Onderweg en terug in Nederland

Onderweg en terug in Nederland

Hoewel ik ons eenvoudige huurhuisje geen dag gemist heb, voelt de sfeer omarmend. De volgende morgen loop ik door mijn bos en zie ik vier reeën…

Chios

We duiken de zee in en hebben liefdevolle ontmoetingen. Vrijwilligster Janneke wordt zo geraakt door mijn boek dat ze het onmiddellijk in het Duits gaat vertalen. ‘Elke zin brengt me dieper in mezelf’ zegt ze…

En ja het gerucht is waar. Vriend Saiko zit samen met 35 anderen al negen maanden gevangen op Chios. Volgens zijn advocaat is hij onschuldig. Getuigen uit Lesbos kunnen niet naar het proces op 20 april…

Athene

Abdullah AtheneWe ontbijten bij Salwa en haar familie in kamp Skarmagas en strijken neer in het hart van Athene. We zien vele bekende vrienden, zoals Abdullah uit Afghanistan, Osama uit Syrië, Gulfam uit Pakistan en bezoeken Isaac uit Nigeria en zijn familie in Hotel City Plaza. We worden op het plein enthousiast begroet door jongens die ons kennen en lunchen met Griekse vrienden.

Abdullah/Abdulraman* heeft een enorm proces van loutering ondergaan. Hij vindt dat ook de Arabische wereld mijn boek moet lezen en is al begonnen om het in Farsi te vertalen…


Isma uit Libanon*

Isma leeft met haar drie kinderen op een mensonwaardige plek onder de grond. Ik word misselijk van de stank. Haar middelste zoon loopt en poept in luiers, gunt je geen moment rust en vernield alles wat los en vast zit. Zijn geluiden zijn dierlijk en hij bijt. Isma heeft me al eerder gevraagd om financiële ondersteuning. Wat ze krijgt van de UNHRC is te weinig. De situatie is schokkend! Er zijn in Athene geen plaatsen om deze kinderen op te vangen. Tot nu toe hebben we geen oplossing gevonden…

Thessaloniki

Chucks NigeriaWe omhelzen de krachtige maar o zo kwetsbare Chuck die na rellen in Moria, waarbij een knaap zich elektrocuteerde, op wonderlijke wijze diezelfde dag arriveert. We lunchen met Ginah*. Deze stralende knul heeft na anderhalf jaar wachten zijn glans verloren. Hij liet zich niet wegstoppen in het militaire kamp, woont met vrienden en komt nauwelijks op straat.  ‘Ze houden hier niet van zwarten’, Yasmin…


Europa wordt wakker

En dan zien we hem terug. Onze vriend uit Oost Afrika die van Thessaloniki naar Wenen liep en alleen aan mij zijn verhaal wil vertellen. ‘Yasmin, jij bent de moeder van de vluchtelingen. Jij luistert en kent onze verhalen. Je zou voor de Verenigde Naties moeten spreken zodat onze stem gehoord kan worden…’

Toen ik hem ontmoette in Lesbos was hij zelfbewust. Na bijna 2 jaar aan het lijntje gehouden te zijn is ook hij psychisch een wrak.

‘Mensen luisteren niet. Ze sturen ons van het kastje naar de muur. Van de 150.000 vluchtelingen die Oostenrijk sinds 2015 heeft opgenomen wordt 80 procent gedeporteerd, zoals overal in de EU. Het persoonlijke verhaal van de vluchteling is van geen belang. De richtlijnen van de EU gelden blijkbaar uitsluitend voor Syriërs.’

Velen uit mijn boek staan niet op de lijst. Toch kunnen zij onder geen beding terug naar hun land. Volgens de Conferentie van Geneve dient deze knaap, welke zijn familie achter liet om zijn leven te redden, beschermt te worden…

Wij zijn 24 uur samen. Ik ben diep geraakt. Wanneer hij er klaar voor is zal ik zijn verhaal publiceren.

Overvol

De kampen in Lesbos zijn overvol. Er worden voortdurend mensen naar het vasteland gebracht welke medio 2019 in aanmerking komen voor hun eerste interview. Afgelopen nacht zijn er weer 359 mensen aangekomen. Toch laten we ons wijsmaken dat Europa de boel onder controle heeft. We sluiten onze ogen al helemaal voor dat wat nog onzichtbaarder is: de duizenden en duizenden zielen die legaal of illegaal in Europa rondzwerven, gedeporteerd worden of langzaam maar zeker in de vergetelheid verdwijnen. Of we het durven te erkennen of niet, de vluchteling en het verdrag met Turkije zijn een schande voor Europa…

Tsjechië

TsjechieLisa nodigde me vijf jaar geleden uit. Nu wordt dat realiteit. Het bospad is stijl en te glad. We moeten onze auto onderaan de berg laten staan. Hoewel ik niet permanent wil wonen in een land die geen medemensen toelaat, geef ik me over aan de stilte van het paradijs…


Fathiya uit Syrië

In juni 2016 werd ze mijn zuster in Pireaus. Later bezochten we hen regelmatig in Athene. Hoewel ze nooit klaagde zag ik dat ze leed. Sinds kort wonen ze in de buurt van Maagdenburg, niet ver van hun getrouwde zoon en kleinkind. ‘Vanaf het eerste moment dat ik je zag hield ik van je,’ zegt ze. We doen spelletjes en delen eten. Maar vooral delen we Liefde die voorbij cultuur en religie gaat, geen woorden nodig heeft en ons ten diepste verbindt…
Fathiya en familie

Om Shanti,
Yasmin


Highlights Lesbos

Highlights Lesbos

Zolang we ons geweten sussen met het idee dat zij ons nodig hebben, zitten we in de ivoren toren van de hulpverlener en beseffen we niet dat we hier op de eerste plaats voor onsZelf zijn…

Liften

Ze is van Afghanistan en spreekt geen Engels. We pikken haar op ver van het kamp. Ik open de deur van de auto en sla mijn armen om haar heen. We versmelten. ‘I love you’ – zegt ze. Meer is niet nodig…


One Happy Family

One Happy FamilyReza, onze vriend uit Iran, neemt ons mee naar ‘One Happy Familie’. Een fantastisch project van Swiss Cross. Reza vond zijn eigenwaarde terug op het moment dat hij hier binnenwandelde. Hij spreekt inmiddels redelijk Engels en Grieks en geeft teken- en schilderles voor kinderen.

Diezelfde week zitten we in de teken- en schildersklas bij Reza. Ik geniet onwijs van de prachtige kinderen die hier in alle opzichten kind mogen zijn.


Richard uit Ghana

We ‘assisteren’ bij Amerikaanse artsen van Hands on Global die consulten geven buiten het kamp. Op hun verzoek brengen we Ricardo naar het ziekenhuis. In de auto geniet hij intens van het landschap dat hij voor de eerste keer ziet. Na afloop nemen we hem mee naar een restaurant aan zee. Evenals mijn jongens in Kenia wil hij alleen kip en frietjes. Terwijl hij met al zijn aandacht eet, stroomt mijn hart over van liefde…

Gay

Hij is van Ghana en zit altijd alleen in de theestal. Na de dood van zijn ouders werd hij opgevoed door een oom. Hij werd gebruikt als slaaf, kreeg nauwelijks iets te eten en werd regelmatig gemarteld. Als zijn oom erachter komt dat hij gay is, wil hij de jongen vermoorden. Hij weet te ontsnappen en vlucht naar Turkije om wederom gevangen en gemarteld te worden. Een politieagent aldaar ontfermt zich over hem, brengt hem naar de boot en betaalt zijn overtocht naar Lesbos. Hij deelt een kleine container met 7 jongens uit Ghana en Burkina-Faso en slaapt al weken niet. Gay zijn is zondig en niemand wil iets met hem te maken hebben. Hij heeft Hepatitis B…

