiddellijk toen ik aan de voet van de Uluru-Ayers Rock, het heiligdom van de Aboriginals, stond dat ik haar nooit zou beklimmen. Ik zou het immers ook niet in mijn hoofd halen om in de kerk op het altaar te gaan staan.

In die tijd was reizen een waarachtig avontuur. Nagenoeg niets was voorgeprogrammeerd en je had geen contact met je thuisbasis. Laat staan dat je jouw verslag publiceerde op Facebook.

Ik vloog voor de derde keer naar India. Dit keer op uitnodiging. Nam Drupad-lessen. Werd gedumpt in een ashram waar ik op de grond sliep. Woonde bij Udhav en zijn familie in een dorpje waar nooit een blanke was geweest. Communiceerde met gebaren. Speelde met kinderen. Werd gekleed in zijden sari’s en geëerd als een Godin tot in hoge regeringskringen. Zwierf jaren rond. Alleen en met Giri. Van Kasjmir in oorlog tot in Ladakh. Israël, Jordanië,Japan, Mexico en Guatemala. Zuid-Afrika, Brazilië, Peru en Canada en niet te vergeten de Antillen en Griekenland. Sliep op de Machu Picchu en werd in Indonesië van de straat geplukt om les te geven. Het leven stroomde op natuurlijke wijze en ik stroomde mee.

Geen zekerheid

Maar wat er aan vooraf ging was niet niks. Ik had letterlijk alles losgelaten. Mijn huis en mijn bezittingen. Mijn angst voor de dood en mijn verlangens. Mijn drang om mezelf te verbeteren. De illusie dat er een toekomst was. De illusie dat er zekerheid was. Ik omarmde het leven in overgave.

Al die eerste keer in India bleef ik, indien mogelijk, weg van alles wat op toerisme leek. Ik sliep niet in hostels waar ik westerlingen tegen ging komen. Ik wilde onder het volk zijn.

Ik de jaren dat Giri in het klooster verbleef ging ik zes winters naar Kenia met lege handen om uiteindelijk een vrouwenproject te ondersteunen. Ik had er kunnen wonen ware het niet dat ik blank ben. Ik heb de negatieve kanten gezien van goed bedoelde projecten die er uiteindelijk toe resulteren dat mensen gaan bedelen en afhankelijk worden en die weinig of niets te maken hebben met wat mensen werkelijk nodig hebben. Een mooi voorbeeld is de waterputten die wij snel kunnen slaan maar die al spoedig aan de ketting liggen omdat bepaalde onderdelen kapot gaan en niet gerepareerd kunnen worden.

Arrogantie

Zacht gezegd onze westerse arrogantie doet ons nog steeds geloven dat wij de waarheid in pacht hebben. We hebben een mening over zaken waar we geen pest van weten en oordelen over mensen die we nooit hebben ontmoet. Lees mijn artikel over die bewuste 11 september waarin ik beschrijf hoe wij westerlingen onze positie innemen door te heersen en ons boven andere te verheffen. Maar ondanks onze welvaart zijn we nu niet direct het toonbeeld van geluk. Integendeel zou ik zeggen. De ontevredenheid straalt van ons af. Oké ik hoor jullie al roepen. Niet te veel generaliseren Yasmin. Er is ook een hele groep wakkere mensen die toch wel gelukkig zijn hoor. Ogenschijnlijk lijkt dat zo. Wakkere mensen hebben een eigen wereld gecreëerd van valse waarheden, van geloofsovertuigingen dat we gelukkig moeten zijn. Dat we anders en beter zijn dan anderen. En om die valse waarheid te kunnen leven stoppen we onze eigen rotszooi diep weg of we projecteren die op de buitenwereld. Het kan immers niet waar zijn dat alles wat we zien en waarnemen binnen in ons zelf zit.

Geluk heeft geen reden. Geluk is ons geboorterecht. We zullen het meer en meer gaan ervaren op het moment dat we durven te erkennen dat alles wat we menen te zijn voor negenennegentig procent één grove leugen is ofwel een creatie van ons denken

De wereld is zoals die is omdat wij die zo denken. Die we met onze zintuigen waarnemen en als waarheid bestempelen. Maar de wereld zoals wij die zien en ervaren is slechts een illusie. De weerspiegeling van onze binnenwereld.

Werk aan de winkel

Laten we ophouden met wat en wie dan ook te veroordelen. Ophouden met de dingen anders te willen laten zijn zoals ze zijn. De zichtbare wereld bestaat bij de gratie van licht en donker. Wil je de oorlog stoppen wees dan zo eerlijk en moedig om af te dalen in je zelfgecreëerde hel. Geloof me dat is verdomde pijnlijk maar enorm bevrijdend. En hoewel er geen tijd bestaat, geen verleden en geen toekomst, zal het toch een poosje duren voordat je je naakte pure kwetsbaarheid durft te tonen in de buitenwereld.

In die buitenwereld ben je ogenschijnlijk dezelfde. Soms bot, soms aardig. Je praat niemand meer naar de mond. Je probeert niet aardig te zijn. Je probeert jezelf niet beter en anders voor te doen dan je bent. Even wennen. Je maakt er niet direct vrienden mee. Integendeel. Maar wat maakt het uit. Als je van binnen het licht en het donker, ofwel de hemel en de hel hebt samengevoegd tot één. Niets zou ik zeggen. Helemaal niets. En dat is wat we zijn. Niets. Het pure vormloze zijn van waaruit alles ontstaat en vergaat.

´Yasmin. Jij bent één van ons. Ik moet huilen. Wat heb je bijzondere ogen. Ik voel dat jij vanbinnen heel bent. Ik voel jouw liefde, de vrede in jou. You make my day. Weet dat wij vanaf nu jouw familie zijn en dat je hier altijd welkom bent...´

Ontmantelen

Ik moet zeggen ik ben wat directer aan het worden. Het kan me geen pest meer schelen of mensen me aardig vinden ja dan nee. Ik ben hier niet om aardig gevonden te worden. Ik ben hier gekomen om mezelf te vinden en alle bullshit die ik voor mezelf heb aangezien - die negentig procent - te ontmantelen. Is hard en meedogenloos werken moet ik zeggen. Betekent in mijn geval dat ik niet alleen familieloos ben maar ook mijn kinderen niet meer heb. En dat kan ook niet. In de echte wereld valt er niets te hebben. Betekent dat er ontelbaar vele dierbaren gestorven zijn. Dat anderen me uit hun leven hebben verbannen. Dankjewel daarvoor. Heb je vijanden lief. Zij houden je wakker en tonen je de weg naar de hemel.

Vrienden sussen ons in slaap. Zij willen dat alles bij het oude blijft. Mijn tegenspelers dagen mij uit om te veranderen. Om het spel niet langer mee te spelen, mijn grenzen te verleggen en in alle opzichten mijn eigen dokter te worden. Ziek zijn is immers niets anders dan beter worden wanneer je de wijsheid van jouw voertuig volgt en de natuur haar eigen gang laat gaan. Door alle prognoses en diagnoses over mijn leven en mijn lijf te ontmantelen. Door niet weg te lopen in moeilijke situaties maar mijn aandeel daarin te zien en me af te vragen of die ene relatie met die autist die me nog steeds af en toe knots knettergek kan maken wel de moeite waard is, ben ik dichter bij de waarheid dan ooit.

