De nieuwe wereld begint in ons

De nieuwe wereld begint in ons

Ik kreeg een telefoontje. ‘Yasmin ik ben je boek Volk van mijn VOLK aan het lezen. Ik ben erg onder de indruk. Iedereen in de politiek, in het onderwijs, kortom iedereen zou dit boek moeten lezen’. Hoe vaak heb ik dit al gehoord…

De vluchteling mag er niet zijn – het boek dus ook niet

Iedereen die zich spontaan inzette voor mijn boek kreeg geen poot aan de grond. Nadat ik -op verzoek- mijn boek aanbood aan een politicus in Veldhoven, stond de politie op de stoep (die trouwens erg onder de indruk was van mijn zijn), sta ik blijkbaar op de zwarte lijst en werd ik zonder opgaaf van redenen bij WU geblokkeerd, zodat ik niet langer geld kan sturen naar Kenia of naar de Vluchtelingen.
– We hebben daar een oplossing voor gevonden en gaan vrolijk verder…

De situatie van de vluchteling wordt

systematisch de doofpot in gestopt. Aangespoelde lijken raken ons niet langer. De gevangenneming van Kapitein Carola Rackete in Italië maakt niet alleen duidelijk dat we het woord mensenrechten beter niet meer in de mond kunnen nemen, het is ook de doodsteek voor mijn boek.

Of we het nu onder ogen willen zien ja dan nee

de vluchteling is slechts een gevolg waarvan we de oorzaak bij onszelf mogen zoeken: Onze angst voor het onbekende. Onze ongebreidelde drang naar ‘zekerheid’. De idee dat het leven maakbaar is. Kortom, het verliezen van onze verbinding met het wonder dat Leven heet…

Ook wij zijn op de vlucht

We vluchten in social media, alcohol, drugs, seks, werk, vakanties, etc. We doen alles om onsZelf te vermijden. Al is mijn verschijningsvorm anders dan de jouwe, we zijn onzichtbaar met alles en iedereen verbonden. Als we dat realiseren kunnen we niet langer een scheiding aanbrengen tussen onszelf en de ander. De wereld is van iedereen…

Blijkbaar mogen wij nog meer uitdelen

Na een lezing in Nijmegen liet ik een paar boeken achter. Ellen Eggerdink wilde meer boeken. Uiteindelijk deelde ze in drie weken 60 boeken uit binnen haar netwerken. Ieder boek zorgde voor een bijzondere ontmoeting en gaf haar een boost.
Dus besloot ik dat ik nog meer boeken uit wil delen. Aan de EU in Brussel. Aan de 2e kamer in Den Haag. Aan gemeenteraadsleden, centra, wereldwinkels, bibliotheken, boekwinkels, etc. Elk boek is een druppel die een hart kan raken en een grens kan verleggen. En uiteindelijk wordt elke druppel een oceaan.

Heb jij een netwerk en wil je meehelpen

deze boodschap te verspreiden, stuur me een mail met jouw adres en wij sturen je een doos met 10 boeken.

Dankbaar voor het leven

en voor de liefde die ons verbindt,
Yasmin

Mededelingen

  • Als je mijn boek nog niet kent is het goed om het eerst te lezen.
    Stort 20 Euro op Rek. nr. NL48INGB0006062529 tnv Stichting Shanti – Schijndel.
    Vermeld je naam en adres en vermeld boek Volk en we sturen het op.
  • In de week van 9 september gaan we naar Brussel. Met dank aan Sophie in ‘t Veld.
  • Na half september gaan we weer richting Griekenland. Hoewel ik ten volle vertrouw alles gebeurt op de juiste tijd en we alles zhebben wat we nodig hebben, zijn donaties van harte welkom…
Grenzeloos slotakkoord Samos en Athene

Grenzeloos slotakkoord Samos en Athene

Om onszelf een identiteit te geven in deze materiële wereld moeten we eerst ten volle vergeten wie we zijn…

Onder ogen zien

We proberen ons te onderscheiden door boven anderen uit te stijgen. Dat kan materieel: een betere positie, een groter huis, of we vinden onszelf ‘beter’ ontwikkeld, spiritueler of wat dan ook.

Allemaal redenen die we bedenken om onszelf boven anderen te verheffen die in onze ogen ‘minder’ zijn. Dit kunnen de ‘rijken’ zijn, de ‘terroristen’, de ‘onzedelijke priesters’, de ‘zwarte pieten’, kortom alles wat we op de buitenwereld projecteren omdat we het in onszelf niet onder ogen durven te zien…

Identificatie met en gehechtheid aan de materie is de oorzaak van alle lijden…

Op zekere dag gaan onze innerlijke ogen open en realiseren we onszelf dat er niemand beter of minder is dan wij Zelf. Onze innerlijke reis is begonnen. We zijn op weg naar ware vrede, vrijheid en authenticiteit. We omarmen onze pijn zowel als onze vreugde. We hechten ons aan geen van beiden en oordelen minder. We worden ons bewust van onze innerlijke ruimte, van eenheid. Ons ikje verdwijnt en maakt plaats voor wij

Ik laat los – Ik laat God, zei ik na het grote loslaten…

Rots in de branding

YasminNa mijn scheiding en een lange periode van ernstig ziek zijn en oude patronen loslaten, ging ik, zeer tegen de wil van mijn behandelaars, naar India en Nepal. Een inwijdingsreis van zeven maanden. Eenvoud, weerspiegeld in de persoon van Father Bedegriffiths werd mijn leermeester en ik deed mijn eerste 10-daagse Vipassana in Bodhnath. Ik voelde me als een vis in het water en stond als een rots in de branding. Ik overleefde en kwam tot leven…

Elke keer wanneer we onze grenzen verleggen worden we in alle dimensies meer heel….

Het land van de levenden

Lang geleden kwamen Giri en ik terug van onze wereldreis. Ik was wederom ernstig ziek en onderging diverse operaties. Als klap op de vuurpijl kreeg ik de ziekte van Lyme. Ik was niet meer en niet minder dan een fysiek wrak. In die tijd vloog ik alleen naar Egypte, stapte voor 14 dagen in een vier dimensionaal bewustzijn en beklom moeiteloos de Piramides terwijl ik nauwelijks kon lopen…

Datzelfde jaar deed ik zonder begeleiding het Living on Light proces. Het bracht me terug naar het land van de levenden en naar een heelheid en een lichtheid die niemand voor mogelijk had gehouden…

Hoe dan ook, het gaat niet om eten of niet eten. Het zijn onze gedachten en datgene wat we de wereld inbrengen via onze acties, via onze woorden, via sociaal media en ons handelen…

Tijdens mijn lange ziekteperiodes werd de natuur mijn belangrijkste leermeester. Samen met de stilte werd het een Bron van innerlijke wijsheid, een thuiskomen in mijZelf, een poort die naar de hemel wees…

Opnieuw op reis

Na vele malen op de Antillen geweest te zijn, waar ik prachtige mensen mocht ontmoeten en inwijden, ging ik opnieuw op wereldreis. Dit keer wilde Giri wel mee. We hingen al onze zekerheden aan de wilgen en vertrokken met lege handen. Het werd een reis van ongekende mogelijkheden. Ongepland verdienden we niet alleen voldoende om van te leven, we konden zelfs projecten ondersteunen.