Afghanistan

Hij wordt 28 vandaag. We kopen een grote fles wijn om dit te vieren. De jongens zijn dankbaar als kinderen. De meesten van hen zijn nog kinderen…

Kameroen

Hij is vannacht aangekomen en volledig in shock. Hij raakte alles kwijt, waaronder zijn verloofde en zijn dochtertje. We gaan naast hem zitten en leggen onze handen op zijn lijf. Langzaam maar zeker keert hij terug in zijn lichaam. Hij weet niet hoe hij ons bedanken moet…

Gambia en Irak

Ze vonden elkaar in kamp Moria. Wat nooit kon gebeuren in hun eigen land, gebeurde hier. Hun horizon werd verbreed en hun vriendschap is oprecht en onafscheidelijk. Na jaren van angst en onderdrukking voelen ze zich vrij. Zij zijn nog ‘vers’, houden hun doel voor ogen en klagen niet over voedsellijnen, koude en slechte sanitaire voorzieningen…

Zomaar een dag

Kayu Sri Lanka - Tamil TijgerWe wippen even binnen bij ‘One Happy Familie’ om te zien hoe onze Ethiopische vriendin het doet in haar baantje. We lunchen bij mijn Griekse zuster Anna die geen Engels spreekt maar een hart heeft zo groot als de zon. Om 17.00 uur pikken we onze Tamilvrienden op voor een warme douche en voedsel. We doen spelletjes, brengen ze ‘thuis’ en wippen nog even het kamp binnen…


Bangladesh

Hij is hier 20 maanden. Net als veel van deze knapen wordt hij langzaam maar zeker gek in zijn hoofd. In het ziekenhuis schrijven ze hem medicijnen voor die hij niet kan betalen. Terwijl ik hem masseer voel ik hem onder mijn handen ontspannen. Vol overgave vlijt hij zich tegen me aan…

Angelos en Chuck Karini

Zondag

We nemen twee Afrikaanse jongens mee naar een prachtige historische plek. Zondag is er livemuziek en lunch. Spannend! Hoe zullen de Grieken reageren? We worden hartelijk ontvangen. Ik voel me thuis. Geniet van de muziek. Het heerlijke eten. Het dansen. Het onconventionele. Ik geniet ook en vooral van de jongens. Ze hebben de middag van hun leven…


Undercover

De jongens die we mee zouden nemen voor wandeling en picknick zijn niet bij de poort. We besluiten er willekeurig een paar op te pikken. De eerste is een prachtige knul uit Afghanistan. Eenmaal in de auto komen ze uit de bosjes: politie in burger. Dit is de derde keer dat we worden lastiggevallen. Hun gedrag is ronduit onbeschoft. De knul wordt emotioneel uitgekleed en onze auto en wijzelf doorgelicht. Het heeft maar een doel: we zijn hier ongewenst en moeten oprotten. Ik moet letterlijk en figuurlijk even bijkomen…

Valentijn

Reza - Iran en Giri in KariniHoe deprimerend soms, vanavond is het feest. We knuffelen tientallen jongens en meiden: Happy Valentijn! Het lijkt wel of iedereen straalt. We dansen, delen engeltjes en sigaretten uit en drinken wijn met onze vrienden uit Iran en Afghanistan. Het leven is voor even zorgeloos…


Sierra Leone

Hij is totaal verdwaasd. Hij kwam anderhalf jaar geleden naar Lesbos en ontsnapte illegaal naar Athene. Na vier maanden in de gevangenis in Athene en Moria werd zijn procedure opnieuw opgestart. Ik neem zijn handen in de mijne. Mijn hart is groot genoeg en zonder oordeel. Langzaam keert er een stukje leven terug. Ik sla mijn armen om hem heen. Dat is alles wat ik kan zijn… <3

Seconde

Plots rent de knul vlak voor de auto de weg over. Ik kan hem op een haar na ontwijken en realiseer me dat het leven er in een split of a second totaal anders uit kan zien…

Koorts

Agiosos Rohullah Mohammed BahmanWe nemen drie van onze vrienden mee naar ons huisje. Een van hen heeft hoge koorts. Ik behandel hem en we leggen hem op de bank. Na een half uurtje is hij weer helemaal fit. We delen en helen op een diep niveau en polijsten onszelf aan elkaar…



Mantamados – Skala Sykeminas en Molivos

Mantamados Aartsengel Michael en Mery van KameroenMet twee auto’s en acht mensen uit zes verschillende culturen gaan we op stap. In no-time vormen Iraniërs en Afrikaners een eenheid. We bezoeken klooster Mantamados. Alle monniken werden gedood door piraten. Een monnik overleefde door tussenkomst van Aartsengel Michael. Hij schilderde een prachtig icoon met het bloed van zijn broeders. Bij Skala Sykemineas kwamen onze Iraanse vrienden aan land. Aangrijpend en tegelijkertijd helend. We sluiten een onvergetelijke dag af in Molybos. Volgens Mery van Kameroen is het een onvergetelijke dag – een dag zonder stress…


Emotionele douche

Ik lees de wanhoop in haar ogen en sla mijn armen om haar heen. Ze klampt zich vast alsof ze me nooit meer los wil laten en huilt tranen tot uit haar tenen. Ik wieg haar als een baby. Na een poosje wordt ze rustig. ‘Sorry’ zegt ze. ‘Ik hou van je’ antwoord ik…

Turks

Hij is nieuw en Turks en wil ons overladen met liefde, wijn en koekjes. Turken en Grieken hebben meer met elkaar gemeen dan ze zouden willen. Het is de religie die hen scheidt…

Confrontatie

Hij reageerde nogal agressief op mijn artikel over moslims. Ik nodigde hem uit het hele artikel te lezen. Het resultaat is hartverwarmend. Ik heb een vriend voor het leven. Samen bouwen we bruggen voorbij religies. Liefde is het cement…

Dood

Hij is van Congo, anderhalf jaar in de hel van Moria en totaal de weg kwijt. Zijn moeder is overleden en hij kan zijn familie niet bereiken. Op een harde maar liefdevolle manier brengen we hem terug in zijn lichaam. Vol overgave vlijt hij zich tegen me aan. Zijn ogen staan weer helder. ‘Ik hou van je’, zegt hij…

Nikos en Katharina – Home for a day



SohaR uit Irak heeft me al in het kamp gezien. We spelen, knuffelen en ik dans naar hartenlust. Ik nodig de zwarte tafel uit. Een knul uit Koeweit doorbreekt grenzen. Het wordt een super avond voor iedereen. Dank lieve Nikos en Katharina. Jullie zijn onbetaalbaar…

Nigeria

Chucks-Nigeria Stratoulas PlaceHij trekt het niet in Moria, deze gevoelige ziel. We nemen hem mee naar Stratoula’s Place. Het samenzijn is hartverwarmend. We openen nieuwe mogelijkheden. Hij zingt voor ons zijn favoriete lied: ‘You raise me up.’ Zijn stem is hartverwarmend…


Markt

We stappen uit de auto. Voor ik het weet word ik de lucht ingestoken door een krachtige Syrische Koerd. ‘Í miss you – I Love you…’ We genieten van elkaar en spelen spelletjes op straat…

Giorgios

Voor de derde keer nemen we een volle auto mannen mee naar Gorgios voor lunch en Griekse muziek. Kayu – uit mijn boek – is vandaag 2 jaar in Moria! Na een supermiddag komt er een Griek naar me toe. Hij zoent me: ‘Ik wil jullie bedanken dat je al deze mooie mensen hier brengt. Wij stellen dat zeer op prijs…’

Koken

Dit keer koken ze voor ons, onze kerels uit Iran en Afghanistan. We delen eten en verhalen. Ik voel me stinkend rijk als vriendin en moeder van zoveel verschillende zielen. We zullen jullie missen, zeggen ze…



Tentenkamp

We zoeken SahaR op in haar tent. Ik word achtervolgd door kinderen. Krijg kusjes, knuffels en bloemen. Ze raken me diep in mijn ziel…

  • En dan nemen we de boot naar Chios en voel ik hoe dankbaar en hoe moe ik ben…

SahaR krijgt mijn bloemen
Om Shanti,
Giri en Yasmin

Het verloren paradijs

Het verloren paradijs

‘Wanneer er één Moslim in de hemel is, vraag ik God om mij naar de hel te sturen…’

Paradijs

Hij is van Iraki’s Koerdistan. ‘Ik schaam me om moslim te zijn. Eerlijk! Ik ben geboren in het paradijs. We verkochten onze vrijheid aan de Arabieren en er kwam geweld voor in de plaats. Om ver weg te zijn van het Arabische geweld, kon ik uiteindelijk niet anders dan het paradijs verlaten. Helaas, zij hebben niet genoeg aan hun eigen continent. Ze komen nu in groten getale naar het westen en ze veranderen Europa in een moslimstaat. En dat is jullie eigen schuld. Het is nu tijd om eerlijk en oprecht naar jezelf te durven kijken.’