Mijn eerste artikel: Durf een Rebel te zijn. Schop alle heilige huisjes in - binnen in jouw Zelf...

Van doen naar zijn

En dan wil het mens toch terug naar Marokko. We komen aan in Nador waar ik twee jaar geleden revalideerde en worden warm ontvangen. De plek waar we aanvankelijk naar toe willen staat blank. Was er vorig jaar een serieuze dreiging van droogte. nu valt het water met bakken uit de lucht. Er vallen 37 doden en in december worden er 140.000 mensen geëvacueerd. Dit alles komt aan het licht wanneer de overstromingen zich uitbreiden naar Spanje en Portugal.

Het leven gaat door. De vriendelijkheid van de mensen kent geen grenzen. We worden overspoeld met theetjes, met uitnodigingen, met cadeautjes. Ondanks dat het weer niet gaat herstellen blijven we in het mooie en geteisterde Rifgebergte. De regen is één ding. De stormen zijn heftig en tegelijkertijd leven gevend. Zonder morren en steeds opnieuw wordt de schade opgeruimd en de kraampjes en de winkeltjes weer klaargemaakt voor een nieuwe dag. Puur zen.

Beschaving

Marokko is een ander universum. Ik ervaar Marokko als het midden tussen Oost en West. De mens staat hier aan de top van de beschaving en iedereen die met zijn vinger wijst naar moslims als zijnde terroristen moet zijn eigen spiegel eens verdomd goed gaan poetsen. Je moet wel van beton zijn als je niet ervaart dat de wereld hier een ander ritme heeft. Dat de vriendelijkheid niet gemaakt is maar direct uit het hart komt. Er is niemand die vraagt wie ik ben of wat ik doe. Er is niemand die zeurt over omstandigheden.

Marokkanen leven minder in het verleden en meer in het moment en nemen de dingen zoals ze zijn. Zij zorgen voor elkaar. Zij zorgen voor jou. De politie komt midden in de nacht om je wakker te maken en je naar een veilige plek te brengen. Dat laatste is aan mij niet besteed. Dat begrijpen jullie wel. Ik voel me overal veilig. Was in Kasjmir in het midden van de oorlog en werd klaargestoomd om gevaar weer te voelen. ‘Yasmin ben je niet bang in Marokko’. Nee ik ben niet bang en zeker niet in Marokko. Ik durf hier dag en nacht op straat te zijn. Er is niemand die mij met één vinger aan zal raken. Zaken zoals verkrachting - tja daar wordt hard mee afgerekend. De inwoners zijn mede verantwoordelijk voor elkaars gedrag en veiligheid.

Ja ook dat is bijzonder. Wanneer jongeren zich misdragen - een verziekte kant van het toerisme - worden zij liefdevol gecorrigeerd door volwassenen.

Marokko, ik zie ook sporen van verloedering. De plekken waar toeristen komen en dat willen hebben wat zij altijd en overal willen hebben. Vermaak, kostte wat kost. De ontevredenheid onder bepaalde jongeren - met name de Berbers - die hun wereld willen verbreden maar de grenzen niet over kunnen. Ik kan dat niet veranderen. Het is zoals het is en zoals het blijkbaar hoort te zijn. De Marokkanen mogen dit zelf oplossen. Nee verdomme geen squads hoog in de woestijn die toch al op sterven na dood is... Er is geen vernieuwing zonder afbraak...

Regenbogen

We hebben veel regen, storm en af en toe ook zon gehad. Nog nooit hebben we zoveel regenbogen gezien. Het zien van een regenboog is een feit. Punt. De betekenis die we er aan geven heeft niets te maken met de regenboog. Voor mij is de regenboog het symbool van verbinding. Ik noemde Zuid-Afrika spontaan de regenboognatie in mijn boek ‘Liefde is Al wat Is’. Anderen blijken inmiddels een ander beeld over de regenboog te hebben. Maar het zegt dus niets over de regenboog.

Een regenboog is gewoon een regenboog. Punt. Zwarte Piet is gewoon zwarte Piet. Punt. Niets heeft immers enige betekenis als de betekenis die wij er aan geven.

De wereld van het zijn

Een moslim is dus gewoon een moslim. Punt. En heeft dus niets te maken met een terrorist. Wanneer je een keertje in Marokko bent geweest. Op eigen benen en niet georganiseerd. Je hebt je eigen spoor gevolgd en niet dat van de toerist industrie en de media, dan heb je waarschijnlijk een andere kijk gekregen op de gemiddelde Marokkaan. Dan heb je ongetwijfeld ontdekt dat zodra je de grens overschrijdt van Europa naar Marokko je letterlijk een andere wereld binnentreedt. Een wereld van tijd en ruimte. Een wereld van vrolijkheid. Een wereld van mensen die hun Koning op handen dragen. Een Koning met een open Hart voor zijn volk en voor jongeren. Marokkanen zijn nieuwsgierig en openhartig. Ze willen je leren kennen en verwennen en hun eten of theetjes met je delen.

Toch is het volgens Abdullah niet vanzelfsprekend dat de Marokkaan goed is voor iedereen. ‘De Marokkaan is goed voor een ieder die goed is voor hen’, zegt hij. Met andere woorden: Voor diegene die de mens durft te zien. En ik zie jou en respecteer jou. Mooier dan welke tempel ook vind ik de Mensch. Ik heb wereldwijd vele mooie mensen ontmoet. Maar zo altruïstisch als in Marokko is naar mijn gevoel zeldzaam. ‘Het is ons geloof’ zegt Fatima. Wij horen voor elkaar te zorgen.

Wees open

Stop om te bedenken dat je onmiddellijk een project moet starten of iets dergelijks. Daar vragen mensen niet om. Ze willen dat je hun ziet en omarmt in hun wezen. Doen houd je af van voelen en ervaren. Met al onze goede bedoelingen verpesten we de cultuur. Daarom wilde ik niet in Kenia wonen. Er is immers niemand die ik kan redden. Ga met lege handen waar je ook gaat. Open je hart. Laat je raken. Geld en goederen zijn een makkie. Maar je vooroordelen onder de loep nemen en bereid zijn die los te laten is een waar geschenk voor jouw zelf en die ander. Ieder mens moet zijn specifieke pad bewandelen om zichzelf te vinden. Ontneem niemand haar of zijn pad door in te willen grijpen in een systeem wat fantastisch functioneert. Daar kunnen wij zoveel van leren. Abdullah vertelde me dat ik het verschil maakte en nodigde ons uit om te komen eten in zijn studentenhuis.

Officieel mogen mannen en vrouwen niet ongetrouwd samen wonen en alcohol is verboden. Maar achter de gordijnen vindt het leven plaats en wordt openlijk gedoogd door de politie. Zolang je er anderen maar niet mee lastig valt. De studenten onderhouden zichzelf. Zij werken in de zomer dag en nacht in de horeca om in de winter te kunnen studeren met een uitzonderlijke eeuwige glimlach. Op straat voor hun huis leeft een dakloze oude man. Zij behandelen hem met respect. Zorgen dat hij te eten heeft en zich regelmatig kan douchen. Wij wisselen schaamteloos en openhartig met elkaar uit. Zij waren allemaal drie maal gevaccineerd. Anders mochten ze niet studeren. Niemand die er over zeurde.

Zou dat de reden zijn waarom zij er geen last van hebben. Je doet de dingen omdat het niet anders kan. Punt. Je maakt er verder geen woorden over vuil. Punt. En het lichaam volgt de rede. Punt. Voor mij staat de Marokkaan aan de top van de beschaving.