Vanaf het moment dat ik mijn controle losliet en me liet leiden door de wind werd het leven één groot wonder…

Retraite

En nu sluit ik mezelf weer eens op in mijn huisje en vier ik Pasen door stil te zijn en te vasten. Ik loop op blote voeten en laat de zon mijn naakte huid verwarmen. Naarmate de dagen zich aaneenrijgen word ik vanbinnen steeds stiller en verdwijnen alle fysieke pijnen. Ik zie en voel mijZelf weerspiegelt in alles wat groeit en bloeit in mijn tuintje…

De waarheid ligt altijd in het midden. Om die te vinden moet je het zoeken volledig loslaten…

Terugblik

‘Ik was me niet bewust. Ik zat in mij kleine afzonderlijke ‘ikje’ en realiseerde me niet dat alle pijn, alle lijden, alle eenzaamheid niets meer en niets minder was dan een zegening van het Allerhoogste om me te polijsten en terug te brengen naar mijn Ware Natuur. Zodat ik me over kon geven aan de stroom van waarachtig Leven om dienstbaar te kunnen zijn aan de mensheid…

Ieder mens moet zijn eigen plicht vervullen en zijn eigen pad bewandelen. Té veel zorg maakt dat je de ander afhoudt van het vinden van zijn eigen unieke weg…

Wie ben ik

Ik laat me steeds minder verleiden tot antwoorden op vragen waarvan ik het antwoord – voor jou – niet weet. Antwoorden blokkeren de onderzoekende geest. Vragen houden ons levendig en openen innerlijke deuren voorbij grenzen. Het onschuldige kind is niet bezig met gisteren of morgen. Hoe mooi zou het zijn als we allemaal, inclusief de wetenschap en politici, kwetsbaar, oprecht en zonder angst om ons gezicht te verliezen durfden te zeggen: ‘Ik weet het niet’. Het universum zou zich onmiddellijk openen tot een nimmer aflatende stroom van creatieve mogelijkheden…

En mijn weten, mijn wijsheid stroomt in een heldere, niet aflatende stroom en voedt eenieder die dorst heeft…

Ontwaken

Er is geen veiligheid te vinden in materiele zekerheid, in religie, kaste, traditie of waar dan ook. Iedere weg, iedere methode is een steppingstone, maar niet het ware ding. Geniet van al wat is en weet dat
er niets bereikt hoeft te worden. Iedere bloem, ieder dier, ieder mens komt tot volle bloei op het juiste moment…

Onze opdracht

We zijn op aarde gekomen om onsZelf te vervolmaken zodat we anderen kunnen dienen. Ieder heeft zijn eigen opdracht in het leven die zich openbaart naarmate we niet bezig zijn met het doel maar met de weg.
Mijn rode draad was en is de mens aan de zijlijn, de zieke, de gevangene, de ter dood veroordeelde, de beachboys en last but not least de vluchteling…

Vraag me niet waarom. Ik heb daar geen antwoord op. Ik ben slechts getuige van mij acties. Door steeds opnieuw met lege handen te staan zonder vooropgezet doel werd mijn missie min of meer duidelijk. Ik mocht bewustzijn brengen daar waar mensen er open voor zijn en de vluchteling een gezicht geven, letterlijk tegen alle verdrukking in.

Voor de vluchteling die ontwaakt is zijn reis evenzeer een inwijdingsreis als de mijne…

Mijn medemens

Door in verbinding te gaan, zoals in Samos waar we samenleefden met onze regenboogkinderen met hun heftige achtergronden, verschillende religies, nationaliteiten en culturen, is er niet alleen in mij iets gebeurd, maar werd ook hun innerlijke horizon verbreed. De kracht en het licht dat zij uitstralen heeft effect op hun omgeving en zo wordt elke druppel een oceaan…

‘Ik heb een engel ontmoet. Zij heeft mij geleerd wie Ik Ben…’

En zo bouwen wij een nieuwe wereld waarin uiteindelijk iedere parel haar eigen plek zal hebben. En natuurlijk geven we ze eten, drinken, een warme douche en al die andere materiële dingen die nodig zijn op dat moment; een voetbal, nieuwe schoenen, een telefoon, geld voor het ‘uitzendbureau’ zodat ze kunnen werken op de eilanden. We betalen zelfs schoolgeld voor hun kinderen in hun thuisland…

Door de vluchteling als slachtoffer te zien maken we ze, met de beste bedoelingen, afhankelijk en hebberig. Waar ze werkelijk om vragen is waar ieder mens om vraagt: Gezien en ten diepste erkend te worden als medemens.

Ramadan

Net voor de Ramadan bezochten we drie van onze eerste vluchtelingen-families die na jaren een nieuw leven op mogen bouwen in Duitsland. Zij gingen door diepe processen van pijn en lijden. Het oude is niet meer, het nieuwe leven
begint zich te ontvouwen…

Zouden zij weten hoe bevoorrecht ze zijn terwijl duizenden vluchtelingen nooit de kans krijgen een nieuw leven op te bouwen omdat ze niet uit Syrië of Eritrea komen en dus nergens in Europa welkom zijn…


Poort naar de hemel

Jij bent een vernieuwer en mensen houden nu eenmaal niet van vernieuwing…

Mijn ‘zijn’ in Kenia diende geen ander doel dan mijn ‘zijn’ met de vluchteling of met jullie. Ieder ontmoeting en iedere actie vanuit het hart opent een poort naar de hemel.