Beschaving

‘Ik zat in het onderwijs en probeerde deze mensen een bepaalde beschaving bij te brengen. Dat ze kinderen op moesten voeden met liefde en niet met wapens in hun hand. Dat ze hun fok-drift moesten beteugelen. Dat het niets met de Koran te maken heeft maar met cultuur om gezinnen te hebben van 12 kinderen of meer. In plaats van een of 2 kinderen op de wereld te zetten zodat ze zelf hun opvoeding kunnen bekostigen, zadelen ze daar nu Europa mee op. En jullie pikken dat, omdat je medelijden met ze hebt. Medelijden komt voort uit een gevoel van superioriteit en heeft niets te maken met liefde, integendeel.’

‘Wie verpesten hier in Moria doorgaans de sfeer? Juist ja, de Arabieren. Zij maken mot in de voedsellijn, zij stelen en vechten. Zij verkopen hun gestolen goederen openlijk in het kamp. De politie sluit haar ogen…’

Slaven

‘Wij vluchtelingen komen uit een situatie van geweld. We krijgen een dak boven ons hoofd, we krijgen te eten, kleding en ook nog 90 Euro per maand. Al is de situatie allesbehalve perfect, we mogen dankbaar zijn dat we veilig in Europa zijn aangekomen. En wat doen zij? Zij kankeren en hebben nooit genoeg! Wanneer ze meer geld krijgen om een huis te huren in Mythilini, komen ze nog terug naar het kamp om de gratis dingen in ontvangst te nemen. Daardoor is er niet genoeg eten, water en kleding voor anderen. Jullie vrijwilligers komen hier om ons te ondersteunen, maar jullie zijn niet onze slaven. Het is niet terecht om je op die manier te laten gebruiken…’

Kwetsbaar

Het is geen domme jongen die tegenover me zit, integendeel. Ik voel zijn kwetsbaarheid en zijn frustratie. Hij verliet zijn land, zijn paradijs. Huishuur, ziekenhuiskosten, universiteit. Alles was gratis en werd betaald uit de olieopbrengsten. Een waar paradijs waar wij westerlingen uitsluitend over kunnen dromen. Koerden zitten al eeuwen in de verdrukking. Zij werden als volk nooit erkend. We hebben zelfs het lef om ze terug te sturen naar een thuisland dat ze niet hebben. Amerika en een aantal Arabische landen zetten hun in om te vechten tegen ‘de vijand’. De Koerden hoopten op erkenning, helaas…

Luisteren

Ik luister met een open hart. Hoewel ik niet ieders gedrag ondersteun, houd ik van iedereen. Al hebben wij westerlingen deze situatie mede gecreëerd, het is niet nodig dat wij klakkeloos alle wensen van vluchtelingen vervullen, vanuit een aangeboren schuldgevoel. Op die manier raken we niet alleen onsZelf kwijt, we houden de cirkel van geweld in stand en degenereren onszelf tot slaven.

Hoewel ruim negentig procent van de mensheid zich voorbeeldig gedraagt, focust de media zich op sensatie en emoties. Hoe dan ook, het zijn altijd die paar rotte appels die de sfeer verpesten en de aandacht opeisen. Wanneer we niet wakker worden zullen deze rotte appels echter de hele mand aantasten.

Liefde

Liefde is het antwoord. Liefde is glashelder en bloedeerlijk. Ik omarm jou – ik respecteer jou en ik verwacht dat jij mij en mijn verworvenheden respecteert. Dat je oog hebt voor mijn lijden, zoals ik oog heb voor het jouwe. Sommige Syriërs claimen keihard dat ze een huis, scholing etc. voor hun enorme kinderschare moeten hebben. Alsof ze er recht op hebben…

Smeltkroes

Mijn hart is nog steeds open en vrij van angst. De wereld is een smeltkroes. We zullen mogen leren om er anders in te staan. Het is te gek voor woorden om onze democratie in te leveren voor nieuwkomers. Onze inburgercursussen mogen hun focus verleggen naar verworvenheden, normen en waarden in een democratie die door iedereen gerespecteerd dienen te worden. Dit gebeurt in Zweden al min of meer door geïntegreerde nieuwkomers.

Confrontatie

Diezelfde morgen had ik een heftige confrontatie met een Griek. ‘De grootste ramp die ons al eeuwen achtervolgd is dat we aan de rand van Turkije wonen. Moslims zijn geen mensen. Ze sturen de vluchtelingen de zee op en het kan ze geen donder schelen of ze verzuipen, ja dan nee. Diezelfde moslims tasten van binnenuit onze vrijheid aan. Voor je het weet is niet alleen dit eiland overgenomen maar heel Europa’. ‘Ja’ zegt hij driftig, ‘jij gelooft mij niet, maar dat is de waarheid…’

Respect

In mijn hart weet ik dat hier een kern van waarheid in schuilt. Naar mijn idee is het niet zo zwart – wit. Ook al sluiten wij alle grenzen, bouwen we hoge muren en sluiten we onze ogen, we kunnen het getij niet keren. We kunnen uitsluitend wakker worden. Wanneer we stoppen met deze mensen als slachtoffer te behandelen, geven we hen niet alleen hun menswaardigheid terug, maar kunnen we ook een beroep doen op hun gezonde verstand. Het is niet de bedoeling dat wij alleen in moeten leveren en plaats moeten maken. Het is niet meer dan normaal dan onze gasten ons respecteren. Zij mogen dankbaar zijn dat ze hier in vrede kunnen leven en een onderkomen hebben, hoe sober dat voorlopig ook moge zijn…

One WorldAfscheiding

Materie is overal op aarde onze nieuwe God geworden. Religie wordt misbruikt om afscheiding teweeg te brengen. We slaan elkaar desnoods met de koran of de bijbel om de oren om te bewijzen dat wij de waarheid in pacht hebben. We maken elkaar letterlijk of figuurlijk af uit naam van Allah of God. Hoewel moslims op dit moment openlijker in het voetlicht treden, kom je radicaliteit tegen binnen alle religies.

Het water in de bron is overal hetzelfde. Er is maar één God. Liefde is haar naam. Er is maar een mensheid…

Er komt een tijd dat we religie, in die zin, achter ons zullen laten. Op het moment dat we het licht zowel als het donker binnenin onszelf omarmen, hoeven we het niet langer buiten onszelf te projecteren. We begrijpen dat er geen verschil is tussen jij en ik. We overstijgen dualiteit en worden universeel. We horen nergens bij en toch maken we overal deel van uit.