Daar waar Europa op sterven na dood is en de mensen steeds minder vreugde uitstralen. Daar waar de mensheid haar angst verbergt achter gesloten harten en deuren en getraliede ramen en tegen de avond de straten leeg zijn omdat iedereen in de kroeg zit of achter de tv, bruist het leven in Marokko op straat. Zelfs als het regent. Mensen zijn minder gevangen in slavenarbeid. Bijna iedereen heeft zijn eigen gedoetje. Van het verkopen van zakdoekjes of nootjes tot hun eigen winkeltje. Zoals Hannah die samen met haar familie een sfeervol restaurant runt waar geen alcohol geschonken wordt maar waar de kwaliteit van het eten kakelvers en heerlijk is en de theetjes mierzoet. Niets is teveel om het jou naar de zin te maken.

Jaloers

‘Jeetje wat ben ik jaloers op jou’, zegt ze. ‘Grappig’ zeg ik. Het gras van de buurman is altijd groener. Ik zou zeggen doe het gewoon. Een half jaartje rondzwerven in een campertje waarin je je kont nauwelijks kunt keren. Het is winter. Er is geen uitgaansleven. Geen alcohol. Je kunt niet lekker bij de kachel kruipen laat staan een warm bad nemen. Niet weten waar je zult overnachten. Niet weten waar je je stront kunt lozen. Niet weten wanneer je een douche zult hebben. Niet weten wanneer je je kleren kunt wassen. Geen tv. Zelfs geen Facebook dit keer. Nauwelijks foto's gemaakt. Voor wie?

Je moet je angsten en je verlangens loslaten. Je moet ophouden met plaatsjes plakken. Ophouden jezelf te willen verbeteren. Terug naar jouw oorspronkelijke staat van zijn. Als je dat samen een aantal maanden overleefd is je relatie wel hufterproof...

Wees als kinderen. Die kunnen vrij heftig en natuurlijk zijn. Wees dus niet bang om eens lekker uit je dak te gaan en elkaar half rot te schelden. Om daarna diep in en uit te ademen en gewoon weer door te gaan zonder sorry te zeggen. Want dat is natuurlijk ook onzin. Je meende het immers wel. En maak je geen zorgen of dat gedrag nu wel zo spiritueel is. Wat maakt het uit. Jij kent immers het verschil tussen jouw binnenwereld en je buitenwereld.

Direct

Ik loop met mijn blote voeten door de zee. Zie een vader met zijn zoon rotzooi in zee gooien. Maak een sprint en breng de rommel aan de kant. Scheld tegen pa in mijn eigen taal. ‘Ben je verdomme helemaal gek geworden. Weet je niet dat het leven in de zee sterft door jouw rotzooi. Hij kijkt me kwaad aan, ziet mijn lachende ogen en schiet in de lach. ‘Geef hier zegt hij. Je hebt volkomen gelijk. Wij zijn smeerlappen. We moeten beginnen met onze kinderen te leren. Ja zeg ik. Laten wij het goede voorbeeld geven. We worden vrienden.

Ook dat is Marokko

Wist je hoeveel jongens die jou een fantastische safari bezorgen of lekker leren surfen en squatten of koffie voor je maken, regelmatig niet betaald worden voor het werk wat ze doen. Ja ook dat is Marokko. Dit vertellen ze je doorgaans niet. En dan beginnen ze voor zichzelf. Een eenmanszaakje. Zo nodig met een klein beginkapitaaltje. En daarna mogen ze het zelf uitzoeken. Want daar word je groot en sterk van. En daar weet ik alles van.

Dankbaar

Dankbaar voor alle wonderschone ontmoetingen. Dankbaar voor alle prachtige en minder prachtige ervaringen. Dankbaar voor het weer wat soms geen weer meer was. Dankbaar voor Al wat Is.

Yasmin - met een knipoog van Giri

Contact Agenda Aanmelden Blog

Ontsteek je eigen Licht

door Yasmin | 25 oktober 2024 | Inspiraties | 17 reacties

Aanmelden Blog

Wanneer we ons eigen licht ontsteken, leven we niet langer de waarheid van anderen. We worden sterk en onafhankelijk en leren te vertrouwen op onze eigen waarheid. Dat is ware Liefde, dat is waarachtige vrijheid, opdat we in alle eenvoud een Baken van Licht kunnen zijn zonder iets te willen zijn.

Wanneer we spreken over een nieuwe wereld bedoelen we eigenlijk dat er een ander bewustzijn nodig is. Een nieuw bewustzijn om een radicale omwenteling teweeg te brengen op alle fronten. Dat betekent dat alles wat we denken te zijn, al onze ideeën, ideologieën, rituelen, geloofssystemen en overtuigingen over boord moeten. Zij zijn niet van ons. Zij zijn aangeleerd en geënt op verdeeldheid. Vanuit verdeeldheid willen we gelijk hebben, pretenderen we dat we beter of slechter zijn dan anderen, noemen we onszelf lichtwerkers, voeren we oorlog, vernietigen we de aarde en vernietigen we het ware leven.

Namaak

Er is zoveel namaak, zoveel nep in de spirituele wereld. We leven met ons hoofd in de wolken. Om de pijn van het leven in de stof niet te hoeven voelen, durven we ons niet te wortelen in de aarde. We beloven anderen de eeuwigheid terwijl we zelf in alle opzichten zoekers zijn. We zijn bang om eerlijk en oprecht te zijn. Bang om te zeggen ‘Ik weet het niet’. Bang om confrontaties aan te gaan. Bang om gekwetst te worden. Ik noem dat de schijn van heiligheid. Om volledig vrij te zijn kunnen we nergens bij horen, geen enkele ideologie aanhangen, niets van anderen aannemen. We kunnen uitsluitend onze eigen waarheid leven en ons eigen licht laten schijnen.

De natuur

Laten we de natuur als voorbeeld nemen. De natuur is goddelijk in al haar facetten en maakt alles, liefdevol en meedogenloos, zichtbaar. Het leven en de dood gaan hand in hand. De schoonheid van het verval. Dat wat sterft voedt nieuw leven.
Ik ben onschuldig als een kind en raak mijzelf kwijt in verwondering. Wat een schitterend palet aan diversiteit en kleur heeft de schepper bedacht om deze wereld te schilderen in al haar goddelijkheid, in al haar schoonheid. Dat zou ik nooit beter kunnen doen. Dat is het mysterie, dat is het wonder. De schepping is volmaakt als we het kunnen bezien met de juiste ogen.

We projecteren ons in een ander universum zodat we met onze vinger kunnen wijzen naar anderen die zo ver nog niet zijn. We voelen ons verheven boven anderen omdat wij menen verder geëvolueerd te zijn. Waar we echter voor weglopen, waar we niet mee geconfronteerd willen worden is de angst om het donker in onszelf onder ogen te zien. De angst voor de dood.

Verzekeren

Er komt een moment dat we beseffen dat we onze toekomst niet kunnen invullen of verzekeren. Er komt een moment dat we beseffen dat we de dood niet langer buiten kunnen sluiten omdat de dood het begin en het einde is van alle leven. Er komt een moment dat we beseffen dat alle leed van de wereld ons leed is, zodat we onze ogen niet meer kunnen sluiten voor het leed van anderen. Er komt een moment dat we beseffen dat we onszelf ons hele leven hebben belazerd. We zijn woedend en die woede blijkt de motor die het ego zal vernietigen zodat we uiteindelijk vol overgave en zonder angst het leven in al haar facetten durven te vieren en omarmen.