Ik voel geen medelijden maar mededogen. Niet alleen voor de vluchteling maar voor allen die deze stroom de wereld in brengen door wapens te leveren, mensen te verhandelen, muren te bouwen en grenzen te sluiten. Zij zijn in mijn ogen de ware vluchtelingen, de ware slachtoffers…

Kippen zonder kop

De vluchteling verstoord onze illusie van een maakbare samenleving en staat naar mijn gevoel symbool voor het proces van totale omwenteling waar de gehele mensheid zich in bevindt. Dit haalt verborgen angsten omhoog. Angsten die dankbaar worden gevoed door de media…

Hemel en Hel bestaan uitsluitend in de verbeelding en de wereld is daar een volmaakte projectie van…

Mijn boek ‘Volk van mijn VOLK’ is een stille getuigenis van Liefde en Heelheid en niet meer en niet minder dan een stukje gereedschap waarmee ik mensen mag raken. Mijn ‘zijn’ opent innerlijke deuren voorbij pijn en lijden, voorbij
angst voor het onbekende…

‘Jeetje
wat ben jij een voorbeeld voor ieder van ons. Jij laat ons zien hoe we op een andere manier naar vluchtelingen kunnen kijken…’

Zonder verbinding met de Bron handelen we als kippen zonder kop. We missen het goddelijk vonkje vanbinnen dat ons laat scheppen en leven als goden in harmonie en verbinding met de natuur.
Deze tijd vraagt niet alleen om een omwenteling, zij geeft ons meer dan ooit de kans op ongekende transities. En dat laatste daar kies ik voor…

Tegenspoed en uitdagingen polijsten ons om de weg te vinden naar onze Ware Natuur…

De voedende moeder

Elke vorm in de schepping is gericht op dienstbaarheid en weet instinctief dat hij zijn leven moet geven om een ander in stand te houden…

Alles wat ons leven geeft komt van Moeder Aarde. En hoewel zij onvoorwaardelijk geeft van haar overvloed, zijn wij in onze onwetendheid/hebzucht vergeten wie wij in wezen zijn en wie zij is.

Door me volledig met haar te verbinden hoef ik mijn donkere kant niet langer te verbergen of op anderen te projecteren. Dit is mijn kracht. Ik voel me in geen enkel opzicht beter dan wie dan ook. Ik ben in geen
enkel opzicht minder dan wie dan ook.

Het arbeidersmeisje is een Princes geworden. Zij werd wakker gekust door de Prins die Liefde heet en zij straalt als de zon…

Verbinding

Bewustzijn is de basis. Alles is energie en staat in verbinding met alles. Ieder mens die zich dat bewust is kan zichzelf niet meer los zien van anderen en draagt automatisch zorg voor zichzelf en de omgeving.

Fanatisme en het verspreiden van onze mening en emoties via sociale media is het ware vergif en de vloek van deze tijd…

Van slachtoffer naar schepper

Ieder mens is zelf verantwoordelijk voor haar eigen welzijn. De omstandigheden kunnen we niet veranderen, maar jij bepaalt hoe je met die omstandigheden om wenst te gaan…

Min of meer gedwongen door de omstandigheden, bewandel ik mijn eigenwijze weg. Wanneer ik geluisterd had naar mijn behandelaars van weleer was ik zeker niet naar India gegaan en had mijn leven een totale andere wending genomen.

Door mijn grenzen te verleggen en meerdere malen de grenzen tussen leven en dood te overschrijden, ben ik in alle opzichten meer heel geworden. Ik leef met de nodige beperkingen zonder me erdoor te laten beperken en zonder er nog een woord aan vuil te maken…

Ik durf met recht te zeggen dat we de scheppers zijn van onze eigen werkelijkheid…

Om Shanti,
enYasmin

Wat is jouw droom

Werd mij maanden geleden gevraagd door Fanny van der Horst. En zie, uitgerekend op dit moment verschijnt een artikel van grote schoonheid: Klik hier

Mijn werk

Volk van mijn VOLKMijn eerste zeven boeken zijn nog steeds beschikbaar als E-book of tweedehands. Mijn laatste boek ‘Volk van mijn VOLK’ is een getuigenis van waarachtig leven waarin lijden en liefde onontkoombare ingrediënten zijn om onszelf te polijsten naar heelheid: Boeken

Ondersteunen

Je kunt ons ondersteunen door boeken te kopen en cadeau te geven of een huiskamer/lezing of een ander platform te organiseren: contact

Samos – Verboden Liefde

Samos – Verboden Liefde

We lopen over straat. Groeten, raken aan, delen engeltjes uit en knuffelen. We toveren lichtjes tevoorschijn in de ogen van mensen die hier letterlijk niet mogen zijn…

Hij straalt als de zon, zij is zichtbaar ziek. We gaan iets drinken in een stampvol café waar zwarten niet binnen mogen. We wisselen liefde uit en dan stel ik de vraag wat er in godsnaam in Turkije gebeurd is. Rafi breekt en huilt stille bittere tranen. Niemand heeft hem ooit gevraagd hoe het met hem is…

Togo

Ze zijn geboren in de buitenwijken van Lomé, de hoofdstad van Togo en behoren tot verschillende stammen. Hij is opgevoed als moslim, zij als Jehova-getuige. Beiden spreken meerdere talen. Rafi komt uit een polygaam gezin. Zijn vader heeft vier vrouwen en 12 kinderen. Eén ding weet hij zeker, daar kiest hij niet voor…

Van een relatie kan geen sprake zijn. Hij werd uitgehuwelijkt als kind en heeft daarin geen enkele zeggenschap. Maar de natuur laat zich niet dwingen, ze worden grenzeloos verliefd…

Zijn moeder is gestorven, zijn vader zegt: over mijn lijk. Haar ouders zijn tegen. Dan raakt Aiva zwanger. Zijn halfbroers dreigen Rafi te vermoorden. Ze worden beiden verstoten. Met hulp van een neef vluchten ze in februari 2017 naar Ghana, net voor de burgeroorlog uitbreekt. Rond deze tijd verliest Aiva haar baby en wordt depressief. Ze probeert zichzelf te doden…

In september 2017 gaat Rafi naar Turkije om een nieuw bestaan op te bouwen. Hij werkt 12-16 uur per dag in een jeansfabriek tegen een hongerloon. Als Aiva eindelijk over kan komen gaat ze ook in de fabriek werken. Ze houdt het niet vol…

Dankzij een vriend uit Senegal krijgt Aiva een baantje als hulp in de huishouding bij een zwangere echtgenoot van een Turkse man. Op zekere dag wordt Aiva bruut verkracht door haar werkgever. Als Rafi haar vindt is hij in alle staten, Hij wil vechten. Maar binnen hun traditie is Aiva de schuldige. Ze wordt door de vrouw bespuugt en nagewezen op straat. Er blijft niets anders over dan opnieuw te vluchten. En zo komen ze aan op Samos.