Liefde is niet je kop in het zand steken. Liefde is eerlijk en open je eigen plek innemen, waardoor je ruimte krijgt om die ander, die niets anders is als een deel van jouw Zelf, in al haar eigenheid te laten zijn en te omarmen…

Noot

Hoewel voor velen moeilijk te begrijpen, bestaat er in wezen niet zoiets als slachtoffers en daders. Alles is deel van het goddelijk plan en haar bedoeling is niets meer en niets minder dan ieder ziel ten volle tot ontplooiing te laten komen.

Om Shanti,
Yasmin

Lesbos – de vergeten groep

Lesbos – de vergeten groep

‘Wetende wat het is om vernederd, onderdrukt en niet erkend te worden, voel ik me thuis tussen deze vergeten groep…’

’s Avonds zijn wij te vinden in de verschillende theestalletjes. We luisteren naar verhalen of hangen gewoon een beetje rond. We raken aan en laten ons aanraken. We worden enthousiast ontvangen en ook genegeerd. Taal is soms een barrière. Het gaat nergens over of plots is er een verrassende diepgang. Wetende wat het is om vernederd, onderdrukt en niet erkend te worden, voel ik me thuis tussen deze vergeten groep . Onze aanwezigheid tovert regelmatig een spontane lach tevoorschijn en verdrijft voor even de donkere wolken in hun hoofd…

Water en sanitaire voorzieningen zijn er niet of nauwelijks. De containers en tenten zijn overvol. De voedsellijnen ongekend lang. Na een periode van regen is het nu berenkoud. De elektriciteit valt regelmatig uit. Sommigen kunnen redelijk omgaan met de spanning van het niet weten. Anderen worden langzaam maar zeker gek en slapen niet meer vanwege het piekeren, de kou of de gevechten in het kamp. Zoals onze jonge Afghaanse vriend. Zijn vader werd kortgeleden vermoord door de Taliban. Hij is nu de man in huis en weet niet hoe hij zijn moeder en zusters moet beschermen tegen het zichtbare en onzichtbare geweld…

Medische zorg is er nauwelijks en ’s nachts al helemaal niet. Of je in aanmerking komt voor medische zorg hangt af van je status.

De grootste frustratie is je spullen die gestolen worden door de Ali Baba’s uit Noord-Afrika waar niemand iets tegen doet. De willekeur rond de afhandeling van de aanvragen.  Sommigen wachten al 22 maanden – anderen hebben binnen 3 weken een blauwe stempel en kunnen naar Athene om hun procedure voort te zetten. Een glas wijn geeft niet alleen warmte, het is een manier om spanning af te reageren. Al is het haram voor moslims…

Hoewel ik mijn ogen niet sluit voor het immense lijden van de mens in kamp Moria, voel ik een diep respect voor de manier waarop zij zich blijven verzorgen en weten te overleven.

In tijden van nood, in tijden van oorlog ontwikkelen mensen een ongekende levenskracht of ze gaan volledig de verdoemenis in…

  • Vergeten groep: volwassen mannen krijgen geen aandacht of medische zorg. Ze gaan er vanuit dat zij bij voorbaat teruggestuurd worden…

In Liefde verbonden
Yasmin

Athene en Lesvos

Athene en Lesvos

Athene, de haard van de illegale vluchteling. De meerderheid heeft geen enkel vooruitzicht op een verblijfsvergunning, hier of elders. Zoals Burgemeester Orlando uit Palermo terecht beweert: Illegalen zijn een bron voor criminaliteit. De drugshandel tiert welig hier en de smokkelaars doen goede zaken in stadsdeel Omonia om de illegalen verder Europa in te sluizen…

Wij ontmoeten Griekse vrienden en vrienden van Lesvos en Kos hier. Het weerzien is aangrijpend maar hartverwarmend. Onyekachi uit Nigeria – een ware optimist – is met zijn gezin 2 maal afgewezen. In februari komt de definitieve uitslag. ‘Wat dan Yasmin’. ‘Lieverd, ik weet het niet’. Of toch wel. Hij is zwart en heeft geen enkele reden volgens de EU om hier te zijn. Net zomin als vele andere Afrikanen en onze Pakistaanse vriend die niet op de foto willen. Een van hen hielpen we de oversteek van Lesvos naar Athene te maken.

Hoe beroerd de jongens eraan toe zijn, op Facebook presenteren ze zichzelf als geslaagd. Dat kun je begrijpen als je hun cultuur begrijpt. Zij begrijpen echter niet dat niet alleen de smokkelaars maar ook zij zelf er de oorzaak van zijn dat deze business die zoveel mensenlevens vraagt nooit stopt.

Yara uit Syrisch KoerdistanDe Koerdisch Gouri en haar gezin uit mijn boek hebben woonruimte via UNHRC. Over twee maanden moeten ze zelf voor hun onderhoud zorgen. Hoe? Dat zijn zorgen voor later…


Lesvos

Na een vliegreis van Kos naar Athene en een nacht op de boot komen we aan op Lesvos. Het weer is mistroostig. We hebben onze kamer losgelaten omdat vrienden een huis voor ons hadden. Helaas, het huis heeft niets behalve een bed etc. We staan op straat. Lastminute woonruimte vinden op Lesvos is een crime. We kunnen 2 nachten overbruggen voor we 10 dagen in een andere kamer kunnen.

O wonder, dan komt er een traditioneel huis naar ons toe in een plek waar niemand wil zijn. Het huis is jaren niet bewoond en valt op vele plekken van ellende uit elkaar. Maar het is gezellig en na een dag doet de verwarming het zelfs. Na bijna 2 maanden kunnen we onze spulletjes uitpakken. We zijn de koning te rijk…

Ondertussen zien we een paar van onze oude vrienden terug en we omhelzen Stratoula. De sfeer op Lesvos heeft iets dreigends. Ngo’s verdwijnen – Griekenland neemt het over en de Lesvosiaan  welke geen geld aan de vluchteling verdient voelt zich bedreigd en is hen spuugzat…

Nigeriaanse Isaac en FamilieWe gaan naar het kamp. Het is barstensvol. Schatting zo’n 5000 mensen op een plek voor 1500. In de theestalletjes worden we enthousiast ontvangen en omhelst door oude en nieuwe mensen. Ik kom weer tot leven en dans met Afghanen en Iranezen, met Irakese Koerden en Afrikanen. Ik ben weer thuis…

We zijn een baken van hoop in een land van verdwaalden. Wij brengen een stukje zon in de harten van mensen door ze te laten zien en voelen dat we van ze houden. Met hart en ziel – en zij van ons… 

Om Shanti,
Yasmin en Giri


Geluk heeft geen reden

Geluk heeft geen reden

We omhelzen oude en nieuwe vrienden in Brussel, Parijs, Grenoble en Turijn. We verblijven een weekje nabij Plum Village, een boeddhistische leefgemeenschap gesticht door de Vietnamese Thich Nhat Hanh, waar elke ademhaling Liefde is. We laten onze boeken achter in bibliotheken en bij vrienden. We laten de liefde stromen en wandelen ademloos door de verstilling van de eerste sneeuw in de bergen rondom Turijn. Het is pure magie…

Geluk

Iedere ontmoeting is bijzonder. Of het nu gaat om een vluchteling, een migrant, of om een ‘gewoon’ mens. In wezen is er geen verschil tussen de ander en mij. We zijn allemaal vluchtelingen, migranten en uiteindelijk mensen. We zijn allemaal op zoek naar geluk. Niet een kortstondig geluk wat we steeds moeten herhalen, maar die Bron van Zijn in ieder van ons welke verbonden is met Ziel – onze ware essentie…

Leonidas Orlando in Sicilië – een waarachtig mens

Op het moment dat ik zijn naam hoor weet ik dat ik hem wil ontmoeten. En dus besluiten we Sicilië aan te doen. Palermo voelt als thuiskomen. De volgende morgen wandelen we naar het gemeentehuis. Op wonderbaarlijke wijze worden onmiddellijk alle deuren geopend en alle obstakels uit de weg geruimd. En zo staan we nog diezelfde ochtend oog in oog met de burgemeester van Palermo, een wonder van oprechtheid. We babbelen over de Paus, het bezoek van Willem Alexander en Maxima, over vluchtelingen en over mijn boek. En dan knuffelen en zoenen we. Er is geen afstand tussen hem en mij. Samen vullen wij alle ruimte…

Leonidas begon zijn carrière door Palermo in 1992 te zuiveren van de Maffia. Durfde in die tijd niemand na het donker de straat op, hij toverde de stad om tot een veilige haven. Hij is populair bij de bevolking, maar een blok aan het been bij beleidsmakers vanwege zijn uitgesproken mening over vluchtelingen en migranten. Hij verwelkomt iedere vluchteling persoonlijk.