Schaars

Zolang we menen dat liefde schaars is en dat we die moeten verdienen, zolang we menen te moeten werken om onszelf te vervolmaken. Zolang we de wijsheid van anderen prevaleren boven die van onszelf, zolang we menen dat anderen ons kunnen redden en de deur naar de hemel kunnen openen, begrijpen we niet wie we zijn en gedragen we onszelf als slaven in een wereld van ongekende mogelijkheden en overvloed. Zolang we ons blijven associëren met ziekte en niet met heelheid, zolang we niet in staat zijn de dood te omarmen, zal het leven een kwelling blijven en zullen we altijd menen dat we op alle fronten te kort schieten of gefaald hebben. We blijven onze leegte vullen met onbenullige dingen en zoeken de waarheid buiten onszelf in het navolgen van de waarheid van anderen, in kerken en synagogen, in therapieën, workshops en eindeloos vermaak. Kortom, we blijven wachten tot de verlossing van buitenaf zal komen.

Manifestatie

Het is schokkend wanneer we gaan beseffen dat de wereld zoals wij die ons voorstellen letterlijk een voorstelling is, een beeldvorming, een theaterdrama door onszelf in het leven geroepen. Hij is opgebouwd uit beelden, uit plaatjes. Kortom, een manifestatie van ons denken. Het is niet meer en niet minder dan een verslaving. Een manier om het leven interessant te laten zijn omdat we ons strontvervelen in deze huidige door ons zelfgecreëerde wereld, waarin alles al bij voorbaat is ingevuld en er weinig of geen vrije ruimte meer is om onze innerlijke waarheid te onderzoeken, laat staan onze creativiteit te beleven en te omarmen. Er is lef voor nodig om te leven. Het lef om op eigen benen te gaan staan, ons niet langer iets voor te laten kauwen maar zelf de verantwoordelijkheid te nemen voor ons eigen welbevinden. Of dat nu je gezondheid is of het behoren tot een clan waarin je jezelf niet thuis voelt of de angst om je te verbinden met iets of iemand omdat je een bepaalt idee hebt over vrijheid. Pas als we bereid zijn alle denkbeelden aan de kapstok te hangen en de moed hebben om af te dalen in de donkere kerkers van onze ziel, zullen we langzaam maar zeker gaan beseffen dat achter die denkbeeldige duisternis het licht van de waarheid al die tijd op ons heeft liggen wachten.

Alles wat we af moesten leren omdat het niet oké, niet netjes was en niet zou bijdragen aan ons geluk, aan onze plek in de wereld, zullen we weer op moeten graven en een plaats mogen geven in ons bewustzijn, in onze nieuwe wereld, in onze realiteit. Zodat we niet langer half zijn en gehandicapt, maar licht en donker en heel.

Het enige wat daarvoor nodig is, is het lef om die wereld in onszelf te ontvouwen. Die wereld, de realiteit, was er altijd al. We hebben haar bekleed met ideeën, meningen en denkbeelden en die beelden verheven tot waarheid. Puur uit overleving. Puur uit angst om niet buiten de boot te vallen. Puur uit angst om geen eenling te zijn.

Tweeling

Maar voordat je een tweeling kan worden zul je eerst het lef moeten hebben om een eenling te zijn. Je zult je eigen ruimte moeten verkennen. Hoe meer je jouw binnenwereld uitzuivert, hoe meer je bewust moet zijn dat je gekwetst kunt worden door energieën buiten jouzelf. Stop met het beschuldigen van anderen want zij weten niet wat zij doen. Tegenkrachten zijn een noodzakelijk deel van jouw opleiding. Zij dwingen je om jouw plaats te bepalen. Dus aanvaard de lessen en wees dankbaar. Bescherm jezelf zolang dit nodig is, maar weet dat je ware bescherming bestaat uit de grenzeloze ruimte in jouw hart. Hoe meer je jouw zelf gaat leven en jouw eigen licht ontsteekt, hoe groter die ruimte wordt. Liefde is het enige wapen waar geen kruid tegen gewassen is.

De weg

De weg is een weg van vallen en opstaan. Zoals een kind wat leert lopen. Het kind valt honderden keren, staat weer op en blameert niemand. Dus gewoon blijven oefenen en jezelf niet onderuit halen. En jezelf ook niet op een voetstuk plaatsen wanneer het wel lukt. Want al die veren in je kont is de inmenging van het ego die nog steeds een voetstuk wil en helpt je niet om een waarachtig Mensch te worden. Daar heb je de bescheidenheid en de eenvoud van het midden voor nodig ofwel de Weg ofwel Tao.

We ontsteken ons eigen Licht, laten gehechtheden los en genieten van Al wat Is. We leren te vertrouwen op onze eigen waarheid. Dat is Liefde, dat is waarachtige vrijheid.

Redden

We zijn niet op de wereld om anderen te redden omdat er nu eenmaal niemand gered hoeft te worden. We zijn op de wereld om onszelf te vervolmaken. De enige manier om onszelf te vervolmaken is op te houden anderen te willen redden. De enige weg om jezelf te helen is naar binnen te keren en jezelf te bevrijden uit de wereld van de dualiteit. Het licht zowel als het donker te omarmen, zonder oordeel. Dat is heelheid. Je hoeft alleen jouw innerlijk licht te ontsteken om een lichtje te kunnen zijn voor anderen. Wanneer je jouw weg bewandelt dan is jouw liefde groot genoeg en wil je niet langer iemand tegenhouden om te vallen. Omdat je weet dat we honderden keren op onze bek moeten gaan om onze innerlijke kracht te vinden. Het is niet van belang wat een ander doet. Het is uitsluitend van belang dat jij jezelf ten alle tijd in de ogen durft te kijken, zonder schaamte, zonder oordeel en zonder nog iets weg te stoppen.

Ontsteek je eigen Licht zodat we ondanks alle pijn, alle verdriet, toch in staat zullen zijn steeds opnieuw weer op te staan. Onze eigen waarheid te leven en ons innerlijk licht brandende te houden. Zodat we in alle eenvoud een Baken van Licht kunnen zijn zonder iets te willen zijn.

Liefde is Al wat Is
Yasmin

Contact Agenda Aanmelden Blog

Herboren

door Yasmin | 29 augustus 2024 | Inspiraties | 20 reacties

Aanmelden Blog

Alles ontstaat en vergaat voortdurend in de wereld van de vormen. Datgene wat blijft is de alles bezielende liefde ofwel de allesomvattende leegte. Het is ware levenskunst om flexibel te zijn en je mee te laten drijven op de stroom van voortdurende verandering.

Ik herinner me als de dag van gisteren het moment dat in Sardinië Inner-Reset, mijn negende boek, werd geboren. Het voelde als een nieuw begin. Als de geboorte van een nieuw tijdperk. Eenmaal terug in Nederland verscheen het ook in een papieren jasje en alles begon te stromen. Plots gaf ik lezingen, werd ik uitgenodigd voor een podcast. De Andere Krant werd ten diepste geraakt en plaatste een schitterend interview. Dat had een tweede podcast tot gevolg. Kortom, de stroom leek niet meer te stoppen.