Eindelijk vrij

En dan komen ze in een kamp waar geen enkele ondersteuning is en waar de ratten zich beter voeden dan de mensen. Ze slapen in een klein koepeltentje tussen twee containers. Er wordt regelmatig gevochten en er is ’s nachts niemand in het kamp. Ze zijn bang, doodsbang. Als er niet gevochten wordt, houden de ratten hen wakker. En als het regent loopt het water het tentje binnen, en het regent veelvuldig nu. Als Aiva ’s nachts naar de wc moet, waar je met gevaar voor leven naartoe moet klimmen, moet Rafi mee. Ze is doodsbang sinds die verkrachting…

Gedeporteerd

Nog banger zijn ze om gedeporteerd te worden naar Turkije. En de kans daarop is heel groot. Zwarten krijgen hier nauwelijks een kans om naar Athene te komen en de Togolezen al helemaal niet. Zouden ze niet weten dat er sinds juli 2017 een bloedige burgeroorlog heerst? Europa wil ze niet. De Grieken al helemaal niet. Dus gewoon je ogen sluiten en deporteren. Ook al weet je dat je ze de dood injaagt met het beleid van Erdogan. Terug naar Togo is al helemaal geen optie. Je krijgt 5 dagen om in beroep te gaan. Gezien er nauwelijks een advocaat voorhanden is, is dat natuurlijk een utopie…

Europa waar ben je mee bezig

We nemen ze mee naar huis. Ik maak licht verteerbaar voedsel. Ze smullen. Ik was haar haren en ze gaat douchen. Haar slipje mag niet uit. Voor even vrij van angst, liggen ze als twee verliefde pubers in ons bed. Ik behandel haar rug en haar buik. Sinds haar miskraam van 6 maanden heeft ze voortdurend pijn. Een check-up kon hier niet. We kopen echte schoenen voor haar. Onze laatste reserves aan kleding etc. gaat met hun mee. Wij gaan immers naar huis…

Vanmorgen kende ik ze nog niet. Als we hun ‘s avonds afleveren bij het kamp voelt het alsof ik ze altijd heb gekend. Ze zijn me innig lief…
Ik heb het al een poosje. Ik wil hier blijven al moet ik er een aantal zaken voor cancelen…

Om Shanti,
Yasmin en Giri – Samos

Wanneer worden we wakker

Wanneer worden we wakker

Compassie en waarachtige vreugde

Samos: De storm raast over het eiland. Onweer en regen. Mijn hart slaapt niet. Ze is bij de mensen in het kamp die in hun kleine, zelf-gekochte, tentjes nu creperen. Er is letterlijk niemand die zich om hen bekommerd…

Hier geen eindeloze rijzen auto’s van NGO’s voor de poort. Hier geen tientallen kleine organisaties, projecten en duizenden vrijwilligers die alles in het werk stellen om het leed van de vluchteling te verlichten…

Je mag het kamp niet binnen. Ook niet het deel buiten het kamp. We deden het en riskeerden gevangenisstraf. Godzijdank werden we niet gesnapt…

Hoe is het in godsnaam mogelijk dat we zover van onze essentie zijn afgeraakt dat we onze ogen sluiten voor wat hier gebeurd. Er is ongetwijfeld een reden dat de nieuwsgeving zich uitsluitend richt op Lesvos en niet op Samos en al die kampen op het vaste land van Griekenland ver weg van de bewoonde wereld…

De EU doet alsof het niet bestaat en wijzen met hun vinger naar de Turken en de Grieken. Die ondanks al het geld niet in staat zijn de grenzen dicht te houden…

De Grieken wijzen met hun vinger naar EU. Hoe is het mogelijk dat er zoveel huizen, zoveel hotels leegstaan en dat deze – pakweg 5000 mensen in omstandigheden leven waar je je zelfs in Lesvos geen voorstelling van kunt maken…

Genocide

Mijn boek ‘Volk van mijn VOLK’ vergelijkt de situatie met de concentratiekampen in de 2e wereldoorlog en beschrijft kraakhelder diverse gezichten achter de Vluchtelingen. Behalve de Syriërs zijn er vele Afrikaners die Europa niet in mogen maar niet terug kunnen vanwege het regime. Naast Congo en Cameroon op dit moment veel mensen uit Togo in een soortgelijke situatie…

We praten steeds over kwetsbare groepen. Veelal moeders, kinderen en jonge mannen waarvan er verschillende de weg kwijtraakten nadat ze bij aankomst 3 maanden de gevangenis in werden gegooid – vooral zwarten…

Schoonheden

Maar ik wil even de aandacht vestigen op al die prachtige jonge jongens die hier zitten en hun moeders zo missen. Die hun eigen verdriet weg stoppen in hun zorg voor elkaar, voor alleenstaande vrouwen, voor zwangere vrouwen. Ze gaan met ze naar het ziekenhuis, ze gaan boodschappen voor hen doen. Kortom, al deze prachtige kerels die alleen in het nieuws worden gebracht als er rellen uitbreken of iemand verkracht wordt. Wat hier dus blijkbaar nauwelijks gebeurd. Doordat er geen enkele zorg is voelt iedereen zich verantwoordelijk voor elkaar en het positieve daarvan is dat ze zich nodig voelen…

Er wordt minder gevochten. De politie slaat niet. De schrik zit er goed in. Je verdwijnt in de gevangenis of wordt onmiddellijk gedeporteerd…

We nemen een aantal jongens en meiden mee. We eten op plaatsen waar ze normaal niet binnen mogen. We gaan af en toe een gesprek aan met de eigenaar. Ze moeten aan ze wennen, de Samonesen evenals de Lesvosianen. Ze kennen geen zwarte mensen…

We nemen ze mee naar onze kamer in het vertrouwen dat onze gastvrouw het goed vindt. Ze krijgen een warme douche, een behandeling voor griep en stijve nekken en slapen een paar uur als baby’s in onze bedden. En dan worden ze onrustig. Ze moeten naar huis. Kijken hoe het met hun vrienden is…

Ze zijn zo puur als de zon zelf. Ze laten de badkamer keurig achter voor de volgende. Ze willen pas eten als wij ook eten en zijn er voortdurend maar heel natuurlijk op gericht om hun steentje bij te dragen. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat we ze niet willen en zeker niet deze groep. Over mensenrechten praten we allang niet meer…

We hebben ze nodig

We hebben ze nodig om hun jonge bloed en hun verfrissende ideeen. We hebben ze nodig om onze harten te openen en onze innerlijke grenzen te elimineren. We hebben ze nodig om uit de impasse te komen waar we in zijn geraakt nu we beseffen dat alles wat we voor geld konden kopen niet heeft bijgedragen aan waar het werkelijk in het leven om gaat: Bewustzijn, compassie en waarachtige vreugde…

Om Shanti,
Yasmin

Samos – een schande voor Europa

Samos – een schande voor Europa

‘Ik heb genoeg dode mensen en kinderen gezien’, zegt ze aangeslagen. ‘Ik wil maar een ding. Dat deze mensen een toekomst krijgen…’

Ze is de helft van haar vrienden kwijt geraakt. ‘Je mag niet voor de refugee zijn hier op Samos. Toch verdiend iedereen er geld aan en niet alleen in het toeristen seizoen, maar het hele jaar door…’