‘Ieder mens heeft het recht om daar te zijn waar hij of zij wenst te zijn. Of hij nu zijn land moet ontvluchten vanwege oorlog of een toekomst op wil bouwen omdat hij in zijn thuisland honger leidt. Door het beleid van de EU -de grenzen die we optrekken- spelen we de Maffia in de kaart. We creëren een immens illegaal circuit, een voedingsbodem voor criminaliteit…’

Zijn collega uit Pozzallo is uit hetzelfde hout gesneden. Toen hij voor de eerste keer naar de kust ging om migranten te verwelkomen vond hij 45 lijken in de boot. Hij besloot dit nooit meer te laten gebeuren. En zo gaan hier in Sicilië twee ogenschijnlijke tegenstellingen moeiteloos hand in hand.

Care Mineo

Het grootste kamp van Italië is gehuisvest in een voormalige militaire basis. Een prima plek maar twee uur lopen naar Mineo. Busdiensten zijn spaarzaam. Als je je ’s avonds niet meldt sta je op straat en kun je een verblijfsvergunning wel vergeten.

Ontmoeten

We ontmoeten mensen, prachtige Mensen. Sicilianen die ons overladen met hun grenzeloze gastvrijheid. Afrikanen met een verblijfsvergunning die het vliegtuig nemen om een aantal maanden per jaar bij hun familie in eigen land te zijn. Kosten 500 Euro retour! Dan heb je de zogenoemde ‘vluchtelingen en migranten’ die duizenden euro’s moesten betalen omdat wij de grenzen dicht gooien. Zij riskeren hun leven in onveilige gebieden zoals Libië waar een mensenleven totaal geen waarde heeft en in niet zeewaardige rubberbootjes. Na registratie in een hotspot zijn zij veroordeeld tot nietsdoen. Zij wachten in kampen in de hoop op een verblijfsvergunning. Sommigen een aantal maanden, anderen, vooral Afrikaners, al meer dan twee jaar. Zij  leven in niemandsland en komen in het hele verhaal niet aan bod en niet in beeld…

We maken muziek en dansen op straat. Unity, uit Nigeria, deelt zijn pijn over de lijken en het moorden in Libië en de spanning op zee. Nu is hij veilig. Zijn vrouw en kindje zijn in Turijn. Hij heeft hen 2 jaar niet gezien en na zeven maanden nog geen toestemming om naar hun toe te gaan. Hoe pijnlijk. Ik sla mijn armen om hem heen…

Om Shanti,
Yasmin

Zonder wrijving geen glans

Zonder wrijving geen glans

We worden naakt geboren en bekleden ons langzaam maar zeker met sluiers van vergetelheid en creëren overtuigingen die gerelateerd zijn aan cultuur en godsdienst. En dan word je op een morgen wakker en begin je jezelf te realiseren dat alles wat je ooit voor waarheid hebt aangenomen niets meer en niets minder dan een illusie is.

Je zorgvuldig opgebouwde zelfbeeld dondert in elkaar. Je voelt je van god en alleman verlaten, raakt in een depressie, je relatie klapt of je wordt ziek. Je kunt twee dingen doen. Je gaat door met leven zoals je tot nu toe geleefd hebt en laat je behandelen. Of je realiseert jezelf dat jouw depressie een middel is naar een hoger doel: een eerste stap op weg naar spiritueel ontwaken, wat uitsluitend gepaard kan gaan met een innerlijke oorlog. Je moet eerst sterven om opnieuw geboren te worden…

De situatie in de wereld getuigd van chaos, verzet tegen alles wat gangbaar is en openlijk geweld. Het is een volmaakte weerspiegeling van ons innerlijke universum.

We willen altijd iets anders dan dat wat is. We willen vrede op aarde, we willen gelukkig zijn en een leven zonder pijn, terwijl we diep vanbinnen verdraaid goed weten dat dit onmogelijk is.

We zijn gewend om ons te voegen in systemen die ons een schijn van veiligheid bieden. Of die systemen nu cultuur, onderwijs, godsdienst, new age of politiek zijn maakt niet veel uit. We leven in de geest van de kudde en passen ons keurig aan tot het moment dat we beginnen te ontwaken. De bom barst, de hel breekt los en we beginnen te rebelleren.

Over verlichting gaan we het niet hebben. Er kan niets over gezegd worden. Op het moment dat je verlicht bent is er immers uitsluitend leegte…

Het proces van ontwaken is een geleidelijk proces. Een proces van waarachtige oorlogsvoering. Vanaf nu niet langer buiten jezelf, maar binnen in jezelf. Geloof me, de oorlog buiten jezelf is slechts een zwakke afspiegeling van de oorlog binnenin. Er is maar één vijand die we hoeven te bestrijden en dat is het ego. En dat is een vijand die niet valt te bestrijden met uiterlijke wapens, door ontkenning of onder het mom van liefde. Deze vijand vraagt erom bloedeerlijk naar binnen te kijken. Langzaam maar zeker ga je zien dat alles wat je buiten jezelf projecteert als zijnde goed en kwaad voortkomt uit jouw eigen binnenwereld, kortom oorlog…

Yasmin ik blijf verlangen naar een wereld waar vrede is voor iedereen

Sorry jongens, we dienen te begrijpen dat deze wereld van tegenstellingen ons gegeven is als een goddelijke gift. Hoe kunnen we in godsnaam leren wat het verschil is tussen goed en kwaad als we dit zelf niet kunnen ervaren. Om de wereld van de dualiteit te overstijgen zullen we eerst vol-ledig moeten afdalen in onze binnenwereld om alle verborgen schatkamers te openen om uiteindelijk het midden te vinden tussen Licht en Donker. Op dat moment is alles zoals het is. We maken niet langer onderscheid. We hoeven nergens meer naar toe. We zijn de dualiteit overstegen en thuisgekomen. We hoeven het kwaad in de wereld niet langer te bestrijden en gunnen eenieder zijn eigen inwijdingsweg. Kortom, een innerlijke oorlog is de enige, eenzame weg om waarachtig Mensch te worden.

We droppen alle geloofssystemen die ons een vorm van houvast bieden. We droppen alle beelden van een hemel of een leven in het hiernamaals omdat we ons realiseren dat het enige wat we hebben dit moment is en dat er verder niets te bereiken valt…

Liefde heeft weinig te maken met lief willen zijn. Liefde is helder en chaotisch. Liefde, onvoorwaardelijke Liefde, maakt alles pijnlijk zichtbaar wat we niet willen voelen of beleven.

Vrijheid is een innerlijke staat van zijn. De weg naar binnen is de enige weg. Het betekent dat je eenzaam zult zijn. Dat alle vluchtwegen zich sluiten. Ik zou je kunnen vertellen dat de beloning groot is, maar dat weet je pas achteraf. Kortom, het is springen van de hoge duikplank zonder zwemvest en zonder enige vorm van zekerheid. Springen met je ogen dicht, in vol vertrouwen…

Liefde is niet je ogen sluiten voor deze aardse realiteit, ook al is dit alles niet meer en niet minder dan een illusie: het geweld, de oorlogen, Mr. Trump of Geert Wilders. Liefde is weten dat alles en iedereen een functie heeft om te komen tot waarachtig Mensch zijn. Om het maar platvloers te zeggen, geluk is niet te vinden in de materiële wereld. Hoewel er niets op tegen is om te genieten van de goede dingen des levens. Wat een verrukkelijke bezigheid is wanneer we niets verlangen omdat we nergens meer gehecht aan zijn.