Bliksem

Het is bijna een jaar geleden dat ik, na een fantastische lezing in Kloetinge, in Vlissingen van mijn fiets werd gereden en mijn heup brak. De operatie en de revalidatie verliepen voorspoedig en ik verklaarde mezelf binnen twee maanden als genezen. Toen sloeg op die bewuste 24 november - de details wil ik je besparen - de bliksem in. En nee, dat was niet zomaar een hernia.
Volgens de medische wereld is genezing niet mogelijk. Zware pijnstillers om het leven dragelijk te maken is het advies. Zo werkt het niet voor mij. Pijn hoort bij het leven. Hoe meer je er tegen vecht, hoe meer je zult lijden. Mijn lichaam is mijn voertuig, de blauwdruk van mijn leven hier op aarde. Door hard te werken - zonder te werken - heb ik mijn flexibiliteit en soepelheid terug. Ik ben dankbaar voor AL wat Is. Ik voel me als een feniks die verrijst uit haar as. Ik ben op weg.

En ja alles is stilgevallen. De lezingen, de podcasts, de boeken en ikzelf. Maar dat kon niet anders.
Het ware leven gaat niet om datgene wat we doen, maar om datgene wat we zijn. De energie die alles en iedereen bezield. De energie die kan helen of vernietigen. Alleen in de stilte, ver van de uiterlijke wereld kan het proces haar voltooiing krijgen. En ik ben niet bang voor stilte, ik ben niet bang voor leegte, integendeel. Alleen in de leegte kan het nieuwe geboren worden.

Ik ben de schepper van mijn leven

In wezen zijn wij een netwerk van energie en geen materie. In die frequentie zijn we één en in diepte met elkaar verbonden. Waarom zou ik boos zijn op die ander als ik weet dat er in wezen geen schuld bestaat. We zijn allemaal spelers in hetzelfde spel. Elke doorleefde ervaring leidt tot een dieper inzicht en vormt een weg naar waarachtig leven. Mijn binnenwereld wordt stiller en leger. Ik ben niet langer gehecht aan dingen of mensen. Er is geen angst om iets of iemand te verliezen, dus kan ik met volle teugen genieten van dat wat is. Alles wat ik waarneem is mijn eigen schepping en een uitdrukking van datgene wat ik ben. Alles en iedereen spiegelt mij om nog dieper in mezelf te schouwen. Ik geloof in wonderen. Nog sterker. Ik ben een wonder.

Ik hoor mezelf nog zeggen dat ik dit keer niet terug wilde naar mijn huisje. Maar ik deed het wel. Geniet van bloemen, vlinders en bijtjes. Geniet van mijn oefeningen, mijn blote voeten op het gras. Voel me innig verbonden met de Moeder onder mijn voeten.
De chaos en de vijandigheid waarin we jaren geleden terecht kwamen is omgevormd tot pure schoonheid en intense stilte. En ik kan alleen maar zeggen dat ik op dit moment nergens anders zou willen zijn.

Prins

O wat houd ik ervan om naar mensen te kijken. Om te zien dat achter al het uiterlijk vertoon zoveel schoonheid ligt te wachten om wakker gekust te worden. Het pad naar bewustwording, het sprookje van Doornroosje en de Prins. In deze hoedanigheid ontmoet ik, wanneer ik op straat ben, de meest mooie en minder mooie mensen. Knuffel ik met een stralende moeder uit Eritrea en omhels ik een prachtige familie uit Syrië waarvan de dochter Yasmin heet en die dolgraag met mij op de foto wil. En ik laat los, ik laat gaan. Ik geloof in de kracht van de spontane ontmoeting. Mensen aanraken. Vertellen hoe mooi ze zijn.

Gypsy

Ik hoor me nog tegen Giri zeggen dat áls het de bedoeling is om een zwervend bestaan te leiden we een metertje meer busje wel kunnen gebruiken. Want ontegenzeglijk ben ik een gipsy. En ja, ik zette die gedachte in het universum en liet het los. En ja, ik werd wakker en wist waar we heen moesten. En zie daar stond zij. Precies zoals ik haar in mijn dromen had gezien. La Luz is haar naam. Of en wanneer we weer gaan zwerven laat ik aan het universum over. Alles is mogelijk. Mijn hart is open en mijn spirit is wakkerder dan ooit.
En zie er wordt weer af en toe een boek gekocht, een afspraakje gemaakt. Ik laat het gewoon gebeuren, bemoei me er niet mee. Mijn website is opgepoetst. Alle niet relevante verhalen zijn in de prullenbak verdwenen. Er is ruimte ontstaan die zichzelf in mag vullen.

Sterven

Het is ware levenskunst om te sterven voor je sterft. Offer het ego in het vuur van de Liefde zodat het zonder gezichtsverlies het hazenpad kan kiezen. Op dat moment verlaten we de wereld van de angst en valt er niet langer iets te vrezen. Je kunt in volle glorie, in alle eeuwigheid, voor jouw waarheid, voor jouw goddelijkheid gaan staan.

Liefde is Al wat Is
Yasmin

Contact Agenda Aanmelden Blog

De lege stoel

door Yasmin | 9 maart 2023 | Inspiraties | 7 reacties

Agenda

Het is een kleurrijk gezelschap op mijn laatste lezing in Vlissingen. Van een prachtige dertigjarige dakloze vrouw die ik deze dag langs de boulevard ontmoette, tot de spirituele zoeker en een enkeling die het meent te weten.

Weten heeft doorgaans weinig of niets te maken met de energie zijn en leven. Nog sterker, het weten kan je aardig in de weg zitten. De reis begint met alles overboord te gooien wat je meent te weten zodat je een leeg vat kunt worden voor universele waarheid. Zolang je jezelf nog verschuilt achter een vorm van religie of nieuwe-tijds-denken ben je nog niet afgedaald in de diepe wateren van je authentieke ziel en ben je nog geen Eenling geworden.

Tegenover mij zit een vrouw die zich zo te zien niet helemaal op haar gemak voelt. Naast haar is een lege stoel. Een stoel die ik niet weg mocht zetten omdat er iemand uit de ongeziene wereld kenbaar maakte aanwezig te willen zijn. Wie of wat is voor mij nog een raadsel.

Hedendaagse spiritualiteit is evenzeer een concept om te vluchten in de wereld van de tienduizend dingen als de jacht op materiele zaken. Een imago waar we anderen mee menen te moeten helpen en onszelf buiten schot kunnen houden. Helaas is de tijd voorbij dat we ons nog achter etiketten kunnen verschuilen. De ware hulpverlener heeft zichzelf bevrijdt van het hulpsyndroom en voelt zich niet meer of minder dan zijn client. Hij heeft het doen achter zich gelaten en is simpel datgene wat hij is.

Het oog van de naald

Er valt niets te bereiken. Het pad naar waarheid ofwel Samadhi is de weg zonder doel en zo simpel als het maar zijn kan. Doe niets, laat je leiden met een korte ei. Laat alles wat je ooit dacht dat jij was en waar jij je identiteit aan ontleende volledig los. Want je bent het grote niets. Oeps! En hoewel in dat niets de hele potentie van de schepping ligt besloten, is het voor een westerling niet eenvoudig om door het oog van een naald te kruipen. Het hoofd, ofwel het ego is groot en laat zich niet zonder slag of stoot aan banden leggen.