De straten zijn er vol van. Vooral zwarte mensen. Het is niet zoals in Lesbos. Dat ze me al van verre zien, groeten en knuffelen. Het straatbeeld heeft iets apathisch. Maar als ze eenmaal in de gaten hebben dat we niet van de politie zijn en hen geen loer willen draaien, nemen ze ons mee het kamp in. Eerlijk gezegd, dit overtreft mijn stoutste verwachtingen. Moria verbleekt…

Een binnen en buiten kamp met volgens zeggen meer dan 4000 mensen op een ruimte kleiner dan een kwart van Moria (waar op dit moment zo’n 5000 mensen verblijven). Hier geen enkele voorziening, zoals douche of elektra. En smerig! Het verbaast me niets de verhalen over ratten en slangen s’nachts. Mijn God, geen wonder dat ik zo veel zieke mensen signaleer en zo veel zombies. Ze hebben niet eens de kracht om te zeggen: ‘Samos no good…’

Geen theestalletjes. Geen winkeltjes en de zwarten mogen niet in de restaurants in het dorp. Kom op jongens waar kunnen we eten. Het kebab-restaurantje. Alle tafels zijn vrij. Als we ons heerlijk warm hebben geïnstalleerd blijkt ineens alles gereserveerd. Er blijf niets anders over dan de take-away en de stoep buiten. Nee comfortabel is dat niet bij 8 graden…

Hier geen eindeloze rijen auto’s van hulpverleners voor het kamp. Ze zijn er simpel niet. Geen prachtige projecten zoals One Happy Family en Home for All. De vrijwilligers doen verschrikkelijk hun best. Maar het is met één dokter in het kamp en vele kinderen en zwangere vrouwen een druppel op een gloeiende plaat. Als je de plek wilt bereiken voor de toiletten (…) moet je haast een acrobaat zijn. En nu is het nog licht…

De varkens hebben het bij ons vele malen beter. Mark Rutte, kom hier eens een kijkje nemen. En neem vooral het hele kabinet mee en vergeet de Europese Unie niet. Waarschijnlijk dat jullie daarna niet meer slapen. Maar dat doen deze mensen sowieso niet…

Materie is niet het belangrijkste, zeg ik altijd. Maar wel een soort menselijkheid waarin ieder medemens in nood een fatsoenlijk plekje heeft. En wie weet ook hier en daar elektriciteit en niet te vergeten die levensgevende aanraking…

De jongens vragen ons niets voor zichzelf. Ze willen een huis waar ze de zieken onder kunnen brengen…

We kunnen doen of ze niet langer bestaan omdat we onze ogen en onze harten gesloten hebben en met name de zwarten al bij de grens hebben afgeschreven als gelukszoekers terwijl een groot deel moest vluchten vanwege het regime…

En ja, je hebt volkomen gelijk. We kunnen niet al het leed van de wereld oplossen. We hoeven ook weer niet hals over kop in het vliegtuig te stappen naar Samos. Dat mag onze regering doen. Om met eigen ogen te zien dat je denkt alles onder controle te hebben met je miljarden en je vele vele vele muren. Aan het einde van de dag zal de waarheid ons achterhalen. En zo schuiven we met al onze lege woorden langzaam maar zeker de afgrond in…

Om Shanti – Laat ons in Vrede zijn…
Yasmin en Giri

Lesbos – Billy uit Nigeria

Lesbos – Billy uit Nigeria

Moria, voor velen een hel, voor Billy uit Nigeria de hemel…

Haar naam is Billy. Ze is 52 jaar en van Nigeria. Ze heeft 5 kinderen waarvan de oudste 29 is. Haar man was politicus. Hij werd een bedreiging voor de regering en in 2012 vermoord. De regering zocht naar geheime documenten en Billy werd voortdurend bedreigd en aangevallen.

Ze vertelde haar kinderen dat ze misschien op zekere dag gedwongen zou worden om te verdwijnen. Dat gebeurde in 2014 toen haar huis in brand werd gestoken…

Ze vluchtte naar Egypte en werkte in een gezin als hulp in de huishouding. ‘Egypte is niet anders dan Afrika. Op straat werd ik regelmatig lastig gevallen en met messen bedreigd.’

Haar werkgeefster hielp haar naar Libië te vluchten. Wat ze daar in anderhalf jaar allemaal heeft gezien en meegemaakt heeft ze voornamelijk verdrongen. Ze werd opgesloten met vele anderen in de jungle. Ze werden gedwongen hun familie te bellen voor losgeld. Ze had geen familie. Haar ouders waren gestorven. Haar broer vermoord.

Met hulp zijn een aantal van deze vrouwen ontsnapt. Billy vluchtte naar Turkije. Daar werd ze opgepakt, mishandeld en in Ismir in de gevangenis gegooid. Ze huilde vele bittere tranen…

Na vier maanden lukte het haar om in een rubberboot met 52 anderen naar Griekenland te komen. Ook deze overtocht werd voor haar betaald…

Ze is nu een maand in Moria. Ze waant zich in het paradijs. Voor mij zit een vrouw met een krachtige, liefdevolle uitstraling. Ze heeft haar kinderen 4 jaar geleden voor het laatst gezien en 2 jaar geleden voor het laatst via de telefoon gesproken. Toen raakte ze haar telefoon kwijt en al haar contacten. Ze stond haar mannetje. Werd mishandeld en bedreigd maar nooit verkracht. Goddelijke bescherming noemt ze dat zelf…

We nemen haar mee naar Angel die zoals altijd diep wordt geraakt door alle mooie mensen die we daar binnenbrengen en die zij rond het warme vuur van eten voorziet. En zo werken we samen aan het belangrijke proces van integratie…

Namasté
Yasmin

Grenzeloze grenzen

Grenzeloze grenzen

De aarde is van iedereen

Het boek Volk van mijn VOLK gaat ogenschijnlijk over vluchtelingen. Maar het gaat op de eerste plaats over grenzen. Grenzen die wij westerlingen menen te kunnen trekken om anderen buiten te sluiten. Grenzen waar vele criminele en niet criminele organisaties bakken geld aan verdienen. Grenzen die maken dat er smokkelaars zijn die mensen ronselen en gouden bergen beloven als ze hun land verlaten en op weg gaan naar het beloofde land. Smokkelaars die er niet voor schromen om mensen welke onmogelijke bedragen betalen, bijeengeschraapt door familie en uit familiebezit, neer te schieten. Grenzen die maken dat onschuldige mensen verdrinken in zee. Dat mensen uit pure wanhoop hun organen verkopen voor een habbekrats, welke voor grof geld worden doorverkocht aan rijke cliënten door artsen die het niet zo nauw nemen met ethiek. Mensen zoals jij en ik die als slaven worden verkocht aan rijke landheren, in de prostitutie terechtkomen. Gedeporteerd, vermoord of langzaam maar zeker in de vergetelheid verdwijnen.