Manifestatie

De wet van de manifestatie kun je gebruiken als een middel om de leegte in jezelf op te vullen. Je kunt verlangen naar materiële luxe, een groter huis, een grotere auto, een nog luxere vakantie in de hoop dat je daar gelukkig van wordt. Je kunt mediteren en affirmeren tot je een ons weegt.  Op het moment dat je ontdekt dat je volmaakt onvolmaakt bent, ontdek je dat jouw essentie leegte is en dat je die leegte niet in hoeft te vullen met surrogaat, maar dat de leegte zich vanzelf invult als jij jezelf er niet langer mee bemoeit. Je wordt helderder in dat wat je in wezen bent: Ik ben die ik BEN – ofwel leegte. Je omarmt alles wat zich manifesteert in de wetenschap dat dit hetgeen is wat je nodig hebt. Ook al begrijp je het niet op dat moment en is het niet altijd leuk, integendeel.

Ik ben niet voor of tegen vluchtelingen. Ik ben niet bezig om hen te helpen, te redden of hun problemen op te lossen. Ik ben deel van hen, zoals ik van alles en iedereen deel uitmaak.

Toen ik de opdracht op me nam om een boek te schrijven over de vluchteling, heb ik me niet gerealiseerd dat ik letterlijk in een oorlogsvoering tegen de vluchteling terechtkwam. Het was een pittig half jaar waarin ik mezelf tegen alle verdrukking in staande moest houden en dat is fysiek zichtbaar en voelbaar. Maar onder het uiterlijke lijden is een innerlijk weten dat ik niet anders kon als doen wat ik te doen had. Het boek is in de vorm en al is er nog steeds tegenwind, ik begin nu te voelen wat het proces vanbinnen met mij gedaan heeft. Er is nog meer ballast verdwenen. Er staat niets meer tussen mij en God, om het zomaar te zeggen.

‘Yasmin dit boek is een topper’. Hoewel mijn boeken sowieso altijd eyeopeners zijn geweest en geliefd voor een recalcitrant publiek, is mijn binnenwereld nog dieper gepolijst en waag ik me niet langer aan uitspraken over zaken die ik niet aan den lijve heb ervaren…

Ik weet dat het woordje God irritatie op kan roepen, maar het grootste probleem wat wij ervaren en waar alle problemen mijns inziens uit voortkomen is dat we God de deur uit hebben gedaan. Voor alle duidelijkheid ik bedoel met God niet die man in de wolken, maar een grenzeloos bewustzijn. We denken in onze afgescheidenheid dat we alles zelf kunnen creëren. Naar mijn idee is alles voorbestemd. Misschien heb je voor jouw gevoel een vinger in de pap. Maar naarmate het proces van ontwaken vordert, begin je te beseffen dat je daar jezelf niet meer mee wilt bemoeien. Je omarmt al wat is zonder oordeel en begint alles op te ruimen wat tussen jou en de waarheid staat. Je ervaringen worden anders. Beter gezegd, je waarneming wordt anders. Je begint goddelijke perfectie te zien achter elke manifestatie. In die zin creëren we absoluut onze eigen werkelijkheid.

Volmaakt onvolmaakt

Mijn wereld ziet er waarschijnlijk anders uit dan de jouwe. Ik ben  niet bang voor morgen en aanvaard het leven in al haar rijkdom en haar ellende. Ik vecht niet langer, maar omarm.

‘Waarom denk je dat mensen zo tegen jou aanschoppen, Yasmin. Het is gemakkelijk om te preken. Het is iets anders om het pad te bewandelen. En ik ken niemand die dat doet zoals jij…’

‘Dacht je nu werkelijk Yasmin dat jij volle zalen zou trekken? Kom op lieverd. Jij stuurt mensen naar huis met nog meer vragen. Je spoort mensen aan de antwoorden in zichzelf te vinden. Naar mijn gevoel de enige juiste weg.  Helaas, mensen willen nu eenmaal een pasklaar concept, een snelweg naar verlichting…’

Betutteling

Ja dat klopt, zo zijn we opgevoed. We gaan naar de dokter en zeggen: ‘Dokter hier is mijn lijf, maak het beter’. Onze verzorgingsmaatschappij heeft ook een enorme betuttelde kant. Het heeft ons onvoorstelbaar afhankelijk gemaakt en veel van onze creativiteit gedood. We leven langzaam maar zeker in een politiestaat waar alles gecontroleerd wordt. Waar alles al verdeeld en beslist is. We leven slechts een deel van ons mens-zijn. Onze mannelijke rationele kant. Het vrouwelijke en ontvankelijke proberen we met man en macht uit ons leven te verdrijven. We bestrijden vormen van natuurlijke genezing, verbieden natuurlijke zaden, de schappen in supermarkten en boekwinkels zijn opgekocht. Kortom, onze vrijheid is aardig aan banden gelegd.

Innerlijke vrijheid

De eerste stap naar innerlijke vrijheid is toegeven dat we dit alles zelf hebben gecreëerd vanuit hebzucht. We houden onszelf voor de gek over de economische situatie en geloven maar al te graag de rekensommetjes die ons voorgespiegeld worden. Jaren geleden toen de huizenprijzen de pan uit gingen rijzen hadden we niet de moed om de huizenmarkt in elkaar te laten donderen. We hebben een gigantisch probleem gecreëerd. Toen zou de pijn heftig zijn geweest, maar wederopbouw was mogelijk. Nu hebben we een rampzalige situatie gecreëerd en weten we niet meer hoe we de gaten moeten vullen.

Halve maatregelen nemen is nooit een oplossing. Nu we moeten bezuinigen, ontdekken we dat de gezondheidszorg veel goedkoper kan en worden we weer gedwongen zelf na te denken over en verantwoordelijkheid te nemen voor ons eigen leven…

De huidige situatie dwingt ons om weer ergens voor te gaan staan. Het dwingt ons om niet het spel van de massa te spelen maar ons af te vragen wat we zelf willen. De schijn van zekerheid werkt verstarrend en is dodelijk voor de ziel. Leven is beweging en voortdurende verandering. Zolang we in angst leven, wordt objectief handelen onmogelijk. En niet om jou te ontmoedigen, maar elke verandering, elke nieuwe vorm, is uiteindelijk gedoemd om te verdwijnen. In dat opzicht zijn we als de natuur.

De eikenboom houdt niet krampachtig haar eikels vast omdat ze bang is dat ze volgend jaar geen nieuwe zal dragen. Ze geeft zich over aan het ritme van de natuur. Het proces van overgave.

Ons ego verzet zich met man en macht tegen het proces van overgave: Niet mijn wil maar de uwe. Het is het proces van sterven en opnieuw geboren worden. Er komt een moment dat het leven het overneemt. Je raakt je baan kwijt, je krijgt een burn-out, je partner of je kind overlijdt. Je raakt letterlijk in een oorlog. Als rasechte westerling geef je jezelf waarschijnlijk niet de tijd om het proces te doorvoelen en te omarmen. Je begint onmiddellijk die oorlog te bestrijden met pasklare oplossingen, zoals pillen of het zoeken naar andere vormen van vergetelheid.

Alles wat we bestrijden groeit. Dus de vluchtelingenstroom wordt alsmaar groter al proberen we dat op allerlei bizarre manieren te verbergen en met man en macht te bestrijden…

Als je inmiddels de kudde achter je gelaten hebt, zal je afdalen in de hel en pijn en lijden ervaren. Dit keer grijp je niet onmiddellijk naar oplossingen, hoewel er natuurlijk niets op tegen is om te kijken wat jouw lijf etc. nodig heeft om het proces te ondersteunen, zonder het weg te drukken.