De meesten van ons weten niet beter dan dat we zijn wat we denken te zijn. Het beeld wat we van onszelf hebben gecreëerd en waarin we heilig geloven. Het beeld wat we dagelijks moeten voeden om de uiterlijke schijn in stand te houden.

Stoppen met vechten

Wanneer je zó genoeg van je zelf hebt dat je de controle niet meer overeind kunt houden, is het moment daar dat je in overgave je hoofd kunt buigen en jouw kleine ikje in handen kunt leggen van jouw goddelijke wil. Het hoofd maakt steeds minder de dienst uit en het hart neemt op natuurlijke wijze de leiding over. Het oorspronkelijke denken krijgt weer haar plaats en je laat je steeds vaker leiden door je goddelijke impulsen.

Wat als je nog maar een week te leven hebt

Plots komt de vrouw naast de lege stoel tot leven. Ze deelt het hartverscheurende proces rond het overgaan van haar tweelingzus. Door het vroegtijdig heengaan van haar zus kreeg zij de mogelijkheid om haar eigen plek in te nemen. Ze ging verhuizen en schilderen. Ik word overspoelt door ontroering en liefde en houd mijn adem in: ‘Je schildert niet alleen, jij en je zus werken samen’. En plots is het duidelijk: haar zus zit op de lege stoel.

Alleen maar genieten

‘Vanaf haar overlijden heb ik me voorgenomen om alleen maar te genieten’, zegt ze. Ik val stil. Het ware leven gaat niet over wel of niet genieten. Het ware leven gaat over het aanvaarden van Al wat Is. Willen we deze illusionaire wereld waarin we voortdurend op jacht zijn onze leegte op te vullen en onze pijn te verdringen met pijnkillers, seks, drugs en rock en rol, blijven voeden. Of is de tijd nu rijp om naar binnen te keren. Durven we in te zien dat we het ware lijden zelf hebben gecreëerd door de ontkenning van onze goddelijke afkomst, het wezenlijke in onszelf. Door onze weerstand te voeden, het leven te verdelen in goed en kwaad en te vechten tegen datgene wat we niet wensen. Kortom, het feit dat we het leven in al haar facetten niet kunnen omarmen en alles naar onze hand willen zetten is de oorzaak van het ware lijden.

Geluk is ons geboorterecht

Gelukkig zijn begint bij de simpele waarheid dat alles haar nut heeft. Dat er niets buiten ons zelf is. Dat alles zich afspeelt binnenin ons Zelf. We beginnen langzaam maar zeker te beseffen dat het nutteloos is om wat dan ook op de buitenwereld te projecteren en wie dan ook de schuld te geven. De schepping is goddelijke perfectie. Onze manier van kijken, van vorm geven en bewegen is ziek. We zijn volledig vergeten wie we zijn. Ondanks het feit dat onze uiterlijke omstandigheden beter zijn geworden, zijn we nog nooit zo ver verwijderd geweest van onze ware natuur. Nog sterker, de meeste mensen zijn volledig vergeten wie ze in wezen zijn en hebben zich volledig geassocieerd met hun zichtbare werkelijkheid.

De waarheid in het midden

Op het moment dat we beide polen in onszelf omarmen en in het licht zetten, worden we heel. Het licht overschaduwt de duisternis. Het is onze potentie, onze ontvankelijke vrouwelijke scheppende kant die we hardnekkig hebben bevochten. Onze vrijheid, onze creativiteit die ons tot authentieke mensen, tot ware scheppers maakt. Op het moment dat we die kracht weer in onszelf initiëren en eren, laten we onze angst voor tekort en de behoefte aan de schijn van veiligheid en zekerheid los. We begrijpen dat onze oordelen alles zeggen over onszelf en niets over de wereld buiten ons. We staan op uit het stof, worden de goden en godinnen van weleer en nemen onze rechtmatige plaats in het scheppingsverhaal weer in.

Dienstbaarheid

Dankbaar dat ik in alle eenvoud een instrument mag zijn. Hoe meer ik weet dat ik niet weet, hoe meer ik geraakt wordt door alles wat ik mag zien, mag aanraken en ervaren. En hoewel niet iedereen me aardig vindt en sommigen met een grote boog om mijn zijn en mijn boeken heen lopen, ben ik niet langer afhankelijk van goedkeuring van anderen. Ik laat me drijven door de wind, doe zonder te doen en voel me een gezegend Menschenkind.

Om Shanti,
Yasmin

Contact Agenda Aanmelden Blog

Oneindig bewustzijn

door Yasmin | 16 december 2022 | Inspiraties | 20 reacties

Aanmelden Blog

Waar zou ik me druk over maken wanneer ik weet dat ik oneindig bewustzijn ben, eeuwig en onsterfelijk. Ik ben Liefde. Dat is wat ik kom initiëren hier op aarde. Dat is mijn taak die me lang geleden gegeven is.

In deze tijd waarin de leugen regeert en we onze verantwoordelijkheid volledig uit handen hebben gegeven aan machten buiten ons zelf is de tijd nog nooit zo rijp geweest om op te staan en terug te eisen wat we vrijwillig en uit gemakzucht uit handen hebben gegeven. We worden als Doornroosje, laten ons wakker kussen door de Prins en slaan onze vleugels uit. We verlaten onze zelf gecreëerde gevangenis en kiezen voor de innerlijke weg naar ware vrijheid. We laten het oordelen los en ontvouwen hogere frequenties van onszelf. Het verschil tussen hemel en aarde vervaagt. Kortom, het proces van authenticiteit.

Verloochenen

Voor velen van ons is het een worsteling om onszelf te zijn onder vrienden en in familieverband. Het is van groot belang om je angst te overwinnen, je spontaniteit niet te verliezen en je uit te blijven spreken. Het gaat er niet om anderen te overtuigen van jou gelijk maar om oprecht en in waarheid te durven staan voor jouw pad. Zonder oordelen en zonder jezelf te verloochenen. Door een levend voorbeeld te zijn geef je anderen de mogelijkheid om te onderzoeken wat hun waarheid is.

Liefde

Meer en meer belichaam ik de energie die liefde heet. Mijn zijn is ruimte en neemt de ander moeiteloos mee in die liefde in ieder moment. Hetzij tijdens een spontane ontmoeting, hetzij tijdens een consult of een boekpresentatie. Wanneer ik oprecht durf te zien verbind ik me tot in de kern. Door de ander daadwerkelijk in de ogen te kijken voelt zij zich niet alleen gezien, herkend en erkend, het helingsproces kan op natuurlijke wijze een aanvang nemen. Het geschenk van deze tijd is dat het me niet langer kan schelen wat anderen van mijn onconventionele optreden vinden. Zolang ik sta in waarheid en de juiste frequentie belichaam, laat ik me niet afleiden door al het geneuzel om me heen en gaat het prima met mij. Betekent niet dat ik me niet verdiep in wat er aan de hand is, integendeel. Weten is één ding. Mezelf ermee verbinden is iets anders. Ik probeer het leven met al haar uitdagingen te omarmen en niet te oordelen. Ik bied geen doekjes voor het bloeden en houd me niet bezig met toekomstvoorspellingen. De toekomst is dynamisch en verandert naarmate wij onze gedachten veranderen.