Hebzucht komt voort uit afgescheidenheid en creëert grenzen

Kortom, dit alles gaat over grenzen. We denken nog steeds dat wij de aarde kunnen bezitten en afbakenen. Wij denken nog steeds dat wij het recht hebben om de wereld leeg te plunderen en ongelimiteerd te bereizen terwijl we anderen dwingen binnen hun landsgrenzen te blijven.

We zijn vergeten dat wij allen in het verleden ooit migranten waren. Dat wij in tijden van schaarste ons geluk elders gingen beproeven om een nieuw bestaan op te bouwen, een nieuw thuis voor onszelf en onze kinderen…

De vluchtelingen deal

We willen de wereld maar al te graag laten geloven dat het ons gelukt is. Dat we levens kunnen ruilen voor geld. Dat de Turkije-deal werkt. We durven niet te voelen en schijnen niet te begrijpen dat zolang we grenzen optrekken, anderen de mazen zullen ontdekken. Dat criminele organisaties hun geld willen blijven verdienen en smokkelaars niet zullen stoppen met ronselen. Dat de routes steeds gevaarlijker worden en er steeds meer mensen omkomen. Dat niet alleen Athene maar ook Europa inmiddels vol zit met illegale vluchtelingen zonder zorg. Kortom, dat het sluiten van grenzen Europa zal ontwrichten.

We kunnen onze ogen blijven sluiten. We kunnen de schuld neerleggen bij de politiek. Of we kunnen er voor kiezen wakker te worden en onze angst onder ogen te zien. Door ons hart te openen elimineren we onze eigen grenzen. En dat is het begin van de verandering. De wereld is van iedereen…

Alles is verbonden met alles

Of we nu de uitbuiting en de vergiftiging van de aarde nemen, de bestrijding van eeuwenoude natuurlijke geneeswijzen, de farmaceutische industrie, verplichte inenting, mensenhandel, kinderporno, seksindustrie, drugsindustrie, voedselindustrie, straling, het Monsanto-schandaal, de schappen in de winkels die opgekocht worden door groothandels. Het gaat allemaal over hetzelfde, het gaat allemaal over misbruik van macht.

Wake-up call

Verandering begint aan de basis. Durven wij de rol van slachtoffer los te laten. Durven wij op te staan en de verantwoordelijkheid te nemen voor ons eigen leven, ons eigen welzijn. Durven wij eerlijk in de spiegel te kijken waar wij ons aandeel hebben en onszelf aan het belazeren zijn, terwijl we met onze vinger naar boven en naar buiten blijven wijzen. Verheffen we ons boven anderen omdat wij meer bezit hebben, een betere status bekleden, of omdat wij menen dat we verlicht zijn.

Onze moeder

Moeder AardeVerlicht zijn betekent mijns inziens niet dat we met ons hoofd in de wolken leven en ons niet bekommeren om de aarde. Verlicht zijn is in het midden zijn. Is onze voeten op moeder aarde neerzetten en ons verbinden met Al wat Leeft. De aarde, onze moeder, liefhebben en koesteren, zoals wij doorgaans met moeders doen. Daar waar het in ons vermogen ligt haar niet te bevuilen of uit te buiten. Evenmin als haar bewoners.

Kortom, durven we onze schreden te zetten in onze binnenwereld en onszelf in de ogen te kijken. Eerlijk en oprecht. Te besluiten hoe jij in het leven wilt staan, los van wie dan ook.


Maak je niet ongerust

Het leven is vallen en opstaan. Dat is de enige manier om onze lessen te leren. Hij die geen fouten maakt leeft niet. Wees als een kind. Val en sta weer op en ga vrolijk verder zonder oordelen. De wereld mag in spiritueel opzicht een illusie zijn. Zolang wij er in leven kunnen we maar beter ophouden met klagen en ons steentje bijdragen.

De aarde is onze koesterende moeder. Overgave aan haar is de hemel op aarde neerzetten en thuiskomen in onszelf. En diep vanbinnen gunnen we niet alleen onszelf maar ook onze kinderen, alle kinderen en alle volwassenen een liefdevol, evolutionair en leerzaam bestaan. Ja toch?

Ik hou van mij – ik hou van jou
– Yasmin

Onderweg en terug in Nederland

Onderweg en terug in Nederland

Hoewel ik ons eenvoudige huurhuisje geen dag gemist heb, voelt de sfeer omarmend. De volgende morgen loop ik door mijn bos en zie ik vier reeën…

Chios

We duiken de zee in en hebben liefdevolle ontmoetingen. Vrijwilligster Janneke wordt zo geraakt door mijn boek dat ze het onmiddellijk in het Duits gaat vertalen. ‘Elke zin brengt me dieper in mezelf’ zegt ze…

En ja het gerucht is waar. Vriend Saiko zit samen met 35 anderen al negen maanden gevangen op Chios. Volgens zijn advocaat is hij onschuldig. Getuigen uit Lesbos kunnen niet naar het proces op 20 april…

Athene

Abdullah AtheneWe ontbijten bij Salwa en haar familie in kamp Skarmagas en strijken neer in het hart van Athene. We zien vele bekende vrienden, zoals Abdullah uit Afghanistan, Osama uit Syrië, Gulfam uit Pakistan en bezoeken Isaac uit Nigeria en zijn familie in Hotel City Plaza. We worden op het plein enthousiast begroet door jongens die ons kennen en lunchen met Griekse vrienden.

Abdullah/Abdulraman* heeft een enorm proces van loutering ondergaan. Hij vindt dat ook de Arabische wereld mijn boek moet lezen en is al begonnen om het in Farsi te vertalen…


Isma uit Libanon*

Isma leeft met haar drie kinderen op een mensonwaardige plek onder de grond. Ik word misselijk van de stank. Haar middelste zoon loopt en poept in luiers, gunt je geen moment rust en vernield alles wat los en vast zit. Zijn geluiden zijn dierlijk en hij bijt. Isma heeft me al eerder gevraagd om financiële ondersteuning. Wat ze krijgt van de UNHRC is te weinig. De situatie is schokkend! Er zijn in Athene geen plaatsen om deze kinderen op te vangen. Tot nu toe hebben we geen oplossing gevonden…

Thessaloniki

Chucks NigeriaWe omhelzen de krachtige maar o zo kwetsbare Chuck die na rellen in Moria, waarbij een knaap zich elektrocuteerde, op wonderlijke wijze diezelfde dag arriveert. We lunchen met Ginah*. Deze stralende knul heeft na anderhalf jaar wachten zijn glans verloren. Hij liet zich niet wegstoppen in het militaire kamp, woont met vrienden en komt nauwelijks op straat.  ‘Ze houden hier niet van zwarten’, Yasmin…


Europa wordt wakker

En dan zien we hem terug. Onze vriend uit Oost Afrika die van Thessaloniki naar Wenen liep en alleen aan mij zijn verhaal wil vertellen. ‘Yasmin, jij bent de moeder van de vluchtelingen. Jij luistert en kent onze verhalen. Je zou voor de Verenigde Naties moeten spreken zodat onze stem gehoord kan worden…’

Toen ik hem ontmoette in Lesbos was hij zelfbewust. Na bijna 2 jaar aan het lijntje gehouden te zijn is ook hij psychisch een wrak.