Niemandsland

Je zult herboren uit de strijd tevoorschijn komen. Denk nu niet dat je ergens bent. Want dat is een dooddoener. Je bent op weg en de weg stopt nooit. Als je dit universum jezelf hebt eigen gemaakt, ga je naar aan ander universum. Je krijgt andere opdrachten. Steeds moeilijker, maar je hebt ook meer bagage. En langzaam maar zeker kom je in ‘niemandsland’ terecht. De strijd gaat gewoon door, maar jij maakt niet langer deel uit van de strijd. Je oordeelt niet maar je omarmt. Je staat als een rots in de branding te midden van al het lawaai. Je begrijpt de wereld niet langer, maar je veroordeelt haar ook niet. Je ziet glashelder dat het arrogant is om mensen te willen helpen en/of beschermen. Misschien groeit jouw ego daar ontzettend van, maar je bewijst de slachtoffers geen dienst door ze af te houden van hun eigen unieke weg naar innerlijke vrijheid.

Je hebt steeds minder nodig omdat je innerlijk vol en vervuld bent. Je eet of je eet niet. Het maakt niet uit. Je slaapt of je slaapt niet. Het maakt niet uit. Je hebt de goedkeuring van anderen niet meer nodig…

Je grijpt niet meer terug naar je verleden. Je geeft je ouders of wie dan ook niet langer de schuld van dingen die gebeurd zijn. Je weet dat jij ze nodig had om te komen waar je nu staat. Je schaart je niet langer achter de massa die er genoegen in schept anderen te veroordelen en te kruisigen, waaronder priesters, nonnen, homofielen, lesbiennes, moslims en christenen. Je gaat zeker niet met jouw zooi de sociale media vervuilen. Laat staan dat je nog oorlog gaat voeren met degene die jou dertig jaar geleden in je kont heeft geknepen. Je weet immers dat er zoiets bestaat als actie en reactie. Maar je oordeelt ook niet over degenen die dat wel doen. Je kijkt met verwondering naar de volmaaktheid in de natuur en realiseert je dat er maar één onvolmaakt aspect in zit. Dat is de mens, ofwel het ego, die voortdurend alles naar haar hand wil zetten en zichzelf tegen beter weten in blijft rechtvaardigen.

Ik weet het niet

We durven niet meer te zeggen: ‘Ik weet het niet’. Dit zou het begin kunnen zijn van een enorme revolutie. ‘Yasmin, hoe zou jij het vluchtelingenprobleem oplossen’. ‘Sorry jongens, ik weet het niet. En volgens mij weet niemand dat. De eerste stap zou kunnen zijn om dit hardop te durven zeggen: Ik weet het niet. Grappig genoeg vermoed ik dat alle problemen zich vanzelf oplossen als wij ophouden ons ermee te bemoeien…’

‘Yasmin mag ik eerlijk zijn. Je was chaotisch’. Ik grinnik. Ik ben niet langer bang voor chaos. Uit chaos wordt immers orde geboren. We proberen alles te controleren, maar de chaos wordt steeds groter. Hoe dan ook, ik was wie ik was. Aan het einde van de presentatie kreeg ik een staande ovatie. ‘Yasmin, ik heb nooit iemand ontmoet die zo helder,  zo oprecht en zo authentiek is…’

Wat ik wel weet is dat ik alles wat er tussen mij en de vluchteling staat op kan ruimen binnen in mij zelf. Is even klussen, maar zeer zeker de moeite waard. Ik had al aardig wat voor-geklust, dus het klussen viel wel mee. Mijn hart is open, mijn grenzen zijn verdwenen. Ik respecteer mezelf, dus ik respecteer de vluchteling, de bedelaar, de koningin, kortom -bijna- iedereen. Ik wens echter mijn tijd niet te verdoen aan discussies over wel of geen zwarte piet. Laat staan of moslimmannen in het onderwijs hun vrouwelijke collega’s wel of geen hand horen te geven. Er zijn een paar regels ofwel afspraken die wij met elkaar gemaakt hebben. Eenieder die mee wil draaien in onze maatschappij zal die moeten respecteren. Dat doe ik ook. Ik bouw elders geen kerken, ik bedek mijn hoofd in de moskee, om maar een paar dingen te benoemen. Is een teken van respect.

Medelijden is geen liefde. Respecteer jezelf en wees duidelijk wat voor jou belangrijk is. Dan kun je ook anderen respecteren en de verschillen in culturen die het leven zo kleurrijk maken in liefde omarmen…

Mijn wezen is grenzeloos. Mannen en vrouwen zijn niet gelijk maar wel gelijkwaardig. Bloedwraak past niet in onze cultuur en boerka’s mogen zelfs niet in Mekka gedragen worden. Als we niet duidelijk durven te zijn, verzanden we in onbegrip en verwijten. Begrip is trouwens iets wat van beide kanten moet komen…

Op het moment dat we niet langer willen vechten, hoeven we ook niets meer te bestrijden en neemt ons leven haar natuurlijke loop. We weten dan ook dat we anderen niet meer hoeven te overtuigen. Alle coaches etc. zijn plots werkeloos. Alle Ngo’s worden ontmanteld. Alle kerken gaan dicht. Kortom het wordt een saaie boel!

Maar vanbinnen is er een overweldigende rijkdom die jou door weer en wind, door oorlog en vrede steeds dieper voert naar innerlijke stilte…

Om Shanti
Yasmin

Liefde is duurzaam

Liefde is duurzaam

Ieder mens is op zoek naar Liefde. Op het moment dat je die bron van liefde hebt gevonden binnen in je zelf, hoef je niet langer te zoeken in de buitenwereld en kun je overvloedig uitstromen…

Baby’s die geen liefde krijgen blijven achter in hun groei. Een mens sterft als hij geen liefde krijgt. Misschien sterft zijn lichaam niet, maar zeer zeker zijn spirit. In het beste geval wordt hij iemand die overleeft, in het slechtste geval wordt hij crimineel en zal hij zonder emotie anderen doden zoals hijzelf gedood is…

Grappig dat we zoveel aandacht schenken aan het bestrijden van kwaad, aan het verwerven van kennis en buitenkant en dat het enige wat nodig is om een kind gezond op te laten groeien en zich natuurlijk en eigenzinnig te ontplooien liefde is. En juist dat laatste lijkt een verboden vrucht te zijn…

Ervaar jij ook dat hetgeen je aandacht geeft alleen maar groeit?

De wereld is een reflectie van jouw denken en overtuigingen. Tot het moment dat we volledig verantwoordelijkheid nemen voor ons eigen leven, zullen we blijven shoppen in de buitenwereld, zullen we onze leegte opvullen met surrogaat en blijven we onze ellende projecteren op anderen.

Toen alle tekorten in mezelf waren opgevuld, ontdekte ik dat ik niet langer iets hoefde te doen. Ik hoefde alleen maar te zijn dat wat ieder mens in wezen is: een eeuwige bron van Liefde. Liefde zijn is overigens iets anders dan alles toedekken onder het mom van liefde en de schijn van heiligheid! Liefde legt alles bloot wat je zorgvuldig hebt verborgen. Liefde begint met jezelf vol-ledig te erkennen en te omarmen.


Niet langer voel ik de drang om alle ellende via de media mijn kamer binnen te halen. Daar kan ik immers niets aan veranderen. Elke veranderingen vindt plaats binnen in mij zelf.

Je kunt de wereld niet veranderen. Je kunt uitsluitend jouw kijk op de wereld veranderen.