Dienen

Hoe dan ook, ik kwam naar de aarde om de mensheid te dienen. Ik mag aanraken, wakker schudden en mensen in verbinding brengen met hun goddelijkheid. Het hele proces gaat over bewustzijn. Over goddelijkheid en frequentie. Over weten dat we het fysieke lichaam niet zijn maar de energie die het belichaamt. Wanneer we ons verbinden met onze goddelijke frequentie verheffen we onszelf naar een hogere trilling en worden we langzaam maar zeker immuun voor al het geneuzel om ons heen. Die frequentie hebben we meegenomen toen we dit lichaam aannamen. Door ons te identificeren met onze fysieke manifestatie vergaten we onze afkomst en ervaren we een diepe onverklaarbare angst om niet goed genoeg te zijn, om er niet bij te horen. De veiligheid zoeken van wakkere mensen of andere groepjes zal ons niet redden. Dat is blijven hangen in de dimensie van materie, de wereld van afgescheidenheid. Het is nu de juiste tijd om die liefdesfrequentie in onszelf te gaan belichamen en in verbinding te zijn met Al wat Is.

Het gaat niet om de groep. Het gaat om de eenling die wakker wordt en durft te staan in waarheid. Die ziel die de moed heeft om zelf het wiel uit te vinden en niet direct naar de dokter rent om een test of een aspirine om de groeipijn van het onbekende maar niet te hoeven voelen.

Groeipijnen

Als we de pijn niet durven te omarmen, blokkeren we onze groei en zullen we de vreugde ofwel de wederopstanding niet smaken. Hoe ver hebben we ons mee laten slepen in het web van leugens, ook al weten we diep vanbinnen dat het niet klopt. Weten is één ding. Het spel niet meer meespelen is een ander hoofdstuk. Dan praat ik niet over mondkapjes, prikken of testen. Dat blijft materiele werkelijkheid. Dan praat ik over een bewustzijnstoestand waarin we niet meer voor of tegen zijn maar gewoon zijn. Wanneer we zijn zoals de Schepper ons heeft bedoeld is er geen ruimte voor angst. Is er alleen maar dit ene moment. Ik ben het middelpunt van mijn bestaan. Ik ben de enige die kan beslissen wat goed is voor mijn lichaam en voor mijn geest.

Authentiek

We zijn op het afscheidsfeest van Paul, een oud college van Giri. Paul vond vijfentwintig jaar geleden mijn boek Weg naar het Licht op zijn bureau, daar neergelegd door Giri. Het boek inspireerde hem mateloos. Hij nam zijn ontslag en stapte uit de kudde. Paul bouwde met lef en met vallen en opstaan een authentiek leven op en omringde zich met liefdevolle mensen. Hoe kan het anders. Paul is de Liefde zelf geworden. Hij heeft zijn huis verkocht en begint met zijn geliefden een nieuw leven in de buurt van Valencia. Hartverwarmend.

Intimidatie

En ja er zullen krachten zijn die ons van alle kanten proberen te intimideren maar wat maakt het uit. We discussiëren niet meer. We wensen geen gelijk te halen. We zijn gewoon in de veilige ruimte van ons hart waarin geen voor en afkeer is. En zonder dat we het beseffen worden we in alle opzichten groter en sterker.

Om Shanti.
Yasmin

Contact Agenda Aanmelden Blog

Wees stil en weet

door Yasmin | 1 juni 2021 | Inspiraties | 27 reacties

Ik ben het gat in de fluit waar de adem van Christus door beweegt. Luister naar deze muziek.
- Hafiz - Soefi

Tijdens een 21-daagse stilte periode, waarin mijn enige voeding mijn tuintje, de vogels en de ongeziene wereld waren en het fysieke lichaam op het scherp van de snede balanceerde, verbleef ik in vrede in de grenzeloze ruimte van mijn hart. Oer-vertrouwen, overgave en het proces van alchemie verlegden grenzen tussen dood en leven. Ik werd letterlijk en figuurlijk lichter en helderder.

Inzicht

Het is niet de bedoeling dat we onze kop in het zand stoppen. Het is de bedoeling dat we helder zijn, dat we durven te staan voor onze waarheid. Wat de consequentie ook mogen zijn. Realiseer jezelf dat alles wat ontstaat vergaat. Alles wat gecreëerd is, is ten dode opgeschreven. Alle materiële vormen vallen vroeg of laat uit elkaar. Maar datgene wat blijft is zuiver bewustzijn. En dat is, wat ik ben. Dat is wat jij bent. Dat is wat wij zijn.

Paradijs

De wereld zou in één klap het paradijs worden zoals de Schepper het heeft bedoeld als mensen zich op dit moment zouden realiseren wie zij in werkelijkheid zijn. Niemand zal de leugens in de buitenwereld nog geloven, wanneer er helderheid en inzicht is in onze binnenwereld.

Door mijn binnenwereld te transformeren creëer ik mijn eigen werkelijkheid en transformeer ik de wereld buiten mij. De weg naar vrijheid is een innerlijke weg. Het enige wapen op het pad is Liefde. Door mezelf, al mijn geloofssystemen en gehechtheden tot op het bot af te breken, sta ik dichter bij de waarheid dan ooit. Het leven is een mysterie.

Geweldloos

In deze staat van zijn is het niet langer nodig om te demonstreren. Heb het lef om eerlijk en oprecht in je eigen spiegel te kijken. Omarm wie jij in wezen bent en durf daarvoor te staan, zonder te analyseren of te oordelen. Wanneer we beseffen dat tijd en ruimte in wezen niet bestaan, kunnen we zonder fysieke aanwezigheid overal zijn en geweldloos ondersteunen wat wij wensen te ondersteunen. In stille verbondenheid met Al wat Is.

Eenheid in verscheidenheid

In Eenheid leven betekent dat ons kleine ikje niet langer centraal staat. In Eenheid leven betekent grenzen verleggen en onszelf openen voor vernieuwing. In Eenheid leven betekent dat we het donker niet ontkennen, maar niemand beschuldigen. Omdat er niemand schuldig is. Het is onwetendheid, niet meer en niet minder. In Eenheid leven betekent in verbinding zijn met alles en iedereen. Onszelf ten volle verantwoordelijk voelen voor wie we zijn, voor wie ik ben, waardoor ik zonder ogenschijnlijk iets te doen een wegwijzer kan zijn voor anderen.

Hazenpad

In tijden van diepe duisternis zijn er vele ongeziene krachten in het universum die ongeduldig staan te trappelen om onze transformatie te ondersteunen. Je kunt ze ervaren in de stille ruimte van je hart. Dit is dé tijd bij uitstek om naar binnen te keren, stil te zijn en te durven voelen. Dit is dé tijd om te kiezen voor kortstondige geluk of ons te realiseren dat de zichtbare werkelijkheid niet meer en niet minder is dan een illusie.

Het is ware levenskunst om te sterven voor je sterft. Offer het ego in het vuur van de Liefde zodat het zonder gezichtsverlies het hazenpad kan kiezen. Op dat moment verlaten we de wereld van de angst en valt er niet langer iets te vrezen. Je kunt in volle glorie, in alle eeuwigheid, voor jouw waarheid, voor jouw goddelijkheid gaan staan.

Tien over twaalf

door Yasmin | 21 februari 2021 | Inspiraties | 17 reacties

We staan aan de vooravond van een nieuwe tijd. Het einde van de Kali Yuga. Een grote omwenteling, waarover de ouden en de wijzen reeds spraken, vindt nu plaats. Alvorens die omwenteling daadwerkelijk plaats kan vinden, moet er een uitzuivering plaatsvinden. We kunnen nu eenmaal geen nieuwe wereld bouwen op oude fundamenten.