‘Mensen luisteren niet. Ze sturen ons van het kastje naar de muur. Van de 150.000 vluchtelingen die Oostenrijk sinds 2015 heeft opgenomen wordt 80 procent gedeporteerd, zoals overal in de EU. Het persoonlijke verhaal van de vluchteling is van geen belang. De richtlijnen van de EU gelden blijkbaar uitsluitend voor Syriërs.’

Velen uit mijn boek staan niet op de lijst. Toch kunnen zij onder geen beding terug naar hun land. Volgens de Conferentie van Geneve dient deze knaap, welke zijn familie achter liet om zijn leven te redden, beschermt te worden…

Wij zijn 24 uur samen. Ik ben diep geraakt. Wanneer hij er klaar voor is zal ik zijn verhaal publiceren.

Overvol

De kampen in Lesbos zijn overvol. Er worden voortdurend mensen naar het vasteland gebracht welke medio 2019 in aanmerking komen voor hun eerste interview. Afgelopen nacht zijn er weer 359 mensen aangekomen. Toch laten we ons wijsmaken dat Europa de boel onder controle heeft. We sluiten onze ogen al helemaal voor dat wat nog onzichtbaarder is: de duizenden en duizenden zielen die legaal of illegaal in Europa rondzwerven, gedeporteerd worden of langzaam maar zeker in de vergetelheid verdwijnen. Of we het durven te erkennen of niet, de vluchteling en het verdrag met Turkije zijn een schande voor Europa…

Tsjechië

TsjechieLisa nodigde me vijf jaar geleden uit. Nu wordt dat realiteit. Het bospad is stijl en te glad. We moeten onze auto onderaan de berg laten staan. Hoewel ik niet permanent wil wonen in een land die geen medemensen toelaat, geef ik me over aan de stilte van het paradijs…


Fathiya uit Syrië

In juni 2016 werd ze mijn zuster in Pireaus. Later bezochten we hen regelmatig in Athene. Hoewel ze nooit klaagde zag ik dat ze leed. Sinds kort wonen ze in de buurt van Maagdenburg, niet ver van hun getrouwde zoon en kleinkind. ‘Vanaf het eerste moment dat ik je zag hield ik van je,’ zegt ze. We doen spelletjes en delen eten. Maar vooral delen we Liefde die voorbij cultuur en religie gaat, geen woorden nodig heeft en ons ten diepste verbindt…
Fathiya en familie

Om Shanti,
Yasmin


Highlights Lesbos

Highlights Lesbos

Zolang we ons geweten sussen met het idee dat zij ons nodig hebben, zitten we in de ivoren toren van de hulpverlener en beseffen we niet dat we hier op de eerste plaats voor onsZelf zijn…

Liften

Ze is van Afghanistan en spreekt geen Engels. We pikken haar op ver van het kamp. Ik open de deur van de auto en sla mijn armen om haar heen. We versmelten. ‘I love you’ – zegt ze. Meer is niet nodig…


One Happy FamilyOne Happy Family

Reza, onze vriend uit Iran, neemt ons mee naar ‘One Happy Familie’. Een fantastisch project van Swiss Cross. Reza vond zijn eigenwaarde terug op het moment dat hij hier binnenwandelde. Hij spreekt inmiddels redelijk Engels en Grieks en geeft teken- en schilderles voor kinderen.

Diezelfde week zitten we in de teken- en schildersklas bij Reza. Ik geniet onwijs van de prachtige kinderen die hier in alle opzichten kind mogen zijn.

Richard uit Ghana

We ‘assisteren’ bij Amerikaanse artsen van Hands on Global die consulten geven buiten het kamp. Op hun verzoek brengen we Ricardo naar het ziekenhuis. In de auto geniet hij intens van het landschap dat hij voor de eerste keer ziet. Na afloop nemen we hem mee naar een restaurant aan zee. Evenals mijn jongens in Kenia wil hij alleen kip en frietjes. Terwijl hij met al zijn aandacht eet, stroomt mijn hart over van liefde…

Gay

Hij is van Ghana en zit altijd alleen in de theestal. Na de dood van zijn ouders werd hij opgevoed door een oom. Hij werd gebruikt als slaaf, kreeg nauwelijks iets te eten en werd regelmatig gemarteld. Als zijn oom erachter komt dat hij gay is, wil hij de jongen vermoorden. Hij weet te ontsnappen en vlucht naar Turkije om wederom gevangen en gemarteld te worden. Een politieagent aldaar ontfermt zich over hem, brengt hem naar de boot en betaalt zijn overtocht naar Lesbos. Hij deelt een kleine container met 7 jongens uit Ghana en Burkina-Faso en slaapt al weken niet. Gay zijn is zondig en niemand wil iets met hem te maken hebben. Hij heeft Hepatitis B…

Afghanistan

Hij wordt 28 vandaag. We kopen een grote fles wijn om dit te vieren. De jongens zijn dankbaar als kinderen. De meesten van hen zijn nog kinderen…

Kameroen

Hij is vannacht aangekomen en volledig in shock. Hij raakte alles kwijt, waaronder zijn verloofde en zijn dochtertje. We gaan naast hem zitten en leggen onze handen op zijn lijf. Langzaam maar zeker keert hij terug in zijn lichaam. Hij weet niet hoe hij ons bedanken moet…

Gambia en Irak

Ze vonden elkaar in kamp Moria. Wat nooit kon gebeuren in hun eigen land, gebeurde hier. Hun horizon werd verbreed en hun vriendschap is oprecht en onafscheidelijk. Na jaren van angst en onderdrukking voelen ze zich vrij. Zij zijn nog ‘vers’, houden hun doel voor ogen en klagen niet over voedsellijnen, koude en slechte sanitaire voorzieningen…

Kayu Sri Lanka - Tamil TijgerZomaar een dag

We wippen even binnen bij ‘One Happy Familie’ om te zien hoe onze Ethiopische vriendin het doet in haar baantje. We lunchen bij mijn Griekse zuster Anna die geen Engels spreekt maar een hart heeft zo groot als de zon. Om 17.00 uur pikken we onze Tamilvrienden op voor een warme douche en voedsel. We doen spelletjes, brengen ze ‘thuis’ en wippen nog even het kamp binnen…