Inmiddels kan ik zeggen dat ik mezelf omarm met mijn mooie en mijn minder mooie kanten. In deze materiële manifestatie kan ik niet alleen licht zijn. Beide polen omarmen betekent harmonie en heelheid. Het hart is de motor. Het leven is in ieder moment vol en vervullend zonder iets in te willen vullen.

Alles gaat door mij heen. In tegenstelling met vroeger blijft het niet langer plakken. Ik ben meer toeschouwer, een open kanaal. Hoe arrogant om te denken dat ik het leed van de wereld moest dragen. Het mag er zijn. Ook dat hoort bij perfectie. Ik kan alleen aanwezig zijn. Dankbaar in elk moment…

Overgave

De stroom van het leven kan ik niet veranderen. Ik kan ertegen vechten of ik kan me mee laten drijven. Op het moment dat ik moe was van het vechten gaf ik me over: Ik laat los – ik laat God. Niet langer was ik een gewillig schaap. Ik maakte me los van de kudde die evolutie onmogelijk maakt en ging eigen-wijs mijn eigen weg. Het was pijnlijk en maakte me niet altijd geliefd. Ook dat is niet langer belangrijk. Het gaat er niet om wat anderen van ons vinden, het gaat erom dat we onze eigen waarheid durven te leven.

Ik neem de verantwoordelijkheid voor mijn eigen acties. Ik kan daar niemand de schuld van geven en zeker God niet gebruiken om mijn handelingen te rechtvaardigen. Als jij dat wel wilt doen zal ik je niet tegenhouden. Ik zal je weg respecteren en niet met je debatteren, wat overigens ook een vorm van oorlog voeren is.

Naarmate ik niet langer vast wil houden, ook niet een partner, kinderen, vrienden en zeker al geen materiële bezittingen, stroomt het moeiteloos in en buiten mij. Angsten verdwijnen als sneeuw voor de zon en ik voel me vrij als een adelaar in zijn vlucht.

Terug in Nederland ervaar ik eenzelfde openheid. Mensen komen en gaan. Om te transformeren moet je de diepte van de hel en de hoogte van de hemel hebben gezien en ervaren. Waarom zou ik iemand daarvan weerhouden als ik weet dat dit de enige weg naar ontwaken is?

Om Shanti,
Yasmin

Hartverwarmende ontmoeting met Farida in de Afrikanenbuurt in Rotterdam…

Terug van weggeweest…

Terug van weggeweest…

Waarom in Godsnaam ga je naar een plek als Moria – Lesvos. En schijn je daar ook nog van te genieten…

TJA…

’Hoe dan ook – hoe meer ik naar de verhalen luister achter de vluchteling. Hoe meer ik tot de conclusie kom dat we allemaal vluchtelingen zijn en dat ieder mens die de moed heeft om de oversteek te maken – en daarbij soms letterlijk de dood in de ogen kijkt – een reden heeft om hier te zijn. En het is niet aan mij om te beoordelen of die reden juist is ja dan nee. Men vraagt ons ook niet waarom wij naar Afrika gaan om het land te exploreren of ongebreideld toeristje te spelen zonder oog te hebben voor het feit dat het merendeel van de bevolking onderdrukt of arm is. Laat staan dat we na willen denken over het feit dat die onderdrukking of die armoede misschien wel het gevolg is van onze inmenging…’

Hier op deze aarde waarin de zichtbare werkelijkheid is verdeeld in goed en kwaad en waarin het recht van de sterkste geldt, zullen we voor onze rechten en voor vrijheid blijven vechten tot het moment waarop we inzien dat het Universum geen verschil maakt tussen rijk en arm, moslim of christen. Dat we allemaal zonen en dochters zijn van een en dezelfde Vader/Moeder en dat het niet zo kan zijn dat de een alleen maar rechten schijnt te hebben en de ander uitsluitend plichten…

Hoe kunnen we ons staande houden

In een wereld als deze. Hoe kunnen we ons verhouden met het feit dat we op een tijdbom leven. Dat er elk moment een terroristische aanslag ergens gebeurd – dat dit ook zomaar in onze achtertuin zou kunnen zijn. Hoe kunnen we ons verstaan met het leven als we te horen krijgen dat het ten einde loopt. Hoe verhouden we onszelf met de vluchtelingen die overal schijnen te zitten juist nu we ze met man en macht buiten onze deuren en grenzen willen houden.

Ja HOE…

  • Door onze kop in het zand te steken – door het te ontkennen…
  • Door er moedeloos en depressief van te worden…
  • Nou dat lijkt me niet NEE…

Maar wat dan wel

  • Door ons te gaan realiseren dat wat we ZIEN niet dat is wat we ZIJN…
  • Door te aanvaarden en vooral te doorvoelen dat dit IS zoals het IS
  • Dat het leven hier op aarde LIJDEN is
  • Dat het een illusie is om te dromen over VREDE op aarde
  • Dat je dan NIET begrijpt dat deze aarde de planeet bij uitstek is om jou te vormen en te polijsten en terug te brengen – door vooruit te gaan – naar die staat van bewustzijn die je al in je droeg toen je geboren werd. En hoe zou dat in Godsnaam mogelijk zijn als er geen uitdagingen op je pad kwamen…

Wouw het leven is prachtig

  • MET de zon en de maan – MET het licht en het donker
  • Met immigranten en zonder
  • MET jou en zonder jou

Het leven is een onvoorstelbare mogelijkheid om jezelf terug te geven aan jouw ZELF…

  • DAT kan alleen wanneer je ophoudt te willen dat het ANDERS moet zijn
  • DAT kan alleen als je je realiseert dat je voortdurend gehersenspoeld wordt door de media
  • DAT kan alleen door niet langer te geloven wat je ZIET – maar te durven ervaren wat IS
  • DAT kan alleen als JIJ de verantwoordelijkheid neemt voor wat jij voelt en ervaart
  • DAT kan alleen als je je HART de teugels laat nemen en je verstand een gewillige dienaar laat zijn
  • DAT kan alleen wanneer je je controle loslaat en je zelf laat drijven op de stroom die LIEFDE heet

Op dat moment

  • Op DAT moment zijn er geen problemen – uitsluitend oplossingen
  • Op DAT moment is er geen grens die nog dicht kan – omdat je HART open is en voorbij alle grenzen gaat
  • Op DAT moment heb je begrepen dat het leven perfect is en dat het aan JOU ligt of je dat ook durft te zien…
  • Op DAT moment sluit je de wereld in je armen…

Wil niet zeggen dat je iedereen in je achtertuin hoef te huisvesten – maar er is RUIMTE voor iedereen… 

Onderweg

Giri en ik, we waren bijna een half jaar onderweg en in Athene, Lesvos, Kos, Rhodos, etc…

We gingen – as always – met twee lege handen. We hebben veel mogen doen – zonder iets te DOEN. Ik zal voor mezelf spreken. Ik heb intens geleefd tussen meer dan zeventig culturen. Ik heb honderden mensen geknuffeld. We namen ze mee naar onze speciale plek. Gaven ze soms en douche – soms wat te drinken – soms iets te eten.

We maakten muziek – we zongen en we dansten. En soms werd er stevig gevochten. Als het nodig was kregen ze een nieuwe telefoon of wat dan ook of hielpen we ze te vluchten naar het vasteland als dat nodig was.

Kleine dingen die je niet van tevoren kunt bedenken. Maar wat vooral stroomde was de stroom die nooit opdroogt – en dat is de Liefde. Want ik sloot ze allemaal in mijn Hart. De lieve mensen en de Ali Baba’s. Ook dat kan niet zonder elkaar…

Nooit voelde ik medelijden. Nooit had ik de behoefte om te betuttelen. Wel voelde ik mededogen en sloeg voortdurend mijn armen om mensen heen. ‘Ik kan niets voor je doen. Maar weet dat je het nooit alleen hoeft te doen. Want ik ben hier – altijd en eeuwig…’

In Liefde verbonden,
Yasmin