De geestelijke strijder strijdt zijn strijd binnenin zichzelf. Hij steekt zijn kop niet in het zand en gaat op onderzoek uit. Wanneer zijn onderzoek op angst stuit, zoals het gebruik van mondkapjes, de gevolgen van een avondklok, vaccinatie of testen, haakt hij niet af, maar daalt hij nog dieper af in de kerkers van het zelf om te doorvoelen waar hij resoneert op die angst totdat hij de angst heeft ontmanteld.

Great Reset

Angst maakt ons passief en laat ons gewillig de rol van slachtoffer innemen. Als we maar lang genoeg de absurde regels blijven volgen, dan zal alles weer normaal worden. Diep vanbinnen weten we inmiddels wel dat we nooit meer teruggaan naar het oude normaal en dat het hier niet om een virus gaat, maar om iets heel anders. We kunnen onze ogen blijven sluiten voor de werkelijkheid of we kunnen onze angst overwinnen en eigenzinnig op onderzoek uitgaan. En geloof me, dat kan schokkend zijn.

Voor velen is het niet te bevatten dat onze eigen regering, tezamen met alle wereldregeringen, een masterplan uitwerken dat rond de tweede wereldoorlog is gestart. Toen werden er zes miljoen Joden en een paar miljoen homo’s en zigeuners vernietigd. Mensen waren geschokt en zeiden: ‘Ik heb het niet geweten’. Nu kunnen we dat niet langer zeggen. We kunnen onze eigen waarheid ontdekken als we de moed hebben ons los te maken uit de kudde om op onderzoek uit te gaan.

Wanneer we onze rol van vrijwillige aanpassing blijven spelen, terwijl we diep vanbinnen weten dat we getuige zijn van de grootste leugen ooit, zijn we medeverantwoordelijk voor datgene wat er in de wereld gebeurd.

Vluchten kan niet meer

Hoewel het inmiddels ver over twaalf is, is het nooit te laat om in onze eigen spiegel te kijken. Naar binnen te keren en te voelen waar en wanneer we zijn afgehaakt. Waar hebben we de kracht van onze ziel, de liefde van ons wezen, in quarantaine gedaan. We deden religie de deur uit. Niet onbegrijpelijk, religie gaat om vormen en rituelen en is buitenkant. Maar de onzichtbare binnenkant, onze ware spiritualiteit, de kracht van het hart, de liefde en de onbegrensde stroom van Leven zijn we niet alleen gaan overschreeuwen, we hebben ook haar aan banden gelegd.

Waarheid

Spiritueel zijn betekent niet dat we onze kop in het zand steken omdat we denken dat met liefde en meditatie alles wel over zal gaan. Spiritueel zijn betekent met je voeten op de aarde staan en te durven zien wat er onder onze ogen gebeurt, zonder daar een oordeel aan te verbinden. Liefde, onvoorwaardelijke Liefde, is een enorme kracht en zij zal uiteindelijk zegenvieren. Zolang we de waarheid ontkennen en angst voelen voor een virus of de gevolgen ervan, zijn we nog niet geworteld in die Liefde en is er nog werk te doen. Zolang we onze verantwoordelijk voor ons lichaam en ons leven uit handen geven en onze deuren massaal sluiten omdat we bang zijn beboet te worden, ons leven of ons inkomen te verliezen, is er nog werk te doen.
Zolang we vanuit schuldgevoel anderen beschermen, in de ontkenning zitten en de angst ons verlamd om onze deuren open te zetten, zullen we niet alleen ons leven en ons inkomen verliezen, maar ook onze zielspotentie, de goddelijke ruimte die we in wezen zijn, het ware Leven.

Natuur

Jouw lichaam is een prachtig voertuig en heeft een intelligentie en innerlijke wijsheid waar je op mag leren vertrouwen. Hoe minder je erin stopt, hoe beter het functioneert. Soms heb je ondersteuning nodig. Ondersteuning die onze regeringen verbieden maar de natuur in overvloed biedt. Van frank en vrij ademhalen tot wandelen, van knuffelen en aanraken tot vitaminepreparaten, kruiden, homeopathie, enzovoort.

Gedachten zijn krachten. Al wat er in dat koppie van jou omgaat manifesteer je vroeg of laat in de vorm. Realiseer je dat denken gebaseerd op ik en mijn niets meer en niets minder is dan jouw ego die altijd gelijk wil hebben. Maar daarachter ligt jouw tijdloze wijsheid te wachten tot jij haar wakker kust. Daar had je vroeger een prins voor nodig, maar dat doen we nu gewoon zelf. En dan donderen we onze driedimensionale persoonlijkheid uit de matrix en gaan we onsZelf verkennen. Jeetje, dan wordt het leven pas echt de moeite waard.

Onze kinderen

Het kan niet waar zijn dat we al dat moois, nog zo verbonden met goddelijkheid en mystiek, op de wereld hebben gezet om ze angstig en monddood te laten maken.

Door onze kinderen alles te geven wat hun hartje begeert en elke oneffenheid uit de weg te ruimen, weerhouden we hen ervan om zich te ontpoppen tot weerbare mensen, bewuste spirituele wezens. Wezens die de weg bewandelen van dualiteit naar eenheid, het midden tussen goed en kwaad. Zolang ze nog te klein zijn om voor hun rechten op te komen, zijn wij het die hen, desnoods met ons eigen leven, moeten beschermen.

Lijden is als het breken van een schaal die ons ware zelf ontsluit, volgens Kahlil Gibran. Lijden opent de poort naar heelheid wanneer wij het erkennen en niet wegstoppen met medicatie, drugs en slimme techniekjes. Lijden versterkt onze weerbaarheid, zij maakt dat wij evolueren en het leven in al haar facetten kunnen ervaren. Lijden vormt de basis voor geluk en ware vreugde wanneer we het oordeel loos omarmen.

Het fysieke leven is op natuurlijke wijze begrensd door tijd en ruimte. Waarachtig Leven is een kosmisch spel van risico’s nemen, pijn, vreugde en verwondering voor het mysterie dat op geen enkele manier te verwoorden valt. Waarachtig Leven is voortdurend jouw innerlijke en uiterlijk grenzen verleggen. Dat kan alleen wanneer je de angst voor de dood voorgoed achter je hebt gelaten.

Hoger doel

Geluk is onze ware natuur. Daar hoeven we niets voor te doen. Door God de deur uit te doen verloren we een spiritueel doel in het leven. Techniek, geld en machten buiten onszelf, werden onze nieuwe goden. Onze leegte probeerden we op te vullen met bezit en vermaak. Het blijft surrogaat. Vormen zijn tijdelijk en brengen geen blijvend geluk. Hoe meer we aan onszelf toevoegen, hoe meer we ons bewust worden van onze innerlijke leegte. In tijden van verlies, in tijden van oorlog krijgen we de mogelijkheid om onszelf te overstijgen. Het is de hoogste tijd om op te staan en onsZelf te vinden. Het is de hoogte tijd om naar huis te gaan.

De hemel op aarde

Alleen in de dimensie van zijn, van heelheid, kunnen we waarachtig bestaan. Dat is de hemel op aarde. Eenheid in verscheidenheid. Daar is vrede, Liefde, Waarheid, daar is waarachtig Leven, Vreugde en de Eeuwigheid.