Bangladesh

Hij is hier 20 maanden. Net als veel van deze knapen wordt hij langzaam maar zeker gek in zijn hoofd. In het ziekenhuis schrijven ze hem medicijnen voor die hij niet kan betalen. Terwijl ik hem masseer voel ik hem onder mijn handen ontspannen. Vol overgave vlijt hij zich tegen me aan…

Angelos en Chuck KariniZondag

We nemen twee Afrikaanse jongens mee naar een prachtige historische plek. Zondag is er livemuziek en lunch. Spannend! Hoe zullen de Grieken reageren? We worden hartelijk ontvangen. Ik voel me thuis. Geniet van de muziek. Het heerlijke eten. Het dansen. Het onconventionele. Ik geniet ook en vooral van de jongens. Ze hebben de middag van hun leven…


Undercover

De jongens die we mee zouden nemen voor wandeling en picknick zijn niet bij de poort. We besluiten er willekeurig een paar op te pikken. De eerste is een prachtige knul uit Afghanistan. Eenmaal in de auto komen ze uit de bosjes: politie in burger. Dit is de derde keer dat we worden lastiggevallen. Hun gedrag is ronduit onbeschoft. De knul wordt emotioneel uitgekleed en onze auto en wijzelf doorgelicht. Het heeft maar een doel: we zijn hier ongewenst en moeten oprotten. Ik moet letterlijk en figuurlijk even bijkomen…

Reza - Iran en Giri in KariniValentijn

Hoe deprimerend soms, vanavond is het feest. We knuffelen tientallen jongens en meiden: Happy Valentijn! Het lijkt wel of iedereen straalt. We dansen, delen engeltjes en sigaretten uit en drinken wijn met onze vrienden uit Iran en Afghanistan. Het leven is voor even zorgeloos…

Sierra Leone

Hij is totaal verdwaasd. Hij kwam anderhalf jaar geleden naar Lesbos en ontsnapte illegaal naar Athene. Na vier maanden in de gevangenis in Athene en Moria werd zijn procedure opnieuw opgestart. Ik neem zijn handen in de mijne. Mijn hart is groot genoeg en zonder oordeel. Langzaam keert er een stukje leven terug. Ik sla mijn armen om hem heen. Dat is alles wat ik kan zijn… <3

Seconde

Plots rent de knul vlak voor de auto de weg over. Ik kan hem op een haar na ontwijken en realiseer me dat het leven er in een split of a second totaal anders uit kan zien…

Agiosos Rohullah Mohammed BahmanKoorts

We nemen drie van onze vrienden mee naar ons huisje. Een van hen heeft hoge koorts. Ik behandel hem en we leggen hem op de bank. Na een half uurtje is hij weer helemaal fit. We delen en helen op een diep niveau en polijsten onszelf aan elkaar…


Mantamados – Skala Sykeminas en Molivos

Met twee auto’s en acht mensen uit zes verschillende culturen gaan we op stap. In no-time vormen Iraniërs en Afrikaners een eenheid. We bezoeken klooster Mantamados. Alle monniken werden gedood door piraten. Een monnik overleefde door tussenkomst van Mantamados Aartsenge; Michael en Mery van KameroenAartsengel Michael. Hij schilderde een prachtig icoon met het bloed van zijn broeders. Bij Skala Sykemineas kwamen onze Iraanse vrienden aan land. Aangrijpend en tegelijkertijd helend. We sluiten een onvergetelijke dag af in Molybos. Volgens Mery van Kameroen is het een onvergetelijke dag – een dag zonder stress…

Emotionele douche

Ik lees de wanhoop in haar ogen en sla mijn armen om haar heen. Ze klampt zich vast alsof ze me nooit meer los wil laten en huilt tranen tot uit haar tenen. Ik wieg haar als een baby. Na een poosje wordt ze rustig. ‘Sorry’ zegt ze. ‘Ik hou van je’ antwoord ik…

Turks

Hij is nieuw en Turks en wil ons overladen met liefde, wijn en koekjes. Turken en Grieken hebben meer met elkaar gemeen dan ze zouden willen. Het is de religie die hen scheidt…

Confrontatie

Hij reageerde nogal agressief op mijn artikel over moslims. Ik nodigde hem uit het hele artikel te lezen. Het resultaat is hartverwarmend. Ik heb een vriend voor het leven. Samen bouwen we bruggen voorbij religies. Liefde is het cement…

Dood

Hij is van Congo, anderhalf jaar in de hel van Moria en totaal de weg kwijt. Zijn moeder is overleden en hij kan zijn familie niet bereiken. Op een harde maar liefdevolle manier brengen we hem terug in zijn lichaam. Vol overgave vlijt hij zich tegen me aan. Zijn ogen staan weer helder. ‘Ik hou van je’, zegt hij…

Nikos en Katharina – Home for a day

SohaR uit Irak heeft me al in het kamp gezien. We spelen, knuffelen en ik dans naar hartenlust. Ik nodig de zwarte tafel uit. Een knul uit Koeweit doorbreekt grenzen. Het wordt een super avond voor iedereen. Dank lieve Nikos en Katharina. Jullie zijn onbetaalbaar…

Chucks-Nigeria Stratoulas PlaceNigeria

Hij trekt het niet in Moria, deze gevoelige ziel. We nemen hem mee naar Stratoula’s Place. Het samenzijn is hartverwarmend. We openen nieuwe mogelijkheden. Hij zingt voor ons zijn favoriete lied: ‘You raise me up.’ Zijn stem is hartverwarmend…

Markt

We stappen uit de auto. Voor ik het weet word ik de lucht ingestoken door een krachtige Syrische Koerd. ‘Í miss you – I Love you…’ We genieten van elkaar en spelen spelletjes op straat…

Giorgios

Voor de derde keer nemen we een volle auto mannen mee naar Gorgios voor lunch en Griekse muziek. Kayu – uit mijn boek – is vandaag 2 jaar in Moria! Na een supermiddag komt er een Griek naar me toe. Hij zoent me: ‘Ik wil jullie bedanken dat je al deze mooie mensen hier brengt. Wij stellen dat zeer op prijs…’

Koken

Dit keer koken ze voor ons, onze kerels uit Iran en Afghanistan. We delen eten en verhalen. Ik voel me stinkend rijk als vriendin en moeder van zoveel verschillende zielen. We zullen jullie missen, zeggen ze…

Tentenkamp

We zoeken SahaR op in haar tent. Ik word achtervolgd door kinderen. Krijg kusjes, knuffels en bloemen. Ze raken me diep in mijn ziel…

  • En dan nemen we de boot naar Chios en voel ik hoe dankbaar en hoe moe ik ben…

SahaR krijgt mijn bloemen
Om Shanti,
Giri en Yasmin